அஹ்ல் அஸ்-ஸுன்னா நம்பிக்கை

அஹ்ல் அஸ்-ஸுன்னாவின் நம்பிக்கையில் சில முக்கிய விஷயங்கள்

1. ஈமானின் ஆறு அடிப்படைகளை நம்புவது அவசியம், அதாவது, அல்லாஹு தஆலாவின் இருப்பு மற்றும் அவனது ஒருமைத்தன்மை, அவனுக்கு இணையோ, நிகரோ இல்லை, அவனது வானவர்கள், அவனது வேதங்கள், அவனது நபிமார்கள், ஆகிரத் (மறுமை) வாழ்க்கை, மற்றும் நன்மை (கைர்), தீமை (ஷர்) அல்லாஹு தஆலாவிடமிருந்தே வருகின்றன என்று நம்புவது. (இவை ஆமன்து துஆவில் கூறப்பட்டுள்ளன.)

2. அவனால் அனுப்பப்பட்ட கடைசி, இறுதி வேதமான குர்ஆன் அல்-கரீம், அல்லாஹு தஆலாவின் வார்த்தை என்று நம்புவது அவசியம்.

3. ஒரு நம்பிக்கையாளர் தனது ஈமானில் ஒருபோதும் சந்தேகம் கொள்ளக் கூடாது.

4. நமது நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் உயிருடன் இருந்தபோது, அவரை நம்பி, அவரைப் பார்த்துப் பின்பற்றிய அனைத்து அஸ்ஹாபுல் கிராம் மீதும் மிகுந்த அன்பு வைப்பது அவசியம். அவரது நான்கு கலீஃபாக்கள், அவரது குடும்ப உறுப்பினர்கள் அல்லது அவரது மதிப்பிற்குரிய மனைவிகளில் எவரையும் பற்றி ஒருபோதும் தவறாகப் பேசக்கூடாது.

5. அஸ்ஹாபுல் கிராம் அனைவரும் ஜன்னத்திற்கு உரியவர்கள். (ராஃபிதிகள், அவர்களில் ஐந்து பேரைத் தவிர, மற்ற ஸஹாபாக்கள் அனைவரும் காஃபிர்கள் என்று கூறுகிறார்கள். இருப்பினும், குர்ஆன் அல்-கரீமில், அவர்கள் அனைவரும் ஜன்னத்திற்கு உரியவர்கள் என்று கூறப்பட்டுள்ளது.)

"குர்ஆன் அல்-கரீமில், பிறந்த அடிமைகளுக்குத் தேவையான அனைத்தும் அறிவிக்கப்பட்டுள்ளன; நம்பாதவர்கள் வேதனையால் பயமுறுத்தப்படுகிறார்கள், இஸ்லாத்தின் விதிகளைப் பின்பற்றும் முஸ்லிம்களுக்கு ஜன்னத்தின் நற்செய்தி வழங்கப்படுகிறது."
இமாம் அர்-ரப்பானீ (ரஹ்மத்துல்லாஹி அலைஹி)

6. அபூபக்கர் அஸ்-ஸித்தீக் அவர்கள் அஸ்ஹாபுல் கிராமில் மிகவும் உயர்ந்தவர்.

7. இபாதத்களை (வணக்கங்களை) ஈமானின் ஒரு பகுதியாகக் கருதாமல் இருப்பது அவசியம். அல்லாஹு தஆலாவின் கட்டளைகளையும், தடைகளையும் நம்பி, ஆனால் சோம்பல் காரணமாக அவற்றைச் செய்யாத முஸ்லிம்களை காஃபிர்கள் என்று கருதாமல் இருப்பது அவசியம். (வஹ்ஹாபிகள், இபாதத்கள் ஈமானின் ஒரு பகுதி என்றும், ஸலாத் தொழாதவர்கள் மற்றும் பாவம் செய்பவர்கள் காஃபிர்கள் என்றும் கூறுகிறார்கள்.) ஹராமானவற்றை முக்கியமற்றதாகக் கருதுபவர், அவற்றைப் பற்றிக் கவலைப்படாதவர் அல்லது இஸ்லாத்தைக் கேலி செய்பவர் தனது ஈமானை இழந்துவிடுவார்.

8. தாங்கள் அஹ்லுல் கிப்லா (முஸ்லிம்) என்று கூறுபவர்களையும், அல்லாஹு தஆலாவையும், அவனது நபி முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாம் அவர்களையும் நம்புபவர்களையும் காஃபிர்கள் என்று அழைக்காமல் இருப்பது அவசியம். அவர்களிடம் சில தவறான நம்பிக்கைகள் இருந்தாலும் கூட. அஹ்லுல் கிப்லாவை காஃபிர்கள் என்று அழைப்பது அனுமதிக்கப்படவில்லை. (வஹ்ஹாபிகள் தங்களைத் தவிர மற்ற அனைவரையும் காஃபிர்கள் என்று அழைக்கிறார்கள்.)

9- வெளிப்படையாகப் பாவம் செய்ததாக அறியப்படாத ஒவ்வொரு இமாமையும் பின்பற்றி தொழுகை நடத்துவது ஆகுமானதாகும். இந்தத் தீர்ப்பு ஜும்ஆ, பெருநாள் தொழுகைகளை நடத்தும் தளபதிகள், ஆளுநர்களுக்கும் பொருந்தும்.

10- முஸ்லிம்கள் தங்கள் தளபதிகளுக்கோ அரசாங்கங்களுக்கோ எதிராகக் கிளர்ச்சி செய்யக்கூடாது. கிளர்ச்சி செய்வது ஃபித்னாவை ஏற்படுத்துவதாகும், ஃபித்னா பல்வேறு பேரழிவுகளை ஏற்படுத்துகிறது. அவர்கள் நற்செயல்களைச் செய்ய நாம் பிரார்த்திக்க வேண்டும், அவர்களுடைய சீர்கேடான, பாவமான செயல்களிலிருந்து விலகியிருக்குமாறு அவர்களுக்கு மென்மையான வார்த்தைகளால் அறிவுரை கூற வேண்டும்.

11- வுழூ செய்யும்போது, எந்தவொரு காரணமோ அல்லது வலுவான தேவையோ இல்லாவிட்டாலும், ஆண்கள் பெண்கள் இருபாலாரும் கால்களைக் கழுவுவதற்குப் பதிலாக மெஸ்ட்கள் மீது மஸஹ் செய்வது (ஈரமான கைகளால் தடவுவது) ஆகுமானதாகும். (மெஸ்ட் என்பது வுழூவில் கழுவுவது கட்டாயமான பாதத்தின் பகுதியை மறைக்கும் நீர்ப்புகா காலணியாகும்). வெறும் கால்கள் மீதோ அல்லது காலுறைகள் மீதோ மஸஹ் செய்வது கூடாது.

12- மிஃராஜ் (ஹஸ்ரத் முஹம்மத் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களின் வானுலகப் பயணம்) உடலுடனும் ஆன்மாவுடனும் நிகழ்ந்தது என்று நம்புவது அவசியமாகும். ஏனெனில், அவர்கள் தமது ஆன்மா, உடல் ஆகிய இரண்டோடும் மிஃராஜுக்குச் சென்றார்கள். “மிஃராஜ் என்பது ஒரு நிலையாகும், அதாவது அது கனவில் நிகழ்ந்தது” என்று சொல்பவர் அஹ்லுஸ் ஸுன்னாவை விட்டும் வழிதவறிவிட்டார்.

13- ஈமான் அதிகரிப்பதுமில்லை, குறைவதுமில்லை. (அதன் பிரகாசம் கூடும் அல்லது குறையும்.)

14- குர்ஆன் அல்-கரீம் ஒரு படைப்பல்ல (அது படைக்கப்படவில்லை).

15- அல்லாஹுத்தஆலா ஓர் இடத்தைப் பெற்றிருப்பதை விட்டும் தூய்மையானவன். அதாவது, எந்தவொரு இடத்தையும் அல்லாஹுத்தஆலாவின் இடம் என்று சொல்வதும் நம்புவதும் சரியல்ல. (வஹ்ஹாபிகள் அல்லாஹ் வானத்தில் அல்லது அர்ஷில் இருப்பதாகக் கூறுகிறார்கள். அவ்வாறு கூறுவது இறைமறுப்பாகும்.)

16- கப்ரில் நடைபெறும் கேள்விக் கணக்கும் வேதனையும் உண்மையாகும். கப்ரில் வேதனை ஆன்மாவுக்கும் உடலுக்கும் சேர்த்தே இருக்கும். கப்ருகளை தரிசிப்பது ஆகுமானதாகும். இஸ்திகாஸா, அதாவது, நபிமார்கள், அவ்லியாக்களின் கப்ருகளுக்குச் சென்று, அவர்களின் அன்பின் பொருட்டுப் பிரார்த்தித்து, அவர்களின் உதவியைக் கேட்பது ஆகுமானதாகும். (வஹ்ஹாபிகள் இதை ஷிர்க், அதாவது அல்லாஹ்வைத் தவிர வேறு ஒருவரை கடவுளாக ஏற்றுக்கொள்வது என்று கூறுகிறார்கள். இதன் காரணமாக, அவர்கள் ஸுன்னிகளையும் ஷீஆக்களையும் முஷ்ரிக்குகள், அதாவது இறைமறுப்பாளர்கள் என்று அழைக்கிறார்கள்.)

17- மறைவானவற்றை அல்லாஹ் மட்டுமே அறிவான், அவன் நாடினால், தனது நபிமார்களுக்கும் அவ்லியாக்களுக்கும் அதை அறிவிக்கிறான்.

18-அவ்லியாக்களின் கராமத் உண்மையாகும். கராமத்துகள் என்பவை அல்லாஹுத்தஆலாவின் பிரியமான அடியார்களிடம் காணப்படும் அசாதாரண நிலைகளாகும். அவை அவனது வழக்கத்திற்கு அப்பாற்பட்டவையாகும். அதாவது, அவை பௌதீக, இரசாயன அல்லது உயிரியல் விதிகளின் எல்லைக்குள் அடங்காதவை. கராமத்துகள் மறுக்க முடியாத அளவுக்கு எண்ணற்றவையாகும்.

19-கொல்லப்பட்டவர்கள் அல்லது தற்கொலை செய்துகொள்பவர்கள், தங்களுக்கு முன்நிர்ணயிக்கப்பட்ட மரணத்தின் நேரத்தில்தான் இறக்கிறார்கள்.

20- நபிமார்கள் பாவங்கள் செய்வதில்லை.

21- இன்று, நான்கு உண்மையான மத்ஹப்களில் ஒன்றில் இருப்பது அவசியமாகும்.

22- நபிமார்களில் முதலாமவர் ஆதம் அலைஹிஸ்ஸலாம், இறுதியானவர் முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாம். (வஹ்ஹாபிகள் ஹஸ்ரத் ஆதம், ஹஸ்ரத் இத்ரீஸ், ஹஸ்ரத் ஷிஸ் ஆகியோர் நபிமார்கள் என்பதை மறுக்கிறார்கள். முதல் நபி ஹஸ்ரத் நூஹ் என்று அவர்கள் கூறுகிறார்கள். தங்கள் தலைவர்களை ரஸூல்மார்கள் (நபிமார்கள்) என்று அழைக்கும் சில குழுக்கள், நபிமார்கள் வரமாட்டார்கள் ஆனால் ரஸூல்மார்கள் வருவார்கள் என்று கூறுகிறார்கள். இதன் காரணமாக, தங்களை ரஸூல்மார்கள் என்று அழைத்துக்கொள்ளும் இறைமறுப்பாளர்கள் தோன்றினர்.)

23- ஷஃபாஅத் (பரிந்துரை), ஸிராத் பாலம், இறுதித் தீர்ப்பு, தராசுகள் ஆகியவற்றை நம்புவது அவசியமாகும்.

24- ஆன்மா இறப்பதில்லை. இறந்த முஸ்லிம்களினது, இறைமறுப்பாளர்களினது ஆன்மாக்களால் கேட்க முடியும்.

25- தஜ்ஜால், தப்பத்துல்அர்த், ஹஸ்ரத் மஹ்தீ வருவது, ஹஸ்ரத் ஈஸா வானத்திலிருந்து இறங்குவது, சூரியன் மேற்கிலிருந்து உதிப்பது, கூறப்பட்ட கியாமத்தின் பிற அடையாளங்கள் போன்ற கியாமத்தின் அடையாளங்களை நம்புவது அவசியமாகும்.

ஹஸ்ரத் இமாம் அல்-அஃலம் அவர்கள், “கியாமத்தின் அடையாளங்கள் கூறப்பட்டவாறே நம்பப்பட வேண்டும்” என்று கூறுகிறார்கள். ஒரு ஹதீஸ் அஷ்-ஷரீஃபின் கருத்து: “சூரியன் மேற்கிலிருந்து உதிக்கும் வரை கியாமத் ஏற்படாது. அப்போது, அனைவரும் முஸ்லிம்களாகிவிடுவார்கள், ஆனால் அந்த ஈமான் அவர்களுக்குப் பயனளிக்காது.” (புகாரீ, முஸ்லிம்) 26- மறுமையில் அல்லாஹுத்தஆலா பார்க்கப்படுவான். 27-இறைமறுப்பாளர்கள் நரகத்தில் என்றென்றும் தங்குவார்கள், அவர்களுடைய வேதனைகள் குறையாது; உண்மையில், அது மேலும் மேலும் அதிகரிக்கும். 28- கியாமத் நாளில், நபிமார்களும், நல்ல, இறையச்சமுள்ள முஸ்லிம்களும் பரிந்துரை செய்வார்கள். 29- குர்ஆன் அல்-கரீமை ஓதுதல், ஸதகா கொடுத்தல், உண்மையில் அனைத்து இபாதத்களின் நன்மைகளையும் இறந்தவர்களின் ஆன்மாக்களுக்கு அனுப்புவது அவர்களுக்குப் பயனளித்து, அவர்களுடைய வேதனைகள் குறைக்கப்பட அல்லது நீக்கப்பட காரணமாகிறது. இவை அனைத்தையும் நம்புவது அஹ்லுஸ் ஸுன்னாவின் கொள்கையில் இருப்பதற்கான ஓர் அறிகுறியாகும். (இந்தத் தகவல்கள் ஃபிக்ஹுல் அக்பர், நுஹ்பத்துல் லஆலி, மக்தூபாத் அர்-ரப்பானீ, ரியாளுன்-நாஸிஹீன், ஃபராயிதுல்-ஃபவாயித் ஆகிய நூல்களிலிருந்து எடுக்கப்பட்டுள்ளன.) இபாதத்களில், நான்கு மத்ஹபுகள் உண்மையானவையாகும். துர்ருல் முக்தார் விளக்கவுரையின் ஸபாயிஹ் (பலியிடப்படும் பிராணி) அத்தியாயத்தில், ஸையித் அஹ்மத் தஹ்தாவீ அவர்கள், “இன்று, ஒவ்வொரு முஸ்லிமும் நான்கு மத்ஹப்களில் ஒன்றில் இருப்பது வாஜிப் (கட்டாயக் கடமை) ஆகும். நான்கு மத்ஹப்களில் ஒன்றில் இல்லாதவர்கள் அஹ்லுஸ் ஸுன்னாவை விட்டும் வழிதவறுகிறார்கள். அஹ்லுஸ் ஸுன்னாவை விட்டும் வழிதவறுபவர்கள் வழிகேடர்களாக அல்லது இறைமறுப்பாளர்களாக ஆகிவிடுகிறார்கள்” என்று எழுதியுள்ளார். இப்னு ஹஸ்ம், ஷவ்கானீ, அப்துஹ், ரஷித் ரிழா, சித்தீக் ஹஸன் போன்ற மத்ஹபுகளின் சில எதிரிகள், பின்பற்றுவதை ஹராம் என்று கருதியதாலும், சிலர் தல்ஃபீக் (நான்கு மத்ஹபுகளின் எளிதான பகுதிகளைச் சேகரித்து அவற்றை ஒன்றிணைத்தல்) செய்ததாலும் பல முஸ்லிம்களை வழிகேட்டிற்கு இட்டுச் சென்றனர்.

நம்பிக்கை மற்றும் இபாதத்களில் நமது இமாம்கள்

அஸ்ஹாபுல் கிராம் அவர்களிடமிருந்து இஸ்லாத்தைக் கற்றுக்கொண்ட தாபியீன்கள், தாபியீன்களிடமிருந்து கற்றுக்கொண்ட தபஅத் தாபியீன்கள் ஆகியோரிடையே, சிலர் மார்க்க அறிவில் முன்னேறி, முத்லக் (முழுமையான) முஜ்தஹித்களாக1 விளங்கும் பெரும் இமாம்களாக ஆனார்கள். அவர்கள் இபாதத்களில் மத்ஹபுகளின் உரிமையாளர்களாக ஆனார்கள், அவர்களுடைய இஜ்திஹாத்களிலிருந்து வந்த சட்டங்கள் அந்த அறிஞரின் மத்ஹப் என்று அழைக்கப்பட்டன. இந்த அறிஞர்களின் பெரும்பாலான மத்ஹப்கள் நூல்களில் பதிவு செய்யப்படாததால், அவை மறக்கப்பட்டுவிட்டன. நான்கு பெரும் இமாம்களின் இஜ்திஹாத்கள் மட்டுமே நூல்களில் எழுதப்பட்டு, அவர்களின் மாணவர்களால் பாதுகாக்கப்பட்டு, முஸ்லிம்களிடையே பரப்பப்பட்டன. பூமி முழுவதிலுமுள்ள அனைத்து முஸ்லிம்களுக்கும் நேர்வழியைக் காட்டி, முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாம் அவர்களின் பாதையை மாற்றப்படாமலும் களங்கப்படாமலும் நமக்குக் கற்பிப்பவர்கள் இந்த நான்கு பெரும் ஆளுமைகளே. அவர்களே இபாதத்களில் நமது மத்ஹபுகளின் இமாம்கள் ஆவார்கள்.

அவர்களில் முதலாமவர் இமாம் அல்-அஃலம் அபூ ஹனீஃபா நுஃமான் இப்னு ஸாபித் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு) ஆவார். அவர் இஸ்லாத்தின் மாபெரும் அறிஞர்களில் ஒருவர். அவர் அஹ்லுஸ் ஸுன்னாவின் தலைவர். இரண்டாமவர் இமாம் மாலிக் இப்னு அனஸ், மூன்றாமவர் இமாம் முஹம்மத் இப்னு இத்ரீஸ் ஷாஃபிஈ, நான்காமவர் இமாம் அஹ்மத் இப்னு ஹன்பல் (ரஹ்மத்துல்லாஹி அலைஹிம் அஜ்மயீன்) ஆவார்.

இன்று, இந்த நான்கு இமாம்களில் ஒருவரைப் பின்பற்றாத ஒருவர் பெரும் ஆபத்தில் இருக்கிறார். அவர் நேர்வழியிலிருந்து வழிதவறிவிட்டார். இந்த நான்கு இமாம்களின் மாணவர்களில் இருவர் ஈமான் பற்றிய அறிவில் உயர்நிலை அடைந்தனர். இவ்வாறு, நம்பிக்கையில் மத்ஹப் இரண்டாக ஆனது. குர்ஆன் அல்-கரீம், ஹதீஸ் அஷ்-ஷரீஃப்களுக்கு இணங்க உள்ள ஈமான் என்பது இந்த இருவரும் கூறிய ஈமானே ஆகும். ஃபிர்கா அன்-நாஜிய்யா -வெற்றியடைந்த கூட்டமான- அஹ்லுஸ் ஸுன்னாவின் ஈமான் அறிவை உலகிற்குப் பரப்பியவர்கள் இந்த இருவருமே. முதலாமவர் அபூ மன்ஸூர் அல் மாதுரிதீ, மற்றவர் அபுல் ஹஸன் அலீ அஷ்அரீ (ரஹ்மத்துல்லாஹி அலைஹிமா) ஆவார். இந்த இரண்டு இமாம்களும் ஒரே ஈமானையே தெரிவித்தார்கள். அவர்களுக்கு இடையேயான சில வேறுபாடுகள் மிக அற்பமானவை. அவற்றின் சாராம்சம் ஒன்றே. இஸ்லாமிய அறிஞர்கள் குர்ஆன் அல்-கரீமிலும் ஹதீஸ் அஷ்-ஷரீஃப்களிலும் புகழப்பட்டுள்ளனர். ஓர் ஆயத் அல்-கரீமாவின் கருத்தில், “அறிந்தவர்களும் அறியாதவர்களும் சமமாவார்களா?”2 என்று கூறப்பட்டுள்ளது. மற்றொரு ஆயத் அல்-கரீமாவின் கருத்தில், “ஓ முஸ்லிம்களே! உங்களுக்குத் தெரியாததை அறிந்தவர்களிடம் கேளுங்கள்!”3 என்று கூறப்பட்டுள்ளது.

ஹதீஸ் அஷ்-ஷரீஃப்களில் கூறப்பட்டுள்ளது:

“மக்களுக்கு நன்மையைக் கற்பிக்கும் முஸ்லிம்களுக்காக அல்லாஹுத்தஆலாவும், வானவர்களும், ஒவ்வொரு படைப்பும் பிரார்த்திக்கின்றன.”

“கியாமத் நாளில், முதலில் நபிமார்களும், பின்னர் அறிஞர்களும், பின்னர் ஷஹீத்களும் பரிந்துரை செய்வார்கள்.”
“ஓ மக்களே! ஓர் அறிஞருக்குச் செவிசாய்ப்பதன் மூலமே அறிவு பெறப்படுகிறது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள்.”

“அறிவைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள். அறிவைக் கற்றுக்கொள்வது ஓர் இபாதத் ஆகும். அறிவைக் கற்பவர்களுக்கும் கற்பிப்பவர்களுக்கும் ஜிஹாதின் நன்மை வழங்கப்படுகிறது.”

“அறிவைக் கற்பிப்பது ஸதகா கொடுப்பதைப் போன்றது. ஓர் அறிஞரிடமிருந்து அறிவைக் கற்றுக்கொள்வது தஹஜ்ஜுத் தொழுகையை நிறைவேற்றுவதைப் போன்றது.”

“அறிவைக் கற்றுக்கொள்வது மற்ற எல்லா உபரியான இபாதத்களை விடவும் அதிக நன்மையுடையது. ஏனெனில், அது அவருக்கும் அவர் கற்பிக்கும் மற்றவர்களுக்கும் பயனளிக்கிறது.”

“பிறருக்குக் கற்பிப்பதற்காகக் கற்றுக்கொள்பவருக்கு ஸித்தீக்குகளின் நன்மை வழங்கப்படும்.”
“அறிவு ஒரு புதையல். அதன் திறவுகோல் கேட்பதாகும்.”
“அறிவைக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், கற்பியுங்கள்.”
“அறிவைக் கற்பிப்பது பாவங்களுக்குப் பரிகாரமாகும்.”
அவர் முழுமையான ஒழுக்கமும், நற்பண்பும் ஆவார்,
அவரது நூர் இருளை ஒளிரச் செய்கிறது,
அந்த காதம் அல்-அன்பியா,
எனது அன்பார்ந்த நபி.
நபித்துவத்தின் ஊற்று,
ஆதரவற்றோரின் புகலிடம்,
கருணையின் ஆதாரம்,
எனது அன்பார்ந்த நபி.
அவரது முதுகில், நபித்துவத்தின் முத்திரை உள்ளது,
அவர் நபிமார்களில் மிகவும் கருணையாளர்,
அவர் ஷஃபாஅத்துக்கான காரணம்,
எனது அன்பார்ந்த நபி.
மஹ்ஷர் திடலில் உள்ள குழப்பத்தை,
முடித்துவைக்கக்கூடிய ஒரே அதிகாரம்,
மறைவானவற்றிலிருந்து அறிவிப்பவர்,
எனது அன்பார்ந்த நபி.