HIDŻRA

To, że plemiona Ews i Hazredż nagle zostały muzułmanami, oraz możliwość połączenia się muzułmanów z Mekki z muzułmanami z Medyny straszliwie przeraziły i rozwścieczyły pogan. Gdy poganie z Mekki usłyszeli o drugiej przysiędze wierności w Akabie, ich postawa stała się bardzo gwałtowna i niebezpieczna. Pobyt w Mekce stał się dla muzułmanów nie do zniesienia. Dzięki ostatniej przysiędze w Akabie Medyna stała się dla muzułmanów miejscem, w którym mogli znaleźć spokój i schronienie. Pragnęli znaleźć jakiś sposób, by wyemigrować z tego miasta do krainy, gdzie mogliby choć trochę odetchnąć i żyć choć trochę swobodnie. Przedstawili swoje położenie Szlachetnemu Prorokowi (sallallahu alejhi we sellem) i poprosili o pozwolenie na hidżrę. On zalecił Swoim Towarzyszom cierpliwość, ponieważ pozwolenie na opuszczenie Mekki jeszcze nie nadeszło. W końcu nadeszło upragnione boskie pozwolenie na hidżrę. Tego dnia nasz umiłowany Prorok z radością przyszedł do Swoich Towarzyszy i oznajmił: „Zostało Mi oznajmione miejsce, do którego wyemigrujecie. Jest nim Jesrib (Medyna). Tam emigrujcie. Połączcie się tam z waszymi braćmi muzułmanami. Allah Najwyższy uczynił ich waszymi braćmi. Uczynił Jesrib (Medynę) waszą ojczyzną, w której znajdziecie bezpieczeństwo i spokój”. Za pozwoleniem i według rad Wysłannika Allaha muzułmanie zaczęli emigrować do Medyny grupami, jedna po drugiej.1 Szlachetny Prorok surowo upominał emigrantów, by zachowywali najwyższą ostrożność i rozwagę. Muzułmanie, aby nie zwrócić na siebie uwagi pogan, wyruszali w drogę małymi karawanami i działali tak potajemnie, jak to było możliwe. Ebu Seleme, który jako pierwszy wyemigrował do Medyny, doznał od pogan wielu cierpień. Po jakimś czasie poganie zorientowali się, co się dzieje, i zaczęli zawracać z drogi tych spośród emigrujących muzułmanów, których zdołali dostrzec, odłączać kobiety od mężów, a tych, z którymi mogli sobie poradzić, wtrącać do więzienia, i poddawali ich różnym udrękom. Robili wszystko, co mogli, aby odwieść ich od religii. Jednak bojąc się wybuchu wojny domowej, nie odważyli się ich zabijać. Muzułmanie mimo to wykorzystywali każdą okazję i ruszali w drogę do Medyny. Pewnego dnia Hazrat Omar przypasał miecz, wziął ze sobą strzały i oszczep i na oczach wszystkich siedem razy okrążył Kaabę (tawaf). Do obecnych tam pogan powiedział donośnym głosem: „Oto i ja emigruję na drodze Allaha Najwyższego, aby chronić moją religię. Jeśli jest ktoś, kto chce zostawić swoją żonę wdową, dzieci sierotami i doprowadzić matkę do płaczu, niech wyjdzie mi naprzeciw za tą doliną!…” W ten sposób Hazrat Omar i około dwudziestu muzułmanów w biały dzień, nie lękając się nikogo, wyruszyli w drogę do Medyny. Ze strachu przed nim nikt nie odważył się tknąć tej karawany. Odtąd emigracje nie ustawały, a Towarzysze Proroka grupa za grupą docierali do Medyny.

„Zostało Mi oznajmione miejsce, do którego wyemigrujecie. Jest nim Jesrib (Medyna). Tam emigrujcie” oraz „Połączcie się tam z waszymi braćmi muzułmanami. Allah Najwyższy uczynił ich waszymi braćmi. Uczynił Jesrib (Medynę) waszą ojczyzną, w której znajdziecie bezpieczeństwo i spokój”. Hadis-i szerif

Szlak hidżry

W międzyczasie Hazrat Ebu Bekr także poprosił o pozwolenie na hidżrę. Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Bądź cierpliwy. Mam nadzieję, że Allah Najwyższy i Mnie da pozwolenie. Wtedy wyemigrujemy razem”. Gdy Hazrat Ebu Bekr zapytał: „Niech moja matka i mój ojciec będą dla Ciebie poświęceni! Czy jest taka możliwość?”, nasz Prorok ucieszył go, odpowiadając: „Tak, jest”. Hazrat Ebu Bekr kupił za osiemset dirhemów dwa wielbłądy i zaczął czekać na ten dzień. W Mekce pozostali już tylko: nasz umiłowany Prorok, Hazrat Ebu Bekr, Hazrat Ali, biedacy, chorzy, starcy oraz wierzący uwięzieni przez pogan.

A tymczasem mieszkańcy Medyny (Ensarowie) bardzo serdecznie przyjęli muzułmanów, którzy wyemigrowali z Mekki (Muhadżirów), i ugościli ich. Między nimi powstała silna jedność.

Poganie z Mekki zaniepokoili się, że Wysłannik Allaha również może wyemigrować i stanąć na czele muzułmanów. Zebrali się w Dar-un-Nedwe, gdzie zwykli gromadzić się, by omawiać ważne sprawy, i zaczęli rozmawiać o tym, co powinni zrobić. Szatan przyszedł do pogan w postaci szejcha Nedżdiego, to znaczy starca z Nedżdu. Wysłuchał ich rozmów. Przedstawiono różne propozycje, lecz żadna z nich się nie spodobała. Wtedy szatan wmieszał się do rozmowy i wyraził swój pogląd słowami: „Nic z tego, co wymyśliliście, nie będzie rozwiązaniem, ponieważ Jego uśmiechnięta twarz i słodkie słowa zniweczą każdy wasz środek. Wymyślcie coś innego”.

Przywódca Kurajszytów, Ebu Dżehl, powiedział: „Wybierzmy z każdego plemienia silnego człowieka. Niech z mieczami w rękach napadną na Muhammeda. Niech uderzą mieczami i przeleją Jego krew. Nie będzie wiadomo, kto Go zabił. W ten sposób będą zmuszeni zgodzić się na okup za przelaną krew. My go zapłacimy i uwolnimy się od kłopotu”. Szatanowi ten pomysł także się spodobał i z wielkim zapałem do niego zachęcał i go polecał.2

Gdy poganie byli zajęci tymi przygotowaniami, przyszedł Dżebrail (alejhisselam) i powiadomił Szlachetnego Proroka o postanowieniu pogan, przekazał Mu, żeby tej nocy nie spał w Swoim łóżku, i oznajmił Mu nakaz hidżry od Allaha Najwyższego. Wobec tego boskiego nakazu nasz umiłowany Prorok polecił Hazrat Aliemu, żeby spał w Jego łóżku i oddał właścicielom pozostawione przez Niego depozyty, i powiedział: „Tej nocy śpij w Moim łóżku i przykryj się tym Moim płaszczem (hyrka)! Nie bój się, nie spotka cię żadna krzywda”.

Hazrat Ali położył się tak, jak nakazał mu Szlachetny Prorok. Miał wtedy dwadzieścia trzy lata. Był gotów bez żadnego lęku poświęcić swoje życie zamiast Ulubieńca Allaha.

W noc hidżry niewierzący otoczyli Błogosławiony dom Wysłannika Allaha. Tej nocy zostały zesłane pierwsze ajety Sury Jasin. Szlachetny Prorok, wychodząc ze Swojego Błogosławionego domu, wyrecytował nad nimi dziewiąty święty ajet Sury Jasin: «Postawiliśmy przed nimi zaporę i za nimi zaporę i zakryliśmy ich, więc nie widzą», wziął z ziemi garść piasku i posypał nim głowy niewierzących. (Przekazano, że wszyscy, na których głowy spadł ten piasek, zostali zabici w bitwie pod Badr.) Wysłannik Allaha przeszedł między nimi cały i zdrowy i dotarł do domu Hazrat Ebu Bekra. Żaden z pogan nie zdołał Go zobaczyć.

„O Eba Bekr! Bądź cierpliwy. Mam nadzieję, że Allah Najwyższy i Mnie da pozwolenie. Wtedy wyemigrujemy razem”. Hadis-i szerif

Po pewnym czasie ktoś podszedł do pogan i zapytał: „Na co tu czekacie?”. Odpowiedzieli: „Aż Muhammed wyjdzie z domu”. Człowiek ten powiedział: „Przysięgam, że Muhammed przeszedł między wami i odszedł, a w dodatku posypał wam głowy piaskiem”. Poganie podnieśli ręce do głów. Rzeczywiście znaleźli na nich piasek. Strzepnęli piasek z twarzy i głów. Natychmiast rzucili się do drzwi i weszli do środka. Zobaczywszy Hazrat Aliego w łóżku Wysłannika (alejhisselam), zapytali, gdzie jest Szlachetny Prorok.

Hazrat Ali odpowiedział: „Nie wiem! Czyżbyście zrobili ze mnie Jego stróża?”. Na to poturbowali Hazrat Aliego. Niewierzący wyszli na zewnątrz i zaczęli szukać Wysłannika Allaha. Hazrat Aliego uwięzili na pewien czas przy Kaabie, a potem go puścili.3

Następnie poszli do domu Hazrat Ebu Bekra i wypytywali jego córkę Esmę. Gdy nie dała im odpowiedzi, pobili ją. Mimo że szukali wszędzie, nie znaleźli ich i wpadli w szał. Najzawziętszy z nich, Ebu Dżehl, kazał heroldom ogłaszać w Mekce i okolicach, że temu, kto znajdzie i przyprowadzi naszego umiłowanego Proroka i Hazrat Ebu Bekra albo wskaże, gdzie się znajdują, da sto wielbłądów. Niektórzy chciwi majątku, którzy usłyszeli tę obietnicę, uzbroili się, wsiedli na konie i zaczęli ich szukać.

Gdy Wysłannik Allaha, zaszczyciwszy Swoją obecnością dom Hazrat Ebu Bekra, oznajmił: „Otrzymałem pozwolenie na hidżrę”, Hazrat Ebu Bekr Syddyk z wielkim wzruszeniem zapytał: „Pozwól mi otrzeć twarz o Błogosławiony pył z Twoich stóp, o Wysłanniku Allaha!… Czy ja też będę z Tobą?”. Szlachetny Prorok odpowiedział: „Tak…”. Hazrat Syddyk zapłakał z radości. Przez łzy powiedział: „Niech moja matka, mój ojciec i moje życie będą dla Ciebie poświęceni, o Wysłanniku Allaha! Wielbłądy są gotowe. Przyjmij tego, którego zechcesz”. Sułtan Świata oznajmił: „Nie wsiądę na wielbłąda, który nie jest Mój. (Mogę go jedynie) kupić za pieniądze”. Wobec tego stanowczego nakazu Hazrat Syddyk był zmuszony podać cenę wielbłąda. Hazrat Ebu Bekr zawołał człowieka o imieniu Abdullah bin Urejkit, znanego jako przewodnik, wynajął go za opłatą, by wskazywał drogę, i polecił mu przyprowadzić po trzech dniach wielbłądy do groty na górze Sewr.

W czwartek, 27. dnia miesiąca Safer trzynastego roku po otrzymaniu proroctwa, Szlachetny Prorok i Ebu Bekr Syddyk, wziąwszy ze sobą trochę jedzenia, wyruszyli w drogę.

Hazrat Ebu Bekr krążył wokół Wysłannika Allaha: szedł czasem z prawej, czasem z lewej strony, czasem z przodu, a czasem za Nim. Gdy nasz Prorok zapytał go, dlaczego tak robi, odpowiedział: „Aby zapobiec niebezpieczeństwu, które mogłoby nadejść z którejkolwiek strony. Jeśli przyjdzie jakaś szkoda, niech najpierw dosięgnie mnie. Niech moje życie będzie poświęcone dla Twojej wzniosłej Osoby, o Wysłanniku Allaha!”.

Wtedy Serwer-i alem oznajmił: „O Eba Bekr! Czy chciałbyś, aby nieszczęście, które miałoby spaść na Mnie, spadło zamiast Mnie na ciebie?”. Hazrat Syddyk odpowiedział: „Tak, o Wysłanniku Allaha! Przysięgam na Allaha Najwyższego, który posłał Cię z prawdziwą religią jako prawdziwego Proroka, że pragnę, aby nieszczęście, które miałoby nadejść, spadło nie na Ciebie, lecz na mnie”.4

Ponieważ sandały naszego umiłowanego Proroka były ciasne, rozpadły się w drodze, a Jego Błogosławione stopy zostały poranione, tak że nie miał już sił iść. Z wielkim trudem wspięli się na górę i dotarli do groty. Gdy stanęli przed wejściem, Hazrat Ebu Bekr powiedział: „Na Allaha, o Wysłanniku Allaha, nie wchodź do środka! Niech ja wejdę. Jeśli jest tam coś szkodliwego, niech dosięgnie mnie, aby Twojej Błogosławionej Osoby nie dotknęło żadne zmartwienie ani cierpienie”, i wszedł do środka. Zamiótł i oczyścił wnętrze. Po prawej i lewej stronie było wiele dziur, większych i mniejszych. Podarł swój płaszcz na kawałki i pozatykał dziury, lecz jedna pozostała otwarta. Zatkał ją swoją piętą, a potem zaprosił Wysłannika Allaha do środka. Szlachetny Prorok (sallallahu alejhi we sellem) wszedł, położył Swoją Błogosławioną głowę na kolanach Ebu Bekra i zasnął.

Wtedy żmija ukąsiła Hazrat Ebu Bekra w stopę. Aby nie obudzić Wysłannika Allaha, zniósł to cierpliwie i w ogóle się nie poruszył. Jednak gdy jego łza spadła na Błogosławioną twarz Wysłannika Allaha, On zapytał: „Co się stało, o Eba Bekr?”. Hazrat Ebu Bekr powiedział: „Żmija z dziury, którą zatkałem stopą, ukąsiła mnie w stopę”. Gdy Wysłannik Allaha posmarował ranę Ebu Bekra odrobiną śliny ze Swoich Błogosławionych ust, aby się zagoiła, ból natychmiast ustał i rana została uleczona.

Gdy Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) i Ebu Bekr Syddyk byli w środku, poganie, idąc po śladach, doszli do wejścia do groty. Zobaczyli, że wejście oplótł pająk pajęczyną, a dwa gołębie uwiły tam gniazdo. Tropiciel śladów Kurz bin Alkame powiedział: „Tutaj właśnie urywają się ślady”. Niewierzący powiedzieli: „Gdyby oni tu weszli, pajęczyna nad wejściem musiałaby być rozerwana”.

Gdy niektórzy powiedzieli: „Skoro już tu doszliśmy, niech któryś z was wejdzie do groty i zobaczy!”, niewierzący Umejje bin Halef powiedział: „Czyżbyście w ogóle nie mieli rozumu? Czego szukacie w tej grocie, pokrytej warstwami pajęczyny? Przysięgam, że ten pająk uplótł swoją sieć, zanim Muhammed się urodził”.

Gdy poganie spierali się przed wejściem, Hazrat Ebu Bekr wewnątrz zaniepokoił się i powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Przysięgam na Allaha, że nie martwię się o siebie. Boję się jednak, że coś spotka Twoją wzniosłą Osobę. Jeśli mnie zabiją, jestem tylko jednym człowiekiem i nic się nie zmieni. Jeśli jednak Tobie stanie się krzywda, zginie cała wspólnota (ummet) i religia upadnie”. Sułtan Wszechświata oznajmił: „O Eba Bekr! Nie martw się!… Zaprawdę, Allah Najwyższy jest z nami”.

Gdy Ebu Bekr Syddyk powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Niech moje życie będzie dla Ciebie poświęcone! Jeśli któryś z nich pochyli głowę i spojrzy, zobaczy nas!”, Szlachetny Prorok oznajmił: „O Eba Bekr! Jesteśmy dwiema osobami, a trzecim jest Allah Najwyższy. Nie martw się!… Zaprawdę, Allah Najwyższy jest z nami”. Poganie, nie zajrzawszy do środka, zawrócili.5

Allah Najwyższy powiadamia o tym zdarzeniu w Świętym Koranie, w tym znaczeniu: «Jeśli wy Jemu nie pomożecie (Mojemu Ulubieńcowi), (przypomnijcie sobie czas, gdy) niewierzący wypędzili Go (z Mekki) jako drugiego z dwóch (z Hazrat Ebu Bekrem), gdy byli w grocie (na szczycie góry Sewr), Allah Najwyższy Mu (Wysłannikowi Allaha) pomógł. Wtedy powiedział On do Swojego towarzysza (do Ebu Bekra Syddyka): „Nie martw się, pomoc Allaha Najwyższego, nusret, z pewnością jest z nami”. Allah Najwyższy zesłał na Niego Swoją sekine, która daje sercom spokój, umocnił Go (Swojego Ulubieńca) niewidzianym przez was (duchowym) wojskiem (chronił Go aniołami) i całkowicie poniżył słowo niewierzących. Słowo Allaha Najwyższego (tewhid) jest zaś najwyższe (rozprzestrzenił imię Allaha na cały świat i uczynił je panującym). Allah Najwyższy jest bezwzględnie zwycięski. On jedyny posiada władzę i mądrość».6

„Na Allaha, o Wysłanniku Allaha, nie wchodź do środka! Niech ja wejdę. Jeśli jest tam coś szkodliwego, niech dosięgnie mnie, aby Twojej Błogosławionej Osoby nie dotknęło żadne zmartwienie ani cierpienie”. Ebu Bekr Syddyk (radyjallahu anh)

Nasz umiłowany Prorok i Hazrat Ebu Bekr pozostali w tej grocie trzy doby, dniem i nocą. Abdullah, syn Hazrat Ebu Bekra, przychodził nocą do groty i przekazywał wiadomości o tym, co usłyszał w Mekce. Amir bin Fuhejre zaś, wyzwolony niewolnik Hazrat Ebu Bekra i pasterz jego stad, przynosił im nocą mleko i zacierał ślady.

Czwartego dnia, w noc poniedziałkową, przed świtem, nasz umiłowany Prorok opuścił grotę Sewr i wsiadł na Swoją wielbłądzicę o imieniu Kuswa. Według jednego z przekazów posadził za Sobą Hazrat Ebu Bekra. Na drugim wielbłądzie jechali Hazrat Amir bin Fuhejre i Abdullah bin Urejkit, który dobrze znał drogi.

Przywódca światów (sallallahu alejhi we sellem) opuszczał Swoją ojczyznę, Mekkę, najcenniejsze z miast, wychwalane przez Allaha Najwyższego. Zwrócił Swoją wielbłądzicę w stronę Harem-i szerif i zasmucony powiedział: „Przysięgam na Allaha! Ty jesteś najlepszym z miejsc, które stworzył Allah Najwyższy, i najukochańszym u Mojego Pana! Gdyby Mnie z ciebie nie wypędzono, nie opuściłbym cię. Nie ma dla Mnie piękniejszej ani ukochańszej ojczyzny niż ty. Gdyby Mój lud Mnie z ciebie nie wypędził, nie wyszedłbym i nie uczyniłbym Sobie ojczyzny ani domu w żadnym innym miejscu poza tobą”.

Wtedy zstąpił Dżebrail (alejhisselam) i powiedział: „O Wysłanniku Allaha! Czy tęsknisz za Swoją ojczyzną?”. Szlachetny Prorok odpowiedział: „Tak, tęsknię!”. Dżebrail (alejhisselam) wyrecytował osiemdziesiąty piąty święty ajet Sury Kasas, który niósł radosną nowinę, że w końcu wróci On do Mekki, i pocieszył Jego Błogosławione serce.

Podróż przebiegała spokojnie. Choć poganie szukali wszędzie, nie mogli ich znaleźć; Stworzyciel chronił Swojego Ulubieńca przed ich złem. Gdy Wysłannik Allaha przybył do miejsca zwanego Kudejd, zatrzymał się przed namiotem mądrej i cnotliwej kobiety o imieniu Ummu Ma’bed, znanej ze swojej szczodrości. Chcieli kupić za pieniądze jedzenie, daktyle i mięso. Ummu Ma’bed powiedziała: „Gdybym to miała, nie brałabym pieniędzy, lecz wydałabym dla was ucztę i was ugościła. Z powodu suszy i niedostatku nic nam nie zostało”. Gdy zapytali: „Czy jest mleko?”, odpowiedziała: „Nie ma. Zwierzęta są jałowe”. Wtedy Sułtan Wszechświata (sallallahu alejhi we sellem), wskazując na chudą owcę stojącą obok namiotu, powiedział: „O Ummu Ma’bed! Dlaczego ta owca stoi tu przywiązana?”. Odpowiedziała: „Ponieważ jest bardzo chora i słaba, została w tyle za stadem. Nie miała siły iść”. Gdy nasz Prorok zapytał: „Czy ma choć trochę mleka? Pozwolisz Mi wydoić tę owcę?”, odpowiedziała: „Niech moja matka i mój ojciec będą dla Ciebie poświęceni, nie ma ona mleka, ale nic nie stoi na przeszkodzie, żebyś ją wydoił”.

Wtedy Wysłannik Allaha podszedł do owcy i wspomniał imię Allaha Najwyższego. Pomodliwszy się o błogosławieństwo (bereket), przesunął Swoją Błogosławioną dłonią po wymieniu owcy. W tej samej chwili wymię napełniło się mlekiem i mleko zaczęło płynąć. Natychmiast przynieśli naczynie i napełnili je. Najpierw dał je Ummu Ma’bed. Gdy się napiła, dał Hazrat Ebu Bekrowi i pozostałym i sprawił, że napili się do syta. Na końcu sam się napił. Potem jeszcze raz dotknął Błogosławioną dłonią wymienia owcy, wydoił ją i poprosił o największe naczynie, jakie było w namiocie. Napełnił także i je i oddał Ummu Ma’bed. Według przekazów owca ta żyła jeszcze osiemnaście lat, a dzięki błogosławieństwu Sułtana Świata przez cały ten czas utrzymywali się z niej rano i wieczorem. Gdy stamtąd odjechali, przyszedł mąż Ummu Ma’bed i zobaczył mleko. Ucieszył się i zapytał: „Skąd jest to mleko?”. Ummu Ma’bed odpowiedziała: „Przyszedł pewien Błogosławiony człowiek i zaszczycił nasz dom. To, co widzisz, jest Jego łaską i błogosławieństwem”. Zapytał: „Czy możesz mi Go opisać? Jakie są Jego przymioty i jaka jest Jego uroda?”.

Ummu Ma’bed powiedziała: „Ten Błogosławiony człowiek, którego widziałam, był bardzo kształtny i miał uśmiechniętą twarz. W Jego oczach była lekka czerwień, a w głosie delikatność. Jego Błogosławione rzęsy były długie. Białka Jego oczu były bardzo białe, a źrenice bardzo czarne, jakby z natury podkreślone kohlem. Włosy miał czarne, a brodę gęstą. Gdy milczał, otaczała Go powaga i dostojeństwo. Gdy mówił, uśmiechał się, a słowa spływały z Jego ust słodko, jedno po drugim, jak nanizane perły. Z daleka wyglądał bardzo majestatycznie, a gdy się zbliżał, stawał się bardzo miły i ujmujący. Ci, którzy przy Nim byli, z całych sił śpieszyli, by spełnić Jego polecenia”. I wymieniła jeszcze wiele innych Jego zalet. Jej mąż, który słuchał tego ze zdumieniem, powiedział: „Przysięgam, że ten człowiek jest Tym, którego szukają Kurajszyci. Gdybym Go spotkał, dostąpiłbym zaszczytu służenia Mu i nie odstąpiłbym od Niego”. Mąż Ummu Ma’bed udał się w ślad za Wysłannikiem Allaha, dogonił Go w dolinie Rim i został muzułmaninem. Dostąpił zaszczytu zostania jednym z Towarzyszy Proroka. Później także Ummu Ma’bed przyjęła islam.7