PANIMULA

Pinupuri namin ang Allâhu ta’âlâ, na lumikha sa bawat nilalang na may buhay, na nagpapanatili sa pag-iral sa lahat ng umiiral sa bawat sandali, at nag-iingat sa lahat mula sa pangamba at sindak. Nawa’y igawad ang aming salât (panalangin) at salâm sa Kanyang minamahal na Propeta na si Muhammad ’alaihis-salâm – ang pinakamaganda, ang pinakamabuti at ang pinakadakila sa mga tao sa bawat aspeto; gayundin sa kanyang pamilya (Âl), na nagpapalaganap ng kaalaman, karunungan at kagandahang-asal, at sa kanyang mga kamag-anak; at sa lahat ng kanyang mga Sahâba1 (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhum / nawa’y kalugdan sila ng Allâhu ta’âlâ), na pinarangalang makita ang kanyang magandang mukha, na lunas sa mga kaluluwa, at marinig ang kanyang mga salitang kapaki-pakinabang, kaya’t sila ang naging pinakamahalaga sa lahat ng tao; at sa lahat ng sumusunod sa kanilang mga yapak.

Dahil sa awa sa lahat ng tao, ang Allâhu ta’âlâ ay lumilikha sa mundong ito ng mga bagay na kapaki-pakinabang sa kanila at ipinadadala ang mga ito sa kanila. Sa Kabilang-buhay (âkhira), patatawarin Niya2, sa Kanyang kagandahang-loob, maging ang mga mananampalatayang dapat sanang mapunta sa Impiyerno, at papapasukin Niya sila sa Paraiso. Si Muhammad ’alaihis-salâm ay ang nabî3, ang rasûl at ang habîb ng Allâhu ta’âlâ. Siya ang sayyid (pinuno) ng mga anak ni Âdam. Ang mga sumampalataya sa gayong marangal na Propeta at tumahak sa kanyang landas ay tiyak na naging pinakamabuti sa mga umma.

Sa Kanyang awa, ipinagkaloob sa atin ng Haqq ta’âlâ ang pinakadakila sa Kanyang mga biyaya sa pamamagitan ng paghirang sa atin bilang kanyang umma.4 Malinaw Niyang ipinahayag na kailangang sumunod at tumalima sa kanya. Gaano man natin purihin at pasalamatan ang ating Panginoon dahil sa napakadakilang biyayang ito, kulang pa rin. Bago lumikha ang Allâhu ta’âlâ ng anumang bagay, nilikha muna Niya ang pinagpalang liwanag (nûr) ng Dakilang Pinuno ng sanlibutan (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Sa Qur’ân al-karîm ay sinabi sa ating Pinuno, ang Propeta: “Hindi Kami nagsugo sa iyo kundi bilang awa sa mga sanlibutan.” At sa isang hadîth qudsî5 ay sinabi: “Kung hindi dahil sa iyo, kung hindi dahil sa iyo, hindi Ko sana nilikha ang mga nilalang.”

Ang pangunahing kondisyon ng pananampalataya (îmân) ay ang “hubb-i fillâh wa bughd-i fillâh”, ibig sabihin, ang mahalin ang mga kaibigan ng Allâhu ta’âlâ at huwag mahalin ang Kanyang mga kaaway. Hangga’t wala ito, walang anumang pagsamba (’ibâda) ang tinatanggap; ibinabalik ito sa mukha ng gumawa nito. Kaya naging fard sa atin ang mahalin ang “Pinuno ng mga sanlibutan”, at ipinag-utos sa atin na itanim sa ating puso ang pinagpalang pag-ibig sa kanya at magpakagayak sa kanyang kagandahang-asal. Upang manatiling buhay ang pag-ibig na ito, sa loob ng maraming siglo ay isinusulat ang mga aklat na nagsasalaysay ng pinagpalang buhay ng ating Pinuno, ang Propeta – at hanggang ngayon ay patuloy pa ring isinusulat. O higit na tumpak sabihin: sa pamamagitan ng kanyang pinagpalang pangalan ay nagtatamo ng pagpapala ang mga tao. Upang kami rin ay makinabang sa pagpapalang ito at upang mag-umapaw sa ating mga puso ang pag-ibig sa kanya, iminumungkahi namin na basahin ninyo ang pinagpalang buhay ng Sultan ng sansinukob, ang ating Pinunong Rasûlullah – isang akdang inihanda sa pamamagitan ng mahabang pagsasaliksik sa mga aklat ng mga iskolar ng Ahl as-Sunna. Nawa’y kalugdan ng Allâhu ta’âlâ ang lahat ng nagpagal dito. Nawa’y punuin ng Haqq ta’âlâ ang puso nating lahat ng pag-ibig sa ating Pinuno, ang Propeta, at panatilihin tayo sa tamang landas na itinuro ng mga iskolar ng Ahl as-Sunna! Âmîn.

Dr. Enver Ören