ANG LABANAN SA BADR

Ang pagpanaw ni Hadrat Ruqayya

Nang araw na iyon ay pumanaw si Hadrat Ruqayya (radiy-Allâhu ’anhâ), ang anak na babae ng ating minamahal na Propeta. Ang kanyang asawa na si Hadrat ’Uthmân ang nanguna sa kanyang salât para sa patay. Ang balita ng tagumpay na dumating kasunod ng kalungkutang ito ay nakapagbigay sa kanila ng kaunting ginhawa.

Pinuri ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), kasama ang kanyang mga Sahâba, ang Allâhu ta’âlâ na nagkaloob sa kanya ng tagumpay sa Badr, at nagpatirapa siya sa sajda ng pasasalamat; pagkatapos ay naglakbay siya, kasama ang mga bihag, patungo sa Madîna al-Munawwara.

Sina ‘Abdullah ibn Rawâha at Zayd ibn Hâritha, na naunang naghatid ng mabuting balita, ay naisalaysay na ang mga nangyari sa Labanan sa Badr at kung sino-sino ang naging martir. Labis na natuwa sa tagumpay ang mga bata, ang mga babae at ang mga may tungkuling naiwan sa Medina. Lumabas sila upang salubungin ang ating Pinuno, ang Propeta. Kabilang sa mga naging martir si Hâritha ibn Surâqa. Nalaman ng ina ni Hadrat Hâritha na si Rubayyi’ na ang kanyang anak ay tinamaan ng palaso ng kaaway habang umiinom ng tubig mula sa tangke at naging martir. Nang marinig ng ating ina na si Rubayyi’ ang balitang ito, sinabi niya: “Hangga’t hindi dumarating ang Rasûl ’alaihis-salâm ay hindi ko iiyakan ang aking anak. Kapag pinagpala na niya ang Medina ng kanyang pagdating, itatanong ko sa kanya. Kung ang aking anak ay nasa Paraiso, hindi ako iiyak kailanman. Ngunit kung siya ay nasa Impiyerno, sa halip na luha ay dugo ang dadaloy mula sa aking mga mata.”

Nang pagpalain ng ating minamahal na Propeta, kasama ang kanyang pinagpalang mga Sahâba, ang Medina ng kanyang pagdating, pumunta si Rubayyi’ sa kanyang harapan at nagsabi: “Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina, yâ Rasûlallah! Alam ninyo ang aking pagmamahal sa aking anak na si Hâritha. Naging martir ba siya at nakapasok sa Paraiso? Kung gayon nga, magtitiis ako. Kung hindi, papatak mula sa aking mga mata ang mga luhang may dugo.” Ibinigay sa kanya ni Habîb-i akram ang mabuting balita: “O Umm Hâritha! Ang iyong anak ay wala sa iisang Paraiso, kundi nasa higit sa isa. Ang kanyang lugar ay ang Firdaws.” Dahil dito ay sinabi ni Rubayyi’: “Hindi ko na iiyakan ang aking anak.” Humingi ang Sultan ng sansinukob ng isang sisidlang may tubig. Dahil sa awa ay inilubog niya sa tubig ang kanyang pinagpalang kamay at inahon ito. Ipinainom niya ang tubig na ito sa ina at sa kapatid na babae ni Hadrat Hâritha. Bukod dito ay ipinahid niya ang tubig na ito sa kanilang mga ulo at mukha. Mula sa araw na iyon ay naging puspos ng nûr ang mga mukha ni Rubayyi’ at ng kanyang anak na babae. At naging napakahaba ng kanilang buhay. Ipinamahagi ng Guro ng sansinukob (’alaihi afdalus-salawât) sa kanyang mga Sahâba ang pitumpung bihag na dinala sa Medina, at iniutos niyang pakitunguhan sila nang mabuti. Wala pang dumating na kapahayagan mula sa Allâhu ta’âlâ tungkol sa magiging kapalaran ng mga bihag. Matapos sumangguni sa kanyang mga Sahâba, nagpasiya ang ating Pinunong Rasûlullah na palayain ang mga bihag kapalit ng pantubos (fidya).

Itinakda ang halaga ng pantubos ayon sa yaman ng bawat bihag. Ang mga walang salapi na marunong bumasa at sumulat ay magtuturo ng pagbasa at pagsulat sa sampung taga-Medina na hindi marunong bumasa at sumulat, at pagkatapos niyon ay maaari na silang pumunta sa Mecca. Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, sa kanyang tiyo na si ’Abbâs, na kabilang sa mga bihag: “O ’Abbâs! Magbayad ka ng pantubos para sa iyong sarili, para sa anak ng iyong kapatid na si ’Uqayl (’Aqîl) ibn Abî Tâlib, at para kay Nawfal ibn Hârith. Sapagkat ikaw ay mayaman.” Sinabi ni Hadrat ’Abbâs: “Yâ Rasûlallah! Ako ay Muslim. Sapilitan akong dinala ng mga Quraysh sa Badr.” Sinabi ni Rasûlullah: “Alam ng Allâhu ta’âlâ ang iyong pagka-Muslim. Kung nagsasabi ka ng totoo, tiyak na ibibigay sa iyo ng Allâhu ta’âlâ ang gantimpala nito. Ngunit sa panlabas na anyo ay laban ka sa amin. Kaya kailangan mong bayaran ang iyong pantubos.” Nang sabihin ni ’Abbâs: “Yâ Rasûlallah! Wala akong ibang kayamanan maliban sa 800 dirham na kinuha ninyo sa akin bilang samsam,” sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “O ’Abbâs! Kung gayon, bakit hindi mo binabanggit ang mga gintong iyon?” Sinabi naman niya: “Aling mga ginto?” Sinabi ng ating minamahal na Propeta: “Ang mga gintong ibinigay mo sa iyong asawang si Umm al-Fadl, ang anak ni Hârith, noong araw na aalis ka sa Mecca! Nang ibigay mo ang mga iyon ay wala kayong ibang kasama. Sinabi mo kay Umm al-Fadl: ‘Hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin sa paglalakbay na ito. Kung dumanas ako ng sakuna at hindi na makabalik, ang ganito karami ay para sa iyo, ang ganito karami ay para kay Fadl, ang ganito karami ay para kay ‘Abdullah, ang ganito karami ay para kay ‘Ubaydullah, at ang ganito karami ay para kay Qutham.’” Dahil dito ay namangha si Hadrat ’Abbâs at sinabi: “Nanunumpa ako na nang ibigay ko ang mga gintong ito sa aking asawa ay walang ibang kasama namin. Paano ninyo ito nalaman?” Nang sabihin ng ating Pinuno, ang Propeta: “Ipinabatid ito ng Allâhu ta’âlâ,” sinabi ni ’Abbâs: “Sumasaksi ako na kayo ang Sugo ng Allâhu ta’âlâ at na nagsasabi kayo ng totoo,” at binigkas niya ang kalima-i shahâda.26 Nang siya ay maging Muslim, binigyan ng ating Pinuno, ang Propeta, si Hadrat ’Abbâs ng tungkulin sa Mecca. Iniutos niya sa kanya na ipagtanggol ang mga Muslim doon at magpadala ng mga balita tungkol sa mga kaaway ng Islam.

“Nanunumpa ako sa aking Panginoon, na nagsugo sa akin bilang tunay na propeta: hindi ninyo ako naririnig nang higit kaysa sa kanila (sa mga bangkay ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan). Ngunit hindi sila makasagot” Hadîth sharîf

Ipinadala ang balita sa mga Quraysh, na natalo sa Labanan sa Badr, na makukuha nila ang kanilang mga bihag kapalit ng pantubos. Ngunit pinugutan ng ulo si Nadr ibn Hârith, na bago ang Hijra ay nagdulot ng napakaraming pahirap at pagpapahirap sa pinuno ng mga propeta. Napatay rin ang hamak na si ’Uqba ibn Abî Mu’ayt, na sa kanyang kapalaran ng kasawian ay nangahas na ilagay ang tiyan ng kamelyo sa pinagpalang likod ng Rasûl ’alaihis-salâm habang nagsasagawa siya ng salât sa Ka’ba. Nang mahiwalay sa katawan ang ulo ng mabangis na kaaway na ito ng Islam, nagpuri ang ating Pinunong Rasûlullah sa Allâhu ta’âlâ. Lumapit siya sa kanya at sinabi: “Sumpa man sa Allah, wala akong kilalang kasinsama mo, na tumanggi sa Allâhu ta’âlâ, sa Kanyang rasûl at sa Qur’ân al-karîm, at nagpasa sa iyong propeta mula sa isang pagpapahirap patungo sa isa pang pagpapahirap.”

Nanatili ang mga bihag sa piling ng mga Sahâba (’alaihimur-ridwân) hanggang sa sila ay matubos ng kanilang mga kamag-anak. Pinakitunguhan ng lahat ng mga Sahâba nang napakabuti ang mga bihag at ibinahagi sa kanila ang kanilang pagkain.

Kabilang sa mga bihag si Abû ’Azîz, ang kapatid ni Mus’ab ibn ’Umayr. Isinalaysay niya: “Ako man ay bihag sa bahay ng isang Muslim na taga-Medina. Napakabuti ng kanilang pakikitungo sa akin: ang tinapay na kakainin nila sa umaga at sa gabi ay ibinibigay nila sa akin, at sila mismo ay napipilitang kumain lamang ng datiles. Kapag may nakakuha sa kanila ng isang piraso ng tinapay, tuwiran niya itong dinadala sa akin at ibinibigay. Dahil sa hiya ay ibinabalik ko ang tinapay sa nagdala nito. Ngunit muli niya itong ibinabalik sa akin.”

Isinalaysay rin ng isang taga-Quraysh mula sa mga bihag na nagngangalang Yazîd: “Nang dumating ang mga Muslim mula sa Badr patungong Medina, kaming mga bihag ay pinasakay nila sa mga hayop, at sila mismo ay naglakad.”

Kabilang din sa mga bihag si Abu’l-‘Âs ibn Rabî’, ang anak ng kapatid na babae ni Khadîja (radiy-Allâhu ’anhâ) at manugang ng ating Pinuno, ang Propeta. Si Abu’l-’Âs ay isa sa mga mangangalakal ng Mecca at marami siyang ari-arian. Tanyag siya sa kanyang pagiging mapagkakatiwalaan at sa kanyang katapatan sa relihiyon. Nang ipadala mula sa Mecca ang pantubos ng mga bihag, ipinadala rin ni Hadrat Zaynab, upang mabuo ang pantubos, ang kuwintas na iniregalo sa kanya ng kanyang ina sa kanyang kasal. Nang dumating ang mga pantubos, nakilala ng Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang kuwintas at sinabi: “O aking mga Sahâba, kung inaakala ninyong nararapat, ibalik ninyo sa aking anak na si Zaynab ang kanyang bihag kasama ang pantubos nito.” Pumayag ang mga Sahâba. Sa kondisyong ipadadala niya si Zaynab sa Medina, pinahintulutan si Abu’l-’Âs na pumunta sa Mecca dala ang kanyang ari-arian. Pinaalis naman ni Abu’l-’Âs si Zaynab at ang mga kasama niya, kasama ang kanyang kapatid na si Kinâna. Nang mabalitaan ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, nagalit sila at nagpadala ng ilan sa kanilang mga tauhan upang humabol sa kanila. Naabutan nila sila sa Dhû Tuwâ. Nang ibato ni Habbâr ibn Aswad ang kanyang sibat, nagulat ang kamelyo at inihulog si Hadrat Zaynab mula sa likod nito, at bumagsak siya sa lupa. Ibinuhos ni Kinâna ang kanyang mga palaso sa kanyang harapan at sinabing papatayin niya sa palaso ang sinumang magtangkang manakit kay Zaynab. Inilabas niya si Zaynab sa Mecca at inihatid sa himpilan. Nagkasakit si Hadrat Zaynab dahil sa mga sugat na kanyang tinamo. Siya ay nagdadalang-tao; pagdating niya sa Medina ay nakunan siya. Nang mabalitaan ito ng Rasûl ’alaihis-salâm, labis siyang nalungkot.

Ang pagkatalo ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa Badr at ang kanilang pagtakas mula sa larangan ng digmaan sa kaawa-awang kalagayan ay nagdulot ng matinding pagkagulat sa Mecca. Nangyari ang isang bagay na hindi nila inaasahan kailanman, at hindi man lamang sumagi sa kanilang isip. Hindi pinaniwalaan ni Abû Lahab at ng iba pang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang sinabi ng unang nagdala ng balita. Nang dumating sa Mecca si Abû Sufyân, na tumakas mula sa larangan ng digmaan, agad nila siyang ipinatawag. Tinanong siya ni Abû Lahab: “O anak ng aking kapatid! Isalaysay mo nga, paano ito nangyari?” Naupo si Abû Sufyân sa isang lugar doon. Marami ang nakatayong nakikinig. Ganito ang isinalaysay ni Abû Sufyân:

“Huwag mo nang itanong; nang makaharap namin ang mga Muslim, para bang nakagapos ang aming mga kamay at braso. Ginawa nila sa amin ang kanilang nais. Ang ilan sa amin ay pinatay nila, ang ilan ay binihag nila. Nanunumpa ako na wala akong sinisisi o pinupulaan sa sinuman sa amin. Sapagkat nang sandaling iyon ay nakaharap namin, sa pagitan ng lupa at langit, ang mga taong nababalot ng puti at nakasakay sa mga kabayong abuhin. Walang anumang makatagal sa kanila, at walang sinumang makalaban sa kanila!”

Naroon si Hadrat Abû Râfi’, ang alipin ni ‘Abbâs, na bagaman naging Muslim sa mga unang panahon ng Islam ay hindi inihayag ang kanyang pagka-Muslim dahil sa takot sa kasamaan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Si Abû Râfi’, na tahimik na nakikinig sa kanila, ay nakalimot sa lahat dahil sa kagalakan at napabulalas: “Sumpa man sa Allah, ang mga iyon ay mga anghel!”

Binigyan siya ni Abû Lahab ng isang malakas na sampal, binuhat siya at ibinalibag sa lupa. Binugbog pa niya siya nang husto. Dahil dito ay hindi nakatiis si Umm al-Fadl, ang asawa ni Hadrat ’Abbâs, na naroroon. Sapagkat siya man ay naging Muslim na noon pa. Kinuha ni Umm al-Fadl ang isa sa mga haligi sa silid at buong lakas niyang hinampas si Abû Lahab sa pagsasabing: “Inakala mo siyang mahina dahil wala siyang kakampi, hindi ba?” Nabiyak ang ulo ni Abû Lahab. Habang umaagos ang dugo, sa kahiya-hiya, hamak at aping kalagayan ay tumalikod siya at umalis. Makalipas ang pitong araw ay binigyan siya ng Allâhu ta’âlâ ng isang sakit na tinatawag na itim na pigsa. Namatay siya dahil sa sakit na ito. Hinayaan siya ng kanyang mga anak nang dalawa o tatlong gabi nang hindi inililibing. Sa wakas ay nagsimula siyang mangamoy. Tumatakas ang lahat sa sakit na dumapo kay Abû Lahab, na parang tumatakas sa salot, at nandidiri rito. Dahil dito ay sinabi ng isang taga-Quraysh sa mga anak ni Abû Lahab: “Kahiya-hiya kayo, hindi ba kayo nahihiya? Hinayaan ninyo ang inyong ama sa bahay hanggang sa mangamoy. Kahit man lamang ilibing ninyo siya sa isang lugar at alisin sa paningin.” Sumagot ang kanyang mga anak sa taong iyon: “Natatakot kami sa sakit na nasa kanya!” Sa pagkakataong ito ay sinabi sa kanila ng lalaki: “Humayo kayo, susunod ako; tutulungan ko kayo.” Pagkatapos ay nagsama-sama silang tatlo. Pinasan nila siya at iniwan sa isang liblib na lugar. Binato nila siya ng mga bato hanggang sa hindi na siya makita. Sa gayon ay pumasok si Abû Lahab sa tahanang doon siya mananatili magpakailanman sa gitna ng parusa at apoy: ang kanyang libingan, madilim, isang hukay ng Impiyerno.

Kabilang sa mga taga-Quraysh na nabihag sa Badr si Walîd ibn Walîd. Si ’Abdullah ibn Jahsh ang nakabihag sa kanya. Dumating sa Medina ang mga kapatid ni Walîd na sina Hishâm at Khâlid ibn Walîd, na hindi pa noon Muslim. Ayaw siyang palayain ni ’Abdullah ibn Jahsh hangga’t hindi ibinibigay ang fidya-i najât, ibig sabihin, ang pantubos para sa kanyang paglaya. Pumayag ang kanyang kapatid na si Khâlid, ngunit hindi tinanggap ito ni Hishâm, ang kanyang kapatid sa ama ngunit iba ang ina. Iminungkahi ng ating Pinunong Rasûlullah na ibigay ang mga sandata at kagamitan ng kanilang ama. Pumayag dito si Hishâm, ngunit hindi tinanggap ni Khâlid. Sa wakas ay nagkasundo sila sa espada, baluti at helmet ng kanilang ama, na nagkakahalaga ng isang daang dinar. Pinalaya nila si Walîd sa pagkabihag at naglakbay sila patungong Mecca. Ngunit sa daan patungong Mecca, sa Dhu’l-Hulayfa, na apat na milya ang layo mula sa Medina, humiwalay si Walîd sa kanila, pumunta sa ating Pinuno, ang Propeta, sumampalataya at naging isa sa mga Sahâba. Ilang panahon matapos maging Muslim ay pumunta siya sa Mecca sa kanyang mga kapatid. Noon ay nagtanong si Khâlid ibn Walîd: “Yamang magiging Muslim ka rin pala, bakit hindi ka naging Muslim bago pa naibayad ang pantubos? Inalis mo sa aming mga kamay ang alaala ng aming ama. Bakit mo ginawa iyon?” Sumagot siya: “Natakot ako na sabihin ng mga Quraysh: ‘Hindi niya natiis ang pagkabihag at sumunod siya kay Muhammad ‘alaihis-salâm.’”

“O ’Abbâs! Alam ng Allâhu ta’âlâ ang iyong pagka-Muslim. Kung nagsasabi ka ng totoo, tiyak na ibibigay sa iyo ng Allâhu ta’âlâ ang gantimpala nito. Ngunit sa panlabas na anyo ay laban ka sa amin. Kaya kailangan mong bayaran ang iyong pantubos” Hadîth sharîf

Labis na nagalit ang kanyang mga kapatid sa sagot na ito at ikinulong siya kasama ng ilang Muslim mula sa mga anak ni Makhzûm, sina ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a at Salama ibn Hishâm (radiy-Allâhu ’anhumâ). Si Walîd ibn Walîd (radiy-Allâhu ’anh) ay nabilanggo nang maraming taon dahil sumampalataya siya. Dumanas siya ng matinding pang-aapi at pagpapahirap mula sa kanyang tiyo na si Hishâm, isa sa mababangis na kaaway ng Islam, at mula sa kanyang mga kamag-anak na mapagsamba sa diyus-diyusan. Nanalangin si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) nang ganito para kina ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a, Salama ibn Hishâm at Walîd, na dumaranas ng pang-aapi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan: “O Allah! Iligtas Mo sina Walîd ibn Walîd, Salama ibn Hishâm, ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a at ang iba pang mga mananampalatayang itinuturing na mahina (at walang magawa, na naiipit sa mga kamay ng mga kâfir). O Allah, yurakan Mo nang lalong matindi (nang napakatindi) ang Mudar (ang Quraysh). Gawin Mong (para sa kanila) ang mga taon na ito na gaya ng mga taon ni Yûsuf.”

Sa pagpapala ng panalangin ng ating Pinunong Rasûlullah, nakakita si Hadrat Walîd ng pagkakataon at tumakas siya mula sa lugar na pinaggapusan sa kanya. Dumating siya sa Madîna al-Munawwara at nakapiling ang ating minamahal na Propeta. Nang itanong ni Habîbullah ang kalagayan nina ’Ayyâsh ibn Abî Rabî’a at Salama ibn Hishâm, ipinabatid niya na nakagapos ang kanilang mga paa sa isa’t isa at namimilipit sila sa ilalim ng matinding parusa at pagpapahirap.

Labis na nalungkot ang Sultan ng sansinukob sa kanilang kalagayan at naghanap siya ng mga paraan upang iligtas sila. Nang itanong niya kung sino ang makapagliligtas sa kanila, sa kabila ng maraming taon sa ilalim ng pagpapahirap ay sumagot si Walîd nang may malaking tapang at pag-ibig: “Yâ Rasûlallah! Ako ang magliligtas sa kanila at dadalhin ko sila sa inyo.” Bumalik siya sa Mecca. Sa pagsunod sa isang babaeng nagdadala sa kanila ng pagkain, nalaman niya kung saan naroroon ang mga Muslim na pinahihirapan. Kapwa sila nakakulong sa isang gusaling walang bubong. Sa gabi, handang harapin ang kamatayan, buong tapang na bumaba si Walîd sa pader at nakarating sa kanyang mga kasamahan. Ang dalawang inaapi, na walang ibang kasalanan maliban sa pagsampalataya, ay itinali ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa isang bato at pinahihirapan sa lahat ng uri ng pang-aapi sa nakapapasong init ng disyerto ng Arabia. Pinalaya ni Walîd ang mga pinagpalang kapatid na ito at isinakay sa kanyang kamelyo. Siya mismo ay naglakad nang nakayapak patungong Madîna al-Munawwara, upang marating sa lalong madaling panahon si Rasûlullah, na lubha niyang minamahal. Hindi ang nakapapasong init ng disyerto ang tumutupok sa kanya, kundi ang pag-ibig na makapiling ang Pinuno ng mga sanlibutan.

Gutom, uhaw at nakayapak, dumating siya sa Medina sa loob ng tatlong araw. Nagkapira-piraso ang kanyang mga daliri sa paa dahil sa pinsala ng mga bato. Duguan, nakapiling ni Walîd ibn Walîd si Habîbullah, na lubha niyang minamahal.

Ang tagumpay sa Badr ay naglubog sa mga Muslim sa malaking kagalakan. Ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan naman ay nalugmok sa matinding kalungkutan at pagkabigo. Nang marinig ng Negus, ang hari ng Abisinya, na nagtagumpay ang ating Pinunong Rasûlullah, agad din siyang pumunta sa mga Sahâba sa kanyang bansa at ibinigay ang mabuting balita sa pagsasabing: “Ang papuri ay sa Allâhu ta’âlâ, na nagpatagumpay sa Kanyang Rasûl sa Badr at nagkaloob sa kanya ng tagumpay.”

Ang mga pangyayari pagkatapos ng Labanan sa Badr

Sa Medina ay nakikipagpunyagi ang ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ‘alaihi wa sallam) kapwa sa mga Hudyo at sa mga mapagkunwaring nagpapanggap na Muslim, gaya ni ‘Abdullah ibn Ubayy, at bukod dito ay sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Bukod pa rito, inaanyayahan niya sa Islam ang mga tribo ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa labas ng Medina, at nagsisikap siya upang sila ay mapagpala ng pagiging Muslim. Ang mga kampanyang gaya ng Qarqara, Banû Qaynuqâ’, Sawîq, Ghatafân, Bahrân… ay pawang isinagawa pagkatapos ng Labanan sa Badr.

Ilang pangyayari sa ikalawang taon ng Hijra

Sa taong ito ay dumating ang utos na ang zakât ay maging fard, na ibigay ang sadaqa-i fitr, na isagawa ang mga salât ng ’Îd, at na mag-alay ng hayop. Ipinakasal ng ating Pinunong Rasûlullah ang kanyang anak na si Umm Kulthûm kay Hadrat ’Uthmân. Pinakasalan niya si Hafsa, ang anak ni Hadrat ’Umar, at si Zaynab bint Khuzayma (radiy-Allâhu ’anhumâ). Isinilang si Hadrat Hasan, ang anak ni Hadrat ’Alî.

Ang kanyang pagpapakasal kay Hadrat ’Âisha

Naipagkasundo na ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang pagpapakasal kay Hadrat ’Âisha noong sila ay nasa Mecca pa, ngunit hindi pa naidaraos ang pagdiriwang ng kanilang kasal. Isang araw ay nagtanong si Hadrat Abû Bakr sa Dakilang Pinuno ng sanlibutan: “Yâ Rasûlallah! Ano ang pumipigil sa inyo na makapiling ang inyong asawa?” Sinabi ni Rasûlullah: “Ang mahr.” Ipinadala ni Hadrat Abû Bakr kay Rasûlullah ang salaping pang-mahr.27

Dahil dito ay naidaos ang pagdiriwang ng kasal ng ating ina na si Hadrat ’Âisha. Noon ay limampu’t limang taong gulang ang ating Pinuno, ang Propeta.28 Ang ating ina na si Hadrat ’Âisha ay napakatalino at napakahusay, at kaya niyang isalaysay sa anyong tula ang mga pangyayari sa mismong sandali. Ang anumang natutuhan at naisaulo niya ay hindi niya kailanman nakalilimutan. Siya ay napakatalino, matalas ang isip, iskolar, may malawak na kaalaman sa panitikan, malinis ang puri at banal. Dahil napakalakas ng kanyang memorya, maraming bagay ang itinatanong at natututuhan ng mga Sahâba mula sa kanya. Pinuri siya sa isang marangal na âyat.

Ang kampanya sa Qarqarat al-Kudr

Dumating ang balita na isang pangkat mula sa Banû Sulaym at Ghatafân ang nagtipon sa Qarqara. Dahil dito ay umalis sa Medina ang ating Pinuno, ang Propeta, kasama ang dalawang daang tao mula sa mga Muhâjirûn at sa mga Ansâr. Si Hadrat Ibn Umm Maktûm ang iniwan bilang kahalili sa Medina. Si Hadrat ’Alî ang may dala ng puting bandila. Dumating sila sa lugar na iyon. Wala silang natagpuang sinuman: ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan, nang mabalitaang dumarating ang hukbo ng Islam, ay umalis na roon. Habang sumusulong sila sa lambak, nakasalubong nila ang isang tagapag-alaga ng kamelyo. Itinanong nila sa kanya kung nasaan ang mga taga-Banû Sulaym at Ghatafân. Sinabi ng tagapag-alaga ng kamelyo: “Inupahan nila ako nang limang araw upang alagaan ang kanilang mga hayop. Ngayon ay hindi ko alam kung nasaan sila.” Limang daang kamelyo ang kinuha bilang samsam. Nabihag din ang pastol na si Yasâr. Matapos magpalipas ng tatlong gabi sa lambak ng Qarqarat al-Kudr, naglakbay sila patungong Medina, na itinataboy ang mga kamelyo. Sa lugar na tinatawag na Dirâr ay ibinukod ng ating Pinuno, ang Propeta, ang ikalimang bahagi ng mga kamelyo at ipinamahagi ang natitira. Napunta sa bawat isa ang dalawang kamelyo. Kinabukasan, habang isinasagawa nila ang salât sa madaling-araw, nakita nila na ang tagapag-alaga ng kamelyong ito na si Yasâr ay nagsasagawa ng salât kasama nila. Pinalaya ng ating Pinuno, ang Propeta, ang aliping iyon. Pagkatapos ay bumalik sila nang ligtas sa Medina.

“Sumpa man sa Allah, wala akong kilalang kasinsama mo (’Uqba ibn Abî Mu’ayt), na tumanggi sa Allâhu ta’âlâ, sa Kanyang rasûl at sa Qur’ân al-karîm, at nagpasa sa iyong propeta mula sa isang pagpapahirap patungo sa isa pang pagpapahirap” Hadîth sharîf

Ang bawat kaluluwang nasusunog sa apoy ng walang-hangganang pananabik ay nagiging nûr;
At ang pusong winasak ng sakit ng pag-ibig ay muling naitatayo.

Ang kampanya laban sa Banû Qaynuqâ’

Isang araw ay nais libakin ng mga Hudyo ng Banû Qaynuqâ’ ang isang babaeng Muslim; nakita ito ng isa sa mga Sahâba, agad niyang hinugot ang kanyang espada at pinatay ang Hudyong iyon. Nagtipon naman ang mga Hudyo at pinatay nila ang pinagpalang Sahâba na iyon, at siya ay naging martir. Iniulat sa ating Pinuno, ang Propeta, ang pangyayari. Tinipon sila ni Rasûl-i akram sa pamilihan ng Qaynuqâ’ at sinabi: “O pamayanan ng mga Hudyo! Matakot kayo na dapuan ng isang parusang gaya ng parusang ibinigay ng Allâhu ta’âlâ sa mga Quraysh, at maging Muslim kayo. Alam na alam ninyo na ako ay isang propetang isinugo ng Allâhu ta’âlâ. Ito, at ang kasunduan din ng Allâhu ta’âlâ sa inyo, ay nabasa na ninyo sa inyong aklat…”

“Ang papuri ay sa Allâhu ta’âlâ, na nagpatagumpay sa Kanyang Rasûl sa Badr at nagkaloob sa kanya ng tagumpay” ang Negus na si Ashama (rahmatullâhi ’alaih)

Ang kampanya laban sa Banû Qaynuqâ’

Sa kabila ng awang ito, sinira ng mga Hudyo ang kasunduang kanilang ginawa at hinamon ang Sultan ng mga sanlibutan sa pagsasabing: “O Muhammad! Huwag kang malinlang dahil natalo mo ang isang bayang hindi marunong makipagdigma! Nanunumpa kami na kami ay mga mandirigma! Kapag nagsimula ka lamang makipaglaban sa amin ay mauunawaan mo kung anong uri kami ng mga bayani!…” Sa gayon ay inihayag nila na sinira nila ang naunang kasunduan at sila ay humahamon. Dahil dito ay dinala ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang kapahayagan, na sinasabi ayon sa kahulugan: “(O Aking Habîb!) Kung ikaw ay mangamba sa pagtataksil (sa pagkilos na salungat sa kasunduan) ng isang bayang gumawa ng kasunduan (sa iyo), ipabatid mo nang tuwiran sa kanila, (bago ka magpahayag ng digmaan,) ayon sa katotohanan at katarungan, na itinatakwil mo ang kanilang kasunduan. Sapagkat hindi minamahal ng Allâhu ta’âlâ ang mga taksil.”29

Sa isa pang marangal na âyat ay sinabi ayon sa kahulugan: “O Aking Rasûl! Sabihin mo sa mga Hudyong iyon na mga kâfir: Tiyak na kayo ay matatalo, at titipunin kayo at kakaladkarin patungo sa Impiyerno; at napakasamang tirahan ang Impiyernong iyon!”30

Agad na bumuo si Habîb-i akram ng isang hukbo noong isang Sabado, sa kalagitnaan ng buwan ng Shawwâl, at humayo siya patungo sa kuta na kinaroroonan ng mga Hudyo ng Qaynuqâ’. Si Hadrat Hamza ang may dala ng puting bandila, at si Abû Lubâba ang iniwan bilang kahalili sa Medina.31

Kinubkob ng pinagpalang hukbo ang kuta ng Qaynuqâ’. Ang mga Hudyong nagsabing: “Kami ay napakagagaling na bayaning mandirigma!..” ay hindi man lamang nangahas na pumana kahit isang palaso mula sa kanilang kuta, lalo pa ang lumaban. Inilagay ng ating Pinunong Rasûlullah sa ilalim ng kanyang kontrol ang mga pasukan at labasan. Walang sinumang nakalabas. Nagpatuloy ang ganitong kalagayan nang labinlimang araw.32

Sinakmal ng takot ang mga Hudyo at sila ay sumuko. Bagaman dapat sanang patayin ang bawat isa sa kanila, ang ating minamahal na Propeta, na isinugo bilang awa sa mga sanlibutan, ay nagpakita ng habag at pinahintulutan ang mga Hudyo ng Qaynuqâ’ na pumunta sa Syria. Wala ni isa sa kanila ang pinahintulutang manatili sa lugar na iyon. Sa gayon ay pinalayas sila sa lupain ng Medina.33 Nilisan ng Banû Qaynuqâ’ ang kanilang lupain. Ang kanilang mga ari-arian at sandata ay naging samsam ng mga Muslim.

Ang kampanya sa Sawîq

Nang dumating sa Mecca si Abû Sufyân matapos tumakas mula sa Labanan sa Badr, nanata siya na “hindi siya magpapahid ng langis sa kanyang ulo at hindi siya lalapit sa kanyang mga asawa” hangga’t hindi siya nakapaghihiganti kay Muhammad (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Sa ikalawang taon ng Hijra, noong Linggo, ang ikalima ng buwan ng Dhu’l-hijja, humayo siya patungong Medina kasama ang dalawang daang mangangabayo upang tuparin ang kanyang panata. Isang gabi ay pumunta siya sa bahay ng isang tao sa Medina at nagtanong tungkol sa ating Pinuno, ang Propeta. Hindi siya pinansin ng taong iyon.

Ni hindi man lamang niya binuksan ang kanyang pinto. Umalis doon si Abû Sufyân at naging panauhin ni Sallâm ibn Mishkam. Kinabukasan ay umalis siya roon at dumating sa pook ng ’Urayd. Sa pook na iyon ay nakasalubong niya si Ma’bad ibn ’Amr mula sa mga Ansâr at ang kanyang katulong, at pinatay niya sila habang sila ay nagtatrabaho; sila ay naging martir. Sinunog niya ang isang taniman ng datiles at umalis doon sa pagsasabing: “Natupad na ang aking panunumpa.”

Nang iulat ang pangyayaring ito sa ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), iniwan niya si Abû Lubâba bilang kahalili sa Medina at tinugis niya si Abû Sufyân kasama ang dalawang daang tao.

“Tiyak na kayo ay matatalo, at titipunin kayo at kakaladkarin patungo sa Impiyerno; at napakasamang tirahan ang Impiyernong iyon!” Âl ’Imrân: 12

Nang mabalitaan ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, nagsimula silang tumakas. Upang makaligtas, iniwan nila roon ang kanilang mga dala at ang isang uri ng butil na tinatawag nilang “sawîq”, kasama ang mga kalderong dinala nila upang lutuin ito, at tumakas sila. Natagpuan ng mga Muslim ang mga ito at kinuha bilang samsam. Kaya tinatawag ang kampanyang ito na kampanya sa Sawîq.

Ang kasal nina Hadrat ’Alî at Hadrat Fâtima

Ito ay noong ikalawang taon ng Hijra. Si Hadrat Fâtima, ang anak na babae ng Karangalan ng sansinukob (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), ay labinlimang taong gulang na.

Isang araw ay pumasok si Hadrat Fâtima sa harapan ni Rasûl-i akram para sa isang gawain. Napansin ng ating Pinunong Rasûlullah na sumapit na sa gulang ng pag-aasawa ang kanyang anak. Mula sa araw na iyon ay napakarami ang humingi ng kamay ng ating ina na si Fâtimat az-Zahrâ. Hindi sila pinansin ng Rasûl ’alaihis-salâm, at sinabi niya: “Ang kanyang usapin ay nakasalalay sa utos ng Haqq ta’âlâ.”

Isang araw ay nakaupo sa masjid sina Abû Bakr, ’Umar at Sa’d ibn Mu’âdh at nag-uusap: “Ang lahat maliban kay Hadrat ’Alî ay humingi ng kamay ni Hadrat Fâtima. Walang sinuman ang pinansin.” Sinabi ni Hadrat Siddîq: “Sa palagay ko ay kay ’Alî siya itinakda. Halikayo, dalawin natin siya at buksan natin ang usaping ito. Kung idahilan niya ang kanyang kahirapan, tulungan natin siya.” Sinabi naman ni Sa’d: “O Abû Bakr! Lagi kang gumagawa ng kabutihan. Tumayo ka, sasamahan ka namin.” Sabay-sabay na lumabas ang tatlo mula sa masjid at pumunta upang makipagkita kay Hadrat ’Alî. Si Hadrat ’Alî ay umalis noon dala ang kanyang kamelyo at nagdidilig ng taniman ng datiles ng isa sa mga Ansâr. Nang makita niya sila, sinalubong niya sila at kinumusta. Nagtanong si Hadrat Abû Bakr: “O ’Alî! Sa bawat mabuting gawain ay ikaw ang nangunguna, at sa ganang Rasûl-i akram ay nasa antas ka na hindi natamo ng sinuman. Hiningi ng lahat ang kamay ni Hadrat Fâtima. Walang sinuman ang pinansin. Sa palagay namin ay sa iyo siya itinakda. Bakit hindi ka kumikilos?”

Nang marinig ito ni Hadrat ’Alî, napuno ng luha ang kanyang pinagpalang mga mata at sinabi niya: “O Abû Bakr! Labis mong pinag-alab ang aking puso. Walang sinumang higit na naghahangad sa kanya kaysa sa akin. Ngunit hadlang dito ang aking kasalatan.” Sinabi ni Hadrat Abû Bakr: “Huwag kang magsalita nang ganyan. Sa ganang Allâhu ta’âlâ at ng Kanyang Rasûl, ang mundo ay walang halaga. Hindi ito mahahadlangan ng kahirapan. Humayo ka at hingin mo siya.”

Sinabi ni Hadrat ’Alî: “Pumasok ako sa harapan ni Rasûlullah nang may hiya at pag-aalangan. Nasa kanya ang buong karingalan at dignidad ni Rasûlullah. Naupo ako sa kanyang harapan at hindi ako makapagsalita. Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: ‘Bakit ka pumarito, may kailangan ka ba?’ Nanahimik ako. Nang sabihin niya: ‘Marahil ay pumarito ka upang hingin si Fâtima,’ ang tanging nasabi ko ay: ‘Oo.’ (Ipinabatid ng ating Pinuno, ang Propeta, kay Hadrat Fâtima na hinihingi siya ni Hadrat ‘Alî. Nanahimik naman siya.) Itinanong ng ating Pinuno, ang Propeta: ‘Ano ang mayroon ka na maibibigay kay Fâtima bilang mahr?’ Sinabi ko: ‘Wala akong anumang maibibigay sa kanya, yâ Rasûlallah.’”

Muli niyang itinanong: “Nasaan ang baluting Hutamî na ibinigay ko sa iyo, ano ang nangyari dito?” Nang sabihin ni ’Alî: “Nasa akin ito,” sinabi niya: “Ipagbili mo ito at dalhin mo sa akin ang halaga nito. Sapat na iyon bilang mahr.”34 Sa isa pang riwâyat, nang itanong ng ating Pinunong Rasûlullah kay Hadrat ’Alî: “Ano ang mayroon ka?”, sumagot siya: “Mayroon akong kabayo at baluti,” at sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Kakailanganin mo ang iyong kabayo, ngunit ipagbili mo ang iyong baluti.” At sa isa pang riwâyat ay sinabi niya: “O ’Alî, humayo ka at umupa ka ng bahay para sa iyong sarili.”

Hanggang sa siya ay mag-asawa, nakatira si Hadrat ’Alî kasama ng ating Pinuno, ang Propeta. Sa utos ng ating Pinuno, ang Propeta, inupahan niya ang bahay ni Hâritha ibn Nu’mân, na malapit sa Masjid an-Nabawî at katapat ng silid ni Hadrat ’Âisha. Ipinadala niya sa pamilihan ang kanyang baluti. Habang naglalakad sa pamilihan si Hadrat ’Uthmân (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh), nakilala niya ang baluti ni Hadrat ’Alî. Tinawag niya ang tagapaglako at sinabi: “Magkano ang hinihingi ng may-ari para sa baluting ito?” Sinabi ng tagapaglako: “Apat na raang dirham ang hinihingi niya.” Sinabi ni ’Uthmân (radiy-Allâhu ’anh): “Halika, kunin mo ang salapi.” Pagkatapos ay pumunta siya sa kanyang pinagpalang tahanan. Kinuha niya ang baluti mula sa tagapaglako at ibinayad ang salapi. Sinabi niya: “Ang baluting ito ay hindi nababagay sa iba maliban sa kanya. At gugulin niya ang salaping ito sa kasal. At tanggapin din nawa niya ang aming paumanhin.” Ibinigay niya ang apat na raang dirham, ipinatong ang baluti sa ibabaw nito, at ipinadala ang lahat bilang regalo kay Hadrat ’Alî. Nang dumating si Hadrat ’Alî sa ating Propeta dala ang baluti at ang mga dirham, nanalangin nang marami ang ating Pinuno, ang Propeta, ng kabutihan para kay Hadrat ’Uthmân at sinabi: “Si ’Uthmân ay aking kasama sa Paraiso.” Pagkatapos ay tinawag niya si Bilâl Habashî, ibinigay sa kanya ang isang bahagi ng salapi at nag-utos: “Kunin mo ang salaping ito at pumunta ka sa pamilihan! Bumili ka ng kaunting tubig-rosas, at sa natitirang salapi ay pulot, at tunawin ninyo ito sa tubig sa isang malinis na sisidlan sa isang sulok ng masjid. Gumawa kayo ng inuming pulot upang inumin natin pagkatapos maisagawa ang nikâh. Anyayahan mo sa masjid ang aking mga Sahâba mula sa mga Ansâr at mga Muhâjirûn na naroroon, at ipabatid mo sa mga tao na isasagawa ang nikâh nina Fâtima at ’Alî.”

Lumabas si Bilâl Habashî at ipinabatid sa mga tao na isasagawa ang nikâh nina Hadrat ’Alî at Hadrat Fâtima. Dumating ang mga Sahâba sa Masjid an-Nabawî at pinuno nila ang loob at labas nito. Tumayo ang ating Pinuno, ang Propeta, at binigkas ang khutbang ito: “Ang lahat ng papuri at pasasalamat ay nauukol lamang sa Panginoon ng mga sanlibutan. Siya ang pinupuri dahil sa mga biyayang Kanyang ipinagkakaloob, ang sinasamba dahil sa Kanyang walang-hanggang kapangyarihan at lakas, ang kinatatakutan dahil sa Kanyang parusa at pagtutuos, at ang may kautusan at pasyang naghahari sa lupa at sa mga langit. Siya ang lumikha sa mga nilalang sa pamamagitan ng Kanyang kapangyarihan, ang nagtangi sa kanila sa isa’t isa sa pamamagitan ng Kanyang makatarungang mga pasya, at ang nagparangal sa mga tao sa pamamagitan ng relihiyon (ng Islam) at ng propetang si Muhammad (’alaihis-salâm)… Iniutos sa akin ng Allâhu ta’âlâ na ipakasal ang aking anak na si Fâtima kay ’Alî ibn Abî Tâlib. Ngayon ay ginagawa ko kayong mga saksi na (sa utos ng Allâhu ta’âlâ) ipinakasal ko si Fâtima kay ’Alî ibn Abî Tâlib sa mahr na 400 mithqâl na pilak. Pag-isahin nawa ng aking Panginoon ang kanilang buhay at gawin itong pinagpala para sa kanila. Gawin nawa Niyang dalisay ang kanilang mga supling, isang susi sa awa, isang minahan ng karunungan, at isang kanlungan ng katiwasayan para sa umma ni Muhammad.

Ito lamang ang aking sasabihin. Humihingi ako ng kapatawaran sa aking Panginoon para sa aking sarili at para sa inyo.”

Pagkatapos ay tumayo rin si Hadrat ’Alî at binigkas ang maikling khutbang ito: “… Bumibigkas ako ng salât at salâm kay Muhammad ’alaihis-salâm, na sa kanyang harapan tayo naroroon, at na nagpakasal sa akin sa kanyang pinagpalang anak na si Fâtima sa mahr na 400 mithqâl na pilak. O aking mga kapatid sa relihiyon! Walang pag-aalinlangan, narinig ninyo ang sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, at kayo ay naging mga saksi. Ako man ay saksi rito at sumasang-ayon. Tinatanggap ko ito nang buo. Ang Allâhu ta’âlâ ang saksi sa mga salita nating lahat, at Siya ang Tagapangalaga nating lahat.”35

“Si ’Uthmân ay aking kasama sa Paraiso” Hadîth sharîf

Matapos maisagawa ang kasunduan ng nikâh, nagpakuha ang ating Pinuno, ang Propeta, ng sariwang datiles at sinabi: “Halikayo, kumuha kayo ng datiles na ito at kumain.” Kumuha at kumain ang lahat. Pagkatapos ay ipinamahagi ni Hadrat Bilâl ang inuming pulot, at ininom din nila ito, at nanalangin ang lahat ng mga Sahâba: “Bârakallâhu fîkumâ wa ’alaikumâ wa jama’a shamlakumâ.” Nang isagawa ang nikâh, si Fâtima (radiy-Allâhu ’anhâ) ay labinlimang taong gulang, at si ’Alî (radiy-Allâhu ’anh) ay dalawampu’t lima.

Pagkatapos ng nikâh ay umiiyak si Hadrat Fâtima. Lumapit sa kanya ang ating Pinuno, ang Propeta, at sinabi: “O Fâtima! Ano ang nangyari sa iyo at ikaw ay umiiyak? Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ na ipinakasal kita sa pinakamaalam sa mga humingi sa iyo, sa pinakadakila sa kahinahunan at talino, at sa unang naging Muslim.” Sinabi ni Hadrat Fâtima: “Ama! Ang mahr ng bawat dalagang nag-aasawa ay tinataya at itinatakda sa ginto at pilak. Kung ang aking mahr ay itatakda rin nang gayon, ano ang pagkakaiba ninyo sa iba? Sa Araw ng Paghuhukom, gaano man karami sa mga makasalanan sa mga mananampalataya ang inyong pamamagitanan, nais kong mamagitan para sa kanilang mga asawa. Ito ang aking hangarin.”

Nang ipabatid ng Allâhu ta’âlâ na tinanggap ang hangaring ito ni Hadrat Fâtima, sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “O Fâtima, ipinakita mo na ikaw ay anak ng isang propeta!”

Sinabi ni Hadrat ’Alî: “Ilang buwan na ang lumipas mula sa mga pangyayaring ito. Hindi na ito napag-usapan sa pagtitipon. Ako man ay hindi makapagbuka ng bibig dahil sa aking hijâb, ibig sabihin, dahil sa aking pagkahiya. Ngunit kung minsan, kapag nakikita akong nag-iisa ng ating Pinunong Rasûlullah, sinasabi niya: ‘Napakabuting babae ng iyong asawa! Mabuting balita sa iyo: siya ang sayyida ng mga babae sa sanlibutan.’”

Nang mga araw na iyon ay sinabi ni Hadrat ’Aqîl, ang kapatid ni Hadrat ’Alî: “O ’Alî! Natuwa kami sa kasunduang ito ng pag-aasawa. Ngunit ang aking hangarin ay magsama na sa iisang tahanan ang dalawang mapalad na ito.” Sinabi ni Hadrat ’Alî: “Iyan din ang aking hangarin, ngunit nahihiya ako.” Hinawakan ni Hadrat ’Aqîl ang kamay ni ’Alî, at nang dumating sila sa bahay ng ating Pinuno, ang Propeta, nakasalubong nila si Umm Ayman, ang alilang babae ni Rasûlullah. Sinabi nila sa kanya ang kanilang pakay. Sinabi ni Umm Ayman: “Hindi na kailangang pumunta kayo para sa bagay na ito. Makikipagkasundo kami sa mga dalisay na asawa at ipababalita namin sa inyo. Sapagkat sa ganitong bagay ay pinakikinggan ang salita ng mga babae.”

Sinabi ni Umm Ayman ang usaping ito sa mga asawa ni Rasûlullah. Dahil dito ay nagtipon ang iba pang mga dalisay na asawa sa bahay ni Hadrat ’Âisha. Inalaala nila si Hadrat Khadîja at sinabi: “Kung buhay pa sana siya, wala tayong aalalahanin.” Umiyak ang ating Pinunong Rasûlullah at sinabi: “Nasaan ang isang babaeng gaya ni Khadîja? Nang pasinungalingan ako ng mga tao, pinatotohanan niya ako, at ginugol niya ang lahat ng kanyang ari-arian sa aking landas. Lubha siyang tumulong sa relihiyong Islam. Noong siya ay nabubuhay pa, iniutos sa akin ng Haqq ta’âlâ: ‘Ibigay mo kay Khadîja ang mabuting balita: sa Paraiso ay may itinayong palasyong yari sa esmeralda para sa kanya.’” Inilahad ng mga asawa ng ating Pinunong Rasûlullah ang hangarin ni Hadrat ’Alî. Dahil dito ay iniutos ng ating Pinunong Rasûlullah kay Umm Ayman na anyayahan si Hadrat ’Alî. Nang dumating si ’Alî, tumayo at umalis ang mga babaeng nasa pagtitipon. Naupo si Hadrat ’Alî nang nakayuko ang ulo. Itinanong ni Rasûlullah: “Nais mo ba ang iyong asawa, O ’Alî?”

Sinabi ni ’Alî (radiy-Allâhu ’anh): “Oo, yâ Rasûlallah! Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina.” Sinabi ni Rasûl-i akram kay Asmâ bint ’Umays: “Humayo ka at ihanda mo ang bahay ni Fâtima.” Pumunta si Asmâ sa bahay na pupuntahan ni Hadrat Fâtima bilang nobya. Gumawa siya ng isang kutson mula sa bagong katad, isang kutson mula sa tinagpi-tagping katad, at isang kutson mula sa banig, at pinuno niya ang mga ito ng hibla ng puno ng datiles. Pagkatapos ng salât sa gabi ay dumating ang ating Pinunong Rasûlullah sa bahay ni Fâtima at sinuri ang mga inihanda.

Iniutos ng ating Propeta na sa dalawang-katlo ng salaping dinala ni Hadrat ’Alî ay bumili ng mga bagay na gaya ng pagkain, palamuti at pabango, at sa isang-katlo ay ng kasuotan, at ipinakumpleto niya ang mga kagamitan sa bahay. Ito ang mga nasa dote at mga kagamitan sa bahay ni Hadrat Fâtima: ang tatlong kutson na inihanda ni Asmâ bint ’Umays, isang alpombrang may palawit, isang unang pinuno ng hibla ng puno ng datiles, dalawang gilingang-kamay, isang sisidlang-balat ng tubig, isang bangang lupa ng tubig, isang inumang yari sa katad, isang tuwalya, isang palda, isang kinulting balat ng lalaking tupa, isang luma, nalagasan ng balahibo at batik-batik na alpombra ng Yemen, isang sopang hinabi mula sa dahon ng puno ng datiles, dalawang batik-batik na kasuotang gawa sa Yemen, at isang kumot na pelus. Pagkatapos nito ay binigyan ng ating Pinunong Rasûlullah si Hadrat ’Alî ng kaunting salapi at sinabihang bumili ng datiles at mantika. Ganito isinalaysay ni Hadrat ’Alî ang sumunod na nangyari:

“Bumili ako ng datiles sa halagang limang dirham at ng mantika sa halagang apat na dirham. Dinala ko ang mga ito sa harapan ni Rasûlullah. Humingi siya ng isang hapagang yari sa katad. Hinalo niya sa kanyang pinagpalang kamay ang datiles, harina, mantika at yogurt, gumawa siya ng isang uri ng pagkain at sinabi: ‘O ‘Alî! Humayo ka at dalhin mo ang sinumang matagpuan mo.’ Lumabas ako, nakakita ako ng napakaraming tao, inanyayahan ko silang lahat, pumasok ako at nagsabi: ‘Yâ Rasûlallah! Napakarami ng tao.’

Sinabi ng Pinuno ng mga sanlibutan, ang Karangalan ng sansinukob: ‘Papasukin mo sila nang tig-sasampu upang kumain sila ng ta’âm (pagkain).’ Ganoon ang ginawa ko. Binilang nila: pitong daang tao, mga lalaki at mga babae, ang kumain at nabusog.”

Matapos kainin ang handaan sa kasal nina Hadrat ’Alî at Fâtima, ayon sa ipinabatid ni Umm Ayman, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta, kay Hadrat ’Alî: “O ’Alî, ang aking anak na si Fâtima ay pumunta na bilang nobya sa inyong bahay. Ako man ay darating pagkatapos ng salât sa paglubog ng araw upang manalangin. Hintayin ninyo ako.”

Pagdating ni Hadrat ’Alî sa bahay, naupo siya sa isang sulok. Naupo rin si Hadrat Fâtima sa isa pang sulok ng bahay. Pagkatapos ay dumating ang ating Pinunong Rasûlullah at kumatok sa pinto. Binuksan ni Umm Ayman ang pinto.

Itinanong ni Rasûlullah: “Narito ba ang aking kapatid?” Sinabi ni Umm Ayman: “Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina, yâ Rasûlallah! Sino ang inyong kapatid?” Nang sabihin ng ating Pinunong Rasûlullah: “Si ’Alî ibn Abî Tâlib,” nagtanong si Umm Ayman: “Ipinakasal ba ninyo ang inyong anak sa inyong kapatid?” Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Oo.” Dahil sa sinabi ni Rasûlullah na “Narito ba ang aking kapatid?” ay inakala ni Umm Ayman na hindi magiging pinahihintulutan ang nikâh. At sa pagsasabi ng ating Pinunong Rasûlullah ng “Oo” ay ipinahiwatig niya na ang hadlang sa pag-aasawa ay ang pagkasilang mula sa iisang ina.

Pagkatapos nito ay itinanong ng ating Pinunong Rasûlullah kay Umm Ayman: “Narito rin ba si Asmâ bint ’Umays?” Nang sumagot siya ng “Oo,” sinabi niya: “Kung gayon ay dumating siya upang paglingkuran ang anak na babae ni Rasûlullah.” Nang sabihin ni Umm Ayman: “Oo,” sinabi niya: “Makamtan nawa niya ang kabutihan,” at nanalangin siya para sa kanya.

“O Fâtima! Ano ang nangyari sa iyo at ikaw ay umiiyak? Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ na ipinakasal kita sa pinakamaalam sa mga humingi sa iyo, sa pinakadakila sa kahinahunan at talino, at sa unang naging Muslim” Hadîth sharîf

Pagkatapos ay nagpakuha siya ng isang sisidlang may tubig. Hinugasan niya ang kanyang pinagpalang mga kamay. Naglagay rin siya ng kaunting almiskle sa tubig. Pagkatapos ay tinawag niya si Hadrat Fâtima. Dahil sa hiya ay nakatingin si Hadrat Fâtima sa kanyang kasuotan. Kumuha ang ating Pinunong Rasûlullah ng kaunting tubig, iwinisik ito sa dibdib, ulo at likod ni Fâtima, at nanalangin: “Allâhumma innî u’îdhuhâ bika wa dhurriyyatahâ minash-shaytânir-rajîm” (O aking Panginoon, nagpapakupkop ako sa Iyo upang ingatan siya at ang kanyang mga supling mula sa kasamaan ng isinumpa at binabatong shaytân). Pagkatapos ay ginawa rin niya ang gayon kay Hadrat ’Alî at nanalangin: “Allâhumma bârik fîhimâ wa bârik ’alaihimâ wa bârik lahumâ fî naslihimâ.” Binigkas niya ang mga sûra al-Ikhlâs at al-Mu’awwidhatayn at sinabi: “Pumasok ka sa iyong asawa sa pangalan at pagpapala ng Allâhu ta’âlâ.” Pagkatapos ay hinawakan niya ng kanyang pinagpalang mga kamay ang dalawang dahon ng pinto, nanalangin ng pagpapala, at umalis doon.36

Sinabi ni Hadrat ’Alî: “Apat na araw pagkatapos ng aming kasal ay pinagpala ng ating Pinunong Rasûlullah ang aming tahanan ng kanyang pagdalaw. Pinagpayuhan niya kami ng kanyang mga salitang puno ng karunungan na bumibihag sa mga puso, at sinabi: ‘O ‘Alî! Magdala ka ng tubig!’ Tumayo ako at nagdala ng tubig. Bumigkas siya ng isang marangal na âyat at sinabi: ‘Uminom ka nang kaunti sa tubig na ito. Magtira ka nang kaunti.’ Ganoon ang ginawa ko. Iwinisik niya ang natirang tubig sa aking ulo at dibdib. Muli niyang sinabi: ‘Magdala ka ng tubig.’ Muli akong nagdala ng tubig. Ang ginawa niya sa akin ay ginawa rin niya kay Fâtima. Pagkatapos ay pinalabas niya ako.”

Matapos lumabas si Hadrat ’Alî, nagtanong siya sa kanyang anak tungkol sa kanya. Sinabi ni Fâtima: “Ama, nasa kanya ang lahat ng katangian ng kaganapan. Ngunit sinasabi sa akin ng ilang babae ng Quraysh: ‘Mahirap ang iyong asawa.’” Dahil dito ay sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “O aking anak! Hindi mahirap ang iyong ama at ang iyong asawa. Inialok sa akin ang lahat ng kayamanan at nakabaong yaman ng lupa at ng langit. Hindi ko tinanggap. Tinanggap ko ang katanggap-tanggap sa ganang Allâhu ta’âlâ. O munti kong anak! Kung nalalaman mo ang aking nalalaman, ang mundo ay magiging hamak at mababa sa iyong paningin. Sumpa man sa Allâhu ta’âlâ, ang iyong asawa ang una sa mga Sahâba. Siya rin ay dakila sa Islam at pinakamalalim sa kaalaman. O aking anak! Pumili ang Allâhu ta’âlâ ng dalawang tao mula sa Ahl al-Bayt. Ang isa ay ang iyong ama at ang isa ay ang iyong asawa. Mag-ingat ka nang husto na huwag siyang suwayin at huwag salungatin ang kanyang utos.”

Matapos payuhan ng Karangalan ng sansinukob (’alaihi afdalus-salawât) ang kanyang anak, tinawag niya si Hadrat ’Alî. Ipinagbilin din niya sa kanya si Fâtima: “O ’Alî! Igalang mo ang damdamin ni Fâtima. Siya ay bahagi ko. Pakitunguhan mo siya nang mabuti. Kung palulungkutin mo siya, ako ang iyong palulungkutin.” Ipinagkatiwala niya silang dalawa sa Allâhu ta’âlâ. Pagkatapos, nang tumayo siya at paalis na, sinabi ni Hadrat Fâtima: “Yâ Rasûlallah! Ako ang gumagawa ng mga gawain sa loob ng bahay. Si ’Alî naman ang gumagawa ng mga gawain sa labas. Kung pagkakalooban ninyo ako ng isang alilang babae, tutulungan niya ako sa ilan sa aking mga gawain. Mapasasaya ninyo ako.” Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “O Fâtima! Pagkakalooban ba kita ng isang bagay na higit na mabuti kaysa sa isang katulong, o ng isang katulong?”

Sinabi ng ating ina na si Fâtima: “Ipagkaloob ninyo sa akin ang higit na mabuti kaysa sa isang katulong.” Dahil dito ay sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Araw-araw, sa iyong paghiga, sabihin mo nang tatlumpu’t tatlong ulit ang ‘Subhân-Allâh’, tatlumpu’t tatlong ulit ang ‘Alhamdulillâh’, tatlumpu’t tatlong ulit ang ‘Allâhu akbar’, at isang ulit ang ‘Lâ ilâha illallâhu wahdahû lâ sharîka lah, lahul-mulku wa lahul-hamdu wa huwa ‘alâ kulli shay’in qadîr’. Lahat ng ito ay isang daang salita. Sa Muling Pagkabuhay ay matatagpuan mo ang isang libong hasana (mabuting gawa). Sa Mîzân ay magiging mabigat ang iyong mabubuting gawa.” Pagkatapos ay umalis ang ating Pinuno, ang Propeta, sa bahay ng kanyang anak at pumunta sa kanyang pinagpalang tahanan.

Ang pagkapatay kay Ka’b ibn Ashraf

Dahil sa tagumpay sa Badr ay sumapit ang takot sa mga puso ng mga Hudyo at ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na sumasamba sa mga idolo sa Medina. Ang ilan sa mga Hudyo ay naging makatwiran at nagsabi: “Siya na nga ang taong nababasa namin ang mga katangian sa aming mga aklat. Hindi na posibleng sumalungat sa kanya. Sapagkat palagi siyang magtatagumpay,” at sila ay naging Muslim. Ang iba naman ay nagsabi: “Nakipaglaban si Muhammad sa mga Quraysh, na walang alam sa digmaan. Kaya siya nagtagumpay. Kung nakipagdigma siya sa amin, ipinakita sana namin sa kanya kung paano nakikipagdigma at kung paano nakakamit ang tagumpay.”

Nang marinig ng isang Hudyong nagngangalang Ka’b ibn Ashraf ang tagumpay ng hukbo ng Islam sa Badr, pumunta siya sa Mecca dahil sa kanyang poot sa mga Muslim. Tinipon niya ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan doon, bumigkas siya ng mga tula upang salakayin nila ang Medina, at hinikayat at inudyukan niya sila. Nakipagkasundo siya sa kanila na makipaglaban sa ating Pinuno, ang Propeta. Nagbalak pa siya ng pakana upang patayin ang ating minamahal na Propeta. Ipinabatid ng Allâhu ta’âlâ ang kalagayang ito sa ating Pinunong Rasûlullah at sinabi Niya ayon sa kahulugan: “Sila ang mga isinumpa ng Allâhu ta’âlâ (inilayo Niya sa Kanyang awa)…”37

Dahil dito ay sinabi ni Rasûl-i akram sa kanyang marangal na mga Sahâba: “Sino ang papatay kay Ka’b ibn Ashraf? Sapagkat sinaktan niya ang Allâhu ta’âlâ at ang Kanyang Rasûl.”

Nagtanong si Muhammad ibn Maslama: “Yâ Rasûlallah! Nais ba ninyong ako ang pumatay sa kanya?” Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Oo, nais ko.” Pinag-isipan ni Muhammad ibn Maslama ang bagay na ito nang ilang araw at gumawa siya ng mga plano. Pumunta siya sa kanyang mga kasamahang sina Abû Nâ’ila, ’Abbâd ibn Bishr, Hârith ibn Aws at Abû ’Abs ibn Jabr at inilahad sa kanila ang usapin. Sumang-ayon silang lahat at nagsabi: “Sama-sama nating papatayin siya.” Magkakasama silang pumunta sa ating Pinuno, ang Propeta, at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! Kung pahihintulutan ninyo, habang nakikipag-usap kami sa kanya, maaari ba kaming magsabi ng ilang salita tungkol sa inyo na ikasisiya ni Ka’b?” Pinahintulutan sila ng ating Pinuno, ang Propeta, na sabihin ang kanilang nais.

Dahil dito ay pumunta si Muhammad ibn Maslama, kasama ang kanyang mga kasamahan, kay Ka’b ibn Ashraf. Sinabi niya: “Ang Muhammad na iyon ay humingi sa amin ng sadaqa. Nagpataw siya sa amin ng maraming buwis. Kaya pumarito ako upang humiram ng isang bagay sa iyo.” Natuwa si Ka’b, sa pag-aakalang kapareho niya ng iniisip si Muhammad ibn Maslama, at nagsabi: “Lalo pa niya kayong pagsasawain.” Sinabi ni Muhammad ibn Maslama: “Minsan na kaming sumunod sa kanya. Magpapatuloy kami sa pagsunod sa kanya. Tingnan natin kung ano ang kahihinatnan. Ngayon ay pahiramin mo kami ng kaunting datiles.” Sinabi ni Ka’b: “Oo, ibibigay ko, ngunit kailangan ninyo akong bigyan ng isang sangla!” Nagtanong si Muhammad ibn Maslama at ang mga kasama niya: “Ano ang nais mo?” Nang sabihin ni Ka’b: “Ang inyong mga asawa ang nais kong isangla,” hindi sila pumayag. Sinabi ni Ka’b: “Kung gayon ay isangla ninyo sa akin ang inyong mga anak na lalaki.” Sinabi nila: “Hindi rin namin sila maisasangla. Sasabihin tungkol sa isa sa kanila na isinangla siya kapalit ng isa o dalawang karga ng kamelyo na datiles, at iyon ay magiging isang batik sa amin na hindi namin malilimutan. Ngunit maisasangla namin sa iyo ang aming mga sandata at baluti.” Tinanggap ni Ka’b ang alok na ito. Sinabi rin niya sa kanila kung kailan sila dapat pumunta.38

“O ’Alî! Igalang mo ang damdamin ni Fâtima. Siya ay bahagi ko. Pakitunguhan mo siya nang mabuti. Kung palulungkutin mo siya, ako ang iyong palulungkutin” Hadîth sharîf

Isang gabi ay pumunta si Muhammad ibn Maslama kay Ka’b. Kasama niya si Abû Nâ’ila. Tinawag sila ni Ka’b sa kuta, at siya mismo ay bumaba upang salubungin sila. Sinabi ng asawa ni Ka’b: “Saan ka lalabas sa ganitong oras?” Sinabi ni Ka’b: “Ang mga dumating ay si Muhammad ibn Maslama at ang aking kapatid na si Abû Nâ’ila.” Sinabi ng kanyang asawa: “Hindi maganda sa pakiramdam ko ang tinig na ito na naririnig ko. Para bang may dugong pumapatak mula rito.” Sinabi ni Ka’b: “Hindi, sila ay si Muhammad ibn Maslama at ang aking kapatid sa gatas na si Abû Nâ’ila. Mabuting binata siya. Kahit tawagin pa siya sa gabi sa isang labanan ng espada, darating siya nang walang pag-aatubili. Ganoon siyang tao.” Isinama ni Muhammad ibn Maslama sa loob ng kuta ang dalawang tao, at ayon sa isang riwâyat ay tatlo. Sila ay sina Abû ’Abs ibn Jabr, Hârith ibn Aws at ’Abbâd ibn Bishr.39 Sinabi ni Hadrat Muhammad ibn Maslama sa kanyang mga kasamahan: “Pagdating ni Ka’b, sasabihin ko sa kanya na aamuyin ko ang kanyang buhok; hahawakan ko ang kanyang ulo at aamuyin ko ito. Kapag nakita ninyong mahigpit ko nang hawak ang ulo ni Ka’b, tagain ninyo siya ng inyong mga espada.” Dumating si Ka’b ibn Ashraf sa kanila nang magandang nakadamit at naghahalimuyak. Lumapit si Ibn Maslama kay Ka’b sa pagsasabing: “Hanggang ngayon ay hindi pa ako nakaaamoy ng ganitong kabangong halimuyak.” Nagmalaki si Ka’b: “Nasa piling ko ang pinakamababangong babae ng mga Arabe.” Sinabi ni Muhammad ibn Maslama: “Papayagan mo ba akong amuyin ang iyong ulo?” Sinabi ni Ka’b na pinahihintulutan niya. Inamoy ito ni Ibn Maslama. Pinaamoy rin niya ito sa kanyang mga kasamahan. Pagkatapos ay sinabi niya na nais niya itong amuying muli. Sa pagkakataong ito ay hinawakan ni Muhammad ibn Maslama ang ulo nito at sinenyasan ang kanyang mga kasamahan na tagain ito ng kanilang mga espada.

Sa unang taga ng espada ay sumigaw nang malakas si Ka’b, ngunit hindi siya namatay. Dahil dito ay pinatay siya ni Muhammad ibn Maslama sa pamamagitan ng kanyang punyal. Agad na nilisan ng mga mujâhid na pumatay kay Ka’b ang lugar na iyon at nakarating sa Medina. Nang ibigay nila ang mabuting balita sa ating Pinunong Rasûlullah, nagpuri ang ating Propeta sa Allâhu ta’âlâ at nanalangin para sa mga mujâhid. Ang pagkapatay sa di-mananampalatayang si Ka’b ibn Ashraf ay naghulog sa mga Hudyo sa malaking takot. Sapagkat matapos mapatay ang isang pangunahing pinunong gaya ni Ka’b, ang pagkapatay sa kanila ay isang usapin na lamang ng panahon. Kinaumagahan ay nagtipon sila at pumunta sa harapan ng ating Pinuno, ang Propeta. Nagreklamo sila tungkol sa nangyari nang gabi. Sinabi ni Rasûl-i akram: “Lagi niya kaming ginagambala at bumibigkas siya ng mga tula laban sa amin. Kung sinuman sa inyo ang gagawa ng gayon, dapat niyang malaman na ang kanyang parusa ay ang espada.” Dahil sa babalang ito, sa kanilang takot ay muling gumawa ang mga Hudyo ng isang kasunduan sa ating Pinunong Rasûlullah.40

Ang kampanya sa Ghatafân

Ang kampanyang ito ay tinatawag ding “kampanya sa Anmâr” at “kampanya sa Dhû Amr”. Isang pangkat mula sa Banû Tha’laba at Banû Muhârib ang nagtipon sa lugar na tinatawag na Dhû Amr at nagpasiyang dambungin ang anumang matagpuan nila sa paligid ng Medina. Ang kanilang pinuno ay isang lalaking nagngangalang Da’thûr ibn Hârith ibn Muhârib, na may palayaw na Ghawrath. Iniwan ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), si ’Uthmân ibn ’Affân (radiy-Allâhu ’anh) bilang kahalili sa Medina, at umalis siya sa Medina kasama ang isang hukbong may apat na raan at limampung tao. Sa daan ay nakasalubong nila ang isang lalaking nagngangalang Jabbâr. Itinanong nila sa kanya ang tungkol sa kaaway. Sinabi niya: “Ayaw nilang makipaglaban sa inyo. Nang makita nila kayo ay tumakas sila sa mga bundok.” Inilahad sa kanya ni Rasûlullah ang Islam. Tinanggap niya ito at naging Muslim.

Habang sumusulong ang hukbo ng Islam patungo sa lambak, nagsimulang umulan. Sa loob ng ilang sandali ay bumuhos ang ulan nang buong lakas; pagkatapos ay humina ito at tumigil. Ang mga mujâhid, sa pangunguna ng ating Pinuno, ang Propeta, ay basang-basa mula ulo hanggang paa. Bawat isa ay nagpapatuyo ng kanyang damit sa isang tabi. Si Rasûlullah man ay naghubad ng kanyang damit sa isang liblib na lugar upang patuyuin ito, at isinampay niya ito sa isang puno. Habang siya ay nagpapahinga sa ilalim ng puno, nakita si Rasûlullah na nag-iisa ng mga di-mananampalatayang nagmamanman sa hukbo ng Islam, at ibinalita nila ito kay Da’thûr ibn Hârith. Upang patayin si Rasûlullah, tahimik na lumapit si Da’thûr sa lugar na pinagpapahingahan niya. Binunot niya ang kanyang espada at nagsabi: “Sino ang makapagliligtas sa iyo mula sa aking kamay?” Sinabi ni Rasûlullah: “Ang Allâhu ta’âlâ ang magliligtas.” Sa sandaling iyon ay dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm. Hinampas niya sa dibdib si Da’thûr at ibinuwal siya sa lupa, at nahulog ang espada mula sa kanyang kamay. Kinuha ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang espada ni Da’thûr at nagsabi: “Sino ang makapagliligtas sa iyo mula sa aking kamay?” Sinabi ni Da’thûr: “Walang sinumang makapagliligtas,” at sa pagbigkas ng kalima-i shahâda ay naging Muslim siya. Siya ang naging dahilan ng pagyakap ng maraming tao sa pananampalataya.41 Nangako siya na hindi na siya kailanman mangangalap ng mga kawal para sa digmaan. Bumalik sila sa Medina nang walang naganap na sagupaan ng mga sandata. Labing-isang araw silang nanatili sa kampanyang ito.

Ang kampanya sa Bahrân

Ang kampanyang ito ay tinatawag ding “Banû Sulaym” o “kampanya sa Najrân”. Dumating ang balita na sasalakayin ang Medina ng maraming mapagsamba sa diyus-diyusan na nagtipon sa Banû Sulaym. Si Hadrat Ibn Umm Maktûm ang iniwan bilang kahalili. Humayo si Rasûlullah laban sa kaaway kasama ang isang hukbong may tatlong daang tao. Nang mabalitaan ng kaaway na paparating ang hukbo ng Islam, tumakas sila sa mga bundok. Dahil dito ay hindi nangyari ang paghaharap. Labindalawang araw ang itinagal ng kampanya.

“Lagi niya (ni Ka’b ibn Ashraf) kaming ginagambala at bumibigkas siya ng mga tula laban sa amin. Kung sinuman sa inyo ang gagawa ng gayon, dapat niyang malaman na ang kanyang parusa ay ang espada” Hadîth sharîf

Inilayo ako sa aking sarili ng pag-ibig sa Iyo;
Iniibig Kita, O aking Panginoon!
Ang pag-ibig sa Iyo ay napakatamis pala;
Iniibig Kita, O aking Panginoon!
Hindi ako natutuwa sa kayamanan,
Ni nalulumbay sa kasalatan.
Sa pag-ibig sa Iyo ako nagagalak;
Iniibig Kita, O aking Panginoon!
Iniutos Mo ang mga pagsamba,
Pinuri Mo ang mabubuting gawi,
Ipinagkaloob Mo ang walang hanggang biyaya;
Iniibig Kita, O aking Panginoon!
Kay walang utang na loob ng aking nafs:
Sa kanyang layaw ay lagi akong ipinapahamak!
Ako naman ay nakatagpo ng tunay na ligaya;
Iniibig Kita, O aking Panginoon!
Ang pagsamba’y gawin nang maganda,
At magsikap din para sa mundo –
Ito ang aking gawain gabi’t araw, sapagkat
Iniibig Kita, O aking Panginoon!
Ang pag-ibig ay wala sa salita, Hilmi!
Sinabi ng iyong Panginoon: Magsikap kayo!
Makita rin sana ito sa iyong kalagayan:
Iniibig Kita, O aking Panginoon!
Napakarami ng kaaway ng Islam,
Palihim nilang sinasalakay ang relihiyon;
Kung ikaw ay tatahimik lamang, tama ba iyon?
Iniibig Kita, O aking Panginoon!
Uupo ba nang tamad ang umiibig?
Hahayaan ba niyang alikabukin ang minamahal?
Patahimikin mo ang kaaway, at sabihin mo:
“Iniibig Kita, O aking Panginoon!”