ANG KAMPANYA LABAN SA BANÛ NADÎR
Habang si ’Amr ibn Umayya (radiy-Allâhu ’anh) ay bihag sa Ma’ûna, nakawala siya sa kanyang gapos, at habang pabalik sa Medina ay nakasalubong niya sa daan ang dalawang mapagsamba sa diyus-diyusan mula sa Banû ’Âmir. Pinatay niya ang dalawang di-mananampalatayang iyon. Ang dalawang ito ay nasa ilalim ng pangangalaga ni Rasûlullah, ngunit hindi ito alam ni ’Amr. Dumating siya sa Medina. Inilahad niya ang pangyayari kay Rasûlullah. Ipinabatid ng ating Pinuno, ang Propeta, na nagkamali si ’Amr, at iniutos niya na ibigay ang kanilang bayad-dugo (diya) sa kanilang mga tagapagmana.
May pagkakaibigan sa pagitan ng mga tribong Banû ’Âmir at Banû Nadîr. Iginagalang din ng Banû Nadîr ang mga karapatan ng pagiging magkapitbahay. Kaya para sa bayad-dugong ito ay kinailangan ang pamamagitan ng tribong Banû Nadîr.
Pagkatapos ng Labanan sa Uhud, noong ikaapat na taon ng Hijra, sa buwan ng Rabî’ al-awwal, isinama ni Rasûlullah mula sa marangal na mga Sahâba sina Hadrat Abû Bakr, ’Umar, ’Alî, Zubayr, Talha, Sa’d ibn Mu’âdh at Usayd ibn Hudayr (radiy-Allâhu ’anhum) at pumunta sila sa Banû Nadîr. Inilahad nila sa kanila ang usapin. Ipinahayag naman nila na handa silang tumulong sa bayad-dugo para sa dalawang di-mananampalatayang iyon, at sinabi nila: “Maghintay muna kayo; maghahanda kami ng pagkain.” Nang sandaling iyon ay nakasandal ang Rasûl ’alaihis-salâm sa pader ng bahay na kanilang hinintuan, at ang mga Sahâba ay nagtipon at nakaupo sa kanyang palibot. Noon ay sinabi ni Huyayy ibn Akhtab: “O mga Hudyo! Hindi na kayo kailanman magkakaroon ng pagkakataong matagpuan si Muhammad nang ganito kalayo sa mga tao. Umakyat ang isa sa inyo sa bubong ng bahay na ito. Mula roon ay ibagsak niya ang isang bato sa kanyang ulo, at makaliligtas tayo sa kanya.” Sinabi ni ’Amr ibn Jahhâsh: “Ako ang gagawa nito.” Gaano man sila pigilan ni Sallâm ibn Mishkam, wala itong naging silbi. Sinabi niya: “Talikuran ninyo ang balak na ito! Ipababatid ito sa kanya. Magiging dahilan ito ng pagkasira ng ating kasunduan. Maaaring magbunga ito ng napakasasamang bagay.” Hindi siya pinakinggan ng mga Hudyo ng Banû Nadîr. Nang sandaling iyon ay dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm at ipinabatid kay Rasûlullah ang kalagayang ito. Nang walang sinasabi sa mga Sahâba, tumayo ang ating Pinuno, ang Propeta, mula sa pulong na iyon, na para bang aalis para sa isang gawain, at pumunta siya sa Medina. Nabigo ang pakanang pagpatay.
Dahil dito ay ipinadala ng Pinuno ng mga sanlibutan si Muhammad ibn Maslama sa tribong ito ng mga Hudyo na sumira sa kasunduan, at sinabi niya: “Pumunta ka sa mga Hudyo ng mga anak ni Nadîr! Sabihin mo sa kanila: ‘Ipinadala ako ni Rasûlullah sa inyo upang ipabatid ang utos na ito: Lumabas kayo sa aking lupain at umalis! Huwag kayong manirahan dito kasama ko! Nagbalak kayo ng pakana upang patayin ako. Binibigyan ko kayo ng sampung araw. Pagkatapos ng panahong ito, ang sinuman sa inyo na makita sa mga lugar na ito ay pupugutan ng ulo.’”
Nang ipabatid ni Hadrat Muhammad ibn Maslama ang utos na ito, sa kanilang takot ay nagsimula silang maghanda sa paglalakbay. Ngunit ang pinuno ng mga mapagkunwari, si ’Abdullah ibn Ubayy, ay nagpadala sa kanila ng balita: “Huwag na huwag kayong lalabas sa inyong kuta. Huwag ninyong iwan ang inyong mga ari-arian at ang inyong lupain at umalis. Darating kami upang tumulong sa inyo kasama ang dalawang libo sa aking mga tauhan.”
Nang mabalitaan ito ng Sultan ng sansinukob, lumakad siya, kasama ang kanyang mga Sahâba, patungo sa kuta ng mga anak ni Nadîr, na apat na kilometro ang layo mula sa Masjid an-Nabawî. Si Hadrat Ibn Umm Maktûm ang iniwan bilang kahalili sa Medina. Ang watawat ay dala ni Hadrat ’Alî. Pinalibutan ang kuta, at nagsimula ang pagkubkob. Ang mga Hudyo, na dati ay humamon sa mga Sahâba, ay hindi naglakas-loob na lumabas sa kuta. Hindi rin dumating ang tulong ng mga mapagkunwari.
Hawak ng mga Sahâba sa kanilang kontrol ang kuta, at wala silang hinahayaang makalusot kahit isang ibon. Sa katapusan ng pagkubkob na tumagal nang mahigit dalawampung araw, sumuko ang mga Hudyo. Iniwan nila sa mga Muslim ang lahat ng kanilang sandata, ginto at pilak, at ang isang bahagi sa kanila ay ipinatapon sa Syria at ang isa pang bahagi sa Khaybar. Sa gayon, sa rehiyon ng Medina ay ang mga anak ni Qurayza na lamang ang natira sa mga Hudyo.1
“Nagbalak ang mga Hudyo na patayin ako! Nang ipabatid ito sa akin ni Jibrîl, tumayo ako!” Hadîth sharîf
Mahahalagang pangyayari sa ikaapat na taon ng Hijra
Sa taong ito ay ibinaba ang marangal na âyat na nagbawal sa pag-inom ng alak.2 Si Hadrat Zaynab bint Khuzayma, isa sa mga pinagpalang asawa ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ‘alaihi wa sallam), ay pumanaw noong buwan ng Rabî’ al-âkhir ng ikaapat na taon ng Hijra, sa edad na tatlumpu, mga walong buwan matapos ang kanyang kasal kay Rasûlullah.3 Sa taon ding ito ay isinilang si Hadrat Husayn, ang ikalawang anak nina Hadrat ’Alî at Hadrat Fâtima.4 Ang asawa ni Hadrat Umm Salama, na nasugatan sa Labanan sa Uhud at pagkatapos ay pumanaw, ay nag-iwan ng ilang anak. Ang ating ina na si Umm Salama ay napasadlak sa mahirap na kalagayan sa kanyang edad. Labis siyang kinaawaan ng ating minamahal na Propeta at, dahil sa habag, pinarangalan niya siya sa pamamagitan ng pagkuha sa kanya bilang asawa sa nikâh.5
Ang pagpanaw ni Fâtima bint Asad
Pumanaw rin sa taong ito si Fâtima bint Asad, ang ina ni Hadrat ’Alî.6 Labis itong ikinalungkot ng ating minamahal na Propeta, at sinabi niya: “Ngayon ay pumanaw ang aking ina!” Pagkatapos ng pagpanaw ng kanyang lolo na si ’Abdulmuttalib, sa piling ni Fâtima bint Asad lumaki ang ating minamahal na Propeta. Nang ipahayag niya ang kanyang pagkapropeta, agad na nagkamit si Fâtima ng karangalang maging Muslim. Dahil dito, itinuturing siya ng Sultan ng sansinukob na isang ina at nagpapakita siya sa kanya ng malaking paggalang. Dahil sa kanyang habag sa kanya, hinubad niya ang pinagpalang kamisang suot niya at iniutos na ibalot ito sa kanya bilang kafan. Matapos niyang pamunuan ang salât para sa patay (janâza), ipinabatid niya na pitumpung libong anghel ang dumalo sa salât na iyon. Pumunta siya sa libingan at bumaba sa loob nito. Upang maging panatag at kaaya-aya para sa kanya ang buhay sa libingan, gumawa siya ng kilos na tila pinalalawak niya ang libingan tungo sa mga sulok nito, at pagkatapos ay humiga siya sa loob ng libingan.
Nang lumabas siya mula sa libingan, puno ng luha ang kanyang mga pinagpalang mata, at pumatak sa libingan ang kanyang mga pinagpalang luha. O aking Panginoon! Anong habag ito?… At gaano kapalad ang babaeng ito?… Maging si Hadrat ’Umar ay hindi nakapagpigil at nagtanong: “Maialay nawa para sa inyo ang aking buhay, yâ Rasûlallah! Ang hindi ninyo ginawa para sa sinuman ay ginawa ninyo para sa babaeng ito!”, at sinabi ng ating minamahal na Propeta, ang pinakatapat sa mga tapat: “Pagkatapos ni Abû Tâlib, walang sinumang nakagawa sa akin ng kabutihang gaya ng mabuting babaeng ito. Siya ang aking ina. Habang nagugutom ang sarili niyang mga anak, ako muna ang kanyang binubusog. Habang puno ng alikabok at lupa ang sarili niyang mga anak, ang aking buhok muna ang kanyang sinusuklay at pinapahiran ng langis ng rosas. Siya ang aking ina! Isinuot ko sa kanya ang aking kamisa bilang kafan upang siya ay madamitan ng mga kasuotan ng Paraiso. Humiga ako sa tabi niya sa libingan upang ang buhay sa libingan ay maging banayad at magaan para sa kanya. Ipinabatid sa akin ni Jibrîl mula sa Allâhu ta’âlâ: ‘Ang babaeng ito ay kabilang sa mga taga-Paraiso.’” Pagkatapos nito ay nanalangin siya para sa ating ina na si Fâtima bint Asad nang ganito: “Patawarin ka nawa ng Allâhu ta’âlâ, pagpaumanhinan ka at gantimpalaan. O aking ina! Kaawaan ka nawa ng Allâhu ta’âlâ. Habang ikaw ay nagugutom, ako ang iyong binusog. Hindi mo dinadamitan ang iyong sarili upang ako ang madamitan, at hindi ka kumakain upang ako ang mapakain. Ang Allâhu ta’âlâ ang nagbibigay-buhay at bumabawi ng buhay. Siya ay laging buhay. Hindi Siya namamatay. O Allah! Patawarin Mo at pagpaumanhinan ang aking ina na si Fâtima bint Asad! Ipabatid Mo sa kanya ang kanyang sagot. Palawakin Mo ang kanyang libingan. O Allah, na pinakamaawain sa mga maawain! Alang-alang sa karapatan ko, na Iyong propeta, at sa karapatan ng mga naunang propeta, tanggapin Mo ang panalangin kong ito.”
Iba pang mahahalagang pangyayari sa ikaapat na taon ng Hijra
Pumanaw si ’Abdullah, ang anim na taong gulang na anak ni Hadrat ’Uthmân mula kay Hadrat Ruqayya. Pinamunuan ng Pinuno ng mga sanlibutan ang salât para sa kanyang apo, at siya mismo ang naglagay sa kanya sa libingan. Labis siyang nalungkot; pumatak sa libingan ang kanyang mga pinagpalang luha. Itinayo niya ang lapida sa pamamagitan ng kanyang mga pinagpalang kamay at sinabi: “Kinaaawaan ng Allâhu ta’âlâ ang mga lingkod Niyang maawain at malambot ang puso.”7
Kayo ang Sultan ng mga rasûl, ang maluwalhating Dakilang Pinuno, aking Pinuno.
Para sa mga walang magawa, kayo ang walang hanggang kaligayahan, aking Pinuno.
Sa banal na kapulungan, kayo ang pinakapangunahin, aking Pinuno.
Sa kautusang “La’amruka” kayo ay pinagtibay, aking Pinuno.
Kayo si Ahmad, si Mahmûd at si Muhammad, aking Pinuno,
Ang Sultan na pinagtibay ng Haqq para sa amin, aking Pinuno.
Ang inyong diwa ang nagpapaningning sa mga kaluluwang walang katawan;
Ang alabok ng inyong pintuan ang dinadampian ng pisngi ng mga anghel.
Ang inyong tingin ang salamin ng pagkakita sa banal na pagpapakita;
Sina Abû Bakr, ’Umar, ’Uthmân at ’Alî ang inyong mga kaibigan.
Kayo si Ahmad, si Mahmûd at si Muhammad, aking Pinuno,
Ang Sultan na pinagtibay ng Haqq para sa amin, aking Pinuno.
Binibigkas ang inyong khutba sa minbar ng kaharian ng kawalang-hanggan.
Sinusunod ang inyong hatol sa hukuman ng Araw ng Pagganti.
Ang masayang sigaw sa inyong pagdating ay umaalingawngaw sa ’Arsh ng Allah.
Ang inyong marangal na mga pangalan ay binabanggit sa lupa at sa langit.
Kayo si Ahmad, si Mahmûd at si Muhammad, aking Pinuno,
Ang Sultan na pinagtibay ng Haqq para sa amin, aking Pinuno.
Şeyh Galib
“Pagkatapos ni Abû Tâlib, walang sinumang nakagawa sa akin ng kabutihang gaya ng mabuting babaeng ito (si Fâtima bint Asad). Siya ang aking ina” Hadîth sharîf
Ang kampanya sa Maliit na Badr