ANG MGA HIMALA NG ATING PINUNO, ANG PROPETA

Ang mga saksing nagpapakita na ang ating minamahal na Propeta na si Muhammad ’alaihis-salâm ay propeta ng Allâhu ta’âlâ ay napakarami anupa’t hindi mabilang. Sinabi ng Allâhu ta’âlâ: “Kung hindi dahil sa iyo, hindi Ko sana nilikha ang sanlibutan!”1 Kung paanong ipinakikita ng lahat ng nilikha ang pag-iral at ang kaisahan ng Allâhu ta’âlâ, ipinakikita rin nila na si Muhammad ’alaihis-salâm ay propeta, at ipinakikita rin nila ang kanyang kahigitan. Ang mga karâma na nagaganap sa mga awliyâ ng kanyang umma ay pawang mga himala niya, sapagkat ang mga karâma ay nagaganap sa mga sumusunod sa kanya at sa mga lumalakad sa kanyang mga yapak. Higit pa rito: dahil ninais ng lahat ng propeta na mapabilang sa kanyang umma, o sa mas wastong salita, dahil silang lahat ay nilikha mula sa kanyang nûr, ibinibilang din ang kanilang mga himala sa mga himala ni Muhammad ’alaihis-salâm. Ang mga himala (mu’jiza) ng ating minamahal na Propeta na si Muhammad ’alaihis-salâm ay nahahati sa tatlo ayon sa panahon:

Ang una ay ang mga himala mula nang likhain ang kanyang pinagpalang kaluluwa hanggang sa panahon ng bi’tha, nang ipabatid ang kanyang pagkapropeta. Ang ikalawa ay ang mga himala sa panahon mula sa bi’tha hanggang sa kanyang pagpanaw.

Ang ikatlo ay ang mga bagay na naganap at magaganap pa mula sa kanyang pagpanaw hanggang sa Araw ng Paghuhukom. Ang mga himala ng unang uri ay tinatawag na irhâs. Ang bawat uri naman ay nahahati pa sa dalawa: ang mga himalang nakikita ng mata, at ang mga himalang hindi nakikita ngunit nauunawaan ng isip. Ang lahat ng himala ay napakarami anupa’t hindi naging posibleng takdaan at bilangin ang mga ito. Ipinabatid na ang mga himala ng ikalawang uri ay humigit-kumulang tatlong libo. Ang ilan sa pinakatanyag sa mga ito ay nasa ibaba. 1. Ang pinakadakila sa mga himala ni Muhammad ’alaihis-salâm ay ang Qur’ân al-karîm. Ang lahat ng makata at manunulat na dumating hanggang sa ngayon ay nanatiling walang-kaya at puno ng paghanga sa harap ng pagkakabuo at ng kahulugan ng Qur’ân al-karîm. Hindi nila nakayang bumigkas ng katulad ng kahit isang marangal na âyat. Ang pagiging walang-katulad nito (i’jâz) at ang kahusayan nito sa pananalita ay hindi katulad ng salita ng tao: kapag inalis ang isa sa mga salita nito o dinagdagan ito ng isang salita, nasisira ang kagandahan ng pananalita nito at ng kahulugan nito. Ang mga naghanap ng ibang salitang maipapalit sa isa sa mga salita nito ay walang natagpuan. Ang pagkakabuo nito ay hindi katulad ng mga tula ng mga makatang Arabe. Ibinabalita nito ang napakaraming lihim na bagay na naganap sa nakaraan at magaganap sa hinaharap. Ang mga nakaririnig at ang mga bumabasa nito ay hindi nagsasawa sa tamis nito; mapagod man sila, hindi sila nababagot. Napatunayan sa di-mabilang na karanasan na ang pagbasa at ang pakikinig dito ay pumapawi sa mga pighati. Nakita pa nga ang mga taong binalot ng sindak at takot ang puso nang marinig ito, at namatay dahil dito. Napakaraming mababangis na kaaway ng Islam ang lumambot ang puso sa pakikinig sa Qur’ân al-karîm, at sumampalataya. Bagaman may mga kaaway ng Islam, at mga zindîq na nagtataglay ng pangalang Muslim at tinatawag na mu’attila, malâhida at qarâmita, na nagsikap na baguhin ang Qur’ân al-karîm, sirain ito at bumigkas ng katulad nito, wala ni isa sa kanila ang nakamit ang kanyang hangarin. Ang Tawrât at ang Injîl naman ay laging binago ng mga tao, at patuloy pa ring binabago. Ang magagandang bagay na hindi matatagpuan sa pamamagitan ng lahat ng agham at ng karanasan, ang kagandahang-asal, ang mga katangiang nagbibigay sa tao ng kahigitan, ang mabubuting gawang naghahatid sa kaligayahan sa mundong ito at sa Kabilang-buhay, ang kaalaman tungkol sa simula at katapusan ng mga nilikha, at ang lahat ng bagay na kapaki-pakinabang at nakapipinsala sa tao – ang lahat ng ito ay ipinabatid sa Qur’ân al-karîm nang lantad o nang nakatago. Ang mga nakatago ay nauunawaan ng mga dalubhasa rito. Ang lahat ng kaalaman at ang lahat ng lihim na nasa lahat ng aklat na mula sa langit, sa Tawrât, sa Zabûr at sa Injîl, ay ipinabatid sa Qur’ân al-karîm. Ang lahat ng kaalamang nasa Qur’ân al-karîm ay ang Allâhu ta’âlâ lamang ang nakaaalam. Ang karamihan dito ay ipinabatid Niya sa Kanyang minamahal na Propeta (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam). Ipinabatid nina ’Alî at Husayn (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhumâ) na alam nila ang marami sa mga kaalamang ito. Ang pagbasa ng Qur’ân al-karîm ay isang napakadakilang biyaya. Ipinagkaloob ng Allâhu ta’âlâ ang biyayang ito sa umma ng Kanyang Habîb. Ang mga anghel ay pinagkaitan ng biyayang ito; kaya nagtitipon sila sa lugar na binabasa ang Qur’ân al-karîm, at nakikinig. Ang lahat ng tafsîr ay naglalahad lamang ng napakakaunti sa mga kaalamang nasa Qur’ân al-karîm. Sa Araw ng Paghuhukom, kapag umakyat si Muhammad ’alaihis-salâm sa minbar at binasa ang Qur’ân al-karîm, mauunawaan ng mga nakikinig ang lahat ng kaalaman nito. 2. Isa sa pinakadakila sa mga tanyag na himala ni Muhammad ’alaihis-salâm ay ang paghati niya sa buwan sa dalawa. Ang himalang ito ay hindi ipinagkaloob sa alinmang ibang propeta. Noong limampu’t dalawang taong gulang si Muhammad ’alaihis-salâm, lumapit sa kanya sa Mecca ang mga pinuno ng mga di-mananampalatayang Quraysh at nagsabi: “Kung ikaw ay propeta, hatiin mo sa dalawa ang buwan.” Labis na hinahangad ni Muhammad ’alaihis-salâm na sumampalataya ang lahat, lalo na ang kanyang mga kakilala at mga kamag-anak. Itinaas niya ang kanyang mga kamay at nanalangin. Tinanggap ito ng Allâhu ta’âlâ at hinati Niya ang buwan sa dalawa. Ang kalahati nito ay nakita sa ibabaw ng isang bundok, at ang kabilang kalahati sa ibabaw ng ibang bundok. Sinabi ng mga di-mananampalataya: “Ginamitan kami ni Muhammad ng salamangka,” at hindi sila sumampalataya.

“Isang libong himala ni Muhammad ’alaihis-salâm ang nasaksihan; ito ay sinabi ng lahat, kaibigan man o kaaway. Ang pinakamahalaga sa ganito karaming himala ay ang kanyang wastong asal at ang kanyang magagandang ugali” Riyâd an-Nâsihîn

Tula:
Tumatahol ang aso kapag nakita ang buwan;
Ano ang pagkukulang ng buwan dito?
Ang mga aso’y laging tumatahol;
Ano ang mauunawaan dito ng hangal?
Magkapares na taludtod:
Ang pagkawala ng lasa sa bibig ay tanda ng sakit;
Ang pinakamasarap na inumin ay mapait sa maysakit.

3. Sa ilan sa kanyang mga kampanya, nang maubusan sila ng tubig, isinawsaw ni Muhammad ’alaihis-salâm ang kanyang pinagpalang kamay sa tubig na nasa isang lalagyan; dumaloy ang tubig mula sa pagitan ng kanyang mga daliri, at patuloy na umapaw ang lalagyang kinalalagyan ng tubig. Kung minsan ay walumpu, kung minsan ay tatlong daan, kung minsan ay isang libo’t limandaan, at sa Kampanya sa Tabûk ay pitumpung libong tao, kasama ang kanilang mga hayop, ang uminom at gumamit ng tubig na ito. Nang hanguin niya ang kanyang pinagpalang kamay mula sa tubig, tumigil ang pagdaloy nito. 4. Isang araw ay pumunta siya sa bahay ng kanyang tiyo na si ’Abbâs, at pinaupo niya siya at ang kanyang mga anak sa kanyang tabi. Tinakpan niya sila ng kanyang ihrâm at sinabi: “O aking Panginoon! Kung paanong tinatakpan ko ang aking tiyong ito at ang aking Ahl al-Bayt, ingatan Mo rin sila mula sa apoy ng Impiyerno!” Mula sa mga pader ay tatlong ulit na narinig ang tinig na nagsasabing “Âmîn”.2 5. Isang araw, bilang tugon sa mga humihingi sa kanya ng himala, tinawag niya ang isang punong nasa malayo. Dumating ang puno na kinakaladkad ang mga ugat nito, bumati ng salâm at nagsabi: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh.” Pagkatapos ay bumalik ito at muling tumayo sa kinatatayuan nito. 6. Sa Pagsakop sa Khaybar, nang ihain sa harap niya ang inihaw na karne ng tupang nilagyan ng lason, narinig ang isang tinig: “Yâ Rasûlallah! Huwag ninyo akong kainin, may lason ako.”

7. Isang araw ay sinabi niya sa isang taong may hawak na diyus-diyusan: “Kung magsasalita sa akin ang diyus-diyusan, sasampalataya ka ba?” Sinabi ng lalaki: “Limampung taon ko na itong sinasamba. Kailanman ay wala itong sinabing anuman sa akin. Paano ito magsasalita sa iyo?” Nang sabihin ni Muhammad ’alaihis-salâm: “O diyus-diyusan! Sino ako?”, narinig ang isang tinig: “Kayo ang Propeta ng Allah.” Agad na sumampalataya ang may-ari ng diyus-diyusan.

8. Sa Medina, sa Masjid an-Nabawî, may isang troso ng puno ng datiles na nakatayo sa lupa. Kapag binibigkas ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang khutba, sumasandal siya sa haliging ito. Tinatawag itong Hannâna. Nang magawa ang minbar, hindi na siya pumunta sa tabi ng Hannâna. Narinig ng lahat ng naroroong nagsisipagdasal ang mga tunog ng pag-iyak mula rito. Bumaba siya mula sa minbar at niyakap ang Hannâna. Tumigil ang tunog nito. Sinabi niya: “Kung hindi ko ito niyakap, iiyak sana ito hanggang sa Araw ng Paghuhukom dahil sa pagkawalay ko rito.”

Ang ganitong mga himala ay madalas na nasaksihan at ibinalita. 9. Madalas na nakita na ang maliliit na batong hinahawakan niya at ang mga piraso ng pagkaing hawak niya ay nagpupuri (tasbîh) sa Allâhu ta’âlâ na may tunog na tulad ng ugong ng mga bubuyog.

10. Isang di-mananampalataya ang dumating at nagsabi: “Paano ko malalaman na ikaw ay propeta?” Sinabi ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Kung tatawagin ko ang buwig na iyon sa puno ng datiles na iyon at dumating ito, sasampalataya ka ba?” Sinabi ng di-mananampalataya: “Oo, sasampalataya ako.” Tinawag ni Rasûlullah ang buwig ng datiles, at dumating itong palundag-lundag. Sinabi ni Rasûlullah: “Bumalik ka sa iyong lugar!” Umakyat ito sa dati nitong lugar sa puno at muling nakabitin doon. Ang di-mananampalatayang nakakita nito ay sumampalataya. 11. Sa Mecca, ilang lobo ang sumunggab ng mga tupa mula sa isang kawan at tinangay ang mga ito. Nang sumugod ang pastol at maagaw niya ang mga tupa mula sa mga lobo, sinabi ng isa sa mga lobo: “Habang inaagaw mo sa amin ang kabuhayang ipinadala sa amin ng Allâhu ta’âlâ, hindi ka ba natakot sa Allâhu ta’âlâ?” Nang sabihin ng pastol: “Labis akong namamangha! Nagsasalita ba ang lobo?”, sinabi ng lobo: “Ibabalita ko ba sa iyo ang bagay na higit pang kamangha-mangha kaysa rito? Sa Medina, si Muhammad (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam), ang Propeta ng Allâhu ta’âlâ, ay nagpapakita ng mga himala.” Dumating ang pastol, isinalaysay ito kay Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), at naging Muslim.

12. Habang naglalakad ang ating Pinuno na si Muhammad (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa isang parang, tatlong ulit niyang narinig ang isang tinig na nagsasabing: “Yâ Rasûlallah!” Tumingin siya sa direksiyong iyon at nakita ang isang nakataling usa. Sa tabi nito ay may isang lalaking natutulog. Nang tanungin niya ang usa kung ano ang nais nito, sinabi nito: “Hinuli ako ng mangangasong ito. Sa burol sa tapat ay may dalawa akong anak. Pakawalan ninyo ako! Pupunta ako, pakakainin ko sila, at babalik ako.” Sinabi ng Rasûl ’alaihis-salâm: “Tutuparin mo ba ang iyong salita at babalik ka?” Sinabi ng usa: “Nangangako ako alang-alang sa Allah; kung hindi ako babalik, mapasaakin nawa ang parusa ng Allah.” Pinakawalan ni Rasûlullah ang usa. Hindi nagtagal ay bumalik ito. Nagising ang lalaki at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! May utos ba kayo sa akin?” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Palayain mo ang usang ito!” Kinalag ng lalaki ang lubid ng usa at pinakawalan ito. Sinabi ng usa: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa annaka Rasûlullah,” at umalis.

13. Isang araw ay inanyayahan niya ang isang taga-nayon sa pananampalataya. Sinabi ng taga-nayon: “Kung bubuhayin mo ang pumanaw na anak na babae ng isa kong kapitbahay na Muslim, sasampalataya ako.” Nagpunta sila sa kanyang libingan. Tinawag niya ang batang babae sa kanyang pangalan. Una ay narinig ang isang tinig mula sa loob ng libingan, at pagkatapos ay lumabas ang batang babae. “Nais mo bang bumalik sa mundo?” tanong ng ating Pinunong Rasûlullah. Sinabi ng batang babae: “Yâ Rasûlallah! Ayaw kong bumalik sa mundo. Dito ay higit akong panatag kaysa sa bahay ng aking ama. Ang Kabilang-buhay ng isang Muslim ay higit na mabuti kaysa sa kanyang mundo.” Nang makita ito ng taga-nayon, agad siyang sumampalataya. 14. Nagluto si Jâbir ibn ’Abdullah (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh) ng isang tupa. Kinain ito ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) kasama ng kanyang mga Sahâba. “Huwag ninyong baliin ang mga buto nito!” sabi niya. Pagkatapos ay tinipon niya ang mga buto, ipinatong sa ibabaw ng mga ito ang kanyang pinagpalang mga kamay, at nanalangin. Binuhay ng Allâhu ta’âlâ ang tupa. 15. Dinala nila kay Rasûlullah ang isang batang hindi pa kailanman nagsalita bagaman malaki na. “Sino ako?” tanong niya. Sumagot ang bata: “Kayo si Rasûlullah.” Mula noon ay nakapagsalita na siya hanggang sa kanyang kamatayan.

“O aking Panginoon! Kung paanong tinatakpan ko ang aking tiyong ito (si ’Abbâs) at ang aking Ahl al-Bayt, ingatan Mo rin sila mula sa apoy ng Impiyerno!” Hadîth sharîf

16. Isang tao ang nakatapak ng itlog ng ahas, at nabulag ang kanyang dalawang mata. Dinala nila siya kay Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Nang pahiran niya ng kanyang pinagpalang laway ang mga mata ng lalaki, nagsimula siyang makakita. Maging noong walumpung taong gulang na siya, nakapagsusulot pa siya ng sinulid sa karayom.

17. Isinalaysay ni Muhammad ibn Hâtib: “Maliit pa ako noon. Natapunan ako ng kumukulong tubig, at nasunog ang aking katawan. Dinala ako ng aking ama kay Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam). Ipinahid niya ng kanyang pinagpalang mga kamay ang kanyang laway sa mga bahaging nasunog, at nanalangin. Agad na gumaling ang mga paso.”

18. Isang babae ang nagdala ng kanyang anak na lalaking kalbo. Hinaplos ni Rasûlullah ng kanyang pinagpalang mga kamay ang kanyang ulo. Gumaling siya, at nagsimulang tumubo at humaba ang kanyang buhok.

19. Sinasabi sa mga aklat na “Sunan” nina Tirmidhî at Nasâ’î: Isang taong bulag ang dalawang mata ang dumating at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! Manalangin kayo upang mabuksan ang aking mga mata.” Naawa sa kanya ang ating Pinuno, at sinabihan siyang magsagawa ng isang walang-kapintasang wudû, at pagkatapos ay bigkasin ang panalanging ito: “O aking Panginoon! Nagsusumamo ako sa Iyo. Humihiling ako sa Iyo, na inilalagay sa pagitan ang Iyong minamahal na Propeta na si Muhammad ’alaihis-salâm. O Hadrat Muhammad, ang aking Propetang lubos kong minamahal! Ginagawa ko kayong wasîla, at nagsusumamo ako sa aking Panginoon. Hinihiling ko na tanggapin Niya ito alang-alang sa inyo. O aking Panginoon! Gawin Mong tagapamagitan ko ang dakilang Propetang ito! Tanggapin Mo ang aking panalangin bilang paggalang sa kanya!” Nagsagawa ng wudû ang lalaki at nanalangin, at nabuksan ang kanyang mga mata. Ang panalanging ito ay laging binibigkas ng mga Muslim, at nakamit nila ang kanilang mga hinihiling. 20. Naglalakbay si Rasûlullah kasama ni Abû Tâlib sa isang disyerto. Sinabi ni Abû Tâlib na labis siyang nauuhaw. Bumaba si Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) mula sa kanyang sinasakyan, sinabi: “Nauuhaw ka ba?”, at ipinadyak sa lupa ang sakong ng kanyang pinagpalang paa. Bumulwak ang tubig. “Tiyo ko, uminom ka mula sa tubig na ito!” sabi niya. 21. Sa paglalakbay sa Hudaybiya, nagkampo sila sa tabi ng isang balong kaunti ang tubig. Dumaing ang mga sundalo dahil sa uhaw. Humingi siya ng isang timbang tubig, nagsagawa ng wudû mula rito at dumura rito, at ipinabuhos ito sa balon. Kumuha siya ng isang palaso at inihagis ito sa balon. Nakita nilang napuno ng tubig ang balon hanggang sa bibig nito.

22. Sa isang kampanya, dumaing ang mga sundalo dahil sa uhaw. Nagpadala ang Rasûl ’alaihis-salâm ng dalawang sundalo upang maghanap ng tubig. Nakita nila ang isang babaeng nakasakay sa kamelyo na may dalang dalawang sisidlang balat na puno ng tubig, at dinala nila siya. Humingi ang Rasûl ’alaihis-salâm sa babae ng kaunting tubig at ipinabuhos ito sa isang lalagyan. Dumating ang buong hukbo at isa-isang pinuno ang kanilang mga lalagyan at mga sisidlang balat. Binigyan nila ang babae ng kaunting datiles, at pinuno rin nila ng tubig ang kanyang mga sisidlang balat.

Sinabi ni Rasûlullah: “Hindi namin binawasan ang iyong tubig. Ang Allâhu ta’âlâ ang nagbigay sa amin ng tubig.”

23. Habang binibigkas niya ang khutba sa minbar sa Medina, may isang taong nagsabi: “Yâ Rasûlallah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam)! Dahil sa tagtuyot ay nasasawi ang aming mga anak, ang aming mga hayop at ang aming mga bukirin. Saklolohan ninyo kami!” Itinaas niya ang kanyang mga kamay at nanalangin. Walang kahit isang ulap sa langit, ngunit bago pa niya maipahid sa kanyang mukha ang kanyang pinagpalang mga kamay, nagtipon ang mga ulap. Agad na nagsimulang umulan, at nagpatuloy ito nang ilang araw. Nang muli siyang nagkukhutba sa minbar, sinabi ng taong iyon: “Yâ Rasûlallah! Masasawi kami dahil sa ulan!” Ngumiti ang Rasûl ’alaihis-salâm at sinabi: “O aking Panginoon! Ipagkaloob Mo rin ang Iyong awa sa iba Mong mga lingkod!” Naghiwa-hiwalay ang mga ulap at lumitaw ang araw. 24. Isinalaysay ni Jâbir ibn ’Abdullah (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh): Marami akong utang. Ibinalita ko ito kay Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam). Dumating siya sa aking hardin at tatlong ulit na umikot sa paligid ng bunton ng datiles. Pagkatapos ay sinabi niya: “Tawagin mo ang iyong mga pinagkakautangan, papuntahin mo sila!” Ibinigay sa bawat isa sa kanila ang kanyang karapatan, at walang nabawas sa bunton. 25. Isang babae ang nagpadala sa kanya ng pulot bilang regalo. Tinanggap niya ang pulot at ibinalik ang walang-lamang sisidlan. Sa kapangyarihan ng Allâhu ta’âlâ, bumalik ang sisidlan na puno ng pulot. Dumating ang babae at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! Ano ang aking kasalanan? Bakit hindi ninyo tinanggap ang aking regalo?” Sinabi niya: “Tinanggap namin ang iyong regalo. Ang pulot na nakita mo ay ang pagpapalang ibinigay ng Allâhu ta’âlâ dahil sa iyong regalo.” Nagagalak na iniuwi ng babae ang pulot. Kinain nila ito ng kanyang pamilya nang ilang buwan, at hindi ito nabawasan kailanman. Isang araw ay nagkamali sila at inilagay ang pulot sa ibang sisidlan. Kumain sila mula roon at naubos ito. Ibinalita nila ito kay Rasûlullah. Sinabi niya: “Kung naiwan ito sa sisidlang ipinadala ko, kakainin sana nila ito hangga’t nananatili ang mundo, at hindi ito mababawasan kailanman.”

26. Isinalaysay ni Abû Hurayra: Nagdala ako kay Rasûlullah ng ilang datiles, at hiniling ko sa kanya na manalangin upang pagpalain ang mga ito. Nanalangin siya upang maging mapagpala ang mga ito, at sinabi sa akin: “Kunin mo ang mga ito at ilagay sa iyong sisidlan. Kapag nais mong kumuha mula rito, kumuha ka ng iyong kamay mula sa loob; huwag mo itong ibuhos upang pulutin mula sa lupa!” Ang aking supot na kinalalagyan ng mga datiles ay hindi ko inihiwalay sa aking tabi araw at gabi, at kumain ako mula rito hanggang sa panahon ni ’Uthmân (radiy-Allâhu ’anh). Pinakain ko rin mula rito ang mga kasama ko, at nagbigay ako mula rito ng sadaqa nang dakot-dakot. Nang araw na naging martir si ’Uthmân (radiy-Allâhu ’anh), nawala ang aking supot. 27. Gaya ni Sulaymân ’alaihis-salâm, nauunawaan ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang wika ng lahat ng hayop. Madalas na nakita ang mga hayop na lumalapit sa kanya at dumaraing tungkol sa kanilang may-ari o sa iba. Ibinabalita ito ni Rasûlullah sa mga Sahâba. Sa Labanan sa Hunayn, sinabi niya sa puting mola na kanyang sinasakyan, na ang pangalan ay “Duldul”: “Lumuhod ka!” Nang agad na lumuhod si Duldul, dumakot siya ng isang dakot na buhangin mula sa lupa at isinabog ito sa mga di-mananampalataya.

28. Isang araw ay sinabi niya sa kanyang asawa na si Hafsa (radiy-Allâhu ’anhâ): “Si Abû Bakr at ang iyong ama ang hahawak sa pamamahala ng aking umma.” Sa salitang ito ay ibinigay niya ang magandang balita na sina Abû Bakr at ’Umar, ang ama ni Hafsa (radiy-Allâhu ’anhumâ), ay magiging khalîfa.

“O Hafsa! Si Abû Bakr at ang iyong ama ang hahawak sa pamamahala ng aking umma” Hadîth sharîf

29. Inatasan niya si Abû Hurayra (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh) na bantayan ang mga datiles na dumating sa Medina bilang zakât. Nahuli ni Abû Hurayra ang isang tao habang nagnanakaw ng datiles, at sinabi niya rito: “Dadalhin kita kay Rasûlullah.” Ngunit nang magmakaawa ang magnanakaw at sabihing: “Mahirap ako at marami akong anak at pamilya,” pinakawalan ito ni Abû Hurayra. Kinabukasan ay ipinatawag ni Rasûlullah si Abû Hurayra at nagtanong: “Ano ang ginawa ng taong pinakawalan mo kagabi?” Nang isalaysay ito ni Abû Hurayra, sinabi niya: “Nilinlang ka niya. Babalik siya.” Kinagabihan nga ay muli itong dumating at nahuli. Muli itong nagmakaawa at nagsabi: “Alang-alang sa Allah, pakawalan mo ako!”, at nakaligtas. Sa ikatlong gabi, nang muli itong dumating at mahuli, wala nang naitulong ang pagmamakaawa nito. Pagkatapos ay sinabi nito: “Kung pakakawalan mo ako, tuturuan kita ng ilang bagay na lubhang kapaki-pakinabang sa iyo.” Pumayag si Abû Hurayra. “Kapag binasa mo ang Âyat al-Kursî sa gabi bago ka matulog, iingatan ka ng Allâhu ta’âlâ, at walang shaytân na lalapit sa iyo,” sabi nito, at umalis. Kinabukasan, nang muling tanungin ni Rasûlullah si Abû Hurayra at makatanggap ng sagot, sinabi niya: “Ngayon ay nagsabi siya ng totoo. Gayunman, siya mismo ay isang malaking sinungaling. Alam mo ba kung sino ang kausap mo nang tatlong gabi?” Nang sabihin ni Abû Hurayra: “Hindi, hindi ko alam,” sinabi niya: “Iyon ay ang shaytân.”

30. Nagpadala siya ng mga sundalo sa lugar na tinatawag na Mûta upang makipagdigma sa mga hukbo ng emperador ng Bisantiyo. Habang siya mismo ay nasa ibabaw ng minbar sa Medina, nakita niya, sa pagpapakita ng Allâhu ta’âlâ, na ang tatlong pinuno mula sa mga Sahâba (sina Zayd ibn Hâritha, Ja’far ibn Abî Tâlib at ’Abdullah ibn Rawâha) ay sunud-sunod na naging martir, at ibinalita niya ito sa mga nasa tabi niya. 31. Nang ipadala niya si Mu’âdh ibn Jabal (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh) sa Yemen bilang gobernador, inihatid niya siya hanggang sa labas ng Medina at binigyan ng maraming payo. Sinabi niya: “Ikaw at ako ay hindi na magkikita hanggang sa Araw ng Paghuhukom.” Habang nasa Yemen si Mu’âdh, pumanaw si Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa Medina.

32. Nang siya’y papanaw na, sinabi niya sa kanyang anak na si Fâtima: “Sa aking mga kamag-anak, ikaw ang unang susunod sa akin.” Pagkaraan ng anim na buwan ay pumanaw si Fâtima (radiy-Allâhu ’anhâ). Walang sinuman sa kanyang mga kamag-anak ang pumanaw bago siya.

33. Sinabi niya kay Qays ibn Shammâs (radiy-Allâhu ’anh): “Mamumuhay ka nang maganda at mamamatay kang martir.” Noong khalîfa si Abû Bakr (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh), naging martir siya sa labanang isinagawa sa Yamâma laban kay Musaylima al-Kadhdhâb. Ibinalita rin niya na magiging martir sina Hadrat ’Umar al-Fârûq, Hadrat ’Uthmân at Hadrat ’Alî (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhum ajma’în). 34. Ibinigay niya ang magandang balita na ang mga lupain ng Kisrâ, ang hari ng Persya, at ng emperador ng Bisantiyo ay mapapasakamay ng mga Muslim, at ang kanilang mga kayamanan ay ipamamahagi sa landas ng Allah. 35. Ibinalita niya na marami sa kanyang umma ang tatawid sa dagat upang makipaglaban, at na ang isang babae mula sa mga Sahâba na nagngangalang Umm Harâm ay makakasama sa kampanyang iyon. Noong khalîfa si Hadrat ’Uthmân, nagtungo ang mga Muslim sakay ng mga barko sa pulo ng Cyprus at nakipaglaban doon. Kasama nila ang babaeng ito. Doon siya naging martir.3

36. Isang araw ay nakaupo ang Rasûl ’alaihis-salâm sa isang mataas na lugar. Humarap siya sa mga kasama niya at sinabi: “Nakikita rin ba ninyo ang nakikita ko? Nanunumpa ako na nakikita ko ang mga kaguluhang magaganap sa pagitan ng inyong mga bahay, sa mga lansangan.” Noong mga araw na pinatay bilang martir si ’Uthmân (radiy-Allâhu ’anh), at pagkatapos ay sa panahon ni Yazîd, naganap sa Medina ang malalaking kaguluhan. Sa mga lansangan ay dumanak ang dugo ng maraming tao.

37. Isang araw ay ibinalita niya na ang isa sa kanyang sariling mga asawa ay maghihimagsik laban sa khalîfa. Nang tumawa si ’Âisha (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhâ) sa salitang ito, sinabi niya: “O Humayrâ4! Huwag mong kalimutan ang salita kong ito! Huwag nawang ikaw ang babaeng iyon!” Pagkatapos ay humarap siya kay ’Alî (radiy-Allâhu ’anh) at sinabi: “Kung mapasakamay mo ang kanyang usapin, pakitunguhan mo siya nang may kahinahunan!” Pagkaraan ng tatlumpung taon, nakipaglaban si ’Âisha (radiy-Allâhu ’anhâ) kay ’Alî (radiy-Allâhu ’anh), at siya ay nabihag ni ’Alî. Pinabalik siya ni ’Alî (radiy-Allâhu ’anh) mula sa Basra patungong Medina nang may parangal at paggalang.

38. Sinabi niya kay Hadrat Mu’âwiya: “Kung isang araw ay mamahala ka sa aking umma, gantimpalaan mo ang mga gumagawa ng mabuti! At patawarin mo ang mga gumagawa ng masama!” Si Hadrat Mu’âwiya ay naging gobernador sa Damascus nang dalawampung taon noong panahon nina Hadrat ’Umar at Hadrat ’Uthmân, at pagkatapos ay naging khalîfa nang dalawampung taon. 39. Isang araw ay sinabi niya: “Si Mu’âwiya ay hindi kailanman matatalo.” Nang marinig ni ’Alî (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh) ang hadîth na ito sa Labanan sa Siffîn, sinabi niya: “Kung narinig ko lamang ito noon pa, hindi sana ako nakipaglaban kay Mu’âwiya (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh).” 40. Sinabi niya kay ’Ammâr ibn Yâsir (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh): “Papatayin ka ng mga taong bâghî at suwail.” Naging martir siya habang nakikipaglaban kasama ni ’Alî (radiy-Allâhu ’anh) laban kay Mu’âwiya (radiy-Allâhu ’anh). 41. Tungkol kay Hasan, ang anak ng kanyang anak na si Fâtima (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhumâ), sinabi niya: “Napakabuti ng anak kong ito. Gagawin siya ng Allâhu ta’âlâ na dahilan ng pagkakasundo ng dalawang malaking hukbo ng mga Muslim.” Nang makikipagdigma na si Hasan kasama ang isang malaking hukbo laban kay Mu’âwiya (radiy-Allâhu ’anh), isinuko niya kay Mu’âwiya (radiy-Allâhu ’anh) ang pagiging khalîfa, na karapatan niya, upang mapigilan ang kaguluhan at upang hindi dumanak ang dugo ng mga Muslim. 42. Ininom ni ’Abdullah ibn Zubayr (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhumâ) ang dugong lumabas kay Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) habang ginagawan siya ng hijâma. Nang makita niya ito, sinabi niya: “Alam mo ba kung ano ang daranasin mo mula sa mga tao? At marami ring daranasin ang mga tao mula sa iyo. Hindi ka susunugin ng apoy ng Impiyerno.” Nang ipahayag ni ’Abdullah ibn Zubayr sa Mecca ang kanyang pagiging khalîfa, ipinadala ni ’Abdulmalik ibn Marwân mula sa Damascus si Hajjâj patungong Mecca kasama ang isang malaking hukbo. Hinuli nila si ’Abdullah at pinatay. 43. Tumingin siya sa ina ni ’Abdullah ibn ’Abbâs at sinabi: “Magkakaroon ka ng isang anak na lalaki. Kapag isinilang siya, dalhin mo siya sa akin!” Nang dalhin nila ang bata, binigkas niya sa kanyang tainga ang adhân at ang iqâma, at ipinahid niya sa kanyang bibig ang kaunting laway mula sa kanyang pinagpalang bibig. Pinangalanan niya siyang ’Abdullah, inilagay siya sa kandungan ng kanyang ina, at sinabi: “Kunin mo ang ama ng mga khalîfa at dalhin mo siya!” Nang marinig ito ni Hadrat ’Abbâs, ang ama ng bata, at dumating upang magtanong, sinabi niya: “Oo, ganoon ang sinabi ko. Ang batang ito ay ama ng mga khalîfa. Kabilang sa kanila sina Saffâh, Mahdî, at isang taong magsasagawa ng salât kasama ni ’Îsâ ’alaihis-salâm.” Maraming khalîfa ang namuno sa pamahalaan ng mga ’Abbâsî. Silang lahat ay nagmula sa lahi ni ’Abdullah ibn ’Abbâs.

“O Mu’âwiya! Kung isang araw ay mamahala ka sa aking umma, gantimpalaan mo ang mga gumagawa ng mabuti! At patawarin mo ang mga gumagawa ng masama!” Hadîth sharîf

44. Isang araw ay sinabi niya: “Sa aking umma ay lilitaw ang maraming taong tinatawag na râfidî. Sila ay hihiwalay sa relihiyong Islam.”

45. Nanalangin siya ng kabutihan para sa marami sa kanyang mga Sahâba; ang lahat ng ito ay tinanggap, at nakita nila ang mga pakinabang nito. Isinalaysay ni ’Alî (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh): Nais akong ipadala ni Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) sa Yemen bilang qâdî (hukom). Sinabi ko: “Yâ Rasûlallah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam)! Hindi ko alam kung paano gampanan ang tungkulin ng qâdî.” Ipinatong niya ang kanyang pinagpalang kamay sa aking dibdib at sinabi: “O aking Panginoon! Ipabatid Mo sa kanyang puso ang mga bagay na tama. Ipagkaloob Mo sa kanya na laging magsabi ng totoo!” Mula noon, sa mga nagsasakdal na lumalapit sa akin, agad kong nauunawaan kung sino ang nasa tama, at humahatol ako ayon sa katotohanan.

46. Ang sampung taong pinagbalitaan ni Rasûlullah ng magandang balita na sila ay papasok sa Paraiso ay tinatawag na ’Ashara al-Mubashshara. Para sa isa sa kanila, si Sa’d ibn Abî Waqqâs (radiy-Allâhu ’anh), ay sinabi niya sa Labanan sa Uhud: “O aking Panginoon! Paabutin Mo sa kanilang puntirya ang kanyang mga palaso, at tanggapin Mo ang kanyang mga panalangin!” Mula noon, ang bawat panalangin ni Sa’d ay tinanggap, at ang bawat palasong pinakawalan niya ay tumama sa kaaway.

47. Ipinatong niya ang kanyang pinagpalang kamay sa noo ng anak ng kanyang tiyo, si ’Abdullah ibn ’Abbâs, at sinabi: “O aking Panginoon! Gawin Mo siyang iskolar na malalim ang kaalaman sa relihiyon, gawin Mo siyang may karunungan! Ipagkaloob Mo sa kanya ang kaalaman ng Qur’ân al-karîm!” Mula noon, si ’Abdullah ibn ’Abbâs ay naging walang-kapantay sa kanyang panahon sa lahat ng larangan ng kaalaman, lalo na sa kaalaman sa tafsîr, hadîth at fiqh. Ang mga Sahâba at ang mga Tâbi’în ay natuto ng lahat ng bagay mula sa kanya. Naging tanyag siya sa mga pangalang “Tarjumân al-Qur’ân”, “Bahr al-’Ilm” at “Ra’îs al-Mufassirîn”, at napuno ang mga lupain ng Islam ng kanyang mga mag-aaral.5

48. Para kay Anas ibn Mâlik, isa sa kanyang mga lingkod, binigkas niya ang panalanging ito: “O aking Panginoon! Paramihin Mo ang kanyang ari-arian at ang kanyang mga anak, pahabain Mo ang kanyang buhay, at patawarin Mo ang kanyang mga kasalanan!” Habang lumilipas ang panahon, dumami ang kanyang ari-arian. Namumunga taun-taon ang kanyang mga puno at mga ubasan. Nagkaroon siya ng napakaraming anak. Nabuhay siya nang isang daan at sampung taon. Nang sabihin niya sa katapusan ng kanyang buhay: “O aking Panginoon! Sa mga panalanging binigkas ng Iyong Habîb para sa akin, tatlo ang Iyong tinanggap at ipinagkaloob! Paano kaya ang ikaapat, ang pagpapatawad sa aking mga kasalanan?”, narinig niya ang isang tinig: “Tinanggap Ko rin ang ikaapat. Panatagin mo ang iyong loob!”

“O aking Panginoon! Gawin Mo siya (si ’Abdullah ibn ’Abbâs) na iskolar na malalim ang kaalaman sa relihiyon, gawin Mo siyang may karunungan! Ipagkaloob Mo sa kanya ang kaalaman ng Qur’ân al-karîm!” Hadîth sharîf

49. Nanalangin siya para kay Mâlik ibn Rabî’a (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh) sa pagsasabing: “Pagpalain nawa ang iyong mga anak!” Nagkaroon siya ng walumpung anak na lalaki.

50. Nang bigkasin ng tanyag na makatang si Nâbigha ang ilan sa kanyang mga tula, binigkas niya ang panalanging tanyag sa mga Arabe: “Huwag nawang ipalagas ng Allâhu ta’âlâ ang iyong mga ngipin!” Umabot si Nâbigha sa edad na isang daan, at ang kanyang mga ngipin ay nanatiling maputi at makinang, nakahanay na tulad ng mga perlas. 51. Para kay ’Urwa ibn Ja’d (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh), sinabi niya: “O aking Panginoon! Pagpalain Mo ang kanyang kalakal!” Isinalaysay ni ’Urwa: “Mula noon, ang lahat ng kalakal na ginawa ko ay nagkaroon ng tubo. Kailanman ay hindi ako nalugi.” 52. Isang araw ay lumapit sa kanya ang kanyang sariling anak na si Fâtima (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhâ). Namutla ang kanyang mukha dahil sa gutom. Ipinatong niya ang kanyang kamay sa dibdib ni Fâtima at sinabi: “O aking Panginoon, na nagpapabusog sa mga nagugutom! Huwag Mong hayaang magutom si Fâtima, ang anak ni Muhammad!” Agad na nagkakulay ang mukha ni Fâtima at sumigla siya. Hanggang sa siya’y pumanaw ay hindi na siya kailanman nakaramdam ng gutom.

53. Nanalangin siya ng pagpapala para kay ’Abdurrahmân ibn ’Awf, isa sa ’Ashara al-Mubashshara. Dumami nang gayon ang kanyang ari-arian anupa’t naging alamat ito sa bibig ng mga tao.

54. Sinabi niya: “Ang panalangin ng bawat propeta ay tinatanggap. Ang bawat propeta ay nanalangin sa mundo para sa kanyang umma. Ako naman ay nananalangin na pahintulutan akong mamagitan para sa aking umma sa Araw ng Paghuhukom. Inshâ-Allâh, tatanggapin ang aking panalangin. Mamamagitan ako para sa lahat ng hindi mapagsamba sa diyus-diyusan.”

55. Pumunta siya sa ilang nayon sa Mecca at labis na nagsikap upang sila ay sumampalataya. Hindi nila ito tinanggap. Nanalangin siya na dumanas sila ng kahirapang tulad ng taggutom na nasaksihan sa Ehipto noong panahon ng propetang si Yûsuf (’alaihis-salâtu was-salâm). Nang taong iyon ay nagkaroon doon ng gayong taggutom anupa’t kumain sila ng bangkay ng mga hayop. 56. Si ’Utayba, ang anak ng kanyang tiyo na si Abû Lahab, bagaman manugang ni Rasûlullah (’alaihis-salâtu was-salâm), ay hindi sumampalataya kay Rasûlullah at labis na pinighati ang Dakilang Pinunong iyon (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Hiniwalayan niya ang pinagpalang anak ni Rasûlullah na si Umm Kulthûm Khâtûn at nagsalita ng mga pangit na salita. Labis itong ikinalungkot ni Rasûlullah, at sinabi niya: “O aking Panginoon! Ipadala Mo laban sa kanya ang isa sa Iyong mga aso!” Nang naglalakbay si ’Utayba patungong Syria para sa kalakal, isang gabi ay natutulog siya sa gitna ng kanyang mga kasamahan. Dumating ang isang leon, inamoy ang kanyang mga kasamahan at iniwan sila. Nang dumating ang pagkakataon ni ’Utayba, sinunggaban siya nito at pinagluray-luray. 57. Isang tao ang kumakain gamit ang kanyang kaliwang kamay. Sinabi niya: “Kumain ka gamit ang kanang kamay!” Nagsinungaling ang tao at nagsabi: “Hindi gumagalaw ang aking kanang braso.” Sinabi niya: “Huwag na nawang gumalaw ang iyong kanang kamay!”6 Hanggang sa kanyang kamatayan, hindi na naiangat ng taong iyon ang kanyang kanang kamay sa kanyang bibig.

58. Nagpadala siya ng liham kay Khusraw Parwîz, ang hari ng Persya, upang siya ay sumampalataya. Pinunit ng hamak na si Khusraw ang liham, at ginawang martir ang sugong nagdala nito. Nang marinig ito ng Rasûl ’alaihis-salâm, labis siyang nalungkot at sinabi: “O aking Panginoon! Kung paanong pinunit niya ang aking liham, punitin Mo rin ang kanyang kaharian!” Habang nabubuhay pa si Rasûlullah, pinagluray-luray si Khusraw ng sarili niyang anak na si Shîrawayh sa pamamagitan ng punyal. At noong khalîfa si ’Umar (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh), nasakop ng mga Muslim ang buong lupain ng Persya, at hindi na nanatili ang lahi ni Khusraw ni ang kanyang kaharian.

59. Habang isinasagawa ng Rasûl ’alaihis-salâm sa pamilihan ang amr bi’l-ma’rûf wa nahy ’ani’l-munkar at nagbibigay ng payo, isang hamak na nagngangalang Hakam ibn Abi’l-’Âs, ang ama ni Marwân, ang sumusunod sa likuran ni Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam); ipinipikit at idinidilat niya ang kanyang mga mata at kinukunot ang kanyang mukha, at sa ganitong paraan ay nanunuya siya. Nang lumingon ang Rasûl ’alaihis-salâm at makita ang pangit niyang anyong iyon, sinabi niya: “Manatili ka sa anyong ipinakita mo!” Hanggang sa kanyang kamatayan, nanatiling kumikibot ang mukha at ang mga mata ng taong iyon. 60. Iniingatan ng Allâhu ta’âlâ ang Kanyang Habîb mula sa mga kapahamakan. Si Abû Jahl ang pinakamalaking kaaway ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Nang itaas niya ang isang malaking bato upang ihampas ito sa kanyang pinagpalang ulo, nakakita siya ng tig-isang ahas sa dalawang balikat ni Rasûlullah; nahulog ang bato mula sa kanyang kamay at tumakas siya.

61. Habang nagsasagawa siya ng salât sa tabi ng Ka’ba al-Mu’azzama, muling nais ng hamak na si Abû Jahl na sumugod sa kanya na may hawak na kutsilyo, sa pag-iisip na: “Ito na ang tamang pagkakataon,” ngunit bigla siyang umatras at tumakas. Nang itanong sa kanya ng kanyang mga kasamahan: “Bakit ka natakot?”, sinabi niya: “Nakakita ako ng isang hukay na puno ng apoy sa pagitan namin ni Muhammad (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam). Maraming tao ang naghihintay sa akin. Kung humakbang ako kahit isang hakbang, huhulihin nila ako at itatapon sa apoy.” Nang marinig ito ng mga Muslim at itanong ito kay Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam), sinabi niya: “Huhulihin sana siya ng mga anghel ng Allâhu ta’âlâ at pagluluray-lurayin.”

62. Noong ikaapat na taon ng Hijra, sa Banû Nadîr, habang nakikipag-usap si Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) sa kanyang mga Sahâba sa ilalim ng mga pader ng kuta ng mga Hudyo, nais ng isang Hudyo na ihulog sa kanya mula sa itaas ang isang malaking gilingang bato. Nang iabot niya ang kanyang kamay sa bato, naparalisa ang kanyang dalawang kamay. 63. Noong ikasiyam na taon ng Hijra, dumarating nang pulu-pulutong ang mga tao mula sa malalayong lugar at sumasampalataya. Dalawang di-mananampalataya na nagngangalang ’Âmir at Arbad ang sumama sa mga dumarating. Habang sinasabi ni ’Âmir kay Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) na dumating sila upang sumampalataya, pumuwesto si Arbad sa likuran at nais hugutin ang kanyang tabak mula sa kaluban. Ngunit hindi sumunod ang kanyang kamay. Nang sumenyas si ’Âmir mula sa harapan na para bang nagsasabing: “Ano pa ang hinihintay mo?”, sinabi ng Rasûl ’alaihis-salâm: “Iningatan ako ng Allâhu ta’âlâ mula sa pinsala ninyong dalawa.” Nang makaalis sila roon, sinabi ni ’Âmir kay Arbad: “Bakit hindi mo tinupad ang iyong salita?” Sinabi ni Arbad: “Ano ang magagawa ko? Ilang ulit kong ninais na hugutin ang tabak! Lagi kitang nakikita sa pagitan nating dalawa.” Pagkaraan ng ilang araw, habang maaliwalas ang panahon, biglang tinakpan ng mga ulap ang langit. Tinamaan ng kidlat si Arbad, at namatay siya kasama ng kanyang kamelyo.

64. Isang araw, matapos magsagawa ng wudû ang Rasûl ’alaihis-salâm, isinuot niya ang isa sa kanyang mga medyas na katad, at nang iabot niya ang kanyang kamay sa ikalawa, sinunggaban ito ng isang ibon at ipinagpag sa himpapawid. May nahulog na ahas mula rito. Pagkatapos ay ibinagsak ng ibon ang medyas sa lupa. Mula noon, naging sunna ang pagpagin muna ang sapin sa paa bago ito isuot. 65. Sa mga kampanya at sa mga disyerto, nagtalaga ang Rasûl ’alaihis-salâm ng mga bantay mula sa kanyang mga Sahâba upang ingatan siya. Nang dumating ang ika-67 na marangal na âyat ng sûra al-Mâ’ida na may kahulugang “Iniingatan ka ng Allah mula sa pinsala ng mga tao”, tinalikuran niya ito. Naglalakad siyang mag-isa sa gitna ng mga kaaway, natutulog nang mag-isa, at hindi natatakot sa anuman.

“O maluwalhating Propeta! Iniingatan ka ng Allah mula sa pinsala ng mga tao” Mâ’ida: 67

66. Isinalaysay ni Hadrat Anas: May panyo si Rasûlullah na ipinamumunas niya sa kanyang pinagpalang mukha. Pinupunasan niya rito ang kanyang mukha, at kapag ito ay dumumi, inilalagay niya ito sa apoy. Nasusunog ang dumi ngunit hindi nasusunog ang panyo, at lumalabas itong napakalinis. 67. Uminom siya mula sa isang timba ng tubig ng isang balon, at ang natira ay ibinuhos nila sa balon. Mula noon ay laging may lumalabas na amoy ng almiskle mula sa balon. 68. Sa katawan ni ’Utba ibn Farqad (radiy-Allâhu ’anh) ay lumitaw ang sakit na tinatawag na pantal (urticaria). Hinubaran siya ng Rasûl ’alaihis-salâm, dinuraan ang sarili niyang pinagpalang mga kamay, at hinaplos ng mga ito ang kanyang katawan. Gumaling ang maysakit. Ang kanyang katawan ay bumango na tulad ng almiskle, at nagpatuloy ang ganitong kalagayan nang mahabang panahon. 69. Habang nagsasagawa ng salât ang Rasûl ’alaihis-salâm, dumating ang shaytân upang sirain ang kanyang salât; hinuli niya ito ng kanyang pinagpalang mga kamay. Pinakawalan lamang niya ito matapos itong mangako na hindi na ito babalik upang sirain ang salât.

70. Nang malapit nang mamatay si ’Abdullah ibn Ubayy ibn Salûl, ang pinuno ng mga mapagkunwari (munâfiq) sa Medina, ipinatawag niya si Rasûlullah. Nagsumamo siya: “Gawin ninyong kafan ko ang kamisang suot ninyo.” Dahil kaugalian niyang ibigay ang lahat ng hinihingi sa kanya, ipinagkaloob niya ang kanyang kamisa. Pinangunahan pa niya ang salât para sa patay (janâza) para sa kanya. Ang isang libong mapagkunwari na nasa Medina ay labis na namangha sa kagandahang-loob na ito ni Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam), at silang lahat ay sumampalataya. 71. Sa mga di-mananampalatayang Quraysh, sina Walîd ibn Mughîra, ’Âs ibn Wâ’il, Hârith ibn Qays, Aswad ibn Yaghûth at Aswad ibn Muttalib ay lumabis nang higit kaysa sa iba sa pagpapahirap at pananakit kay Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam). Dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm, dala ang ika-95 na âyat ng sûra al-Hijr na may kahulugang “Ibibigay Namin ang kaparusahan ng mga nanunuya sa iyo…”, at itinuro niya ang paa ni Walîd, ang sakong ng ikalawa, ang ilong ng ikatlo, ang ulo ng ikaapat at ang mga mata ng ikalima. Isang palaso ang tumusok sa paa ni Walîd. Dahil labis siyang palalo, itinuring niyang kababaan ang yumuko upang hugutin at itapon ang palaso. Tumagos ang bakal nito sa ugat ng kanyang sakong, at nagkaroon siya ng siyatika. Isang tinik ang tumusok sa sakong ni ’Âs; namaga ito na tulad ng isang sisidlang balat. Mula sa ilong ni Hârith ay walang tigil na umagos ang dugo. Si Aswad, habang masayang nakaupo sa ilalim ng isang puno, ay iniuntog ang kanyang ulo sa puno; ang isa pang Aswad ay nabulag; at silang lahat ay nasawi.

72. Sa Medina ay may isang babae mula sa tribong Banû Najjâr na nagtataglay ng labis na kagandahan. Isang jinn ang umibig sa kanya at laging dumadalaw sa kanya. Matapos dumating ang Rasûl ’alaihis-salâm sa Medina, isang araw, habang nakaupo ang jinn na ito sa pader sa harap ng bahay ng babae, nakilala ito ng babae. Sinabi niya: “Bakit hindi ka na dumadalaw sa akin?” Sinabi ng jinn: “Ipinagbawal ng Propeta ng Allâhu ta’âlâ (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) ang pangangalunya (zinâ) at ang lahat ng harâm.”

73. Sa labanang tinatawag na Bi’r Ma’ûna, sinira ng mga di-mananampalataya ang salitang ibinigay nila, at ginawa nilang martir ang lahat ng pitumpung Sahâba maliban sa isa o dalawa. Kabilang sa kanila si ’Âmir ibn Fuhayra (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh), na dating alipin at pinalaya ni Abû Bakr (radiy-Allâhu ’anh), at isa sa mga unang sumampalataya. Nang tusukin nila siya ng sibat, itinaas siya ng mga anghel sa langit sa harap ng mga mata ng mga di-mananampalataya. Nang ibalita ito kay Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam), sinabi niya: “Inilibing siya ng mga anghel ng Paraiso, at ang kanyang kaluluwa ay iniakyat sa Paraiso.”

74. Nasugatan si Sa’d ibn Mu’âdh (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh) sa Labanan sa Trinsera (Khandaq). Pagkaraan ng ilang panahon ay pumanaw siya. Ibinalita ni Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) na pitumpung libong anghel ang dumalo sa salât para sa kanya. Habang hinuhukay ang kanyang libingan, kumalat sa lahat ng dako ang amoy ng almiskle. 75. Isa sa mga Sahâba na nagngangalang Safîna, na pinalaya ni Umm Salama (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anhâ), isa sa mga asawa ni Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam), ay hindi kailanman humiwalay sa paglilingkod kay Rasûlullah. Sa isang kampanya laban sa mga Bisantino, nahiwalay siya sa hukbo at nabihag ng mga di-mananampalataya. Nang makatakas siya at pabalik na, isang nakakatakot na leon ang humarap sa kanya. Sinabi niya: “Ako ang lingkod ni Rasûlullah,” at isinalaysay niya sa leon ang mga nangyari sa kanya. Ikiniskis ng leon ang mukha nito sa kanya at lumakad sa kanyang tabi. Upang walang pinsalang dumating sa kanya mula sa kaaway, hindi ito humiwalay sa kanyang tabi. Nang matanaw ang hukbo ng Islam, bumalik ito at umalis. 76. Isang taong nagngangalang Jahjâh Ghifârî ang naghimagsik laban sa khalîfang si ’Uthmân (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh). Binali niya sa kanyang tuhod ang tungkod na laging dala-dala ni Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) sa kanyang kamay. Pagkaraan ng isang taon, lumitaw sa kanyang tuhod ang sakit na tinatawag na shîr-panja (antraks), at ito ang naging sanhi ng kanyang kamatayan.

77. Dumating si Mu’âwiya (radiy-Allâhu ta’âlâ ’anh) mula sa Damascus para sa hajj, at nais niyang dalhin sa Damascus ang pinagpalang minbar ni Rasûlullah (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) na nasa Medina upang magtamo ng pagpapala mula rito. Nang galawin nila ang minbar mula sa kinalalagyan nito, nagkaroon ng eklipse ng araw. Dumilim ang lahat ng dako at lumitaw ang mga bituin. Tinalikuran niya ang hangaring ito. 78. Sa Labanan sa Uhud, lumuwa ang isang mata ni Abû Qatâda at nahulog sa kanyang pisngi. Dinala nila siya kay Rasûlullah. Ibinalik niya ng kanyang pinagpalang kamay ang mata sa lugar nito at sinabi: “O aking Panginoon! Pagandahin Mo ang kanyang mata!” Ang matang ito ay naging higit na maganda kaysa sa isa, at higit na malinaw ang paningin nito kaysa roon. Isa sa mga apo ni Abû Qatâda ang minsang dumating sa khalîfang si ’Umar ibn ’Abdul’azîz. Tinanong siya ng khalîfa: “Sino ka?” Bumigkas siya ng isang magkapares na taludtod, at sa gayon ay ipinabatid niya na siya ang apo ng taong ang mata ay ibinalik ni Rasûlullah sa lugar nito ng kanyang pinagpalang kamay. Nang marinig ng khalîfa ang mga taludtod na ito, pinagkalooban niya siya ng labis na parangal at mga kaloob. 79. Isinalaysay ni Iyâs ibn Salama: Sa Pagsakop sa Khaybar, isinugo ako ni Rasûlullah upang tawagin si ’Alî (radiy-Allâhu ’anh). Masakit noon ang mga mata ni ’Alî. Hinawakan ko siya sa kamay at dinala ko siya nang may hirap. Dinuraan niya ang kanyang pinagpalang mga daliri at ipinahid ang mga ito sa mga mata ni ’Alî. Ibinigay niya sa kamay ni ’Alî ang watawat at ipinadala siya upang makipaglaban sa tarangkahan ng Khaybar. Binunot ni ’Alî (radiy-Allâhu ’anh) mula sa kinalalagyan nito ang tarangkahang matagal nang hindi mabuksan, at pumasok ang mga Sahâba sa kuta. 80. Isang araw ay dumaan ang ating Pinunong Rasûlullah sa bahay ng kanyang anak na si Hadrat Fâtima at kinumusta ang kanilang kalagayan. Sumagot si Hadrat Fâtima: “Ama! Tatlong araw na kaming hindi kumakain o umiinom ng anuman ng aking mga anak. Tinitiis namin ang gutom. Hindi mahalaga ang sa akin. Ngunit labis akong pinalulungkot ng kalagayan nina Hasan at Husayn.” Dahil dito, sinabi ng Dakilang Pinuno ng sanlibutan: “O Fâtima! Mahal kong anak! Tatlong araw ka nang nagugutom. Ako naman ay apat na araw nang nagugutom.” Labis siyang nalungkot sa pagkagutom ng kanyang pinagpalang mga apo na sina Hadrat Hasan at Husayn… 81. Lumabas si Hadrat ’Alî upang magtrabaho at kumita, upang makabili ng anuman para sa kanyang pinagpalang mga anak at mapakain sila. Nang lumabas siya ng Medina, nakita niya ang isang taga-nayon na nagsisikap painumin ang kanyang mga kamelyo sa tabi ng isang balon. Lumapit siya sa kanya at sinabi: “O Arabe! Kailangan mo ba ng isang taong magpapainom sa iyong mga kamelyo kapalit ng upa?” Sinabi ng taga-nayon: “Oo. Ganoong tao nga ang hinahanap ko. Kung gusto mo, halika at painumin mo ang aking mga kamelyo! Sa bawat timbang iaahon mo ay bibigyan kita ng tatlong datiles.” Pumayag si Hadrat ’Alî at nagsimulang umigib ng tubig. Nakapag-ahon na siya ng siyam na timba nang biglang naputol ang lubid ng timba, at naiwan ang timba sa loob ng balon. Nang makita ito ng taga-nayon, galit siyang tumayo mula sa kanyang kinaroroonan at nagkaroon ng kasawiang-palad na hampasin ng kanyang kamay ang mukha ni Hadrat ’Alî. Pagkatapos ay binigyan niya siya ng dalawampu’t apat na datiles kapalit ng walong timbang tubig. Labis itong ikinalungkot ni Hadrat ’Alî, at iniabot niya ang kanyang mga kamay sa loob ng balon. Kinuha niya ang timbang nasa loob nito, inilagay ito sa tabi ng balon, at umalis doon. Natigilan ang taga-nayon sa pagkamangha! Paanong naabot ng kanyang kamay ang ilalim ng ganito kalalim na balon?!.. O baka naman ang taong ito ay kaanib ng relihiyong ibinalitang darating? Sa gitna ng mga kaisipang ito, sinabi ng namanghang taga-nayon: “Ang kanyang Propeta ay tunay na propeta. Sumasampalataya ako!” Pinagsisihan niya ang kapangahasang ipinakita niya kanina at ang malaking krimeng ginawa niya. Sa pagsasabing: “Ang mga kamay na itinaas laban sa ganoong tao ay dapat putulin at baliin ang mga buto ng mga ito,” hinawakan niya ang kanyang tabak sa isang kamay at mabilis itong ibinagsak sa pulso ng isa… Nangyari ang kanyang ninais. Napakatindi ng sakit na kanyang naramdaman, ngunit panatag na ang kanyang puso. Hinawakan niya ng kanyang isang kamay ang naputol niyang kamay at tuwirang pumunta sa Masjid an-Nabawî. Itinanong niya sa mga Sahâba kung nasaan ang kanilang Propeta. Ipinabatid nila na pumunta siya sa kanyang anak na babae. Inalam niya ang bahay ni Hadrat Fâtima at nagtungo roon. Nang sandaling iyon, pinaupo ng ating Pinuno, ang Propeta, sa kanyang pinagpalang mga tuhod ang kanyang mga apong sina Hadrat Hasan at Hadrat Husayn, at pinakakain niya sila ng mga datiles na dinala ni ’Alî. Habang iniisip ng taga-nayon ang laki ng pagkakamaling nagawa niya, halos mabaliw siya, at bumubuhos ang luha mula sa kanyang mga mata na tulad ng bukal. Sa ganitong kalagayan ay dumating siya sa bahay ni Hadrat Fâtima at kumatok sa pinto. Mula sa loob ay lumabas ang Pinuno ng mga sanlibutan, nagsasabog ng nûr na tulad ng araw. Pagkakita na pagkakita ng taga-nayon sa ating Pinuno, nagsumamo siya: “Sumasampalataya ako, kayo ang Sugo ng Allah! Pinagsisisihan ko ang aking ginawa; patawarin ninyo ako, yâ Rasûlallah!” Nang itanong ng ating minamahal na Propeta: “Bakit mo pinutol ang iyong kamay?”, sinabi niya: “Dahil nahihiya akong dalhin ang kamay na ito na tumama sa pinagpalang mukha ng isang sumampalataya sa inyo!.. Maialay nawa para sa inyo ang aking buhay, yâ Rasûlallah!” Ang ating minamahal na Propeta, na isang karagatan ng awa, ay kinuha ang naputol na kamay mula sa kamay ng taga-nayon, sinabi ang “Bismillâhir-rahmânir-rahîm”, at idinikit ito sa pulsong umaagos ang dugo. Sa pahintulot ng Allâhu ta’âlâ, bilang himala ng ating Pinuno, ang Propeta, nanumbalik ang kamay sa dati nitong kalagayan. Ang Allâhu ta’âlâ ay may kapangyarihan sa lahat ng bagay; kaya Niya ang lahat ng bagay.

“O aking Panginoon! Siya ang aking tiyo, ang kapatid ng aking ama. At sila ang aking Ahl al-Bayt. Kung paanong tinatakpan ko sila ng aking pantakip na ito, takpan Mo rin sila at ingatan mula sa apoy ng Impiyerno!” Hadîth sharîf