پیشگفتار

بسم الله الرحمن الرحیم.

حمد الله تعالی را و شکر بی‌پایان بر نعمت‌ها و نیکی‌هایی که عطا می‌فرماید… دعا و سلام بر پیامبر محبوب او، محمد علیه السلام، باد که از هر لحاظ زیباترین، بهترین و والاترینِ انسان‌هاست؛ و بر همۀ اصحاب آن حضرت، که به دیدار چهرۀ زیبایش و شنیدن سخنان سودمندش مشرف شدند و بدین‌سان گران‌قدرترینِ همۀ انسان‌ها گشتند؛ و بر کسانی که در پی ایشان می‌روند…

آنچه انسان‌ها را می‌آراید، زیبا می‌سازد و سبب می‌شود که دوست داشته شوند و مورد احترام قرار گیرند، اخلاق نیک آنان است. نه رتبه، نه مقام، نه مال و نه هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جای اخلاق نیک را بگیرد.

ای برترینِ همۀ آفریدگان! ای محبوب آفریدگار! ای پیامبر شریف ما، ای سرور پیامبران، سرچشمۀ نیکی‌ها، بهترینِ انسان‌ها و منبع همۀ برتری‌ها! ما به ستودن تو برنخاسته‌ایم؛ نوشته‌های خویش را با تو ارزشمند می‌سازیم.

یا رسول الله! توان ستایش تو را ندارم،
همۀ ما به‌خاطر حرمت تو آفریده شده‌ایم.

محمد علیه السلام رسول الله تعالی است؛ سید و سرور فرزندان آدم است. در روز قیامت، او سخاوتمندترینِ کسانی است که پیروانشان از جهنم نجات می‌یابند.

در روز قیامت، پیش از همه او از قبر برخواهد خاست. پیش از همه او شفاعت خواهد کرد. پیش از همه شفاعت او پذیرفته خواهد شد. پیش از همه او دروازۀ جنت را خواهد کوبید. دروازه بی‌درنگ برای او گشوده خواهد شد. پرچمی که «لوای حمد» نامیده می‌شود، در دست او خواهد بود. آدم علیه السلام و هر مؤمنی که از زمان او تا روز قیامت آمده است، زیر این پرچم خواهند بود.

آن حضرت در یک حدیث شریف فرمود: «در روز قیامت، من سید پیشینیان و پسینیان هستم. حقیقت را بیان می‌کنم و فخر نمی‌کنم.» و در حدیث شریف دیگری: «من حبیب الله تعالی، محبوب او هستم. من پیشوای پیامبرانم. این را برای فخر کردن نمی‌گویم.»

در همۀ مولودنامه‌هایی که به زبان‌های گوناگون اسلامی نوشته شده است، آمده است که پدر و مادر پیامبر ما کاملاً پاک بوده‌اند. در یک حدیث شریف در «بخاری شریف»، که پس از قرآن کریم گران‌بهاترین و درست‌ترین کتاب است، پیامبر ما فرمود: «من از بهترین‌ها و برگزیدگانِ مردمانی که در هر قرن و در هر زمان زیسته‌اند، به دنیا آورده شده‌ام.»

باز هم آن حضرت (علیه الصلاة والسلام)، که همواره راست می‌گفت، فرمود: «من آخرینِ پیامبران (علیهم السلام) هستم و فخر نمی‌کنم. من محمد، پسر عبدالله هستم. الله تعالی انسان‌ها را آفرید. مرا در بهترینِ آنان آفرید. الله تعالی مردم را به گروه‌ها تقسیم کرد. مرا در بهترینِ آن‌ها قرار داد. سپس این بهترین گروه را به قبیله‌ها تقسیم کرد. مرا در بهترینِ آن‌ها قرار داد. سپس این جماعت را به خانه‌ها تقسیم کرد. مرا از بهترین خانه، یعنی خانواده، به دنیا آورد. من بهترینِ مردمانم. از بهترین خانواده‌ام. در روز قیامت، هنگامی که همه خاموش باشند، من سخن خواهم گفت. هنگامی که هیچ‌کس یارای جنبیدن نداشته باشد، من شفاعت‌کنندۀ آنانم. هنگامی که برای هیچ‌کس امیدی نمانده باشد، من مژده‌دهندۀ آنانم. در آن روز هر نیکی، هرگونه یاری و کلید هر دروازه نزد من است. لوای حمد در دست من است. من بهترین، سخاوتمندترین و نیکوترینِ مردمانم. در آن روز هزاران خدمتگزار به فرمان من‌اند. در روز قیامت، من امام و خطیب پیامبران و شفاعت‌کنندۀ همۀ آنانم. این‌ها را برای فخر کردن نمی‌گویم. حقیقت را بیان می‌کنم. بیان حقیقت وظیفۀ من است. اگر این‌ها را نگویم، وظیفۀ خویش را ادا نکرده‌ام.»

اگر آن حضرت (علیه الصلاة والسلام) نمی‌بود، الله تعالی هیچ چیزی را نمی‌آفرید و پروردگار و معبود (کسی که پرستش می‌شود) بودن او آشکار نمی‌شد. هنگامی که آدم علیه السلام میان آب و خاک بود، یعنی هنگامی که گِل او سرشته می‌شد، محمد علیه السلام پیامبر بود.

از آن‌جا که محمد علیه السلام محبوب الله تعالی است، کسی که در پی او برود، به درجۀ محبوبی بالا می‌رود؛ زیرا مُحب، یعنی دوستدار، اخلاق و نشانه‌های محبوب خود را در هر کس ببیند، او را نیز دوست می‌دارد.

کسی که به چنین پیامبری، که سید و برترینِ همۀ بشریت است، ایمان آورد و در راه او برود، بی‌گمان بهترینِ امت‌ها می‌شود. آیۀ صد و دهم سورۀ آل عمران، که معنای آن چنین است: «شما بهترین و نیکوترینِ امت‌ها و اهل دین هستید!»، برای اینان مژده است. کسانی که به او ایمان نمی‌آورند، او را درک نمی‌توانند و او را مانند خود می‌پندارند، بدترینِ مردمان‌اند. آیۀ نود و هفتم سورۀ توبه، که معنای آن چنین است: «بادیه‌نشینانِ سنگ‌دلِ نادان به تو ایمان نمی‌آورند. آنان در نفاق شدیدترند (منافق‌ترند).»، اینان را نشان می‌دهد. در وضع کنونی جهان، چه خوش‌بخت‌اند کسانی که به پیروی از سنت والای آن حضرت (سنت سنیه)، یعنی اسلام، مشرف شده‌اند!

جناب حق در آیۀ هشتادم سورۀ نساء خبر می‌دهد که اطاعت از محمد علیه السلام، اطاعت از اوست. فرموده شده است، که معنای آن چنین است: «هر کس از رسول اطاعت کند، از الله تعالی اطاعت کرده است.» در آیۀ هفتم سورۀ حشر فرموده شده است، که معنای آن چنین است: «آنچه رسول من آورده است، بگیرید و از آنچه منع کرده است، دوری کنید!» این آیۀ کریمه نشان می‌دهد که پیروی از اسلام لازم است. الله تعالی در آیۀ چهارم سورۀ قلم فرمود، که معنای آن چنین است: «بی‌گمان تو دارای خُلق عظیم (اخلاق والا) هستی» (سورۀ قلم، ۶۸/۴). و در سورۀ احزاب فرمود، که معنای آن چنین است: «در رسول الله برای شما نمونه‌های نیکویی [که باید از آن پیروی کرد] هست» (سورۀ احزاب، ۳۳/۲۱).

جناب حق از روی رحمت، ما را امت آن حضرت گردانید و بدین‌گونه به بزرگ‌ترین نعمت رساند. به‌روشنی بیان فرمود که پیروی و اطاعت از آن حضرت لازم است. هرقدر پروردگار متعال خویش را به‌خاطر این نعمت عظیم حمد و شکر بگوییم، باز هم اندک است.

این اثر، زندگی، اخلاق نیک، معجزات و فضایل پیامبر محبوب ما، محمد علیه السلام، را که راهنمای حقیقی همۀ بشریت است، بیان می‌کند و خبر می‌دهد که پیروی از او یکی از مهم‌ترین وظایف برای سعادت دین و دنیاست.

اگر می‌خواهیم برای خود، خانواده، وطن و ملت خویش انسان‌های سودمندی باشیم، از محمد علیه السلام پیروی کنیم. پیروی کنیم تا هم در این دنیا و هم در جهان دیگر آسوده و خوشبخت باشیم.

حق تعالی دل‌های همۀ ما را از محبت پیامبر محبوب ما، محمد علیه السلام، لبریز سازد و ما را در راه راستی که علمای اهل سنت بیان کرده‌اند، پایدار بدارد! آمین!

پروفیسور داکتر رمضان آیوالی