ANG ISTIGHFÂR NG ATING PINUNO, ANG PROPETA1

Kung paanong ang ating Pinuno, ang Propeta, ang pinakadakila sa mga nilikha, siya rin ang nakakikilala nang wasto sa Allâhu ta’âlâ at ang higit na natatakot sa Kanya. Bagaman iningatan siya ng Haqq ta’âlâ mula sa paggawa ng kasalanan, walang tigil siyang sumasamba at nananalangin at humihingi ng kapatawaran (istighfâr) sa Allâhu ta’âlâ. Sa simula ng gabi (pagkatapos ng ’ishâ) ay natutulog siya, at sa huling bahagi nito ay sumasamba. Isinalaysay ni Ibn ’Abbâs: “Isang gabi ay naging panauhin ako sa bahay ng ina ng mga mananampalataya, si Hadrat Maymûna. Natulog si Rasûlullah hanggang hatinggabi, o hanggang sa bahagyang bago o pagkatapos nito. Pagkatapos ay nagising siya, umupo, at pinahid ng kanyang kamay ang mga bakas ng antok sa kanyang mukha. Tumayo siya, kinuha ang nakasabit na pitsel ng tubig, at nagsagawa ng wudû. Binasa niya ang sampung marangal na âyat mula sa katapusan ng sûra Âl ’Imrân at tumayo para sa salât. Tumayo rin ako, nagsagawa ng wudû gaya ng pagsasagawa ni Rasûlullah, at tumayo sa salât sa tabi ng Dakilang Pinunong iyon. Nagsagawa si Rasûlullah ng salât na dalawang rak’a. Pagkatapos ay nagsagawa pa siya ng dalawang rak’a. At muli ay dalawang rak’a pa. Pagkatapos ay tumayo siya para sa salât ng witr. Kasunod nito ay nahiga siya hanggang sa bigkasin ang adhân ng madaling-araw. Pagkatapos ay tumayo siya, muling nagsagawa ng salât na dalawang rak’a, lumabas patungo sa masjid, at isinagawa ang fard ng salât sa madaling-araw.”2 Isinalaysay ng ating ina na si Hadrat ’Âisha: “Isang gabi ay nakatulog ang ating Pinunong Rasûlullah. Nang magising siya, sinabi niya: ‘O ‘Âisha, kung papayag ka, hayaan mong maging abala ako ngayong gabi sa pagsamba sa aking Panginoon.’ Pagkatapos ay tumayo siya. Binasa niya ang Qur’ân al-karîm at umiyak, anupa’t nabasa ng kanyang luha ang kanyang dalawang tuhod. Nagpatuloy siya sa pagbasa, at habang bumabasa siya ay tumutulo ang kanyang pinagpalang luha at binabasa nito ang bawat bahagi ng kanyang katawang napapatakan. Nagpatuloy ang ganitong kalagayan hanggang umaga.

Kinaumagahan, dumating si Bilâl Habashî, at nang makita niya ang kalagayang iyon, sinabi niya: ‘Maialay nawa para sa inyo ang aking ama at ang aking ina, yâ Rasûlallah! Hindi ba pinatawad na ng Allâhu ta’âlâ ang inyong nakaraan at darating na mga pagkakamali?’ Sinabi ni Rasûlullah: ’O Bilâl! Hindi ba ako dapat maging mapagpasalamat na lingkod, gayong ngayong gabi3 ay ipinanaog ng Allâhu ta’âlâ ang ika-190 na marangal na âyat ng sûra Âl ‘Imrân na may kahulugang: Tunay na sa paglikha ng mga langit at ng lupa, at sa pagsasalitan ng gabi at araw, ay maraming tanda at palatandaan para sa mga may pang-unawa?’” Sa hadîth sharîf na binanggit sa “Muslim” ay sinabi rin niya: “May mga bagay na pumapasok sa aking puso kaya araw-araw at gabi-gabi ay humihingi ako ng kapatawaran (istighfâr) sa Allâhu ta’âlâ nang pitumpung ulit dahil sa mga ito”; at: “Nagkakaroon ng tabing sa aking puso (na humahadlang sa pagdating ng mga banal na nûr). Kaya araw-araw ay nag-iistighfâr ako nang pitumpung ulit”; at gayundin: “Araw-araw ay nag-iistighfâr ako sa Allâhu ta’âlâ nang isang daang ulit.”4

Napakatindi ng takot ng ating Pinuno, ang Propeta, sa Allâhu ta’âlâ kaya kailanman ay hindi siya nakitang humalakhak. Sa hadîth sharîf na isinalaysay ni Imâm Tirmidhî mula kay Abû Dharr bilang marfû’5, sinabi niya: “Tunay na nakikita ko ang hindi ninyo nakikita, at naririnig ko ang hindi ninyo naririnig. Sa langit ay walang bakanteng lugar na kasinlapad ng apat na daliri na hindi pinagpapatirapaan ng mga anghel. Sumpa man sa Allah! Kung nalalaman lamang ninyo ang nalalaman ko, kaunti lamang sana ang inyong pagtawa at marami ang inyong pag-iyak. Lalabas sana kayo sa mga daan at magsusumamo sa Allâhu ta’âlâ nang kasinlakas ng abot ng inyong tinig.”6

Sa hadîth sharîf na isinalaysay ni Abû Hurayra, sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Walang sinumang dadalhin ng kanyang mga gawa sa Paraiso.” Nang itanong: “Pati ba kayo, yâ Rasûlallah?”, sinabi niya: “Oo, pati ako ay hindi dadalhin ng aking mga gawa sa Paraiso. Ngunit babalutin ako ng kagandahang-loob (fadl) at awa ng Allâhu ta’âlâ.”

Isinalaysay ni Ibn ’Umar: “Kapag kasama namin si Rasûlullah sa isang pagtitipon, binibilang namin na isang daang ulit niyang sinasabi: ‘O aking Panginoon! Patawarin Mo ako at tanggapin Mo ang aking pagsisisi. Ikaw ang Tumatanggap ng pagsisisi, ang Mahabagin.’”7

Isinalaysay ni Anas ibn Mâlik: “Palaging sinasabi ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): ‘Allâhumma yâ muqallibal-qulûb, thabbit qalbî ‘alâ dînik.’”8 Sa hadîth sharîf na isinalaysay ni Tirmidhî mula kay Abû Sa’îd Khudrî, sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Ang sinumang magsabi nang tatlong ulit kapag humiga siya sa kanyang higaan: ‘Astaghfirullâhal-‘azîm, alladhî lâ ilâha illâ huwal-hayyul-qayyûm, wa atûbu ilaih’, ang kanyang mga kasalanan ay patatawarin ng Allâhu ta’âlâ, kahit kasindami pa ng bula ng dagat, o ng mga butil ng buhangin ng lupain ng Tamîm, o ng bilang ng mga dahon ng mga puno, o ng mga araw ng mundo.”

Ayon sa isinalaysay nina Bukhârî at Muslim, ganito humihingi ng kapatawaran si Rasûlullah: “Allâhummaghfir lî khatî’atî wa jahlî wa isrâfî fî amrî wa mâ anta a’lamu bihî minnî.” (O Allah! Patawarin Mo ang mga pagkakamaling nagawa ko (nang sinasadya o) nang hindi sinasadya sa paglampas sa aking hangganan, na Iyong nalalaman!)

Ayon sa isinalaysay mula kay Abû Mûsâ Ash’arî (radiy-Allâhu ’anh), ganito rin humihingi ng kapatawaran si Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam):

“Allâhummaghfir lî hazlî wa jiddî wa khata’î wa ’amdî wa kullu dhâlika ’indî. Allâhummaghfir lî mâ qaddamtu wa mâ akhkhartu wa mâ asrartu wa mâ a’lantu wa mâ anta a’lamu bihî minnî, antal-muqaddimu wa antal-mu’akhkhiru wa anta ’alâ kulli shay’in qadîr.”9 (O Allah! Patawarin Mo ang lahat ng aking mga pagkukulang na maaaring nagawa ko, sa biro man o sa seryoso, sa pagkalimot man o nang sinasadya. O Allah! Patawarin Mo ang lahat ng uri ng aking mga pagkukulang na Iyong nalalaman: ang aking iniuna at ang aking ipinagpaliban, ang ginawa ko nang lihim at ang ginawa ko nang hayagan. Ikaw ang Nagpapauna at Ikaw ang Nagpapahuli. Ikaw ang may kapangyarihan sa lahat ng bagay.)

Si Rasûlullah sa araw ay nag-aayuno,
At sa gabi’y nakatayo sa salât.
Kung ikaw ay kabilang sa umma ng Hinirang na iyon,
Ang sunna at ang makrûh ay laging pag-ingatan.

“Nagkakaroon ng tabing sa aking puso (na humahadlang sa pagdating ng mga banal na nûr). Kaya araw-araw ay nag-iistighfâr ako nang pitumpung ulit” Hadîth sharîf