ANG PANAHON NG MADÎNA AL-MUNAWWARA
Sa paglipat ng ating minamahal na Propeta sa Medina noong ika-12 ng Rabî’ al-awwal ng ikalabintatlong taon ng bi’tha, noong taong 622 M., nagsimula ang panahon ng Medina, na tatagal nang sampung taon. Nang parangalan ng ating Pinuno, ang Propeta, ng kanyang pagdating ang bahay ni Hadrat Khâlid ibn Zayd Abû Ayyûb Ansârî, pinili niyang manirahan sa ibabang palapag at doon siya nanatili.1 Sa gayon ay napasakamay ng pinagpalang taong ito ang karangalang tanggapin at patuluyin sa kanyang bahay ang Pinuno ng sansinukob.
Isinalaysay ni Hadrat Khâlid: “Nang parangalan ni Rasûlullah ang aking bahay, pinili niyang manirahan sa ibabang palapag. Kami naman ay nasa itaas na palapag, at labis kaming nababagabag dito. Isang araw ay sinabi ko: ‘Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina, yâ Rasûlallah! Hindi matanggap ng aking puso na ako ay nasa itaas at kayo ay nasa ibaba; hindi ko ito maatim. Napakabigat nito para sa akin. Nakikiusap ako, pahintulutan ninyong ang inyong dakilang pagkatao ay manirahan sa itaas at kami sa ibaba.’ Dahil dito ay sinabi niya: ‘O Abû Ayyûb! Higit na angkop at maginhawa para sa amin ang manirahan sa ibabang palapag ng bahay.’ Sa pag-iisip na mas maginhawa niyang matatanggap ang mga dumadalaw, minabuti niyang manatili sa ibaba. Kaya kami ay nanatili sa itaas na palapag ng bahay.
Isang araw ay nabasag ang aming banga ng tubig. Sa takot na tumulo kay Rasûlullah ang natapong tubig at maabala siya, agad naming idiniin ng aking asawa sa tubig ang nag-iisa naming kumot na pelus na ipinantatalukbong namin.”
Lubhang naaasiwa si Abû Ayyûb Ansârî sa pagiging nasa itaas na palapag. Sa wakas ay siya mismo ang bumaba at pinalipat sa itaas ang ating Pinunong Rasûlullah. Sinabi ni Hadrat Abû Ayyûb: “Palagi kaming naghahanda ng hapunan para sa ating Pinunong Rasûlullah at ipinadadala ito sa kanya. Kapag ibinabalik niya sa amin ang natira, hinahanap namin ng aking asawang si Umm Ayyûb ang mga bahaging nahawakan ng kamay ni Rasûlullah, kumakain kami mula roon, at sa gayon ay nagtatamo kami ng pagpapala. Isang gabi, ibinalik ni Rasûlullah ang pagkaing may sibuyas o bawang na inihanda at ipinadala namin. Nang wala akong makitang bakas ng kanyang kamay roon, pumunta ako sa kanya nang tumataghoy at sinabi ko: ‘Yâ Rasûlallah! Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina! Ibinalik ninyo ang hapunan. Ngunit wala akong nakitang bakas ng inyong pinagpalang kamay roon. Gayong ako at si Umm Ayyûb ay laging naghahanap sa pagkaing ibinabalik ninyo ng mga bahaging nahawakan ng inyong kamay, at sa gayon ay nagtatamo kami ng pagpapala.’ Sinabi ni Rasûlullah (sall-Allâhu ‘alaihi wa sallam): ‘May naamoy ako sa gulay na ito. Kaya hindi ako kumain nito. Ako ay isang taong nakikipag-usap sa anghel.’ Nagtanong ako: ‘Harâm ba ang pagkaing iyon?’ Sinabi niya: ‘Hindi! Ngunit hindi ko ito nagustuhan dahil sa amoy nito.’ Kaya sinabi ko: ‘Ang hindi ninyo nagugustuhan ay hindi ko rin nagugustuhan!’ Sinabi ng ating Propeta: ‘Kainin ninyo iyon.’ Kaya kinain namin iyon, at hindi na kami muling naghanda para kay Rasûlullah ng pagkaing may ganoong gulay.
Minsan pa ay naghanda ako ng pagkaing sasapat lamang para sa ating Pinunong Rasûlullah at kay Abû Bakr, at dinala ko ito sa kanila. Sinabi ni Rasûlullah: ‘O Abû Ayyûb! Anyayahan mo ang tatlumpu sa mga pangunahing tao ng mga Ansâr.’ Habang iniisip ko na kakaunti ang pagkain at na baka inakala ni Rasûl-i akram na marami ito, muli niyang sinabi: ‘O Abû Ayyûb! Anyayahan mo ang tatlumpu sa mga pangunahing tao ng mga Ansâr.’ Sa gitna ng libu-libong isipin ay inanyayahan ko ang tatlumpung tao mula sa mga Ansâr, at dumating sila. Kumain sila ng pagkaing iyon at nabusog. Naunawaan nila na iyon ay isang himala; tumibay ang îmân ng mga dumating, at muli silang nagsagawa ng bay’a. Pagkatapos ay umalis sila. Matapos umalis ang mga piling Sahâba na ito, sinabi naman niya sa pagkakataong ito: ‘Anyayahan mo ang animnapung tao.’ Dahil nakita kong hindi nababawasan ang pagkain bilang isang himala, lalo pa akong nagalak at inanyayahan ko ang animnapung tao sa harap ni Rasûlullah.
“Bigyan ninyo ng daan ang kamelyo! Iniutos na rito kung saan ito luluhod” Hadîth sharîf
Ang Madîna al-Munawwara at ang paligid nito
Dumating sila at kumain ng pagkaing iyon. Bumalik silang lahat na pinatototohanan ang himala ni Rasûlullah. Pagkatapos ay sinabi niya: ‘Tawagin mo ang siyamnapung tao mula sa mga Ansâr.’ Tinawag ko sila, at dumating sila. Sa utos ni Rasûlullah, umupo sila sa hapag nang tig-sasampu at kumain; at umalis silang lahat matapos makita ang dakilang himalang ito. Sa gayon ay isandaan at walumpung tao ang kumain ng pagkaing iyon. At ang pagkain ay kasindami pa rin ng dinala ko, at mukhang hindi man lamang ito nagalaw.”2
Ang pagkakapatiran ng mga Ansâr at ng mga Muhâjirûn
Upang magtatag ng higit na matibay na pagbubuklod sa Madîna al-Munawwara, ginawang magkakapatid ng ating Pinuno, ang Propeta, ang mga Muhâjirûn na lumipat at ang mga Ansâr na kumupkop sa kanila sa kanilang mga tahanan. Nang si Hadrat ’Alî ang naiwang huli, inakala niyang nakalimutan siya at nagtanong: “Yâ Rasûlallah! Nakalimutan ba ninyo ako?” Noon ay sinabi ng Pinuno ng mga sanlibutan: “Ikaw ang aking kapatid sa mundong ito at sa Kabilang-buhay.” Ang pagkakapatirang ito ay nakasalig sa pagtutulungang materyal at espirituwal. Sa gayon ay maiibsan, kahit kaunti, ang lungkot ng pagkawalay sa bayan, sa tahanan at sa mga kamag-anak. Sa katunayan, binuksan na ng mga Muslim na taga-Medina ang kanilang mga bisig sa kanilang mga kapatid na muhâjir, na iniwan ang kanilang bayan upang maisabuhay at maipalaganap ang relihiyon ng Allâhu ta’âlâ; inanyayahan nila sila sa kanilang mga tahanan, at nagsikap sila nang buong puso at kaluluwa upang tulungan sila sa lahat ng paraan. Sa pagtatatag ng pagkakapatirang ito, lalo pa silang nagyakapan nang taos-puso. Ginawa ng ating Pinunong Rasûlullah na kapatid ang bawat muhâjir ng isang Ansâr na angkop sa kanyang ugali. Umabot ang pagkakapatirang ito sa antas na pinaghahatian pa nila ang ari-ariang minana nila sa kanilang mga ama.3
Hinati ng bawat taga-Medina sa dalawa ang kanyang lupain, ang kanyang ubasan, ang kanyang halamanan, ang kanyang bahay, ang kanyang mga ari-arian… ang lahat ng mayroon siya, at buong-giliw niyang ibinigay ang kalahati sa kanyang kapatid na muhâjir. Isinalaysay ni Hadrat ’Abdurrahmân ibn ’Awf, isa sa mga Muhâjirûn: “Nang lumipat kami sa Madîna al-Munawwara, ginawa akong kapatid ng ating Pinunong Rasûlullah ni Sa’d ibn Rabî’. Dahil dito ay sinabi sa akin ng aking kapatid na si Sa’d: ‘O aking kapatid na ‘Abdurrahmân! Sa usapin ng ari-arian, ako ang pinakamayaman sa mga Muslim na taga-Medina. Hinati ko sa dalawa ang aking ari-arian; ang kalahati ay sa iyo.’ At sumagot ako: ‘Gawin nawa ng Allâhu ta’âlâ na pinagpala at kapaki-pakinabang para sa iyo ang iyong ari-arian. Hindi ko kailangan ng ari-arian. Dalhin mo lamang ako sa pamilihang pinangangalakalan ninyo; sapat na iyon.’”
Ang ganitong sakripisyo ay naging posible lamang dahil sa kapatiran ng Islam. Mula kay Âdam ’alaihis-salâm hanggang sa panahong iyon ay napakarami nang naganap na paglipat ng mga tao. Ngunit hindi pa nagkaroon kailanman ng ganito kamakahulugan at kadakilang Hijra, ng ganito kamapagmahal na pagsasanib at ng ganito katapat na pagyayakapan ng mga dumating mula sa labas at ng mga katutubong mamamayan. Gaya ng sinabi ng Allâhu ta’âlâ ayon sa kahulugan: “Ang mga mananampalataya ay walang iba kundi magkakapatid.”4 Sa pamamagitan nito ay itinuturo na ang tunay na pagmamahal at katapatan ay hindi maaaring magmula sa materyal na pakinabang, kundi sa îmân at paniniwala lamang. Ang kalagayang ito ng mga Sahâba ay natamo sa pamamagitan ng iisang suhba sa ating Pinunong Rasûlullah. Ang espirituwal na biyaya at mga pagpapalang bumubukal na gaya ng mga dagat mula sa pinagpalang puso ng ating minamahal na Propeta ay dumadaloy sa mga puso ng mga Sahâba; bunga nito, nagmamahalan sila nang may sakripisyong hindi pa nakikita kailanman, at itinuturing nilang higit na mahalaga ang kanilang mga kapatid kaysa sa kanilang sarili.
“O aking Panginoon! Ipaibig Mo sa amin ang Medina gaya ng pagpapaibig Mo sa amin sa lungsod ng Mecca. Ipaibig Mo ito sa amin nang higit kaysa sa Mecca. O aking Panginoon! Pagpalain Mo ang aming mga takalan at ang aming mga panukat. Gawin Mong malusog para sa amin ang lungsod ng Medina. Gawin Mong kaaya-aya ang hangin nito!” Hadîth sharîf
Nangako ang mga Ansâr at ang mga Muhâjirûn na sa bagong sentrong ito ng Islam, magkahawak-kamay at nagkakaisa ang puso, ay titiisin nila ang anumang sakripisyo upang lumakas ang relihiyon ng Islam, at sa huli ay makamit ang antas ng pagiging martir (shahâda). Sa ganitong paraan ay nagtipon sila sa paligid ni Rasûlullah, sinunod ang mga saligan ng relihiyon ng Islam, at itinatag ang isang bagong kaayusan at isang maligayang pamumuhay. Sa pangyayari ng Hijra, ginawa na ng Islam ang unang hakbang sa landas ng pagiging isang “pamahalaan”. At ang Madîna al-Munawwara naman ay naging duyan at sentro ng relihiyon ng Islam.
Sa Medina, bukod sa mga Sahâba, ay may mga Kristiyano, mga Hudyo at mga mapagsamba sa diyus-diyusan na sumasamba sa mga idolo. Ang mga Hudyo ay binubuo ng tatlong tribo: ang Banû Qaynuqâ’, ang Banû Qurayza at ang Banû Nadîr. Labis silang galit sa Islam at lalo na sa ating minamahal na Propeta.
Samantala, itinuring ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca na isang malaking panganib para sa kanila na pinagbuklod ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang mga Sahâba sa Medina nang gawin niya silang magkakapatid. Kung hindi nila malulutas ang bagay na ito sa maikling panahon, maaaring lumakas ang mga Muslim, salakayin ang Mecca, at agawin sa kanila ang mga lupain, ang mga bahay at ang bayang kanilang iniwan… Sa ganitong mga isipin, nagsimulang magpadala ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca ng mga liham ng pagbabanta sa mga Muslim na taga-Medina. Sa isa sa mga liham na ito ay nakasulat: “Tunay na walang alinmang tribong Arabe na kaaway namin ang nagpagalit sa amin nang gaya ninyo. Sapagkat sa halip na isuko ninyo sa amin ang isang lalaking kabilang sa amin, tinulungan ninyo siya, sinalubong nang bukas ang mga bisig at ipinagtanggol. Ito ay napakalaking pagkakamali ninyo. Pakiusap, umalis kayo sa pagitan niya at namin, at ipaubaya ninyo siya sa amin. Kung maging mabuti ang kanyang kalagayan, kami ang pinakamatutuwa rito. Kung hindi naman, kami rin ang dapat sumupil sa kanya!…”
Bilang tugon sa liham na ito, sumulat si Hadrat Ka’b ibn Mâlik ng isang napakagandang sagot na pumupuri sa ating Propeta.
Sumulat din ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca ng ganito ring mga liham ng pagbabanta sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Medina. Pinagbantaan din nila sila sa pagsasabing: “Kung hindi ninyo palalayasin sa inyong lungsod ang aming lalaki o hindi ninyo siya papatayin, susugurin namin kayo, papatayin namin kayo, at gagawin naming mga alipin ang inyong mga babae!…”
Dahil dito, nagtipon ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Medina sa paligid ng mapagkunwaring si ’Abdullah ibn Ubayy at nagpasiyang saktan ang ating Pinunong Rasûlullah sa sandaling magkaroon sila ng pagkakataon.
Nang malaman ito ng mga Muslim, ginawa nila ang lahat ng kanilang makakaya upang ipagtanggol ang ating minamahal na Propeta at mahigpit silang nagbuklod sa kanyang paligid. Umabot ito sa puntong hindi na sila makalabas sa lansangan sa gabi at hindi na makatulog sa kanilang mga tahanan.
Isinalaysay ni Ubayy ibn Ka’b: “Nang parangalan ng ating Pinunong Rasûlullah at ng kanyang mga Sahâba ng kanilang pagdating ang Madîna al-Munawwara, naging puntirya ang mga Muslim ng pagkapoot ng mga tribong Arabe na mapagsamba sa diyus-diyusan. Nagbantay ang mga Sahâba nang may sandata hanggang sa umaga.”
Ang mga Sahâba ay naging gaya ng iisang katawan, at sa mapanganib na mga kalagayan ay tumatakbo sila nang buong lakas upang saklolohan ang kanilang mga kapatid na Muslim. Nangunguna sa kanila ang ating minamahal na Propeta. Kung paanong nangunguna ang ating Pinunong Rasûlullah sa bawat magandang katangian, gayundin sa katapangan ay nasa pinakaunahan siya ng kanyang mga Sahâba. Anumang oras ng gabi, kapag may narinig na sigaw ng saklolo, ang ating Propeta, bago pa makarating ang sinuman, ay mabilis na parang kidlat na nakararating doon sakay ng kanyang kabayo, ipinababatid sa kanyang mga Sahâba na walang dapat ikatakot, at pinapanatag sila.
“O ’Alî! Ikaw ang aking kapatid sa mundong ito at sa Kabilang-buhay” Hadîth sharîf
Ang Sultan ng dalawang daigdig –
Muling dumating ang buwan ng kanyang pagsilang;
Ang minahan ng kaalaman at ma’rifa –
Muling dumating ang buwan ng kanyang pagsilang.
Pumarito ang naghahangad ng pamamagitan,
Makasumpong ng ligaya ang nagmamahal sa kanya:
Siya, ang may-ari ng kagandahang-asal –
Muling dumating ang buwan ng kanyang pagsilang.
Kabilugan ng buwan sa dilim, araw sa umaga,
Rosas ng hardin ng rosas ng Allah,
Si Mustafâ, ang habîb ng Haqq –
Muling dumating ang buwan ng kanyang pagsilang.
Nasaan ang isang tapat na umiibig?
Makasumpong nawa ng ginhawa ang kanyang kaluluwa at katawan:
Ang kabang-yaman ng lihim ng katotohanan –
Muling dumating ang buwan ng kanyang pagsilang.
Ang sinumang nagmamahal sa kanya, O Hüdâyî,
Ay nagtagumpay sa kanyang hinahangad:
Ang Karangalan ng sanlibutan, ang pinakamabuti sa mga tao –
Muling dumating ang buwan ng kanyang pagsilang.
Isang lumang tanawin ng Medina
Masjid an-Nabawî / Madîna al-Munawwara
Ang lupang linuhuran ni Qaswâ, ang kamelyo ng ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), nang lumipat siya sa Madîna al-Munawwara.
Binili ng ating minamahal na Propeta ang lupang ito at nagpatayo rito ng masjid.
Pumanaw siya sa kanyang bahay na katabi ng masjid na ito,
at ang kanyang pinagpalang Qabr-i Sharîf ay ginawa rin sa silid na ito.
Kalaunan ay inilibing sa silid na ito sina Hadrat Abû Bakr at Hadrat ’Umar (radiy-Allâhu ’anhumâ).
Ipinabatid na sa bakanteng lugar para sa isang tao sa tabi nila
ay ililibing si ’Îsâ ’alaihis-salâm.