JAK WYKONUJE SIĘ MODLITWĘ SALAT

Modlitwa salat mężczyzny modlącego się samotnie

Na przykład sunnę porannej modlitwy salat wykonuje się w następujący sposób:

1- Zwracasz się w stronę kybli. Stopy trzyma się równolegle, w odstępie czterech palców między piętami. Końce kciuków dotykają płatków uszu, a wewnętrzne strony dłoni są zwrócone w stronę kybli. Po wypowiedzeniu w sercu: „Postawiłem nijjet, by dla zyskania aprobaty Allaha wykonać sunnę dzisiejszej porannej modlitwy salat; zwróciłem się w stronę kybli” mówi się: „Allahu Ekber” i kładzie się prawą dłoń na lewej poniżej pępka. Kciuk i mały palec prawej ręki obejmują mocno lewy nadgarstek jak pierścień.

2- Nie odrywając wzroku od miejsca, którego głowa dotknie w sedżde (pokłonie):

Recytujesz Subhaneke.

Po wypowiedzeniu Euzu i Besmele recytujesz Surę Fatiha.
Po Fatisze, nie mówiąc Besmele, recytujesz dodatkową surę (zamm-i sure), na przykład Surę Fil. Jeśli powiesz Besmele, zyskasz także sewab za spełnienie mustehab.

3- Po wyrecytowaniu dodatkowej sury, mówiąc: „Allahu Ekber”, pochylasz się do ruku (skłonu z położeniem rąk na kolanach). W ruku rozstawiasz palce i mocno obejmujesz nimi kolana. Plecy i głowę trzymasz prosto, na jednej wysokości. Patrzysz na stopy i trzy razy mówisz: „Subhane Rabbijel-azim”. Jeśli powiesz to 5, 7, 9 lub 11 razy, zyskasz także sewab za spełnienie mustehab. 4- Prostujesz się z ruku, mówiąc: „Semi’allahu limen hamideh”. Prostując się, nie podciągasz spodni i nie odrywasz wzroku od miejsca sedżde. Gdy stoi się całkowicie wyprostowanym, mówi się: „Rabbena lekel-hamd”. (Tę wyprostowaną pozycję nazywa się kawme). 5- Nie stojąc długo, idziesz do sedżde, mówiąc: „Allahu Ekber”. Idąc do sedżde, kolejno:

Najpierw kładzie się na ziemi prawe kolano, potem lewe kolano, następnie prawą dłoń, potem lewą dłoń, a na końcu nos i czoło. b) Palce stóp zgina się w stronę kybli.

Głowa powinna być między dłońmi. d) Palce dłoni powinny być złączone. e) Wewnętrzne strony dłoni powinny przylegać do ziemi; łokcie nie powinny dotykać ziemi. f) W sedżde mówisz co najmniej trzy razy: „Subhane Rabbijel-a’la”. Jeśli powiesz to 5, 7, 9 lub 11 razy, zyskasz także sewab za spełnienie mustehab. Następnie:

6- Mówiąc: „Allahu Ekber”, kładziesz lewą stopę płasko na ziemi, z palcami skierowanymi w prawo. Prawa stopa powinna stać pionowo, z palcami opartymi o ziemię i zgiętymi w stronę kybli. Siedzisz na udach tak długo, ile trwa wypowiedzenie „subhanallah” (lecz go nie mówisz), z dłońmi na kolanach i palcami swobodnie zwróconymi w stronę kybli.

„Allah Najwyższy nakazał wykonywać modlitwę salat pięć razy dziennie. Allah Najwyższy obiecał wybaczyć temu, kto dokona pięknej ablucji i wykona te modlitwy w ich porze, dopełniając ich ruku i huszu (pokory). Temu, kto tego nie czyni, nie dał żadnej obietnicy. Jeśli zechce, wybaczy mu, a jeśli zechce, ukarze go”. Hadis-i szerif

7- Mówisz: „Allahu Ekber” i nie siedząc długo na udach, ponownie idziesz do sedżde. (Siedzenie w spokoju przez chwilę między dwiema sedżde nazywa się dżelse). 8- Po powiedzeniu w sedżde co najmniej trzy razy „Subhane Rabbijel-a’la” wstaje się do drugiego rekatu, mówiąc: „Allahu Ekber”. Wstając z sedżde, najpierw podnosisz z ziemi czoło, potem nos, potem lewą i prawą dłoń, a następnie lewe i prawe kolano. 9- Stojąc, mówisz Besmele, recytujesz Fatihę i dodatkową surę. Następnie, mówiąc: „Allahu Ekber”, pochylasz się do ruku.

10- Drugi rekat (rekat to część modlitwy salat składająca się z takich czynności jak stanie, skłon i dwukrotny pokłon) wykonuje się w taki sam sposób, jak opisano przy pierwszym rekacie. Lecz po drugiej sedżde, mówiąc: „Allahu Ekber”, nie wstaje się, tylko siada na udach. a) Po wyrecytowaniu dua Ettehijjatu, Allahumme salli, Allahumme barik i Rabbena atina dajesz selam najpierw w prawo, a potem w lewo, mówiąc: „Esselamu alejkum we rahmetullah”.

Następnie mówisz dua: „Allahumme entesselam we minkesselam tebarekte ja zel-dżelali wel-ikram”.

Potem, nic nie mówiąc, wstajesz i w ten sam sposób, lecz z nijjet (intencją) fard, wykonujesz dwa rekaty fard porannej modlitwy salat. Nie powinno się mówić między sunną a fard ani między fard a sunną. Choć nie unieważnia to modlitwy, zmniejsza sewab za sunnę.

Kończąc modlitwę, mówisz dua „Allahumme entesselam…” i trzy razy recytujesz w całości istigfar: „Estagfirullahel-azim el-kerim ellezi la ilahe illa huwel-hajjel-kajjume we etubu ilejh”. Następnie recytujesz Ajet-el-kursi i mówisz 33 razy tesbih: „Subhanallah”, 33 razy tahmid: „Elhamdulillah”, 33 razy tekbir: „Allahu Ekber” i raz tehlil: „La ilahe illallahu wahdehu la szerike leh, lehul-mulku we lehul-hamdu we huwe ala kulli szej’in kadir”. Te słowa należy mówić po cichu. Mówienie ich na głos jest bidatem. Następnie czyni się dua. Podczas dua mężczyźni unoszą ręce prosto na wysokość piersi. Rąk nie zgina się w łokciach. Dłonie są otwarte, wewnętrzną stroną zwrócone ku niebu. Tak bowiem jak kyblą modlitwy salat jest Kaaba, tak kyblą dua jest niebo. Po dua recytujesz święty ajet „Subhane Rabbike…” i delikatnie przesuwasz dłońmi po twarzy.

Jak wykonuje się pozostałe modlitwy salat

Jeśli modlitwa ma 3 rekaty (fard wieczornej modlitwy salat i modlitwa witr), dwa pierwsze rekaty wykonuje się jak dwa rekaty porannej modlitwy salat (poza Allahumme salli, Allahumme barik i Rabbena atina w drugim rekacie). W trzecim rekacie wieczornej modlitwy recytuje się tylko Fatihę, bez dodatkowej sury. W trzecim rekacie modlitwy witr po Fatisze recytujesz także dodatkową surę, a mówiąc tekbir, unosisz obie dłonie do uszu i (ponownie obejmując prawą dłonią lewy nadgarstek) recytujesz dua zwane Kunut. Po ruku i sedżde trzeciego rekatu siada się.

Jeśli modlitwa ma 4 rekaty, dwa pierwsze rekaty wykonuje się jak dwa rekaty porannej modlitwy salat (poza Allahumme salli, Allahumme barik i Rabbena atina w drugim rekacie). W pierwszym siedzeniu modlitw fard i wadżib oraz pierwszej sunny południowej modlitwy salat mówisz tylko dua Ettehijjatu, po czym wstajesz. W trzecim i czwartym rekacie modlitw fard recytuje się tylko Fatihę; nie mówi się dodatkowej sury. W pierwszym siedzeniu sunny gajr-i muekkede (sunny popołudniowej modlitwy salat i pierwszej sunny nocnej modlitwy salat) po Ettehijjatu mówi się Allahumme salli i Allahumme barik. W trzecim rekacie recytuje się Subhaneke, Euzu i Besmele oraz Surę Fatiha. W trzecim i czwartym rekacie po Fatisze recytuje się dodatkową surę. Po ruku i sedżde czwartego rekatu siada się. W ostatnim siedzeniu modlitw mających 3 lub 4 rekaty, po wyrecytowaniu Ettehijjatu, Allahumme salli, Allahumme barik i Rabbena atina, daje się selam najpierw w prawo, mówiąc: „Esselamu alejkum we rahmetullah”, a potem w lewo, mówiąc: „Esselamu alejkum we rahmetullah”. Po selam mówisz dua: „Allahumme entesselam we minkesselam tebarekte ja zel-dżelali wel-ikram”.

Pozostałe nafile (dobrowolne) modlitwy salat wykonywane jako 4 rekaty wykonuje się jak sunny gajr-i muekkede.

Modlitwa salat kobiety modlącej się samotnie

Kobieta modląca się samotnie wykonuje modlitwę, na przykład sunnę porannej modlitwy salat, w taki sposób: zakrywa się od stóp do głów tak, by nie był widoczny kształt ciała. Odkryte pozostają tylko dłonie i twarz. Sury i dua, które recytuje w modlitwie, są takie same jak u mężczyzny modlącego się samotnie, jak opisano wcześniej. Różnice są następujące: a) Kobiety nie unoszą dłoni do uszu jak mężczyźni. Unoszą obie dłonie na wysokość ramion i czynią nijjet (dłonie nie są wtedy ani rozwarte, ani zaciśnięte, lecz pozostają w naturalnym położeniu), nie wysuwając dłoni z rękawów. Następnie mówią tekbir, kładą wewnętrzną stronę prawej dłoni na lewej dłoni na piersi i rozpoczynają modlitwę.

Pochylając się do ruku, kobiety nie złączają stóp. Kładą dłonie na kolanach; nie obejmują kolan i nie rozstawiają palców, lecz trzymają je złączone. Nie trzymają całkiem prosto pleców, głowy, nóg ani rąk.

W sedżde kobiety kładą przedramiona na ziemi, z rękami przy bokach. Brzuch przylega do ud. d) W pozycjach siedzących kobiety siedzą na pośladkach. Uda powinny być blisko siebie. Stopy powinny wystawać na prawą stronę. Kładą dłonie na udach i trzymają palce złączone.

Czyniąc dua, kobiety nie wyciągają rąk przed siebie; trzymają dłonie zwrócone ku twarzy. Najlepszym sposobem zakrycia się kobiety podczas modlitwy salat jest noszenie chusty na tyle dużej, by zakrywała też dłonie, oraz szerokiej spódnicy na tyle długiej, by zakrywała też stopy.

Przykład dua odmawianej po modlitwie salat

„Elhamdulillahi Rabbil-alemin. Essalatu wesselamu ala Resulina Muhammedin we Alihi we Sahbihi edżmain. O mój Panie! Przyjmij modlitwę, którą wykonałem! Uczyń dobrym (hajr) mój ahir (ostatnie dni mojego życia) i mój akybet (mój koniec). Pozwól mi wypowiedzieć Kelime-i tewhid z ostatnim oddechem. Obdarz moich zmarłych Swoim afw i magfiret (wybaczeniem i przebaczeniem). Allahummagfir werham we ente hajrurrahimin. Teweffeni musliman we elhykni bissalihin. Allahummagfir li we li-walidejje we li-ustazijje we lil-mu’minine wel-mu’minat jewme jekumul-hysab. O mój Panie! Chroń mnie przed złem szatana, przed złem wrogów i przed złem mojego nefs-i emmare! Obdarz nasz dom dobrem oraz halal i błogosławionym utrzymaniem! Obdarz muzułmanów ocaleniem! Pokonaj i rozprosz wrogów muzułmanów! Wspomóż Swoją boską pomocą muzułmanów, którzy prowadzą dżihad przeciw niewierzącym! Allahumme inneke afuwwun kerimun tuhibbul-afwe fa’fu anni. O mój Panie! Obdarz uzdrowieniem chorych spośród nas, a ulgą tych spośród nas, którzy cierpią! Allahumme inni es’elukes-syhhate wel-afijete wel-emanete we husnel-hulky werrydae bil-kaderi bi-rahmetike ja erhamerrahimin. O mój Panie! Obdarz moją matkę, mojego ojca, moje dzieci, moich krewnych, moich przyjaciół i wszystkich moich braci w religii błogosławionym życiem, pięknym charakterem, zdrowym rozumem, zdrowiem, afijet (pomyślnością), hidajet (właściwą drogą) i istikamet (trwaniem na prawej, prawdziwej drodze, która podoba się Allahowi Najwyższemu)! Amin. Welhamdu lillahi Rabbil-alemin. Allahumme salli ala sejjidina Muhammedin we ala Al-i Muhammed, kema sallejte ala Ibrahime we ala Al-i Ibrahim, inneke hamidun medżid. Allahumme barik ala Muhammedin we ala Al-i Muhammed, kema barekte ala Ibrahime we ala Al-i Ibrahim, inneke hamidun medżid. Allahumme Rabbena atina fid-dunja haseneten we fil-ahyreti haseneten we kyna azabennar bi-rahmetike ja erhamerrahimin. Welhamdu lillahi Rabbil-alemin. Estagfirullah, estagfirullah, estagfirullah, estagfirullahel-azim el-kerim ellezi la ilahe illa huwel-hajjel-kajjume we etubu ilejh”.

„Allah Najwyższy nie przyjmuje modlitwy salat od tego, kto ma dług modlitw, tzn. modlitwy pozostawione do kaza (nadrobienia), ani od tego, kto nosi ubranie (dżilbab), które jest haram”. Hadis-i szerif

Wadżib modlitwy salat

Wadżib modlitwy salat są następujące: 1- Recytowanie Sury Fatiha.

2- Recytowanie po Fatisze sury albo co najmniej trzech krótkich ajetów. 3- Recytowanie Fatihy przed surą.

4- Recytowanie Fatihy i dodatkowej sury w pierwszym i drugim rekacie modlitw fard oraz w każdym rekacie modlitw sunna i wadżib.

5- Wykonywanie (dwóch) sedżde jedna po drugiej. 6- Siedzenie przez czas teszehhud w drugim rekacie modlitw mających trzy lub cztery rekaty. Siedzenie w ostatnim rekacie jest fard. 7- Niesiedzenie w drugim rekacie dłużej niż przez czas teszehhud. 8- Kładzenie w sedżde na ziemi nosa razem z czołem. 9- Recytowanie dua Ettehijjatu podczas siedzenia w ostatnim rekacie. 10- Przestrzeganie ta’dil-i erkan, tzn. pozostawanie w spokoju przez czas wypowiedzenia „Subhanallah”. 11- Powiedzenie na końcu modlitwy: „Esselamu alejkum we rahmetullah”. 12- Recytowanie dua kunut w trzecim rekacie modlitwy witr. 13- Mówienie tekbirów w modlitwach świątecznych. 14- Recytowanie przez imama na głos w porannej, piątkowej i świątecznej modlitwie, w terawih i witr oraz w dwóch pierwszych rekatach wieczornej i nocnej modlitwy salat. 15- Dla imama i dla modlącego się samotnie wadżib jest recytowanie ledwie słyszalnym szeptem w fard południowej i popołudniowej modlitwy salat, w trzecim rekacie wieczornej modlitwy oraz w trzecim i czwartym rekacie nocnej modlitwy. Tam, gdzie imam ma obowiązek (wadżib) recytować na głos, modlący się samotnie może recytować albo na głos, albo cicho. Od porannej modlitwy salat w dniu Arefe, tzn. w przeddzień Święta Ofiar (Kurban Bajramu), do popołudniowej modlitwy czwartego dnia włącznie, łącznie po dwudziestu trzech modlitwach, wadżib jest dla każdego wypowiedzenie raz Tekbir-i teszrik (Allahu Ekber, Allahu Ekber. La ilahe illallahu wallahu Ekber. Allahu Ekber we lillahil-hamd) zaraz po selam każdej modlitwy fard.

Sedżde-i sehw (pokłon z powodu pomyłki i zapomnienia)

Jeśli modlący się, celowo lub przez zapomnienie, pominie w modlitwie coś, co jest fard, jego modlitwa zostaje unieważniona. Jeśli przez zapomnienie pominie jeden z wadżib modlitwy, modlitwa nie zostaje unieważniona, lecz musi wykonać sedżde-i sehw. Kto celowo nie wykona wymaganej sedżde-i sehw albo celowo pominie jeden z wadżib modlitwy, musi wykonać tę modlitwę od nowa. Jest to wadżib. Jeśli tego nie zrobi, staje się grzesznikiem. Pominięcie sunny nie wymaga sedżde-i sehw. Sedżde-i sehw wykonuje się, gdy fard zostanie opóźniony lub powtórzony albo gdy wadżib zostanie pominięty, zmieniony, powtórzony lub opóźniony. Jeśli w jednej modlitwie stanie się koniecznych kilka sedżde-i sehw, wystarczy wykonać ją raz. Gdy imam pomyli się w modlitwie i wykona sedżde-i sehw, muszą ją wykonać także ci, którzy się za nim modlą (dżemaat). Jeśli pomyli się ktoś spośród modlących się za imamem, nie wykonuje sedżde-i sehw osobno od imama.

Aby wykonać sedżde-i sehw, mówi się Ettehijjatu, daje selam w jedną stronę, następnie wykonuje dwie sedżde i siada, po czym kończy modlitwę, recytując w pozycji siedzącej dua Ettehijjatu, Salli i barik oraz Rabbena. Sedżde-i sehw można też wykonać po wyrecytowaniu Salli i barik i daniu selam w jedną lub obie strony albo w ogóle bez dawania selam.

Rzeczy, które wymagają sedżde-i sehw

Wstawanie tam, gdzie należy siedzieć. Siadanie tam, gdzie należy wstać. Recytowanie cicho tam, gdzie należy recytować na głos. Recytowanie na głos tam, gdzie należy recytować cicho. Recytowanie ze Świętego Koranu tam, gdzie należy mówić dua. Mówienie dua tam, gdzie należy recytować ze Świętego Koranu. Na przykład recytowanie dua Ettehijjatu zamiast Sury Fatiha albo recytowanie Sury Fatiha tam, gdzie należy mówić Ettehijjatu. W takim przypadku Fatiha została pominięta. Danie selam przed ukończeniem modlitwy.

Nierecytowanie dodatkowej sury po Surze Fatiha w pierwszym i drugim rekacie modlitw fard, a recytowanie jej w trzecim i czwartym rekacie. Nierecytowanie dodatkowej sury po Surze Fatiha w dwóch pierwszych rekatach. Pominięcie tekbirów, które są wadżib w modlitwach świątecznych. Pominięcie dua Kunut w modlitwie witr.

Sunny modlitwy salat

1- Uniesienie obu dłoni do uszu podczas wypowiadania iftitah tekbir (mówienia „Allahu Ekber” na rozpoczęcie modlitwy). Kobiety unoszą obie dłonie na wysokość ramion.

2- Zwrócenie wewnętrznych stron dłoni w stronę kybli podczas ich unoszenia.

„Kto wykonuje modlitwę salat, ten wznosi budowlę religii. Kto nie wykonuje modlitwy salat, ten burzy swoją religię. Modlitwa salat jest miradżem wierzącego”. Hadis-i szerif

3- Obejmowanie prawą dłonią lewego nadgarstka po wypowiedzeniu tekbiru.

4- Kładzenie prawej dłoni na lewej.

5- Kładzenie dłoni przez mężczyzn poniżej pępka, a przez kobiety na piersi. 6- Recytowanie „Subhaneke” po iftitah tekbir. 7- Mówienie przez imama lub modlącego się samotnie „Euzu” (Euzu billahi mineszszejtanirradżim). 8- Mówienie „Besmele”. 9- Mówienie trzy razy „Subhane Rabbijel-azim” w ruku. 10- Mówienie trzy razy „Subhane Rabbijel-a’la” w sedżde. 11- Recytowanie w ostatnim siedzeniu dua salewat „Allahumme salli…” i „Allahumme barik…”.

12- Zwracanie głowy w prawo, a potem w lewo i patrzenie na ramiona podczas dawania selam (mówienia Esselamu alejkum we rahmetullah) na końcu modlitwy.

13- Recytowanie przez imama we wszystkich modlitwach, poza piątkową i świątecznymi, w pierwszym rekacie dwa razy więcej niż to, co wyrecytuje w drugim rekacie.

14- Mówienie przez imama i modlącego się samotnie „Semi’allahu limen hamideh” podczas prostowania się z ruku.

15- Mówienie „Rabbena lekel-hamd” po wyprostowaniu się z ruku.

16- Trzymanie w sedżde palców dłoni ściśle złączonych (tzn. bez przerw między nimi) i zginanie palców stóp tak, by ich końce były zwrócone w stronę kybli. 17- Mówienie „Allahu Ekber” przy schodzeniu do ruku i do sedżde oraz przy wstawaniu z sedżde. 18- Kładzenie dłoni i kolan na ziemi. 19- Trzymanie pięt w kyjam w odstępie czterech palców od siebie, a w ruku, kawme i sedżde – razem. 20- Mówienie po cichu „Amin” po Fatisze, mówienie tekbiru przed ruku, kładzenie w ruku dłoni z rozstawionymi palcami na kolanach, mówienie tekbiru przed sedżde, siedzenie na lewej stopie z prawą stopą postawioną pionowo, siedzenie między dwiema sedżde. W wieczornej modlitwie salat recytuje się krótkie sury.

W porannej modlitwie salat pierwszy rekat czyni się dłuższym od drugiego. Kto modli się za imamem we wspólnocie (dżemaat), nie recytuje Fatihy ani dodatkowej sury. Recytuje jednak Subhaneke i mówi tekbiry. Recytuje tehijjat i salewat-i szerife.

Mustehab modlitwy salat

1- Patrzenie w kyjam na miejsce sedżde. 2- Patrzenie w ruku na stopy.

3- Patrzenie w sedżde na miejsce, w którym położony jest nos. 4- Patrzenie w pozycji siedzącej na kolana.

5- To, by ajety recytowane po Surze Fatiha były długie w porannej i południowej modlitwie salat, a krótkie w wieczornej. 6- Mówienie tekbiru ledwie słyszalnym szeptem przez modlących się za imamem.

7- Rozstawianie palców i kładzenie ich na kolanach w ruku.

8- Trzymanie w ruku głowy i szyi prosto, na jednej wysokości.

9- Kładzenie na ziemi najpierw prawego, a potem lewego kolana przy schodzeniu do sedżde. 10- Wykonywanie sedżde między dwiema dłońmi.

11- Kładzenie w sedżde nosa przed czołem. 12- Zakrywanie ust wierzchem lewej dłoni przy ziewaniu podczas modlitwy.

13- Trzymanie przez mężczyzn w sedżde łokci uniesionych nad ziemią. Kobiety kładą ręce na ziemi. 14- Trzymanie przez mężczyzn w sedżde rąk i ud z dala od brzucha. 15- Pozostawanie w ruku i w sedżde w spokoju przez czas wypowiedzenia trzech tesbihów.

16- Podnoszenie dłoni z ziemi w sedżde po podniesieniu głowy.

17- Podnoszenie kolan po podniesieniu dłoni.

18- Kładzenie dłoni w pozycji siedzącej na udach tak, by końce palców były przy brzegu kolan, prosto w stronę kybli. Palców nie powinno się zginać ani nimi poruszać.

19- Zwracanie głowy przy dawaniu selam w prawo i w lewo. 20- Patrzenie na ramiona przy dawaniu selam w prawo i w lewo.

Mekruh modlitwy salat

1- Mekruh jest wykonywanie modlitwy z ubraniem zarzuconym na ramiona zamiast porządnie założonego. 2- Podczas schodzenia do sedżde mekruh jest podciąganie zwisających części ubrania lub nogawek spodni.

3- Mekruh jest rozpoczynanie modlitwy z podwiniętymi połami szaty lub rękawami (albo mankietami). 4- Bezużyteczne ruchy są mekruh. 5- Mekruh jest wykonywanie modlitwy w ubraniu roboczym (tłustym i brudnym) albo w ubraniu, w którym nie wyszłoby się na spotkanie ze starszymi rangą.

6- Mekruh jest trzymanie w ustach czegoś, co nie przeszkadza w poprawnej recytacji Świętego Koranu. Jeśli przeszkadza w poprawnym wymawianiu Świętego Koranu, modlitwa zostaje unieważniona. 7- Mekruh jest wykonywanie modlitwy (przez mężczyzn) z odkrytą głową.

8- Mekruh jest rozpoczynanie modlitwy, gdy chce się oddać mocz, wypróżnić się lub oddać wiatry. 9- Podczas modlitwy mekruh jest zmiatanie ręką kamyków lub ziemi z miejsca sedżde.

„Radosna nowina dla tych, którzy wykonują swoje ibadety z ihlas! Oni są gwiazdami hidajet (właściwej drogi). Usuwają ciemności, które powodują fitnę”. Hadis-i szerif

10- Mekruh jest strzelanie palcami przy rozpoczynaniu modlitwy lub podczas modlitwy.

11- Mekruh jest kładzenie ręki na boku (biodrze) podczas modlitwy.

12- Mekruh jest odwracanie głowy (twarzy), a tenzihen mekruh rozglądanie się wokół wzrokiem. Jeśli odwróci się pierś od kybli, modlitwa zostaje unieważniona.

13- W teszehhud (siedzeniu i recytowaniu określonych dua podczas modlitwy) mekruh jest siedzenie jak pies, tzn. siedzenie na pośladkach z podniesionymi udami i kolanami przy piersi.

14- Rozkładanie przez mężczyzn przedramion na ziemi w sedżde. 15- Wykonywanie modlitwy twarzą do twarzy jakiegoś człowieka albo w stronę pleców ludzi głośno rozmawiających.

16- Odpowiadanie na czyjeś pozdrowienie ręką lub głową. 17- Ziewanie, zarówno poza modlitwą, jak i podczas modlitwy. 18- Zamykanie oczu podczas modlitwy. 19- Stanie imama wewnątrz mihrabu. Kapłani bowiem prowadzą ibadet, stojąc w osobnym pomieszczeniu. Mihrab to wnęka w ścianie meczetu zwróconej w stronę kybli. Jeśli stopy imama są poza mihrabem, nie jest mekruh, by wykonywał sedżde wewnątrz mihrabu. Człowieka uważa się za przebywającego tam, gdzie stoją jego stopy. Jeśli imam pierwszego dżemaatu w meczecie nie prowadzi modlitwy w mihrabie, jest to mekruh.

20- Tenzihen mekruh jest, by imam stał sam w miejscu wyższym o pół metra od dżemaatu. 21- Tenzihen mekruh jest także, by imam stał sam w niższym miejscu. 22- Stanie w tylnym rzędzie (saf), gdy w przednim jest wolne miejsce, albo stanie samemu za rzędem, gdy w rzędzie nie ma miejsca. 23- Wykonywanie modlitwy w ubraniu, na którym jest wizerunek lub wizerunki istot żywych.

24- Jeśli wizerunek istoty żywej jest narysowany na ścianie albo wykonany na materiale lub papierze i powieszony lub postawiony nad głową modlącego się, przed nim albo na jego wysokości po prawej lub lewej stronie, jest to mekruh. Wizerunek krzyża jest jak wizerunek istoty żywej.

25- Mekruh jest wykonywanie modlitwy w stronę płonącego ognia. 26- Liczenie ręką ajetów lub tesbihów wypowiadanych w modlitwie. 27- Wykonywanie modlitwy z całym ciałem owiniętym w jeden pesztemal (płat materiału).

28- Wykonywanie modlitwy z turbanem owiniętym wokół głowy, lecz z odkrytym czubkiem głowy.

29- Wykonywanie modlitwy z zakrytymi ustami i nosem. 30- Odchrząkiwanie flegmy z gardła bez potrzeby. 31- Mekruh jest poruszenie ręką raz lub dwa razy. 32- Pominięcie jednej z sunn modlitwy.

33- Bez zaruret (konieczności) mekruh jest rozpoczynanie modlitwy z dzieckiem na ręku.

34- Bez zaruret mekruh jest wykonywanie modlitwy przed rzeczami, które zajmują serce i odbierają huszu, jak np. ozdobne przedmioty, gry, instrumenty muzyczne albo jedzenie, na które ma się ochotę. 35- Opieranie się o ścianę lub kolumnę podczas wykonywania modlitwy fard bez uzasadnionego powodu (uzr). 36- Unoszenie dłoni do uszu przy pochylaniu się do ruku lub prostowaniu się z ruku.

37- Kończenie kyraat (recytacji) dopiero po pochyleniu się do ruku.

38- Kładzenie lub podnoszenie głowy w sedżde i w ruku przed imamem.

39- Wykonywanie modlitwy w miejscach, które mogą być nedżis (nieczyste). 40- Wykonywanie modlitwy twarzą w stronę grobu.

41- Mekruh jest siedzenie w teszehhud (pozycjach siedzących) niezgodnie z sunną.

42- Mekruh jest recytowanie w drugim rekacie o trzy ajety więcej niż w pierwszym.

43- Recytowanie w drugim rekacie ponownie ajetu wyrecytowanego w pierwszym rekacie albo ajetu poprzedzającego go. Jeśli zrobi się to przez zapomnienie, nie jest to mekruh.

44- Recytowanie z pominięciem (przeskoczeniem) sury.

Rzeczy, które są mekruh poza modlitwą salat

1- Tahrimen mekruh jest zwracanie się przodem lub tyłem w stronę kybli podczas załatwiania potrzeby w toalecie i w każdym innym miejscu oraz podczas oczyszczania się (istindża). 2- Załatwianie potrzeby w stronę słońca lub księżyca.

3- Trzymanie małego dziecka zwróconego w jedną z tych stron, by załatwiło potrzebę, jest mekruh dla dorosłego, który je trzyma. Dlatego też zmuszanie małego dziecka do zrobienia czegoś, co jest haram dla dorosłych, jest haram dla tego, kto je do tego zmusza.

4- Wyciąganie nóg lub jednej nogi w stronę kybli bez uzasadnionego powodu. 5- Wyciąganie nóg w stronę Mushafu (księgi, w której zapisany jest Święty Koran) lub w stronę książek religijnych. Jeśli znajdują się one wyżej, nie jest to mekruh.

Rzeczy, które unieważniają modlitwę salat

1- Kaszlenie lub odchrząkiwanie bez uzasadnionego powodu unieważnia modlitwę.

2- Modlitwę unieważnia powiedzenie „Jerhamukallah” komuś, kto kichnął. 3- Jeśli ktoś modlący się samotnie usłyszy, jak imam modlący się w pobliżu z dżemaatem pomylił się w recytacji Świętego Koranu, i zwróci mu uwagę na błąd, jego modlitwa zostaje unieważniona. Jeśli imam zastosuje się do uwagi tej osoby i wyrecytuje Święty Koran w ten sposób, modlitwa imama także zostaje unieważniona. 4- Jeśli ktoś podczas modlitwy powie „La ilahe illallah”, a jego zamiarem jest komuś odpowiedzieć, jego modlitwa zostaje unieważniona. Jeśli jego zamiarem jest dać znać, że modli się, modlitwa nie zostaje unieważniona. 5- Odsłonięcie swoich miejsc awret.

„Jeśli możesz, wykonaj sedżde na ziemi! Jeśli nie możesz pochylić się do ziemi, nie podnoś niczego do twarzy, by wykonać na tym sedżde! Wykonaj modlitwę salat z ima (znakami) i w sedżde pochyl się bardziej niż w ruku!” Hadis-i szerif

6- Płacz z powodu bólu lub innego zmartwienia unieważnia modlitwę. (Jeśli płacze się, ponieważ wspomniano Raj lub Piekło i myśli się o nich, modlitwa nie zostaje unieważniona). 7- Odpowiadanie na pozdrowienie ręką lub językiem unieważnia modlitwę.

8- Jeśli ktoś, kto ma nie więcej niż pięć modlitw pozostawionych do kaza, podczas modlitwy przypomni sobie, że nie wykonał wcześniejszej modlitwy, jego modlitwa zostaje unieważniona.

9- Jeśli ktoś podczas modlitwy wykona taki ruch lub czynność, że ten, kto go widzi, myśli, że on się nie modli, jego modlitwa zostaje unieważniona. 10- Jedzenie lub picie podczas modlitwy. 11- Mówienie podczas modlitwy.

12- Poprawianie błędu kogoś innego niż imam, za którym się modli, unieważnia modlitwę (temu, kto poprawia). 13- Śmianie się podczas modlitwy.

14- Jęczenie lub mówienie „Ach!” i tym podobne unieważnia modlitwę.

OBJAŚNIENIE: Modlitwa salat na krześle jest nieważna

Wykonywanie modlitwy salat na siedząco lub z ima

Kto z powodu dolegliwości jednej z części ciała nie może stać albo komu stanie szkodzi lub kto dostaje od niego zawrotów głowy, ten także modlitwy fard wykonuje na siedząco. Do ruku pochyla się, a do sedżde kładzie głowę na ziemi. Dla tego, kto opierając się o ścianę, kolumnę lub człowieka, może przez chwilę stać, fard jest wypowiedzenie (iftitah) tekbiru na stojąco i recytowanie na stojąco przez tyle czasu, ile zdoła ustać. Opieranie się o coś podczas wykonywania fard bez uzr (uzasadnionego powodu) jest mekruh. Jeśli jest uzr, nie jest to mekruh. Gdy można stać, opierając się o coś, lub siedzieć, wykonywanie modlitwy na leżąco z ima nie jest dozwolone. Kto nie może siedzieć w prawidłowej pozycji siedzącej modlitwy, siedzi tak, jak chce. Może się oprzeć o poduszkę lub coś innego.

Jeśli kobieta w ciąży lub chory może wstać, stawiając coś w rodzaju małego stolika po swojej prawej i lewej stronie i opierając się o to, musi wykonywać modlitwę w ten sposób.

Chory, który nie może siedzieć na ziemi nawet opierając się o coś lub podtrzymywany przez kogoś, musi wykonywać modlitwę, leżąc na plecach. Wyciąga stopy w stronę kybli. Kładzie pod głowę poduszkę, tak by twarz była zwrócona w stronę kybli, albo leży na prawym lub lewym boku, przodem ciała w stronę kybli. Ruku i sedżde zaznacza głową (nazywa się to ima). Chory przy pełnej świadomości, który nawet z ima nie może wykonywać modlitwy przez ponad dzień, nie nadrabia (kaza) żadnej z nich; dopóki ten stan trwa, modlitwa nie jest dla niego fard. Tak samo jest z tym, kto z powodu choroby lub z przyczyny, za którą sam nie odpowiada, jest nieprzytomny lub tak oszołomiony, że zapomina liczbę sedżde lub rekatów, przez okres obejmujący więcej niż pięć modlitw. Kto staje się nieprzytomny lub oszołomiony od napojów alkoholowych lub leków, musi nadrobić (kaza) wszystkie modlitwy, których nie wykonał.

Wykonywanie modlitwy na siedząco na czymś wysokim, jak krzesło, ze zwisającymi nogami nie jest dozwolone. Taka modlitwa nie zostaje przyjęta. Nie ma bowiem zaruret (konieczności), by siedzieć na krześle. Kto może siedzieć na krześle, może też siedzieć na ziemi; dlatego ten, kto może siedzieć na ziemi, musi wykonywać modlitwę, siedząc na ziemi.

Jeśli chory po modlitwie nie może wstać z ziemi, lecz z krzesła wstaje łatwo, ktoś powinien pomóc mu podnieść się z ziemi. Albo chory może wykonywać modlitwę, siedząc na łóżku zwróconym w stronę kybli, z nogami wyciągniętymi w stronę kybli, nie spuszczając stóp. Po modlitwie może spuścić stopy z jednego boku łóżka i wstać tak, jak wstawałby z krzesła. Albo może usiąść na krześle, lecz postawić przed sobą drugie krzesło lub niski stolik i położyć na nim stopy. Po modlitwie może zdjąć stopy z krzesła lub stolika i wstać.

Na co należy zwracać uwagę, wykonując modlitwę salat na siedząco lub z ima

Jeśli ktoś może wykonać sedżde, zaczyna modlitwę na stojąco. Recytuje i wykonuje ruku tak długo, jak może stać. Kto w ogóle nie może stać, zaczyna modlitwę na siedząco. Siada na kolanach i wykonuje modlitwę, robiąc sedżde. Wykonywanie modlitwy w ten sposób nazywa się wykonywaniem modlitwy na siedząco.

Modląc się na siedząco, w kyjam kładzie dłonie poniżej pępka (kobiety kładą je na piersi). Ikamet mówi na stojąco, jeśli zaczął modlitwę na stojąco; jeśli wykonuje modlitwę na siedząco lub z ima, mówi go w pozycji, w jakiej siedzi. Jeśli ktoś nie może wykonać sedżde, wykonuje modlitwę z ima. To znaczy, że siedzi tak, jak mu najłatwiej, na kolanach albo po turecku. Jeśli nie może tak siedzieć, wyciąga nogi w stronę kybli.

Iftitah tekbir mówi na siedząco. Do ruku pochyla nieco ciało, a do sedżde – nieco bardziej. Jeśli ktoś nie może pochylić ciała, pochyla w ten sam sposób głowę i w ten sposób wykonuje modlitwę z ima. W kyjam patrzy na stopy, a siedząc – na swoje kolana. Wykonując modlitwę z ima, mężczyźni w kyjam składają dłonie poniżej pępka (kobiety kładą dłonie na piersi). Pochylając się nieco do ruku, kładą dłonie na kolanach. Do sedżde pochylają się nieco bardziej i kładą dłonie na kolanach lub nieco przed nimi. Recytując Ettehijjatu, kładą dłonie na udach, tak jak w zwykłej modlitwie. Dając selam, patrzą na ramiona. Wykonywanie modlitwy w ten sposób nazywa się wykonywaniem modlitwy z ima.

Nie ma czegoś takiego jak ima oczami. Jeśli ktoś przez dzień (24 godziny) nie może pochylić głowy, modlitwa nie jest dla niego fard; nie musi jej też nadrabiać (kaza).

Gdy ktoś wykonuje modlitwę na stojąco we wspólnocie (dżemaat), liczy się miejsce, w którym znajdują się stopy. Jeśli pięty modlącego się wysuną się przed pięty imama, modlitwa nie jest ważna (sahih). Lecz nie jest tak przy modlitwie z ima. Wtedy liczą się nie pięty, lecz miejsce, w którym znajduje się głowa. Jeśli głowa modlącego się z ima jest za głową imama lub na jej wysokości, jego modlitwa jest ważna, nawet jeśli jego nogi wysuwają się przed stopy imama. [Ibn Abidin] Kto modli się na stojąco, może modlić się za imamem modlącym się na siedząco, lecz nie za imamem modlącym się z ima.

Niech miłujący Cię płoną miłością do Ciebie, ja Resulallah,
niech piją wino Twej miłości i zaspokoją pragnienie, ja Resulallah.
Kto Cię kocha, położył swe życie na Twojej drodze,
Ty jesteś słońcem obu światów, ja Resulallah.
Obdarz orędownictwem tych, którzy Cię kochają,
Ty jesteś duszą w ciałach wierzących, ja Resulallah.
Zakochany jestem w tym obliczu, jestem słowikiem tego różanego ogrodu,
niech ci, którzy Cię nie kochają, płoną w ogniu, ja Resulallah.
Pokochał Cię Subhan (Allah Najwyższy), stałeś się sułtanem wszystkich,
niech moje życie będzie złożone w ofierze na Twojej drodze, ja Resulallah.
Dusza Derwisza Junusa – Ty jesteś źródłem orędownictwa,
Ty jesteś Sułtanem obu światów, ja Resulallah!