GAZWA BENI NADIR
Gdy Amr bin Umejje (radyjallahu anh), który dostał się do niewoli pod Maune, uwolniwszy się z więzów, wracał do Medyny, spotkał po drodze dwóch pogan z Beni Amir. Zabił tych dwóch niewierzących. Weszli oni pod opiekę (eman) Wysłannika Allaha, lecz Amr o tym nie wiedział. Przybył do Medyny i przedstawił sprawę Wysłannikowi Allaha. Szlachetny Prorok oznajmił, że Amr popełnił błąd, i nakazał, aby ich spadkobiercom wypłacono okup za przelaną krew.
Między plemionami Beni Amir i Beni Nadir panowała przyjaźń. Beni Nadir przestrzegali także praw sąsiedztwa. Dlatego w sprawie tego okupu potrzebne stało się pośrednictwo plemienia Beni Nadir.
Po gazwie pod Uhud, w miesiącu Rebiul-ewwel czwartego roku Hidżri, Wysłannik Allaha wziął ze sobą spośród Towarzyszy Proroka Hazrat Ebu Bekra, Omara, Aliego, Zubejra, Talhę, Sa’da bin Mu’aza i Usejda bin Hudajra (radyjallahu anhum) i przybył do Beni Nadir. Przedstawili im sprawę. Oni zaś oznajmili, że są gotowi pomóc w okupie za tych dwóch niewierzących, i poprosili, aby chwilę zaczekali, aż przygotują posiłek. Wysłannik Allaha (alejhisselam) siedział wtedy oparty plecami o ścianę domu, w którym się zatrzymali, a Towarzysze Proroka siedzieli zebrani wokół Niego. W tej chwili Hujej bin Ahtab powiedział: „O żydzi! Nigdy więcej nie nadarzy się wam taka okazja, by zastać Muhammeda tak bez ochrony. Niech któryś z was wejdzie na dach tego domu i zrzuci Mu kamień na głowę, a pozbędziemy się Go”. Amr bin Dżehasz powiedział: „Ja to zrobię”. Choć Sellam bin Miszkem bardzo starał się ich od tego powstrzymać, nic to nie dało. Powiedział: „Zaniechajcie tego. On zostanie o tym powiadomiony. To doprowadzi do zerwania naszego układu. Może z tego wyniknąć wiele zła”. Żydzi z Beni Nadir go nie posłuchali. W tej chwili przyszedł Dżebrail (alejhisselam) i powiadomił o tym naszego umiłowanego Proroka. Szlachetny Prorok nic nie powiedział Towarzyszom, lecz wstał, jakby szedł coś załatwić, i udał się do Medyny. W ten sposób zamach się nie powiódł.
Potem Przywódca światów wysłał Muhammeda bin Meslemego do plemienia żydowskiego, które zerwało układ, i oznajmił: „Idź do żydów z rodu Nadir! Powiedz im: »Wysłannik Allaha wysłał mnie do was, abym ogłosił wam ten rozkaz: ‚Opuśćcie Mój kraj! Nie będziecie tu mieszkać razem ze Mną! Uknuliście plan, aby Mnie zabić. Daję wam dziesięć dni. Każdy z was, kogo się tu zobaczy po tym czasie, zostanie ścięty’«”.
Gdy Hazrat Muhammed bin Mesleme przekazał ten rozkaz, zaczęli ze strachu przygotowywać się do odejścia. Jednak przywódca obłudników, Abdullah bin Ubejj, wysłał do nich wiadomość: „Nigdy nie wychodźcie ze swojej twierdzy. Nie zostawiajcie swoich majątków i ojczyzny. Idziemy wam na pomoc z dwoma tysiącami moich ludzi”.
Gdy Przywódca światów się o tym dowiedział, wyruszył wraz ze Swoimi Towarzyszami na twierdzę rodu Nadir, która znajdowała się cztery kilometry od Mesdżid-i Nebewi. W Medynie jako zastępcę pozostawiono Hazrat Ibn Ummi Mektuma. Chorągiew niósł Hazrat Ali. Twierdzę otoczono i rozpoczęło się oblężenie. Żydzi, którzy wcześniej rzucali wyzwanie Towarzyszom Proroka, nie odważyli się wyjść z twierdzy. Pomoc obłudników również nie nadeszła.
Towarzysze Proroka całkowicie kontrolowali okolicę twierdzy i nie przepuścili nawet ptaka. Po oblężeniu, które trwało ponad dwadzieścia dni, żydzi się poddali. Zostawili muzułmanom całą swoją broń, złoto i srebro, a część z nich wygnano do Damaszku, część zaś do Hajberu. W ten sposób z żydów w okolicy Medyny pozostali tylko synowie Kurejzy.1
„Żydzi planowali Mnie zabić! Gdy Dżebrail Mnie o tym powiadomił, wstałem i odszedłem!”. Hadis-i szerif
Ważne wydarzenia czwartego roku Hidżri
W tym roku został zesłany święty ajet zakazujący spożywania napojów alkoholowych.2 Jedna z Błogosławionych żon Szlachetnego Proroka, Hazrat Zejneb binti Huzejme, zmarła w wieku trzydziestu lat, osiem miesięcy po miesiącu Rebiul-ahir, w którym dostąpiła zaszczytu poślubienia Wysłannika Allaha.3 W tym samym roku urodziło się drugie dziecko Hazrat Aliego i Hazrat Fatymy, Hazrat Husejin.4 Mąż Hazrat Ummu Seleme został ranny w gazwie pod Uhud i potem zmarł. Zostawił po sobie kilkoro dzieci. Nasza matka Ummu Seleme była w podeszłym wieku i znalazła się w trudnym położeniu. Nasz umiłowany Prorok bardzo się nad nią litował, okazał jej miłosierdzie i zaszczycił ją, biorąc ją za żonę.5
Śmierć Fatymy binti Esed
W tym roku zmarła także Fatyma binti Esed, matka Hazrat Aliego.6 Szlachetny Prorok bardzo się zasmucił i oznajmił: „Dzisiaj zmarła Moja matka!”. Po śmierci Swojego dziadka Abdulmuttaliba nasz umiłowany Prorok wychowywał się u niej. Gdy ogłosił Swoje proroctwo, ona od razu dostąpiła zaszczytu zostania muzułmanką. Dlatego Sułtan Wszechświata uważał ją za Swoją matkę i okazywał jej wielki szacunek. Z litości dla niej zdjął Swoją Błogosławioną koszulę i nakazał, aby owinięto ją w nią jak w całun. Po tym, jak poprowadził za nią pogrzebową modlitwę salat, oznajmił, że w modlitwie uczestniczyło siedemdziesiąt tysięcy aniołów. Podszedł do grobu i zszedł do niego. Aby życie w grobie było dla niej wygodne i przyjemne, uczynił znak w stronę narożników grobu, jakby go poszerzał, a potem położył się w grobie.
Gdy wyszedł z grobu, Jego Błogosławione oczy były pełne łez, a Jego Błogosławione łzy spadły do grobu. O mój Panie! Cóż to było za miłosierdzie! … I jakże szczęśliwą kobietą była! … Nawet Hazrat Omar nie mógł tego znieść i zapytał: „Niech moje życie zostanie dla Ciebie poświęcone, o Wysłanniku Allaha! Tego, co uczyniłeś dla tej kobiety, nie uczyniłeś dla nikogo innego!”. Wtedy nasz umiłowany Prorok, najwierniejszy z wiernych, oznajmił: „Po Ebu Talibie nikt nie wyświadczył Mi tyle dobra co ta droga kobieta. Ona była Moją matką. Gdy jej własne dzieci były głodne, najpierw Mnie nakarmiła do syta. Gdy jej własne dzieci były pokryte kurzem i brudem, najpierw czesała Moje włosy i namaszczała je olejkiem różanym. Ona była Moją matką! Dałem jej Moją koszulę na całun, aby ubrano ją w szaty Raju. Położyłem się obok niej w grobie, aby życie w grobie było dla niej łagodne i łatwe. Dżebrail przyniósł Mi wieść od Allaha Najwyższego, że ta kobieta należy do Raju”. Następnie pomodlił się tak za naszą matkę Fatymę binti Esed: „Niech Allah Najwyższy ci wybaczy i cię wynagrodzi. O moja matko! Niech Allah Najwyższy okaże ci miłosierdzie. Karmiłaś Mnie do syta, gdy sama byłaś głodna. Ubierałaś Mnie, zanim ubrałaś siebie, i dawałaś Mi jeść, zanim sama zjadłaś. Allah Najwyższy jest Tym, który daje życie, i Tym, który odbiera życie. On jest zawsze żywy. On nie umiera. O mój Allahu! Wybacz Mojej matce Fatymie binti Esed! Naucz ją jej odpowiedzi (hudżdżet). Poszerz jej grób. O mój Allahu, Najmiłosierniejszy z miłosiernych! Przez wzgląd na prawo Twojego Proroka, to jest Moje, i proroków, którzy byli przede Mną, przyjmij tę Moją dua”.
Inne ważne wydarzenia czwartego roku Hidżri
Zmarł w wieku sześciu lat Abdullah, syn Hazrat Osmana i córki Szlachetnego Proroka, Hazrat Rukajje. Przywódca światów poprowadził pogrzebową modlitwę salat za Swojego wnuka i sam złożył go do grobu. Był bardzo zasmucony, a Jego Błogosławione łzy spadły do grobu. Własnymi Błogosławionymi rękoma postawił kamień nagrobny i oznajmił: „Allah Najwyższy okazuje miłosierdzie tym spośród Swoich sług, którzy są miłosierni i mają czułe serca”.7
Jesteś sułtanem wysłanników, wzniosłym szachem, mój Przywódco.
Jesteś wiecznym szczęściem bezradnych, mój Przywódco.
Jesteś pierwszym w Boskim Dywanie, mój Przywódco.
Jesteś Tym, którego potwierdza orędzie „La-amruk”, mój Przywódco.
Jesteś Ahmedem i Mahmudem, i Muhammedem, mój Przywódco,
Jesteś sułtanem, którego Hak potwierdził dla nas, mój Przywódco.
Twoja istota jest klejnotem, który daje blask czystym duszom.
Proch u Twoich drzwi jest miejscem, o które aniołowie ocierają policzki.
Twoje spojrzenie jest zwierciadłem oblicza Haka,
Ebu Bekr, Omar, Osman i Ali są Twoimi przyjaciółmi.
Jesteś Ahmedem i Mahmudem, i Muhammedem, mój Przywódco,
Jesteś sułtanem, którego Hak potwierdził dla nas, mój Przywódco.
Twoja chutba jest czytana z minberu w krainie wieczności.
Twój wyrok obowiązuje w sądzie Dnia Zapłaty.
Pieśń na Twoje przybycie rozbrzmiewa przy Arszu Allaha.
Twoje szlachetne imię wspominane jest na ziemi i w niebie.
Jesteś Ahmedem i Mahmudem, i Muhammedem, mój Przywódco,
Jesteś sułtanem, którego Hak potwierdził dla nas, mój Przywódco.
Szejch Galib
„Po Ebu Talibie nikt nie wyświadczył Mi tyle dobra co ta droga kobieta (Fatyma binti Esed). Ona była Moją matką”. Hadis-i szerif
Mała gazwa Badr