ቢዕሳቸው1 እና ጥሪያቸው

የመጀመሪያው ወሕይ

ክቡር ነብያችን አርባ ዓመት ሲሆናቸው በረመዳን ወር እንደገና በሒራ ተራራ ወደሚገኘው ዋሻ ገብተው በማሰላሰል ተውጠው ነበር። በረመዳን 17ኛው ቀን፣ እሑድ ሌሊት ለሰኞ አጥቢያ፣ ከእኩለ ሌሊት በኋላ በስማቸው የሚጠራቸውን ድምፅ ሰሙ። ራሳቸውን አንሥተው ዙሪያውን ሲመለከቱ ያንኑ ድምፅ ለሁለተኛ ጊዜ ሰሙ፤ በድንገትም ኑር በየአቅጣጫው ሲሸፍን አዩ። ከዚያም ጂብሪል3 ዐለይሂ ሰላም ከፊታቸው ቀርበው፦ «ያንብቡ!» አሉ። ሰይዳችንም፦ «እኔ ማንበብ አልተማርኩም!» ብለው መለሱላቸው። ያን ጊዜ መልአኩ ይዘው አቅማቸው እስኪያልቅ ድረስ አጥብቀው ጨመቋቸውና፦ «ያንብቡ!» አሉ። እንደገና፦ «እኔ ማንበብ አልተማርኩም!» ብለው መለሱ። መልአኩ ደግሞ ጨምቀዋቸው፦ «ያንብቡ!» አሉ። «እኔ ማንበብ አልተማርኩም!» ባሉ ጊዜ መልአኩ ለሦስተኛ ጊዜ ጨመቋቸው። ከዚያም ለቀቋቸውና ትርጓሜው «(ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ሆይ!) ሁሉን ነገር በፈጠረው በጌታህ በአላህ ስም አንብብ! ሰውን ከረጋ ደም (ዐለቅ) ፈጠረ! አንብብ፤ አላህ የታላቅ ልግስና ባለቤት ነው! በብዕር የሚያስተምር፣ ያላወቁትን የሚያስተምር ነው።»4 የሆነውን የሱረቱ አል-ዐለቅን የመጀመሪያ አምስት ክቡር አንቀጾች አመጡ። ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላምም ከእርሳቸው ጋር አብረው አነበቡ። የመጀመሪያው ወሕይ በዚህ መንገድ መጣ፤ ዓለምን ሁሉ ያበራችው የእስልምና ፀሐይም በዚህ ሁኔታ ወጣች።5

ክቡር ረሱሉላህ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) በታላቅ መንቀጥቀጥና ስሜት ከሒራ ተራራ ዋሻ ወጥተው መውረድ ጀመሩ። የተራራው አጋማሽ ላይ በደረሱ ጊዜ አንድ ድምፅ ሰሙ። ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም፦ «ሙሐመድ ሆይ! እርስዎ የአላሁ ተዓላ መልዕክተኛ ነዎት፤ እኔም ጂብሪል ነኝ» ብለው ተረከዛቸውን መሬት ላይ መቱ። በመቱበት ስፍራ ውኃ ወጣ፤ ውዱእ ማድረግም ጀመሩ። ክቡር ነብያችን በጥንቃቄ ይመለከቷቸው ነበር። ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም ውዱኣቸውን በጨረሱ ጊዜ ክቡር ነብያችን እንዳዩት አድርገው ውዱእ እንዲያደርጉ ነገሯቸው። ውዱ ነብያችን ውዱኣቸውን ከጨረሱ በኋላ ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም ኢማም6 ሆነው ሁለት ረከዓ ሶላት ሰገዱ።

ከዚያም ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም፦ «ሙሐመድ ሆይ! ጌታዎ ሰላምታ (ሰላም) ልኮልዎታል!» አሉ፤ ቀጥሎም፦ «አንተ ለጂኖችና ለሰዎች መልዕክተኛዬ ነህ። ስለዚህ ወደ ተውሒድ ጥራቸው» እንዳለ አሳወቁ። ከዚያም ትተዋቸው ወደ ሰማይ ዐረጉ። በዚህም ውዱ ነብያችን ጂብሪል ዐለይሂ ሰላምን አዩአቸውም፣ አነጋገሯቸውም።

የድንጋዮችና የዛፎች ሰላምታ

ክቡር ነብያችን ወደ ተባረከ ቤታቸው እስኪደርሱ ድረስ በአጠገቡ ያለፉት ድንጋይና ዛፍ ሁሉ፦ «አሰላሙ ዐለይከ፣ የአላህ መልዕክተኛ ሆይ!» ሲል ሰሙ። ቤታቸው ደርሰው፦ «ሸፍኑኝ! ሸፍኑኝ!» አሉ፤ መንቀጥቀጣቸውም እስኪያልፍ ድረስ ዕረፍት አደረጉ። ከዚያም ያዩትን ለእናታችን ሰይደቲና ኸዲጃ ተረኩላቸውና እንዲህ አሉ፦ «ጂብሪል (ዐለይሂ ሰላም) ከዓይኔ ተሰወሩ። ነገር ግን ግርማቸው፣ ብርታታቸውና የሚያሳድሩት ፍርሃት ከእኔ አልተለየም። እብድ ብለው በአንደበታቸው እንዳይሳደቡኝ ፈራሁ።» እነዚህን ሁኔታዎችና እነዚህን ቀናት ሲጠባበቁ የነበሩትና ለእነርሱም የተዘጋጁት ሰይደቲና ኸዲጃ እንዲህ አሉ፦ «አላሁ ተዓላ ይጠብቅዎ። ሐቅ ተዓላ መልካምን ይለግስዎታል፤ ለእርስዎም ከመልካም ሌላ ምንም አይሻም። በአላሁ ተዓላ እምላለሁ፤ የዚህ ኡማ ነብይ እንደሚሆኑ አምናለሁ። ምክንያቱም እንግዳን ይወዳሉ። እውነትን ይናገራሉ፤ ታማኝም ነዎት። ደካሞችን ይረዳሉ፣ የሙት ልጆችን ይጠብቃሉ፣ ለባዕዳንም ይደርሳሉ። መልካም ጠባይ አለዎት፤ እነዚህ ባሕርያት ያሉት ሰው ሊፈራ አይገባውም።»7

ከዚያም ስለዚህ ሁኔታ ለመጠየቅ ወደ ወረቃ ኢብኑ ነውፈል ሄዱ። ወረቃ ክቡር ረሱሉላህ የተረኩትን ካዳመጡ በኋላ እንዲህ አሉ፦ «ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ሆይ! የምሥራች ይሁንልዎ! በአላሁ ተዓላ እምላለሁ፤ እርስዎ ዒሳ ዐለይሂ ሰላም ያበሠሩት የመጨረሻው ነብይ ነዎት። ለእርስዎ የተገለጠው መልአክ ከእርስዎ በፊት ወደ ሙሳ ዐለይሂ ሰላም የመጡት ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም ናቸው። ወይኔ! ምነው ወጣት በሆንኩ! ከመካ በሚያስወጡዎት ጊዜ ብደርስና ለእርዳታዎ ብሮጥ! በቅርብ ጊዜ ሃይማኖትን እንዲያስተላልፉና ጂሃድ እንዲያደርጉ ይታዘዛሉ።» የክቡር ነብያችንንም የተባረከ እጅ ሳሙ። ብዙም ሳይቆዩ አረፉ።8

የማስተላለፍ ትእዛዝ መምጣት

ነብይነታቸው የተገለጸበት የመጀመሪያው ወሕይ ለውዱ ነብያችን በዚህ መንገድ መጣ። ከዚያም ተቋረጠ፤ ለሦስት ዓመትም አልመጣም። በዚህ መካከል ኢስራፊል ዐለይሂ ሰላም የተባሉ መልአክ መጥተው አንዳንድ ነገሮችን አስተማሯቸው። እነዚህ ወሕይ አልነበሩም። በዚህ ጊዜ ውስጥ ክቡር ረሱሉላህ አልፎ አልፎ እጅግ ይጨነቁ ነበር። ሰይዳችን ባዘኑ ቁጥር ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም ተገልጠው፦ «ሐቢቡላህ ሆይ! እርስዎ የአላሁ ተዓላ ነብይ ነዎት» እያሉ ሐዘናቸውን ያበርዱ ነበር። ክቡር ነብያችን እንዲህ አሉ፦ «ወሕዩ በተቋረጠበት ጊዜ ነበር። ከሒራ ተራራ ስወርድ በድንገት ከሰማይ አቅጣጫ አንድ ድምፅ ሰማሁ። ቀና ብዬ ተመለከትኩ፤ ጂብሪልን (ዐለይሂ ሰላም) አየሁ። በምድርና በሰማይ መካከል በአንድ ወንበር ላይ ተቀምጠው ነበር። ፍርሃት ያዘኝ። ቤት ደረስኩና፦ ‹በአንድ ነገር ሸፍኑኝ› አልኩ። ያን ጊዜ ሐቅ ተዓላ ትርጓሜው ‹ልብስህን የተከናነብከው ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ሆይ! ተነሥና (ከሓዲዎችን በአላሁ ተዓላ ቅጣት) አስጠንቅቅ! ጌታህን አግንን፣ አክብረውም! ልብሶችህን ንጹሕ አድርግ!›9 የሆነውን የሱረቱ አል-ሙደሢርን የመጀመሪያ አንቀጾች አወረደ። ከዚያ በኋላ ወሕዩ አልተቋረጠም።»

የፍጥረተ ዓለሙ ኩራት (ዐለይሂ አፍደሉ ሶለዋት) ሰዎችን ወደ እስልምና መጥራትና የአላሁ ተዓላን ትእዛዛትና ክልከላዎች ማስተላለፍ ጀመሩ። ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም ወሕይን ሲያመጡ አንዳንዴ የሰው ቅርጽ ይዘው ከሶሓቦች አንዱ በሆኑት በዲሕያ አል-ከልቢ መልክ ይመጡ ነበር። አንዳንዴ ወሕዩን በክቡር ነብያችን ልብ ውስጥ ያሳድሩ ነበር፤ ያን ጊዜ ክቡር ረሱሉላህ አያዩአቸውም ነበር። አንዳንዴ ወሕዩ በሕልም፣ አንዳንዴ ደግሞ በሚያስደነግጥ የጉርምርምታ ድምፅ ይመጣ ነበር።

ለክቡር ነብያችን ከወሕይ ዓይነቶች ሁሉ እጅግ የከበደውና አስቸጋሪው ይህ ነበር። በእነዚህ ሁኔታዎች እጅግ በቀዘቀዘ ቀን እንኳ ከረሱሉላህ የተባረከ ግንባር ላብ ይንጠባጠብ ነበር፤ በግመል ላይ ከሆኑም ግመሉ ከወሕዩ ክብደት የተነሣ ይንበረከክ ነበር። አብረዋቸው የነበሩት ሶሓቦችም የወሕዩን ክብደት ይሰማቸው ነበር። ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም ጥቂት ጊዜያትም በገዛ ቅርጻቸውና መልካቸው መጡ።

«ልብስህን የተከናነብከው ሙሐመድ ሆይ! ተነሥና (ከሓዲዎችን በአላሁ ተዓላ ቅጣት) አስጠንቅቅ! ጌታህን አግንን፣ አክብረውም!» ሙደሢር: 1–3

አላሁ ተዓላ ለክቡር ነብያችን ያለ መልአክና ያለ መጋረጃ፣ ማለትም ያለ ምንም መካከለኛ ወሕይ አውርዷል። ይህም በሚዕራጅ ሌሊት ተከሰተ። የመጀመሪያው ወሕይ በመምጣቱ የነብይነት ተግባራቸውን የጀመሩት ሙሐመድ ሙስጦፋ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) እስልምናን ማስተላለፋቸው ሃያ ሦስት ዓመት ቀጠለ። ከዚህም አሥራ ሦስቱን ዓመት በመካ፣ አሥሩን ዓመት ደግሞ በመዲና አሳለፉ። ቁርኣን ከሪም በ22 ዓመት፣ 2 ወርና 22 ቀን ውስጥ ወርዶ ተጠናቀቀ።

ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ኡሚይ ነበሩ፤ ማለትም መጽሐፍ አላነበቡም፣ አልጻፉም፣ ከማንም ትምህርት አልቀሰሙም። በመካ ተወልደው አደጉ፤ በሚታወቁ ሰዎች መካከልም አደጉ። እንዲህ ሆኖ ሳለ በተውራት፣ በኢንጂል እና በግሪክና በሮም ዘመን በተጻፉ መጻሕፍት ውስጥ የሚገኙ ዕውቀቶችንና ክስተቶችን አሳወቁ። እስልምናን ለማሳወቅ በሂጅራ ስድስተኛው ዓመት መጨረሻና በሰባተኛው ዓመት መጀመሪያ ለሩም፣ ለፋርስና ለሐበሻ ገዥዎችና ለሌሎች የዓረብ ነገሥታት ደብዳቤዎችን ላኩ። ከስልሳ የሚበልጡ የውጭ አገር ልዑካን ወደ እርሳቸው መጡ። ይህ በቁርኣን ከሪም በትርጓሜ እንዲህ ተገልጿል፦ «አንተ ይህ ቁርኣን ከሪም ከመምጣቱ በፊት ምንም መጽሐፍ አላነበብክም። ጽሑፍም አልጻፍክም። አንባቢና ጸሐፊ ብትሆን ኖሮ ‹ከሌሎች ተማርከው› ሊሉ በቻሉ ነበር።»10

በአንድ ሐዲስ ሸሪፍም፦ «እኔ ኡሚይ ነብይ ሙሐመድ ነኝ… ከእኔ በኋላ ነብይ የለም።»11 ተብሏል። በቁርኣን ከሪም ደግሞ እንዲህ ተብሏል፦ «እርሱ (ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም) ከራሱ ፍላጎት አይናገርም። ቃሉ በወሕይ ይነገረዋል፣ ይማረዋልም።»12

የመጀመሪያዎቹ ሙስሊሞች (ሳቢቁኑል ኢስላም)

ለክቡር ነብያችን የመጀመሪያው ወሕይ ከመጣ በኋላ መጀመሪያ ያመኑት እናታችን ሰይደቲና ኸዲጃ ናቸው።13 ያለ ምንም ማመንታት እስልምናን ወዲያውኑ ተቀብለው የመጀመሪያው ሙስሊም የመሆንን ክብር አገኙ።

ክቡር ነብያችን ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም እንዳስተማሯቸው አድርገው እናታችን ሰይደቲና ኸዲጃን ውዱእ ማድረግ አስተማሯቸው። ከዚያም ክቡር ነብያችን ኢማም ሆነው አብረው ሁለት ረከዓ ሶላት ሰገዱ። እናታችን ኸዲጃ የውዱ ነብያችንን ቃልና ትእዛዝ ሁሉ በተሟላ ሁኔታ ታዘዙ። በዚህም በአላሁ ተዓላ ዘንድ እጅግ ከፍተኛ ደረጃዎችን አገኙ። ክቡር ረሱሉላህ ባዘኑ ወይም በሚክዷቸው ሰዎች መሳለቂያ በተሰቃዩ ጊዜ ያጽናኗቸውና ሐዘናቸውን ያስወግዱላቸው ነበር። እንዲህ ይሉ ነበር፦ «የአላህ መልዕክተኛ ሆይ! አይዘኑ፤ አይጨነቁም። በመጨረሻ ሃይማኖታችን ይበረታል፤ አጋሪዎችም ይጠፋሉ። ሕዝብዎ ይታዘዝዎታል…» እናታችን ኸዲጃ በዚህ ድጋፋቸው ምክንያት አንድ ቀን ጂብሪል ዐለይሂ ሰላም መጥተው፦ «የአላህ መልዕክተኛ ሆይ! ለኸዲጃ የአላሁ ተዓላን ሰላምታ (ሰላም) ያድርሱ» አሉ። ክቡር ነብያችንም፦ «ኸዲጃ ሆይ! ጂብሪል (ዐለይሂ ሰላም) የአላሁ ተዓላን ሰላምታ ያደርሱልሻል።»14 አሉ።

በሌላ ጊዜ ደግሞ ክቡር ነብያችን፦ «አላሁ ተዓላ ለኸዲጃ በጀነት ውስጥ ከዕንቁ በተሠራ ቤት እንዳበሥራት አዘዘኝ። በዚያ ሕመም፣ ሐዘንና ራስ ምታት የለም።» አሉ።

ከሰይደቲና ኸዲጃ በኋላ ከአዋቂዎች መካከል መጀመሪያ ሙስሊም የሆኑት የክቡር ረሱሉላህ የቅርብ ወዳጆች አንዱ የሆኑት ሰይዲና አቡበክር ናቸው። ሰይዲና አቡበክር ከሃያ ዓመት በፊት አንድ ሕልም አይተው ነበር፦ «ሙሉ ጨረቃ ከሰማይ ወርዳ ወደ ካዕባ አል-ሙዐዘማ መጣች፤ ቁርጥራጭ ሆነች፤ ከቁርጥራጮቹም እያንዳንዱ ከመካ ቤቶች በአንዱ ላይ ወደቀ፤ ከዚያም እነዚህ ቁርጥራጮች ተሰባስበው ወደ ሰማይ ወጡ። በአቡበክር ቤት ላይ የወደቀው ቁራጭ ግን ወደ ሰማይ አልወጣም። ይህን ያዩት ሰይዲና አቡበክር ይህ የጨረቃ ቁራጭ እንዳይሄድ የሚከለክሉ ያህል ወዲያውኑ የቤቱን በር ዘጉ።»

አቡበክር ከሕልማቸው በስሜት ነቁ፤ ልክ እንደነጋም ወዲያውኑ ከአይሁድ ዓሊሞች ወደ አንዱ ሮጠው ሕልማቸውን ነገሩት። ያ ዓሊምም፦ «ይህ ከተደበላለቁ ሕልሞች አንዱ ነው፤ ስለዚህ አይፈታም» ብሎ መለሰ። ነገር ግን ሕልሙ የአቡበክርን አእምሮ መረበሹን ቀጠለ፤ የአይሁዳዊው መልስም አላረካቸውም። አንድ ጊዜ ለንግድ በሄዱ ጊዜ መንገዳቸው በመነኩሴው በሒራ አገር አለፈ። ያዩትን ሕልም ፍቺ ከበሒራ በጠየቁ ጊዜ በሒራ፦ «ከየት ነህ?» አለ። ሰይዲና አቡበክር፦ «ከቁረይሽ ነኝ» ብለው በመለሱ ጊዜ በሒራ፦ «በዚያ አንድ ነብይ ይነሣሉ፤ የቅን መመሪያ ኑርም እስከ መካ ማዕዘን ሁሉ ይደርሳል። አንተ በሕይወታቸው ጊዜ ወዚራቸው፣ ካረፉ በኋላ ደግሞ ኸሊፋቸው ትሆናለህ» አለ። ሰይዲና አቡበክር በዚህ መልስ እጅግ ተደነቁ። ይህን ሕልማቸውንና ፍቺውን ክቡር ነብያችን ነብይነታቸውን እስካሳወቁ ድረስ ለማንም አልተናገሩም። ውዱ ነብያችን ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ነብይነታቸውን ባሳወቁ ጊዜ ሰይዲና አቡበክር ወዲያውኑ ወደ ክቡር ነብያችን ሮጠው፦ «ነብያት ለነብይነታቸው ማስረጃዎች አሏቸው፤ የእርስዎ ማስረጃ ምንድን ነው?» ብለው ጠየቁ። ክቡር ነብያችንም፦ «የነብይነቴ ማስረጃ ፍቺውን ከአንድ የአይሁድ ዓሊም የጠየቅኸው ያ ሕልም ነው። ያ ዓሊም ‹ከተደበላለቁ ሕልሞች ነው፤ አይፈታም› አለ። ከዚያም መነኩሴው በሒራ በትክክል ፈታው» ብለው መለሱ፤ ወደ ሰይዲና አቡበክርም ዞረው፦ «አቡበክር ሆይ! ወደ አላህና ወደ መልዕክተኛው እጠራሃለሁ» አሉ።

በዚህም ሰይዲና አቡበክር፦ «የአላሁ ተዓላ መልዕክተኛ እንደሆኑ እመሰክራለሁ፤ ነብይነትዎ እውነት ነው፤ ዓለምንም የሚያበራ ኑር ነው» ብለው ሙስሊም ሆኑ።

በሌላ ዘገባ ደግሞ ሰይዲና አቡበክር ለክቡር ነብያችን ነብይነት ከመምጣቱ በፊት ለንግድ ወደ የመን ሄደው ነበር። በዚህ ጉዟቸው በየመን ከአዝድ ጎሳ የሆነ ብዙ መጻሕፍትን ያነበበ አንድ ሽማግሌ አገኙ። ይህ ሽማግሌ ሰይዲና አቡበክርን ተመልክቶ፦ «ከመካ ሰዎች እንደሆንክ እገምታለሁ» ባለ ጊዜ ሰይዲና አቡበክር፦ «አዎ፣ እንደዚያ ነው» አሉ፤ በመካከላቸውም የሚከተለው ንግግር ተደረገ፦

«ከቁረይሽ ነህን?»

«አዎ!»

«ከበኑ ተሚም ነህን?»

«አዎ!»

«አንድ ምልክት ብቻ ቀረ።» «ምንድን ነው?»

«እንዳይ ሆድህን ግለጥ።»

«የዚህ ዓላማህ ምንድን ነው? ንገረኝ።»

«በመጻሕፍት ውስጥ በመካ አንድ ነብይ እንደሚመጡ አንብቤአለሁ። ሁለት ሰዎች ይረዷቸዋል። አንዱ ወጣት፣ ሌላው ሽማግሌ ነው። ወጣቱ ብዙ ችግሮችን ወደ ቀላልነት ይለውጣል፤ ብዙ መከራዎችንም ያስወግዳል። ሽማግሌው ደግሞ ነጭ መልክና ቀጭን ወገብ አለው፤ በሆዱም ላይ ጥቁር ነጥብ አለ። ያ ሰው አንተ እንደሆንክ እገምታለሁ። እንዳይ ሆድህን ግለጥ።»

«እርሱ (ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም) ከራሱ ፍላጎት አይናገርም። ቃሉ በወሕይ ይነገረዋል፣ ይማረዋልም» ነጅም: 3–4

በዚህም ሰይዲና አቡበክር የተባረከ ሆዳቸውን ገለጡ፤ ሽማግሌው ከእምብርታቸው በላይ ያለውን ጥቁር ነጥብ ባየ ጊዜ፦ «ወላሂ! ያ ሰው አንተ ነህ» አለ፤ ለአቡበክርም ብዙ ምክሮችን ለገሰ። ሰይዲና አቡበክር ሥራቸውን ጨርሰው ሽማግሌውን ለመሰናበት ወደ እርሱ ሄዱ፤ ስለ ክቡር ነብያችንም ጥቂት ስንኞች እንዲያነብላቸው ጠየቁት። በዚህም ሽማግሌው አሥራ ሁለት ስንኞችን አነበበ፤ ሰይዲና አቡበክርም በቃላቸው ያዟቸው።

ሰይዲና አቡበክር ከጉዞ ወደ መካ አል-ሙከረማ በተመለሱ ጊዜ እንደ ዑቅባ ኢብኑ አቢ ሙዐይጥ፣ ሸይባ፣ አቡ ጀህልና አቡል በኽተሪ ያሉ የቁረይሽ ታላላቆች በቤታቸው ሊጎበኟቸው መጡ። አቡበክር፦ «በመካከላችሁ የሆነ ነገር ተከስቷልን?» ብለው ጠየቋቸው። እነርሱም፦ «ከዚህ የበለጠ እንግዳ ነገር ሊከሰት ይችላልን? የአቡ ጧሊብ የሙት ልጅ ነብይ ነኝ እያለ ነው፤ እናንተና አባቶቻችሁ፣ አያቶቻችሁም በከንቱ ሃይማኖት ላይ ናችሁ ይላል። ለአንተ ክብር ባይሆን ኖሮ እስካሁን በሕይወት አንተወውም ነበር። አንተ ጥሩ ወዳጁ ነህ፤ ይህን ጉዳይ አንተ ፍታው» ብለው መለሱ።

ሰይዲና አቡበክር እነርሱን አሰናብተው ክቡር ነብያችን በሰይደቲና ኸዲጃ ቤት እንዳሉ አወቁ። ሄደው በሩን አንኳኩ። ክቡር ነብያችን በተቀበሏቸው ጊዜ፦ «ሙሐመድ ሆይ! ስለ እርስዎ የሚባለው ምንድን ነው?» ብለው ጠየቁ። ክቡር ነብያችንም፦ «እኔ የሐቅ ተዓላ ነብይ ነኝ። ወደ አንተና ወደ አደም ልጆች ሁሉ ተልኬአለሁ። የሐቅ ተዓላን ውዴታ እንድታገኝና ነፍስህን ከጀሀነም እንድትጠብቅ እመን።» አሉ።

ሰይዲና አቡበክር፦ «ለዚህ ማስረጃው ምንድን ነው?» ባሉ ጊዜ ረሱሉል አክረም፦ «ማስረጃው በየመን ያየኸው የሽማግሌው ታሪክ ነው።» አሉ። ሰይዲና አቡበክር፦ «በየመን እጅግ ብዙ ሽማግሌዎችንና ወጣቶችን አይቻለሁ» አሉ። ክቡር ነብያችንም፦ «አሥራ ሁለት ስንኞችን አደራ ሰጥቶህ ወደ እኔ የላከው ሽማግሌ ነው» ብለው መለሱ፤ እነዚያንም ስንኞች በሙሉ አነበቡ። ሰይዲና አቡበክር፦ «ይህን ማን ነገረዎት?» ብለው ሲጠይቁ፦ «ከእኔ በፊት ወደ ነበሩት ነብያት ይመጣ የነበረው መልአክ ነገረኝ።» ብለው መለሱ። ይህን እንደሰሙ ሰይዲና አቡበክር፦ «እጅዎን ይስጡኝ» ብለው የተባረከ እጃቸውን ያዙ፤ «አሽሀዱ አን ላ ኢላሀ ኢለላህ፣ ወአሽሀዱ አነ ሙሐመደን ዐብዱሁ ወረሱሉህ» ብለውም ሙስሊም ሆኑ።15 በሕይወታቸው ለመጀመሪያ ጊዜ በተሰማቸው ታላቅ ደስታ ሰይዲና አቡበክር ሙስሊም ሆነው ወደ ቤታቸው ተመለሱ። በአንድ ሐዲስ ሸሪፍም እንዲህ ተብሏል፦ «ኢማንን ያቀረብኩለት ሰው ሁሉ ፊቱን አጨፍግጎ በማመንታት ይመለከት ነበር። አቡበክር ሲዲቅ ብቻ ኢማንን ለመቀበል ለቅጽበት እንኳ አላመነቱም፣ አልዘገዩምም።»

አንድ ቀን ክቡር ነብያችን ከእናታችን ሰይደቲና ኸዲጃ ጋር ሶላት ሲሰግዱ ሰይዲና ዐሊይ አዩአቸው። በዚያን ጊዜ አሥር ወይም አሥራ ሁለት ዓመታቸው ነበር። ከሶላቱ በኋላ፦ «ይህ ምንድን ነው?» ብለው ጠየቁ። ረሱሉል አክረም (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን)፦ «ይህ የአላሁ ተዓላ ሃይማኖት ነው። ወደዚህ ሃይማኖት እጠራሃለሁ። አላሁ ተዓላ አንድ ነው፤ ተጋሪ የለውም። አንድ በሆነው፣ አቻና ተጋሪ በሌለው በአላህ እንድታምን እጠራሃለሁ…» አሉ። ሰይዲና ዐሊይ፦ «በመጀመሪያ አባቴን ላማክር» አሉ። ረሱሉላህም፦ «ወደ እስልምና ካልመጣህ ይህን ምሥጢር ለማንም አትናገር!» አሏቸው። ሰይዲና ዐሊይ በማግሥቱ ጠዋት ወደ ረሱሉላህ መጥተው፦ «የአላህ መልዕክተኛ ሆይ! እስልምናን ያስተምሩኝ» ብለው ሙስሊም ሆኑ።16

ሰይዲና ዐሊይ ሙስሊም ከሆኑት ሦስተኛው ናቸው። በረሱሉል አክረም መንገድ ያሳዩት ራስን መሠዋትና እርሳቸውን ከራሳቸው ማስበለጣቸው ከምስጋና ሁሉ በላይ ነው።

ዘይድ ኢብኑ ሐሪሳ መጀመሪያ ካመኑት ናቸው። ከሰይደቲና ኸዲጃ፣ ከሰይዲና አቡበክርና ከሰይዲና ዐሊይ በኋላ አራተኛው ሲሆኑ፣ ነጻ ከወጡ ባሪያዎች መካከል ደግሞ የመጀመሪያው ሙስሊም የመሆንን ክብር አገኙ። ከእርሳቸው ጋር ባለቤታቸው ኡሙ አይመንም ሙስሊም ሆኑ።17

ሰይዲና አቡበክር ሙስሊም በሆኑ ጊዜ ወዲያውኑ በጣም ወደሚወዷቸው ወዳጆቻቸው ሄዱ። እነርሱንም ሙስሊም እንዲሆኑ አሳመኗቸው። ከሶሓቦች ታላላቆች የሆኑት ዑስማን ኢብኑ ዐፋን፣ ጦልሐ ኢብኑ ዑበይዲላህ፣ ዙበይር ኢብኑል ዐዋም፣ ዐብዱረሕማን ኢብኑ ዐውፍና ሰዕድ ኢብኑ አቢ ወቃስ የመሳሰሉት የሕዝባቸው ታላላቅና የላቁ ሰዎች የእነርሱ ዋነኞች ናቸው።18 ከእናታችን ሰይደቲና ኸዲጃ በኋላ ሙስሊም የሆኑት እነዚህ ስምንት ሰዎች ሳቢቁኑል ኢስላም፣ ማለትም የመጀመሪያዎቹ ሙስሊሞች ይባላሉ። ሰይዲና ዑስማን ሙስሊም የሆኑበትን ሁኔታ እንዲህ ይተርካሉ፦ «ጥንቆላ የምታደርግ አንዲት የእናቴ እህት ነበረችኝ። አንድ ቀን ልጠይቃት ሄድኩ። እንዲህ አለችኝ፦ ‹አንዲት ሚስት ተወስናልሃለች። ነገር ግን አንተ ከእርሷ በፊት ሴት አታይም፤ እርሷም ከአንተ በፊት ወንድ አታይም። ውብ ፊት ያላት፣ ዓለምን የናቀች እመቤትና የአንድ ታላቅ ነብይ ልጅ ትሆናለች።›

በአክስቴ በዚህ ንግግር ተደነቅሁ። እርሷም ቀጥላ እንዲህ አለችኝ፦ ‹አንድ ነብይ መጥተዋል። ከሰማይ ወሕይ ወርዶላቸዋል።› እኔም፦ ‹አክስቴ ሆይ! እንዲህ ያለ ምሥጢር በከተማው ፈጽሞ አልተሰማም። እንግዲያው በግልጽ ይንገሩኝ› አልኩ። ያን ጊዜ አክስቴ፦ ‹ነብይነት ወደ ሙሐመድ ኢብኑ ዐብዱላህ መጥቷል። ሕዝቡን ወደ ሃይማኖት ይጠራሉ። በአጭር ጊዜ ዓለም በሃይማኖታቸው በኑር ይሞላል፤ የሚቃወሟቸውም ራሶቻቸው ይቆረጣሉ› አለች።

የአክስቴ እነዚህ ቃላት በእኔ ላይ ታላቅ ተጽዕኖ አሳደሩ። ተጨነቅሁ። በእኔና በሰይዲና አቡበክር መካከል ታላቅ ወዳጅነት ነበር፤ ፈጽሞ አንለያይም ነበር። ይህን ጉዳይ ለመነጋገር ከሁለት ቀን በኋላ ወደ ሰይዲና አቡበክር ሄድኩ። አክስቴ ያለችውን በነገርኳቸው ጊዜ እንዲህ አሉኝ፦ ‹ዑስማን ሆይ! አንተ አስተዋይ ሰው ነህ። የማያዩና የማይሰሙ፣ ለምንም ነገር ጥቅምም ጉዳትም ማምጣት የማይችሉ ጥቂት ድንጋዮች እንዴት ለአምላክነት ይበቃሉ?› እኔም፦ ‹እውነት ብለሃል፤ የአክስቴ ቃል እውነት ነው› አልኩ።»

ሰይዲና አቡበክር ለሰይዲና ዑስማን እስልምናን ካስረዷቸው በኋላ ረሱሉ ሰቀለይን፣ ማለትም የሰዎችና የጂኖች ነብይ ወደሆኑት ወደ ሰይዳችን ዘንድ ወሰዷቸው። ውዱ ነብያችን ሰይዲና ዑስማንን እንዲህ አሏቸው፦ «ዑስማን ሆይ! ሐቅ ተዓላ በጀነት እንግዳ እንድትሆን ይጋብዝሃል። አንተም ይህን ግብዣ ተቀበል። እኔ ለሰዎች ሁሉ የቅን መመሪያ መሪ ሆኜ ተልኬአለሁ።» ሰይዲና ዑስማን በረሱሉላህ የላቀ ሁኔታና በፈገግታ በተናገሯቸው ቃላት ራሳቸውን ስተው በታላቅ ጉጉትና በሙሉ እጅ መስጠት፦ «አሽሀዱ አን ላ ኢላሀ ኢለላህ፣ ወአሽሀዱ አነ ሙሐመደን ዐብዱሁ ወረሱሉህ» ብለው ሙስሊም ሆኑ።

ክቡር ረሱሉላህ በነብይነታቸው የመጀመሪያዎቹ ሦስት ዓመታት ሰዎችን በምሥጢር ወደ እስልምና ጠሩ። ሰዎች ቀስ በቀስ አንድ በአንድ፣ ሁለት በሁለት ሙስሊም ይሆኑ ነበር። በዚያ ጊዜ ውስጥ የሙስሊሞች ቁጥር ሠላሳ እንኳ የደረሰው በጭንቅ ነበር። እነርሱም ዒባዳቸውን በቤታቸው ይፈጽሙ ነበር፤ የወረዱትንም የቁርኣን ከሪም ክቡር አንቀጾች በምሥጢር እያነበቡ በቃላቸው ይይዙ ነበር።

«ሳቢቁኑል ኢስላም፣ ማለትም የመጀመሪያዎቹ ሙስሊሞች፦ አቡበክር ሲዲቅ፣ ዐሊይ ኢብኑ አቢ ጧሊብ፣ ዘይድ ኢብኑ ሐሪሳ፣ ዑስማን ኢብኑ ዐፋን፣ ዐብዱረሕማን ኢብኑ ዐውፍ፣ ሰዕድ ኢብኑ አቢ ወቃስ፣ ዙበይር ኢብኑል ዐዋም እና ጦልሐ ኢብኑ ዑበይዲላህ ናቸው» (ረዲየላሁ ዐንሁም አጅመዒን)

የቅርብ ዘመዶች ጥሪ

ክቡር ረሱሉላህ ሱረቱ አል-ሙደሢር በመውረዱ ሰዎችን ወደ እስልምና ሃይማኖት መጥራት ጀምረው ነበር። ይህን ጥሪ በምሥጢር ያደርጉ ነበር። ከጥቂት ጊዜ በኋላ ትርጓሜው «የቅርብ ዘመዶችህን በአላሁ ተዓላ ቅጣት አስጠንቅቃቸው፤ ወደ እውነተኛው ሃይማኖትም ጥራቸው።»19 የሆነው ክቡር አንቀጽ ወረደ። በዚህም ክቡር ነብያችን ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ዘመዶቻቸውን ወደ ሃይማኖት ለመጥራት ሰይዲና ዐሊይን ላኩ፤ ሁሉንም ወደ አቡ ጧሊብ ቤት ጋበዙ። ለአንድ ሰው የሚበቃ አንድ ሳህን ምግብና አንድ ጽዋ ወተት አቀረቡላቸው፤ በመጀመሪያ ራሳቸው በቢስሚላህ ጀምረው ለመጡት ዘመዶቻቸው፦ «ብሉ» አሉ። የመጡት አርባ ሰዎች ነበሩ። ነገር ግን የቀረበው ምግብ ሁሉንም አጠገባቸው፤ ጨርሶም አልጎደለም። የተገኙት በዚህ ተአምር ተደነቁ። ከምግቡ በኋላ ክቡር ነብያችን ዘመዶቻቸውን ወደ እስልምና ለመጥራት ንግግር ሊጀምሩ ነበር። ያን ጊዜ አጎታቸው አቡ ለሀብ በጠላትነት፦ «እንደ ዛሬው ያለ ድግምት አይተን አናውቅም። ዘመዳችሁ በድግምት አስማችሁ። የወንድሜ ልጅ ሆይ! አንተ እንዳመጣኸው ያለ ክፋትና መጥፎ ነገር ያመጣ ሌላ ሰው አላየሁም» ብሎ በስድብ ንግግሩን ቀጠለ።

ነብያችንም አቡ ለሀብን፦ «ቁረይሽና የዓረብ ጎሳዎች ሁሉ ሊያደርጉብኝ ያልቻሉትን ክፋት አንተ አደረግህብኝ!» አሉት። አንዳቸውም ሙስሊም ሳይሆኑ ተበተኑ። ከዚህ ክስተት ጥቂት ጊዜ በኋላ ዘመዶቻቸውን እንደገና ጋበዙ። ሰይዲና ዐሊይ እንደገና ሁሉንም ሰበሰቡ።

እንደ ቀድሞው ምግብ ቀረበላቸው። ከምግቡ በኋላ ክቡር ነብያችን ተነሥተው እንዲህ አሉ፦ «ምስጋና ለአላሁ ተዓላ ብቻ ይገባል። እርዳታን የምለምነው ከእርሱ ብቻ ነው። በእርሱ አምናለሁ፤ በእርሱ ላይ እመካለሁ። ከአላሁ ተዓላ በስተቀር አምላክ እንደሌለ በእርግጠኝነት አውቃለሁ፤ አሳውቃለሁም፤ እርሱ አንድ ነው። አቻና ተጋሪ የለውም።» ከዚያም ቀጥለው እንዲህ አሉ፦ «በፍጹም አልዋሻችሁም፤ እውነቱን አሳውቃችኋለሁ… ከእርሱ በስተቀር አምላክ በሌለው፣ አንድ በሆነው በአላሁ ተዓላ እንድታምኑ እጠራችኋለሁ። እኔ እርሱ ወደ እናንተና ወደ ሰው ልጆች ሁሉ የላከኝ ነብይ ነኝ። በአላህ እምላለሁ፤ እንቅልፍ እንደሚወስዳችሁ እንዲሁ ትሞታላችሁ፤ ከእንቅልፍ እንደምትነቁ እንዲሁ ዳግመኛ ሕያው ትደረጋላችሁ፤ ስለሠራችሁት ሁሉ ትጠየቃላችሁ፤ ለመልካም ሥራዎቻችሁ ምንዳ፣ ለመጥፎ ሥራዎቻችሁም ቅጣት ታገኛላችሁ። ይህም ወይ በጀነት ለዘላለም መኖር፣ ወይ በጀሀነም ለዘላለም መኖር ነው። ከሰዎች መካከል በአኺራ ቅጣት መጀመሪያ የማስጠነቅቃችሁ እናንተን ነው።»

አቡ ጧሊብ እነዚህን ቃላት ከሰሙ በኋላ እንዲህ አሉ፦ «የተከበርከው የወንድሜ ልጅ ሆይ! አንተን ከመርዳት የበለጠ ውድ ነገር አላውቅም። ምክርህን ወስደናል፤ ተቀብለናልም፤ ቃልህንም ከልብ እውነት እንደሆነ እንመሰክራለን። አሁን እዚህ የተሰበሰቡት የአያትህ የዐብዱልሙጠሊብ ልጆች ናቸው። ያለ ጥርጥር እኔም ከእነርሱ አንዱ ነኝ። ወደምትፈልገው ነገር ከመካከላችን መጀመሪያ የምሮጠው እኔ እሆናለሁ። አንተን ከመክበብና ከመጠበቅ ለቅጽበት እንኳ እንደማላቋርጥ ቃል እገባልሃለሁ። የታዘዝከውን ቀጥል። ነገር ግን የቀድሞ ሃይማኖቴን መተውን በተመለከተ ነፍሴ ለዚህ ልትገዛ አልፈቀደችም።»

በዚያ ከነበሩት ዘመዶችና አጎቶች ከአቡ ለሀብ በስተቀር ሁሉም በለስላሳ ቃል ተናገሩ። አቡ ለሀብ ግን ደፋር ቃላትን ተናገረ፤ ዛቻዎችንም ሰነዘረ፦ «የዐብዱልሙጠሊብ ልጆች ሆይ! ሌሎች እጁን ይዘው ሳያስቆሙት አስቁሙት። ዛሬ የሚለውን ብትቀበሉ ውርደትና ነቀፋ ይደርስባችኋል። ልትጠብቁት ብትነሡ ሁላችሁም ትገደላላችሁ…» ለአቡ ለሀብ መልስ የክቡር ነብያችን አክስት እንዲህ አሉ፦ «ወንድሜ ሆይ! የወንድሜን ልጅና ሃይማኖታቸውን ያለ ረዳት መተው ለአንተ ይገባልን? በአላህ እምላለሁ፤ ዛሬ በሕይወት ያሉ ዓሊሞች ከዐብዱልሙጠሊብ ዘር አንድ ነብይ እንደሚመጡ ያሳውቃሉ። እነሆ ያ ነብይ እርሳቸው ናቸው።»

ከእነዚህ ቃላት በኋላም አቡ ለሀብ መጥፎ ንግግሩን ቀጠለ። በአቡ ለሀብ የተቆጡት አቡ ጧሊብ፦ «አንተ ፈሪ! በአላህ እምላለሁ፤ በሕይወት እስካለን ድረስ ረዳቶቻቸውና ጠባቂዎቻቸው ነን» አሉ። ወደ ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላምም ዞረው፦ «የወንድሜ ልጅ ሆይ! ሰዎችን በጌታህ እንዲያምኑ መጥራት ስትፈልግ አሳውቀን፤ እኛም መሣሪያ ታጥቀን ከአንተ ጋር እንወጣለን» አሉ። ያን ጊዜ የፍጥረተ ዓለሙ ኩራት እንደገና ንግግር ጀምረው እንዲህ አሉ፦ «የዐብዱልሙጠሊብ ልጆች ሆይ! በአላህ እምላለሁ፤ በዓረቦች መካከል ለዚህ ዓለማችሁና ለአኺራችሁ የሚጠቅማችሁን እኔ ካመጣሁላችሁ (ማለትም ከዚህ ሃይማኖት) የበለጠ የላቀና መልካም ነገር ለሕዝቡ ያመጣ ማንም የለም። በአንደበት ላይ ቀላል፣ በሚዛን ላይ ግን ከባድ የሆኑ ሁለት ቃላትን እንድትናገሩ እጠራችኋለሁ፦ ከአላህ በስተቀር አምላክ እንደሌለና እኔ ባሪያውና መልዕክተኛው እንደሆንኩ እንድትመሰክሩ። አላሁ ተዓላ ወደዚህ እንድጠራችሁ አዞኛል። ታዲያ ከእናንተ መካከል ይህን ጥሪዬን ተቀብሎ በዚህ መንገድ ረዳቴ የሚሆን ማን ነው?» ማንም ቃል አልተናገረም። ሁሉም አንገታቸውን ደፉ። ክቡር ነብያችን እነዚህን ቃላት ሦስት ጊዜ ደገሙ። በተናገሯቸው ቁጥር ሰይዲና ዐሊይ ይነሡ ነበር። በሦስተኛው ጊዜ ሰይዲና ዐሊይ፦ «የአላህ መልዕክተኛ ሆይ! በዕድሜ ከሁሉም ታናሽ ብሆንም እኔ ረዳትዎ እሆናለሁ።» አሉ። በዚህም ክቡር ረሱሉላህ የሰይዲና ዐሊይን እጅ ያዙ።

ሌሎቹ ተደንቀው ተበተኑ። የአላሁ ተዓላ ሐቢብ (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) በዘመዶቻቸው በዚህ ሁኔታ እጅግ አዘኑ።

ነገር ግን ተስፋ ሳይቆርጡ ከጀሀነም ድነው ደስታን እንዲያገኙ ጥሪያቸውን ቀጠሉ።

በቢዕሳ አራተኛው ዓመት የሱረቱ አል-ሒጅር ዘጠና አራተኛው አንቀጽ ወረደ። ትርጓሜው «(ሐቢቤ ሆይ!) የታዘዝከውን (ትእዛዛትንና ክልከላዎችን) በግልጽ አሳውቅ። ከአጋሪዎች ፊትህን አዙር! ለንግግራቸው ትኩረት አትስጥ!» የሆነው የአላህ ትእዛዝ በመጣ ጊዜ ውዱ ነብያችን የመካ ሰዎችን በግልጽ ወደ እስልምና መጥራት ጀመሩ። አንድ ቀን የሶፋ ኮረብታ ላይ ወጥተው፦ «የቁረይሽ ሕዝብ ሆይ! እዚህ ተሰብሰቡና ቃሌን አዳምጡ!» አሉ። ጎሳዎቹ ከተሰበሰቡ በኋላ፦ «ሕዝቤ ሆይ! ከአፌ ውሸት ሰምታችሁ ታውቃላችሁን?» ብለው ጠየቁ። ሁሉም በአንድነት፦ «አይ፣ ፈጽሞ» አሉ። እርሳቸውም፦ «አላሁ ተዓላ ነብይነትን ለገሰኝ፤ ነብይ አድርጎም ወደ እናንተ ላከኝ።» አሉ። ከዚያም ትርጓሜው «(ሐቢቤ ሆይ!) እንዲህ በላቸው፦ ‹እናንተ ሰዎች ሆይ! እኔ የምድርና የሰማያት ባለቤት የሆነው የአላሁ ተዓላ መልዕክተኛ ሆኜ ወደ ሁላችሁም ተልኬአለሁ። ሕያው የሆነን ሁሉ የሚገድለውም ሕያው የሚያደርገውም እርሱ ነው። ከእርሱ በስተቀር (ሊመለክ የሚገባው) አምላክ የለም።›» የሆነውን የሱረቱ አል-አዕራፍ መቶ ሃምሳ ስምንተኛውን አንቀጽ አነበቡ። በአድማጮቹ መካከል የነበረው አጎታቸው አቡ ለሀብ ተቆጥቶና በክህደቱ ጸንቶ፦ «የወንድሜ ልጅ አብዷል! ጣዖቶቻችንን የማያመልከውንና ሃይማኖታችንን የሚተወውን ሰው ቃል አትስሙ!» ብሎ ጮኸ። የተገኙት ተበተኑ፤ ያመነም አልነበረም። እነርሱም ክቡር ነብያችን እውነተኛና የላቀ ስነ ምግባር ያላቸው መሆናቸውን ቢያውቁም ፊታቸውን አዞሩባቸው፤ ጠላቶቻቸውም ሆኑ።

«የቅርብ ዘመዶችህን በአላህ ቅጣት አስጠንቅቃቸው፤ ወደ እውነተኛው ሃይማኖትም ጥራቸው» ሹዐራ: 214

በሌላ ቀን «የታዘዝከውን (ትእዛዛትንና ክልከላዎችን) በግልጽ አሳውቅ» የሚለውን የአላሁ ተዓላ ትእዛዝ ተቀብለው እንደገና የሶፋ ኮረብታ ላይ ወጡ። ጮክ ባለና በብርቱ ድምፅ ሕዝቡን፦ «ያ ሶባሓህ! ወደዚህ ኑ፣ ተሰብሰቡ፤ ለእናንተ አስፈላጊ ወሬ አለኝ!»20 ብለው ጠሩ። በዚህ ጥሪ ጎሳዎቹ እየሮጡ መጥተው ተሰበሰቡ። በመደነቅና በጉጉት መጠበቅ ጀመሩ። ያልመጡትም ለምን እንደሚሰበሰቡ እንዲያውቁ ሰዎቻቸውን ላኩ። ከመጡት መካከል አንድ ቡድን፦ «ሙሐመዱል አሚን ሆይ! ለምን እዚህ ሰበሰብከን? ምን ወሬ ልታሳውቀን ነው?» ብሎ መጠየቅ ጀመረ። እርሳቸውም፦ «የቁረይሽ ጎሳዎች ሆይ!» ብለው በመጥራት መናገር ጀመሩ። ሁሉም በታላቅ ትኩረት አዳመጡ። እንዲህ ብለው ቀጠሉ፦ «የእኔና የእናንተ ሁኔታ ጠላትን አይቶ ቤተሰቡን ለማስጠንቀቅ የሚሮጥ፣ ጠላት ከእርሱ ቀድሞ ቤተሰቡ ዘንድ ደርሶ ጉዳት እንዳያደርስባቸው ፈርቶ ‹ያ ሶባሓህ!› ብሎ እንደሚጮኽ ሰው ነው። (በጠላት ተከበብን፣ ተዘጋብን! ጎህ ቀደደ! ለውጊያ ፈጥናችሁ ተዘጋጁ!) የቁረይሽ ሰዎች ሆይ! ከዚህ ተራራ ጀርባ ሊያጠቃችሁ የተዘጋጀ የጠላት ሠራዊት አለ ብዬ ብነግራችሁ ታምኑኛላችሁን?» እነርሱም፦ «አዎ፣ እናምንሃለን። ምክንያቱም እስካሁን ከአንተ ዘንድ ከእውነት ሌላ ምንም አላየንም። ስትዋሽ ፈጽሞ አይተንህ አናውቅም!…» አሉ።

ከዚያም የቁረይሽን ጎሳዎች ሁሉ በስማቸው እየጠሩ፦ «የሀሺም ልጆች ሆይ! የዐብዱ መናፍ ልጆች ሆይ! የዐብዱልሙጠሊብ ልጆች ሆይ!» አሉ፤ እንዲህም ብለው ቀጠሉ፦ «እኔ በእርግጥ ሊመጣ ካለው ከባድ ቅጣት ለእናንተ አስጠንቃቂ ነኝ። አላሁ ተዓላ የቅርብ ዘመዶቼን በአኺራ ቅጣት እንዳስጠነቅቅ አዞኛል። ላ ኢላሀ ኢለላሁ ወሕደሁ ላ ሸሪከ ለህ (አላህ አንድ ነው፤ ከእርሱ በስተቀር አምላክ የለም) ብላችሁ እንድታምኑ እጠራችኋለሁ። እኔም ባሪያውና መልዕክተኛው ነኝ። በዚህ ካመናችሁ ጀነት ትገባላችሁ። ‹ላ ኢላሀ ኢለላህ› እስካላላችሁ ድረስ በዚህ ዓለም ምንም ጥቅም፣ በአኺራም ምንም ድርሻ ላስገኝላችሁ አልችልም።» ከሚያዳምጠው ሕዝብ መካከል አቡ ለሀብ፦ «ለዚህ ነው የሰበሰብከን?» ብሎ ከመሬት ያነሣውን ድንጋይ ወደ ውዱ ነብያችን ወረወረ። ከሌሎቹ እንዲህ ያለ ተቃውሞ አልመጣም፤ እርስ በርሳቸው እየተነጋገሩ ተበተኑ።21

ፀሐይን በቀኝ እጄ ቢያስቀምጡም!

ከእነዚህ ጥሪዎች በኋላ ውዱ ነብያችን አንድ ሰው ወይም አንድ ቡድን ባዩበት ስፍራ ሁሉ እስልምናን ያስረዷቸው ነበር። እውነተኛ መዳን የሚቻለው ነፍስን ከመከተል፣ ከግፍ፣ ከበደልና ከልዩ ልዩ መጥፎ ሥራዎች በመራቅና በአላሁ ተዓላ በማመን ብቻ መሆኑን አሳወቁ። የነፍሳቸውን ፍላጎትና ምኞት የሚከተሉ፣ ደካሞችን የሚረግጡና በትዕቢታቸው ወሰን የሚያልፉ ሰዎች ይህን አጥብቀው ተቃወሙ። የተበላሹ ልማዶቻቸው ሁሉ እንደሚያከትሙ ባዩ ጊዜ ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም ያሳወቁትን አስተባበሉ። ለእርሳቸውና ለአመኑት ሰዎች ጠላቶች ሆኑ። አጋሪዎቹ በመጀመሪያ በእነርሱ ላይ አላገጡ። ከዚያም ጫናውንና ስቃዩን ለማክበድ ወሰኑ። ምእመናንን ለማስፈራራትና የእስልምናን ጉዳይ ገና በእንጭጩ ለማጥፋት ፈለጉ። በግንባር ቀደምትነት የሚመሯቸው አቡ ጀህል፣ ዑትባ፣ ሸይባ፣ አቡ ለሀብ፣ ዑቅባ ኢብኑ አቢ ሙዐይጥ፣ ዓስ ኢብኑ ዋኢል፣ አስወድ ኢብኑል ሙጠሊብ፣ አስወድ ኢብኑ ዐብዱ የጉስ፣ ወሊድ ኢብኑል ሙጊራ… ነበሩ።

አንድ ቀን ዑትባ፣ ሸይባና አቡ ጀህል አቡ ጧሊብን እንዲህ አሉ፦ «እርስዎ ታላቃችን ነዎት። ሁልጊዜ አክብረንዎታል፣ ግምትም ሰጥተንዎታል። አሁን ግን የወንድምዎ ልጅ አዲስ ሃይማኖት አቋቁሟል። ጣዖቶቻችንን ይሰድባል፤ በክህደት ይከስሰናል። ይምከሩት። ከዚህ ይመልሱት። ካልተመለሰ ግን ምን እንደምናደርገው እናውቃለን…»

አቡ ጧሊብ አረጋግተው መለሷቸው፤ ነብያችን እንዳያዝኑም ጉዳዩን ከእርሳቸው ደበቁ። አጋሪዎቹ ከጥቂት ጊዜ በኋላ እንደገና ተሰብስበው ወደ አቡ ጧሊብ መጡና እንዲህ አሉ፦ «ከዚህ በፊት ወደ እርስዎ መጥተን ሁኔታውን አሳውቀንዎት ነበር። ለቃላችን ግን ትኩረት አልሰጡም። እርሱ አሁንም ጣዖቶቻችንን ማንቋሸሹን ቀጥሏል። ከእንግዲህ ትዕግሥታችን አልቋል። ከሁለታችሁም ጋር እስከ መጨረሻው የደማችን ጠብታ ድረስ እንዋጋለን። በመካ ወይ እርሱ፣ ወይ እኛ እንጠፋለን።» አቡ ጧሊብ ሊያረጋጓቸው ሞከሩ፤ እነርሱ ግን በግትርነታቸው ጸኑ።22

አቡ ጧሊብ ክቡር ረሱሉላህ እንዲከፉ እንደማይፈልጉ ሁሉ፣ በእርሳቸውና በወገናቸው መካከል ምንም ዓይነት ጠላትነት እንዲፈጠርም አይሹም ነበር። ወደ ነብያችን መጥተው እንዲህ አሉ፦ «ሙሐመድ ሆይ! ወገኑ ሁሉ በአንተ ላይ በጠላትነት ተባብሯል፤ ወደ እኔም መጥተው አቤቱታ አቀረቡ። በዘመዶች መካከል ጠላትነት መልካም አይደለም። ከሓዲዎች ብለህ እንዳትጠራቸው፣ በተበላሸ መንገድ ላይ ናችሁ እያልክም እንዳታንቋሽሻቸው ይፈልጋሉ።» በዚህ ጊዜ ሐቢቡል አክረም እንዲህ አሉ፦

«አጎቴ ሆይ! ይህን እወቅ፤ ፀሐይን በቀኝ እጄ፣ ጨረቃንም በግራ እጄ ቢያስቀምጡልኝ እንኳ (የፈለጉትን ቃል ሁሉ ቢገቡልኝ እንኳ)፣ ከዚህ ሃይማኖትና እርሱን ለሰዎች ከማድረስና ከማሳወቅ ፈጽሞ አልመለስም። ወይ አላሁ ተዓላ ይህን ሃይማኖት በመላው ዓለም ያሰራጨዋል፤ ተልእኮዬም ይፈጸማል፤ ወይ በዚህ መንገድ ሕይወቴን እሠዋለሁ።» ብለው ተነሥተው ቆሙ። የተባረኩ ዓይኖቻቸው በእንባ ተሞልተው ነበር።

ክቡር ረሱሉላህ ማዘናቸውን ያዩት አቡ ጧሊብ በተናገሩት ተጸጸቱ፤ አንገታቸውንም አቅፈው፦ «የወንድሜ ልጅ ሆይ! መንገድህን ቀጥል፤ የፈለግከውን አድርግ። በሕይወት እስካለሁ ድረስ እንከባከብሃለሁ፤ እጠብቅሃለሁም» አሉ።23

ከአጋሪዎቹ መሪዎች መካከል አሥር ሰዎች አቡ ጧሊብ ሰይዲና ሙሐመድን እየተንከባከቡ መሆናቸውን በተረዱ ጊዜ ዑማራ ኢብኑል ወሊድንም ይዘው ወደ አቡ ጧሊብ ሄዱ። ፈጽሞ ተቀባይነት ሊያገኝ የማይችል ሐሳብም አቀረቡላቸው፦ «አቡ ጧሊብ ሆይ! ይህ ዑማራ ከመካ ወጣቶች ሁሉ እጅግ መልከ መልካሙ፣ እጅግ ብርቱውና እጅግ ስነ ምግባር ያለው መሆኑን ያውቃሉ። ደግሞም ገጣሚ ነው። እርሱን ለእርስዎ እንስጥዎ፤ በገዛ ጉዳዮችዎ ይጠቀሙበት። በዑማራ ፈንታ ሙሐመድን ይስጡንና እንግደለው። ሰው በሰው ፈንታ! ከዚህ በላይ ምን ይፈልጋሉ?» አቡ ጧሊብ በዚህ ንግግር እጅግ ተቆጥተው፦ «እናንተ በመጀመሪያ የገዛ ልጆቻችሁን ስጡኝ። እኔ ልግደላቸው። ከዚያ በኋላ የወንድሜን ልጅ እሰጣችኋለሁ» ባሉ ጊዜ አጋሪዎቹ የጉዳዩን ክብደት ተረድተው፦ «ልጆቻችን ግን እርሱ የሚያደርገውን አያደርጉም እኮ…» አሉ። አቡ ጧሊብም እንዲህ አሉ፦ «እምላለሁ፤ የወንድሜ ልጅ ከልጆቻችሁ ሁሉ በላጭ ናቸው። እንግዲህ እናንተ ልጃችሁን ሰጥታችሁኝ እንዳሳድግላችሁ፣ የአንጀቴን ቁራጭ ደግሞ ወስዳችሁ ልትገድሉ ነው!… ሴት ግመል እንኳ ከገዛ ግልገሏ በስተቀር ሌላውን አትናፍቅም፤ አትራራለትምም። ይህ ነገር ከአእምሮና ከማስተዋል እጅግ የራቀ ነው። ጉዳዩ ከእንግዲህ ከመስመር ወጥቷል። የአንጀቴ ቁራጭ የሆኑት የሙሐመድ (ዐለይሂ ሰላም) ጠላት የሆነ ሁሉ እኔም ጠላቱ ነኝ። ይህን እንዲሁ እወቁ፤ የቻላችሁትንም አድርጉ!»24 አጋሪዎቹ በቁጣ ከስፍራቸው ተነሥተው ሄዱ። አቡ ጧሊብ ወዲያውኑ የሀሺምን ልጆችና የዐብዱልሙጠሊብን ልጆች ሰበሰቡ። ሁኔታውን አስረድተው ውዱ ነብያችንን (የአላህ ሰላትና ሰላም በእርሳቸው ላይ ይስፈን) እንዲረዱ አሳመኗቸው። ረሱሉላህን ለመግደል የሚነሡ ክንዶች ይሰበሩ ዘንድ ተወሰነ። በዚህ ጉዳይ በአጋሪዎቹ ላይ ተባበሩ። አቡ ለሀብ ብቻ አልተቀላቀለም። አቡ ጧሊብም፦ «እናንተ ጀግኖች ሆይ! ነገ እያንዳንዳችሁ ሰይፋችሁን በወገባችሁ ታጠቁና ተከተሉኝ!» አሏቸው።

«አጎቴ ሆይ! ይህን እወቅ፤ ፀሐይን በቀኝ እጄ፣ ጨረቃንም በግራ እጄ ቢያስቀምጡልኝ እንኳ (የፈለጉትን ቃል ሁሉ ቢገቡልኝ እንኳ)፣ ከዚህ ሃይማኖትና እርሱን ለሰዎች ከማድረስና ከማሳወቅ ፈጽሞ አልመለስም። ወይ አላሁ ተዓላ ይህን ሃይማኖት በመላው ዓለም ያሰራጨዋል፤ ተልእኮዬም ይፈጸማል፤ ወይ በዚህ መንገድ ሕይወቴን እሠዋለሁ» ውዱ ነብያችን ሙሐመድ ዐለይሂ ሰላም

በማግሥቱ አቡ ጧሊብ ወደ ክቡር ነብያችን ቤት ሄዱ፤ ሁሉም በአንድነት ወደ ሐረም ሸሪፍ ተጓዙ። የሀሺም ልጆች ጀግኖችም ይከተሏቸው ነበር። ካዕባ ደርሰው በአጋሪዎቹ ፊት ለፊት ቆሙ። አቡ ጧሊብ አጋሪዎቹን እንዲህ አሉ፦ «የቁረይሽ ሕዝብ ሆይ! የወንድሜን ልጅ ለመግደል መወሰናችሁን ሰምቻለሁ። ከኋላዬ ያሉት እነዚህ ወጣቶች እጃቸውን በሰይፋቸው ላይ አድርገው ምልክቴን በጉጉት እየጠበቁ መሆናቸውን ታውቃላችሁን? እምላለሁ፤ ሙሐመድን ብትገድሉ ከእናንተ አንዱንም በሕይወት አልተውም!…» ይህን ካሉ በኋላ ውዱ ነብያችንን የሚያወድሱ ግጥሞችን መናገር ጀመሩ። በአቡ ጀህል መሪነት በዚያ የነበሩት አጋሪዎች ተበተኑ።