ANG KANYANG BI’THA1 AT ANG KANYANG PANAWAGAN

Ang unang kapahayagan

Nang apatnapung taong gulang ang ating Pinuno, ang Propeta, muli siyang nag-isa sa yungib sa bundok ng Hirâ sa buwan ng Ramadân at lumubog sa pagninilay. Sa gabi ng Linggo papasok ng Lunes, ang ika-17 ng Ramadân, pagkalipas ng hatinggabi, nakarinig siya ng isang tinig na tumatawag sa kanyang pangalan. Nang itaas niya ang kanyang ulo at tumingin sa paligid, narinig niya sa ikalawang pagkakataon ang gayon ding tinig, at nakita niyang biglang binalot ng isang nûr ang lahat ng dako. Pagkatapos ay humarap sa kanya si Jibrîl3 ’alaihis-salâm at nagsabi: “Bumasa kayo!” Sumagot sa kanya ang ating Pinuno: “Hindi ako marunong bumasa!” Pagkatapos ay hinawakan siya ng anghel at niyakap nang mahigpit hanggang sa maubos ang kanyang lakas, at nagsabi: “Bumasa kayo!” Muli siyang sumagot: “Hindi ako marunong bumasa!” Muli siyang niyakap nang mahigpit ng anghel at nagsabi: “Bumasa kayo!” Nang sabihin niya: “Hindi ako marunong bumasa!”, niyakap siya nang mahigpit ng anghel sa ikatlong pagkakataon. Pagkatapos ay binitiwan siya ng anghel at dinala ang unang limang marangal na âyat ng sûra al-’Alaq, na may kahulugang: “(O Muhammad ’alaihis-salâm!) Bumasa ka sa ngalan ng iyong Panginoon, ang Allah, na lumikha sa lahat ng bagay! Nilikha Niya ang tao mula sa namuong dugo (’alaq)! Bumasa ka, at ang Allah ang May-ari ng dakilang kagandahang-loob! Siya ang nagtuturo sa pamamagitan ng panulat; itinuturo Niya ang hindi nila nalalaman.”4 Bumasa si Muhammad ’alaihis-salâm kasabay niya. Sa ganitong paraan dumating ang unang kapahayagan, at sa ganitong paraan sumikat ang araw ng Islam na nagbigay-liwanag sa buong daigdig.5

Lumabas ang ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) mula sa yungib sa bundok ng Hirâ nang may matinding panginginig at pananabik at nagsimulang bumaba. Nang nasa kalagitnaan na siya ng bundok, nakarinig siya ng isang tinig. Sinabi ni Jibrîl ’alaihis-salâm: “O Muhammad! Kayo ang Sugo ng Allâhu ta’âlâ, at ako si Jibrîl,” at hinampas niya ng kanyang sakong ang lupa. Sa lugar na kanyang hinampas ay bumukal ang tubig, at nagsimula siyang magsagawa ng wudû (paghuhugas bago ang salât). Masusing pinagmasdan siya ng ating Pinuno, ang Propeta. Nang matapos ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang kanyang wudû, sinabi niya sa ating Pinuno, ang Propeta, na magsagawa ng wudû gaya ng kanyang nakita. Matapos tapusin ng ating minamahal na Propeta ang kanyang wudû, naging imam6 si Jibrîl ’alaihis-salâm, at nagsagawa sila ng salât (pagdarasal) na may dalawang rak’a.

Pagkatapos ay sinabi ni Jibrîl ’alaihis-salâm: “O Muhammad! Ipinaaabot sa inyo ng inyong Panginoon ang Kanyang salâm!”, at pagkatapos ay ipinabatid niya na sinabi Niya: “Ikaw ang Aking Rasûl sa mga jinn at sa mga tao. Kaya anyayahan mo sila sa tawhîd.” Pagkatapos ay iniwan niya siya at umakyat sa langit. Sa gayon ay kapwa nakita at nakausap ng ating minamahal na Propeta si Jibrîl ’alaihis-salâm.

Ang salâm ng mga bato at ng mga punongkahoy

Hanggang sa makarating siya sa kanyang pinagpalang tahanan, narinig ng ating Pinuno, ang Propeta, na ang bawat bato at bawat punongkahoy na kanyang dinaraanan ay nagsasabi: “As-salâmu ’alaika yâ Rasûlallah!” Pagdating sa bahay ay sinabi niya: “Balutin ninyo ako! Balutin ninyo ako!”, at nagpahinga siya hanggang sa mawala ang kanyang panginginig. Pagkatapos ay isinalaysay niya sa ating ina na si Hadrat Khadîja ang kanyang nakita at sinabi: “Naglaho si Jibrîl (’alaihis-salâm) sa aking paningin. Ngunit hindi lumisan sa akin ang kanyang kadakilaan, ang kanyang lakas at ang sindak na idinudulot niya. Natakot ako na tawagin nila akong baliw at na laitin nila ako ng kanilang dila.” Sinabi ni Hadrat Khadîja, na naghihintay sa mga kalagayan at mga araw na ito at handa para rito: “Nawa’y ingatan kayo ng Allâhu ta’âlâ. Ipinagkakaloob sa inyo ng Haqq ta’âlâ ang kabutihan, at wala Siyang nais para sa inyo kundi ang kabutihan. Sumpa man sa Allâhu ta’âlâ, naniniwala ako na kayo ang magiging propeta ng ummang ito. Sapagkat mahal ninyo ang panauhin. Nagsasabi kayo ng totoo at mapagkakatiwalaan kayo. Tinutulungan ninyo ang mahihina, ipinagtatanggol ang mga ulila at sinasaklolohan ang mga dayuhan. May mabuti kayong pag-uugali; ang may ganitong mga katangian ay walang dapat ikatakot.”7

Pagkatapos ay pumunta sila kay Waraqa ibn Nawfal upang itanong ang tungkol sa kalagayang ito. Matapos pakinggan ni Waraqa ang isinalaysay ng ating Pinunong Rasûlullah, sinabi niya: “Magandang balita, O Muhammad ’alaihis-salâm! Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ na kayo ang huling propeta na ibinalita ni Hadrat ’Îsâ. Ang anghel na nagpakita sa inyo ay si Jibrîl ’alaihis-salâm, na dumating kay Mûsâ ’alaihis-salâm bago kayo. Ah! Kung sana’y bata pa ako! Kung sana’y abutin ko ang panahong palalayasin kayo mula sa Mecca, at makatakbo ako upang tulungan kayo! Sa lalong madaling panahon ay iuutos sa inyo ang pagpapahayag ng relihiyon at ang jihâd.” At hinagkan niya ang pinagpalang kamay ng ating Pinuno, ang Propeta. Hindi nagtagal ay pumanaw siya.8

Ang pagdating ng utos na magpahayag

Sa ganitong paraan dumating sa ating minamahal na Propeta ang unang kapahayagan, na nagpabatid sa kanya ng kanyang pagkapropeta. Pagkatapos ay naputol ito at hindi dumating nang tatlong taon. Sa panahong ito ay dumating ang isang anghel na nagngangalang Isrâfîl ’alaihis-salâm at nagturo sa kanya ng ilang bagay. Hindi ito kapahayagan. Sa panahong ito, kung minsan ay labis na nagdurusa ang ating Pinunong Rasûlullah. Tuwing nalulungkot ang ating Pinuno, nagpapakita si Jibrîl ’alaihis-salâm at nagsasabi: “O Habîbullah! Kayo ang propeta ng Allâhu ta’âlâ,” at pinapayapa niya ang kanyang kalungkutan. Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Iyon ay noong panahong naputol ang kapahayagan. Habang bumababa ako mula sa bundok ng Hirâ, bigla akong nakarinig ng isang tinig mula sa dako ng langit. Tumingala ako. Nakita ko si Jibrîl (’alaihis-salâm). Nakaupo siya sa isang upuan (kursî) sa pagitan ng lupa at langit. Dinapuan ako ng takot. Umuwi ako sa bahay. Sinabi ko: ‘Balutin ninyo ako ng anuman.’ Pagkatapos ay nagpababa ang Haqq ta’âlâ ng kapahayagan, ang mga unang âyat ng sûra al-Muddaththir, na may kahulugang: ’O ikaw na nababalot ng iyong balabal, O Muhammad ’alaihis-salâm! Bumangon ka at magbabala (sa mga di-mananampalataya tungkol sa parusa ng Allâhu ta’âlâ)! Dakilain mo ang iyong Panginoon at luwalhatiin mo Siya! Panatilihin mong malinis ang iyong kasuotan!’9 Mula noon ay hindi na naputol ang kapahayagan.”

Sinimulan ng Karangalan ng sansinukob (’alaihi afdalus-salawât) na anyayahan ang mga tao sa Islam at ipahayag ang mga utos at mga pagbabawal ng Allâhu ta’âlâ. Kapag dinadala ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang kapahayagan, kung minsan ay nag-aanyong tao siya at dumarating sa anyo ni Dihya Kalbî, isa sa mga Sahâba. Kung minsan ay ikinikintal niya ang kapahayagan sa puso ng ating Pinuno, ang Propeta; sa ganitong pagkakataon ay hindi siya nakikita ng ating Pinunong Rasûlullah. Kung minsan ay dumarating ang kapahayagan sa panaginip, at kung minsan ay kasabay ng isang nakasisindak na ugong.

Ito ang anyo ng kapahayagan na pinakamabigat at pinakamahirap para sa ating Pinuno, ang Propeta. Sa ganitong mga kalagayan, kahit sa pinakamalamig na araw ay tumutulo ang pawis mula sa pinagpalang noo ni Rasûlullah, at kung nakasakay siya sa kamelyo, napapaluhod ang kamelyo sa bigat ng kapahayagan. Nararamdaman din ng mga Sahâbang kasama niya ang bigat ng kapahayagan. Ilang ulit ding dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm sa sarili niyang anyo at hugis.

“O ikaw na nababalot ng iyong balabal, O Muhammad! Bumangon ka at magbabala (sa mga di-mananampalataya tungkol sa parusa ng Allâhu ta’âlâ)! Dakilain mo ang iyong Panginoon at luwalhatiin mo Siya!” Muddaththir: 1–3

Nagpahayag din ang Allâhu ta’âlâ sa ating Pinuno, ang Propeta, nang walang anghel at walang tabing, ibig sabihin, nang walang anumang tagapamagitan. Nangyari ito sa gabi ng Mi’râj. Ang pagpapahayag ng Islam ni Muhammad Mustafâ (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), na nagsimula sa kanyang tungkulin bilang propeta sa pagdating ng unang kapahayagan, ay tumagal nang dalawampu’t tatlong taon. Labintatlong taon nito ay ginugol niya sa Mecca at sampung taon sa Medina. Ang Qur’ân al-karîm ay ipinahayag at nabuo sa loob ng 22 taon, 2 buwan at 22 araw.

Si Muhammad ’alaihis-salâm ay ummî, ibig sabihin, hindi siya nagbasa ng mga aklat, hindi sumulat, at hindi nag-aral sa kaninuman. Isinilang at lumaki siya sa Mecca, at hinubog sa piling ng mga kilalang tao. Gayunman, ipinabatid niya ang mga kaalaman at mga pangyayaring nasa Tawrât, sa Injîl at sa mga aklat na isinulat noong panahon ng mga Griyego at Romano. Upang ipabatid ang Islam, sa katapusan ng ikaanim na taon at sa simula ng ikapitong taon ng Hijra, nagpadala siya ng mga liham sa mga pinuno ng Bisantiyo, ng Persya at ng Abisinya, at sa iba pang mga haring Arabe. Mahigit animnapung dayuhang sugo ang dumating sa kanyang harapan. Ito ay ipinahayag sa Qur’ân al-karîm ayon sa kahulugan nang ganito: “Bago dumating ang Qur’ân al-karîm na ito, hindi ka bumasa ng anumang aklat. Hindi ka rin sumulat. Kung marunong kang bumasa at sumulat, masasabi sana nila: ‘Natutuhan mo ito sa iba.’”10

Sa isang hadîth sharîf ay sinabi rin: “Ako si Muhammad, ang ummî na Propeta… Wala nang propeta pagkatapos ko.”11 At sa Qur’ân al-karîm ay sinabi: “Siya (si Muhammad ’alaihis-salâm) ay hindi nagsasalita mula sa kanyang sarili. Ang kanyang mga salita ay ipinababatid at itinuturo sa kanya sa pamamagitan ng kapahayagan.”12

Ang mga unang Muslim (Sâbiqûn al-Islâm)

Matapos dumating sa ating Pinuno, ang Propeta, ang unang kapahayagan, ang unang sumampalataya ay ang ating ina na si Hadrat Khadîja.13 Nang walang anumang pag-aatubili ay agad niyang tinanggap ang Islam at nagkamit ng karangalang maging unang Muslim.

Itinuro ng ating Pinuno, ang Propeta, sa ating ina na si Hadrat Khadîja ang pagsasagawa ng wudû gaya ng itinuro sa kanya ni Jibrîl ’alaihis-salâm. Pagkatapos ay naging imam ang ating Pinuno, ang Propeta, at magkasama silang nagsagawa ng salât na may dalawang rak’a. Sinunod ng ating ina na si Khadîja sa pinakaganap na paraan ang bawat salita at bawat utos ng ating minamahal na Propeta. Sa gayon ay nakamit niya ang napakataas na mga antas sa paningin ng Allâhu ta’âlâ. Kapag nalulungkot ang ating Pinunong Rasûlullah, o nagdurusa dahil sa panlilibak ng mga nagtatatwa, inaaliw niya siya at pinapawi ang kanyang lungkot. Sinasabi niya: “Yâ Rasûlallah! Huwag kayong malungkot at huwag kayong mabagabag. Sa huli ay lalakas ang ating relihiyon at mapupuksa ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Susunod sa inyo ang inyong bayan…” Dahil sa ganitong pagtulong ng ating ina na si Khadîja, isang araw ay dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! Iparating ninyo kay Khadîja ang salâm ng Allâhu ta’âlâ.” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “O Khadîja! Narito si Jibrîl (’alaihis-salâm), iniaabot niya sa iyo ang salâm ng Allâhu ta’âlâ.”14

Minsan pa ay sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Iniutos sa akin ng Allâhu ta’âlâ na ibalita kay Khadîja ang magandang balita ng isang bahay na yari sa perlas sa Paraiso. Doon ay walang sakit, walang lungkot at walang sakit ng ulo.”

Pagkatapos ni Hadrat Khadîja, ang unang naging Muslim sa mga may sapat na gulang ay si Hadrat Abû Bakr, isa sa malalapit na kaibigan ng ating Pinunong Rasûlullah. Dalawampung taon bago nito ay nakakita si Hadrat Abû Bakr ng isang panaginip: “Bumaba mula sa langit ang kabilugan ng buwan at dumating sa Ka’ba al-Mu’azzama; nagkapira-piraso ito, at ang bawat piraso ay bumagsak sa isa sa mga bahay ng Mecca; pagkatapos ay nagsama-sama ang mga pirasong ito at umakyat sa langit. Ngunit ang pirasong bumagsak sa bahay ni Abû Bakr ay hindi umakyat sa langit. Nang makita ito ni Hadrat Abû Bakr, agad niyang isinara ang pinto ng bahay, na para bang pinipigilan niyang umalis ang pirasong iyon ng buwan.”

Nagising si Abû Bakr mula sa panaginip nang may matinding pananabik, at nang mag-umaga ay agad siyang nagmadaling pumunta sa isa sa mga iskolar ng mga Hudyo at isinalaysay ang kanyang panaginip. Sumagot ang iskolar na iyon: “Ito ay isa sa mga magulong panaginip; kaya hindi ito ipinaliliwanag.” Ngunit patuloy na gumugulo ang panaginip na ito sa isipan ni Abû Bakr, at hindi rin siya nasiyahan sa sagot ng Hudyo. Minsan, nang maglakbay siya para sa kalakalan, napadaan siya sa lupain ng monghe na si Bahîra. Nang hingin niya kay Bahîra ang paliwanag sa kanyang panaginip, sinabi ni Bahîra: “Taga-saan ka?” Nang sumagot si Hadrat Abû Bakr: “Mula ako sa Quraysh,” sinabi ni Bahîra: “May lilitaw roong isang propeta, at ang nûr ng tamang patnubay (hidâya) ay aabot sa bawat sulok ng Mecca. Ikaw ang magiging kanyang wazîr habang siya ay nabubuhay, at ang kanyang khalîfa pagkatapos ng kanyang pagpanaw.” Labis na namangha si Hadrat Abû Bakr sa sagot na ito. Hindi niya isinalaysay kaninuman ang panaginip na ito at ang mga paliwanag dito, hanggang sa ipahayag ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang pagkapropeta. Nang ipahayag ng ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm ang kanyang pagkapropeta, agad na nagmadali si Hadrat Abû Bakr patungo sa ating Pinuno, ang Propeta, at nagtanong: “Ang mga propeta ay may mga patunay sa kanilang pagkapropeta; ano ang inyong patunay?” Sumagot ang ating Pinuno, ang Propeta: “Ang patunay ng aking pagkapropeta ay ang panaginip na iyon na hiningan mo ng paliwanag sa isang iskolar na Hudyo. Sinabi ng iskolar na iyon: ‘Isa ito sa mga magulong panaginip; hindi ito ipinaliliwanag.’ Pagkatapos ay tama itong ipinaliwanag ng monghe na si Bahîra,” at humarap siya kay Hadrat Abû Bakr at nagsabi: “O Abû Bakr! Inaanyayahan kita sa Allah at sa Kanyang Rasûl.”

Dahil dito ay sinabi ni Hadrat Abû Bakr: “Sumasaksi ako na kayo ang Sugo ng Allâhu ta’âlâ; ang inyong pagkapropeta ay katotohanan at isang nûr na nagbibigay-liwanag sa daigdig,” at siya ay naging Muslim.

Ayon sa isa pang salaysay, bago pa dumating sa ating Pinuno, ang Propeta, ang pagkapropeta, pumunta si Hadrat Abû Bakr sa Yemen para sa kalakalan. Sa paglalakbay na iyon ay nakatagpo niya sa Yemen ang isang matandang lalaki mula sa tribong Azd, na nakabasa ng maraming aklat. Tumingin ang matandang ito kay Hadrat Abû Bakr at nagsabi: “Sa palagay ko ay isa ka sa mga taga-Mecca.” Sinabi ni Hadrat Abû Bakr: “Oo, gayon nga,” at naganap sa pagitan nila ang sumusunod na pag-uusap:

– Taga-Quraysh ka ba?

– Oo!

– Mula ka ba sa Banû Tamîm?

– Oo!

– May isa pang natitirang palatandaan. – Ano iyon?

– Ilantad mo ang iyong tiyan upang makita ko.

– Sabihin mo sa akin: ano ang layunin mo rito?

– Nabasa ko sa mga aklat na may darating na isang propeta sa Mecca. Dalawang tao ang tutulong sa kanya. Ang isa ay bata at ang isa ay matanda. Ang bata ay gagawing magaan ang maraming kahirapan at itataboy ang maraming kapahamakan. At ang matanda ay maputi ang kutis at balingkinitan ang baywang, at may itim na nunal sa kanyang tiyan. Sa palagay ko ay ikaw ang taong iyon. Ilantad mo ang iyong tiyan upang makita ko.

“Siya (si Muhammad ’alaihis-salâm) ay hindi nagsasalita mula sa kanyang sarili. Ang kanyang mga salita ay ipinababatid at itinuturo sa kanya sa pamamagitan ng kapahayagan” Najm: 3–4

Dahil dito ay inilantad ni Hadrat Abû Bakr ang kanyang pinagpalang tiyan; nang makita ng matanda ang itim na nunal sa itaas ng kanyang pusod, sinabi niya: “Sumpa man sa Allah, ikaw ang taong iyon,” at nagbigay siya ng maraming habilin kay Abû Bakr. Nang matapos ni Hadrat Abû Bakr ang kanyang gawain, pumunta siya sa matanda upang magpaalam at hiniling sa kanya na bumigkas ng ilang taludtod tungkol sa ating Pinuno, ang Propeta. Dahil dito ay bumigkas ang matanda ng labindalawang taludtod, at isinaulo ito ni Hadrat Abû Bakr.

Nang bumalik si Hadrat Abû Bakr mula sa paglalakbay patungong Makka al-Mukarrama, dinalaw siya sa kanyang bahay ng mga pangunahing tao ng Quraysh gaya nina ’Uqba ibn Abî Mu’ayt, Shayba, Abû Jahl at Abu’l-Bakhtarî. Tinanong sila ni Abû Bakr: “May nangyari ba sa inyo?” Sumagot sila: “May mangyayari pa bang mas kakatwa kaysa rito? Ang ulila ni Abû Tâlib ay nag-aangking propeta at sinasabing kayo, ang inyong mga ama at ang inyong mga lolo ay nasa huwad na relihiyon. Kung hindi dahil sa paggalang sa iyo, hindi na namin siya hinayaang mabuhay hanggang ngayon. Ikaw ang kanyang matalik na kaibigan; ikaw na ang lumutas sa bagay na ito.”

Pinaalis sila ni Hadrat Abû Bakr at nalaman niyang nasa bahay ni Hadrat Khadîja ang ating Pinuno, ang Propeta. Pumunta siya roon at kumatok sa pinto. Nang salubungin siya ng ating Pinuno, ang Propeta, nagtanong si Abû Bakr: “O Muhammad! Ano ba ang mga sinasabi tungkol sa inyo?” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Ako ang propeta ng Haqq ta’âlâ. Isinugo ako sa iyo at sa lahat ng anak ni Âdam. Sumampalataya ka, upang makamit mo ang kaluguran ng Haqq ta’âlâ at maingatan mo ang iyong kaluluwa mula sa Impiyerno.”

Nang itanong ni Hadrat Abû Bakr: “Ano ang patunay nito?”, sinabi ni Rasûl-i akram: “Ang patunay ay ang kuwento ng matandang nakita mo sa Yemen.” Sinabi ni Hadrat Abû Bakr: “Napakaraming matanda at kabataan ang nakita ko sa Yemen.” Sumagot ang ating Pinuno, ang Propeta: “Ang matandang nagpabaon sa iyo ng labindalawang taludtod at nagpadala ng mga iyon sa akin,” at binigkas niya ang lahat ng taludtod na iyon. Nang itanong ni Hadrat Abû Bakr: “Sino ang nagbalita nito sa inyo?”, sumagot siya: “Ang anghel na dumating sa mga propeta bago ako ang nagbalita nito sa akin.” Nang marinig ito, sinabi ni Abû Bakr: “Iabot ninyo sa akin ang inyong kamay,” hinawakan ang kanyang pinagpalang kamay, at naging Muslim sa pagsasabing: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh, wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh.”15 Taglay ang dakilang kagalakang noon lamang niya naramdaman sa kanyang buhay, umuwi si Abû Bakr bilang isang Muslim. Kaya sinabi rin sa isang hadîth sharîf: “Ang bawat taong inalok ko ng pananampalataya ay sumimangot at tumingin nang may pag-aalinlangan. Tanging si Abû Bakr as-Siddîq ang hindi nag-alinlangan ni nag-atubili kahit sandali sa pagtanggap ng pananampalataya.”

Isang araw, habang nagsasagawa ng salât ang ating Pinuno, ang Propeta, kasama ang ating ina na si Hadrat Khadîja, nakita sila ni Hadrat ’Alî. Sampu o labindalawang taong gulang siya noon. Pagkatapos ng salât ay nagtanong siya: “Ano ito?” Sinabi ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Ito ang relihiyon ng Allâhu ta’âlâ. Inaanyayahan kita sa relihiyong ito. Ang Allâhu ta’âlâ ay iisa; wala Siyang katambal. Inaanyayahan kita na sumampalataya sa Allah, na iisa at walang kapantay at walang katambal…” Sinabi ni Hadrat ’Alî: “Sasangguni muna ako sa aking ama.” Sinabi sa kanya ni Rasûlullah: “Kung hindi ka papasok sa Islam, huwag mong sasabihin kaninuman ang lihim na ito!” Kinaumagahan ay pumunta si Hadrat ’Alî kay Rasûlullah at nagsabi: “Yâ Rasûlallah! Ituro ninyo sa akin ang Islam,” at siya ay naging Muslim.16

Si Hadrat ’Alî ang ikatlo sa mga naging Muslim. Ang pagsasakripisyong ipinakita niya alang-alang kay Rasûl-i akram, at ang pagpili niya sa kanya nang higit sa kanyang sarili, ay higit sa anumang papuri.

Si Zayd ibn Hâritha ay kabilang sa mga unang sumampalataya. Pagkatapos nina Hadrat Khadîja, Hadrat Abû Bakr at Hadrat ’Alî, siya ang ikaapat, at sa mga pinalayang alipin ay nagkamit siya ng karangalang maging unang Muslim. Kasabay niya ay naging Muslim din ang kanyang asawang si Umm Ayman.17

Nang maging Muslim si Hadrat Abû Bakr, agad siyang pumunta sa kanyang mga kaibigang lubha niyang minamahal. Nahikayat din niya silang maging Muslim. Ang mga pangunahin sa kanila, na kabilang sa mga nangunguna sa mga Sahâba, ay sina ‘Uthmân ibn ‘Affân, Talha ibn ‘Ubaydullah, Zubayr ibn ‘Awwâm, ‘Abdurrahmân ibn ‘Awf at Sa’d ibn Abî Waqqâs, matataas na personalidad at mga pangunahing tao ng kanilang bayan.18 Ang walong taong ito na naging Muslim pagkatapos ng ating ina na si Hadrat Khadîja ay tinatawag na Sâbiqûn al-Islâm, ibig sabihin, ang mga unang Muslim. Isinalaysay ni Hadrat ‘Uthmân kung paano siya naging Muslim: “May isa akong tiya sa panig ng ina na isang manghuhula. Isang araw ay dinalaw ko siya. Sinabi niya sa akin: ‘Itinakda para sa iyo ang isang babae. Ngunit hindi ka pa makakikita ng ibang babae bago siya, ni siya ng ibang lalaki bago ka. Siya ay magiging isang babaeng maganda ang mukha, tumatalikod sa mundo, at anak ng isang dakilang propeta.’

Namangha ako sa mga salitang ito ng aking tiya. Sinabi pa niya sa akin: ‘May dumating na isang propeta. Bumaba sa kanya mula sa langit ang kapahayagan.’ Sinabi ko: ‘O tiya! Hindi pa kailanman narinig sa lungsod ang ganitong lihim. Kung gayon ay sabihin ninyo nang malinaw.’ Pagkatapos ay sinabi ng aking tiya: ‘Dumating ang pagkapropeta kay Muhammad ibn ‘Abdullah. Inaanyayahan niya ang mga tao sa relihiyon. Sa maikling panahon ay mapupuspos ng nûr ang daigdig dahil sa kanyang relihiyon, at puputulin ang ulo ng mga sumasalungat sa kanya.’

Labis akong naantig sa mga salitang ito ng aking tiya. Nabahala ako. May malaking pagkakaibigan sa pagitan namin ni Hadrat Abû Bakr; hindi kami kailanman naghihiwalay. Makalipas ang dalawang araw ay pumunta ako kay Hadrat Abû Bakr upang pag-usapan ang bagay na ito. Nang isalaysay ko ang sinabi ng aking tiya, sinabi niya sa akin: ‘O ‘Uthmân! Matalino kang tao. Paano magiging karapat-dapat sa pagkadiyos ang ilang batong hindi nakakikita at hindi nakaririnig, at walang kakayahang magdulot ng pakinabang o pinsala sa anumang bagay?’ Sinabi ko: ‘Tama ka; totoo ang salita ng aking tiya.’”

Matapos ipaliwanag ni Hadrat Abû Bakr kay Hadrat ’Uthmân ang Islam, dinala niya siya sa harapan ng ating Pinuno, na siyang Rasûl ath-Thaqalayn, ibig sabihin, ang Propeta ng mga tao at ng mga jinn. Sinabi ng ating minamahal na Propeta kay Hadrat ’Uthmân: “O ’Uthmân! Inaanyayahan ka ng Haqq ta’âlâ bilang panauhin sa Paraiso. Tumugon ka rin sa paanyayang ito (tanggapin mo ito). Isinugo ako sa lahat ng tao bilang gabay sa tamang landas (hidâya).” Sa harap ng matatayog na kalagayan ni Rasûlullah at ng mga salitang binigkas niya nang may masayang mukha, nawala sa sarili si Hadrat ’Uthmân, at nang may matinding pananabik at ganap na pagsuko ay sinabi niya: “Ash-hadu an lâ ilâha illallâh, wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh,” at siya ay naging Muslim.

Sa unang tatlong taon ng kanyang pagkapropeta, lihim na inanyayahan ng ating Pinunong Rasûlullah ang mga tao sa Islam. Unti-unting naging Muslim ang mga tao, isa-isa at dala-dalawa. Sa panahong ito, umabot lamang sa halos tatlumpu ang bilang ng mga Muslim. Isinasagawa nila ang kanilang pagsamba sa kanilang mga bahay, at lihim nilang binabasa at isinasaulo ang mga marangal na âyat ng Qur’ân al-karîm na ipinapahayag.

“Ang Sâbiqûn al-Islâm, ibig sabihin, ang mga unang Muslim: Abû Bakr as-Siddîq, ’Alî ibn Abî Tâlib, Zayd ibn Hâritha, ’Uthmân ibn ’Affân, ’Abdurrahmân ibn ’Awf, Sa’d ibn Abî Waqqâs, Zubayr ibn ’Awwâm at Talha ibn ’Ubaydullah” (radiy-Allâhu ’anhum ajma’în)

Ang paanyaya sa malalapit na kamag-anak

Sa pagbaba ng sûra al-Muddaththir, sinimulan ng ating Pinunong Rasûlullah na anyayahan ang mga tao sa relihiyon ng Islam. Lihim niyang isinasagawa ang paanyayang ito. Makalipas ang ilang panahon ay bumaba ang marangal na âyat na may kahulugang: “Babalaan mo ang iyong malalapit na kamag-anak tungkol sa parusa ng Allâhu ta’âlâ, at anyayahan mo sila sa tunay na relihiyon.”19 Dahil dito, ipinadala ng ating Pinuno, ang Propeta Muhammad ’alaihis-salâm, si Hadrat ’Alî upang anyayahan ang kanyang mga kamag-anak sa relihiyon, at inanyayahan niya silang lahat sa bahay ni Abû Tâlib. Inihain niya sa harap nila ang isang pinggan ng pagkaing sapat para sa isang tao at isang mangkok ng gatas; siya mismo ang unang nagsimula sa pagbigkas ng basmala, at sinabi niya sa mga kamag-anak na dumating: “Kumain kayo.” Apatnapung tao ang dumating. Ngunit nabusog silang lahat sa pagkaing inihain, at hindi ito nabawasan kahit kaunti. Namangha ang mga dumating sa himalang ito. Pagkatapos ng pagkain ay magsasalita na sana ang ating Pinuno, ang Propeta, upang anyayahan ang kanyang mga kamag-anak sa Islam. Nang sandaling iyon ay sinabi ng kanyang tiyo na si Abû Lahab nang may pagkapoot: “Hindi pa kami nakakita ng salamangkang gaya nito ngayon. Ginayuma kayo ng inyong kamag-anak sa pamamagitan ng salamangka. O anak ng aking kapatid! Wala pa akong nakitang ibang taong nagdala ng kasamaan at kapahamakan gaya ng dinala mo,” at nagpatuloy siya sa mapang-insultong pananalita.

Sinabi ng ating Propeta kay Abû Lahab: “Ginawan mo ako ng kasamaang hindi magagawa ng Quraysh at ng lahat ng tribong Arabe!” Nagkahiwa-hiwalay sila nang wala ni isa sa kanilang naging Muslim. Hindi nagtagal matapos ang pangyayaring ito, muli niyang inanyayahan ang kanyang mga kamag-anak. Muling tinipon silang lahat ni Hadrat ’Alî.

Gaya ng dati ay inihainan sila ng pagkain. Pagkatapos ng pagkain ay tumayo ang ating Pinuno, ang Propeta, at nagsabi: “Ang papuri ay sa Allâhu ta’âlâ lamang. Sa Kanya lamang ako humihingi ng tulong. Sa Kanya ako sumasampalataya, sa Kanya ako umaasa. Tiyak kong nalalaman at ipinahahayag ko na walang diyos maliban sa Allâhu ta’âlâ; Siya ay iisa. Wala Siyang kapantay at wala Siyang katambal.” Pagkatapos ay nagpatuloy siya: “Hindi ako kailanman nagsisinungaling sa inyo; ipinahahayag ko sa inyo ang katotohanan… Inaanyayahan ko kayo na sumampalataya sa Allâhu ta’âlâ, na iisa at walang ibang diyos maliban sa Kanya. Ako ang propetang isinugo Niya sa inyo at sa buong sangkatauhan. Sumpa man sa Allah, kung paanong kayo ay nakakatulog, gayundin kayo mamamatay; at kung paanong kayo ay nagigising mula sa pagkakatulog, gayundin kayo bubuhaying muli; pananagutin kayo sa lahat ng inyong ginawa, at tatanggap kayo ng gantimpala sa inyong mabubuting gawa at ng parusa sa inyong masasamang gawa. At iyon ay alinman sa walang-hanggang pananatili sa Paraiso o walang-hanggang pananatili sa Impiyerno. Kayo ang mga unang tao na binabalaan ko tungkol sa parusa ng Kabilang-buhay.”

Matapos marinig ni Abû Tâlib ang mga salitang ito, sinabi niya: “O aking iginagalang na pamangkin! Wala akong alam na bagay na higit na mahalaga kaysa sa pagtulong sa iyo. Tinanggap namin at niyakap ang iyong mga payo, at buong puso naming pinatotohanan ang iyong mga salita. Ang mga nagtipon dito ngayon ay mga anak ng iyong lolo na si ’Abdulmuttalib. Walang alinlangang ako rin ay isa sa kanila. Sa amin ay ako ang unang tatakbo patungo sa iyong ninanais. Ipinapangako ko na hindi ako titigil kahit sandali sa pagpalibot at pag-iingat sa iyo. Ipagpatuloy mo ang iniutos sa iyo. Ngunit tungkol sa pag-iwan sa aking lumang relihiyon, hindi ko natagpuang sumusunod sa akin ang aking nafs.”

Maliban kay Abû Lahab, malumanay na nagsalita ang mga kamag-anak at mga tiyong naroon. Ngunit nagsalita si Abû Lahab nang may kapangahasan at nagbitiw ng mga pagbabanta: “O mga anak ni ’Abdulmuttalib! Pigilan na ninyo siya bago pa siya hawakan sa kamay at pigilan ng iba. Kung tatanggapin ninyo ngayon ang sinasabi niya, daranas kayo ng kaabahan at kahihiyan. Kung ipagtatanggol ninyo siya, papatayin kayong lahat…” Bilang sagot kay Abû Lahab, sinabi ng tiya ng ating Pinuno, ang Propeta: “O aking kapatid! Nararapat ba sa iyo na pabayaang walang tulong ang anak ng ating kapatid at ang kanyang relihiyon? Sumpa man sa Allah, ipinahahayag ng mga iskolar na nabubuhay ngayon na may darating na isang propeta mula sa lahi ni ’Abdulmuttalib. Siya ang propetang iyon.”

Sa kabila ng mga salitang ito, nagpatuloy si Abû Lahab sa kanyang pangit na pananalita. Sa galit kay Abû Lahab, sinabi ni Abû Tâlib: “O duwag! Sumpa man sa Allah, habang nabubuhay kami, kami ang kanyang mga katulong at tagapagtanggol.” At humarap siya kay Muhammad ’alaihis-salâm at nagsabi: “O anak ng aking kapatid! Ipaalam mo sa amin kung kailan mo nais anyayahan ang mga tao na sumampalataya sa iyong Panginoon; magsasandata kami at sasama sa iyo.” Pagkatapos ay muling nagsalita ang Karangalan ng sansinukob at nagsabi: “O mga anak ni ’Abdulmuttalib! Sumpa man sa Allah, walang sinuman sa mga Arabe ang nagdala sa kanyang bayan ng anumang higit na matayog at higit na mabuti kaysa sa dinala ko sa inyo, na mabuti para sa inyong mundo at sa inyong Kabilang-buhay (ibig sabihin, ang relihiyong ito). Inaanyayahan ko kayo na bigkasin ang dalawang salitang magaan sa dila at mabigat sa timbangan: na sumaksi kayo na walang diyos maliban sa Allah at na ako ang Kanyang alipin at ang Kanyang Rasûl. Iniutos sa akin ng Allâhu ta’âlâ na anyayahan kayo rito. Kung gayon, sino sa inyo ang tatanggap sa paanyaya kong ito at magiging katulong ko sa landas na ito?” Walang nagsalita. Iniyuko nilang lahat ang kanilang ulo. Tatlong ulit na inulit ng ating Pinuno, ang Propeta, ang mga salitang ito. Sa bawat pagbigkas niya ay tumatayo si Hadrat ’Alî. Sa ikatlong pagkakataon ay sinabi niya: “Yâ Rasûlallah! Bagaman ako ang pinakabata sa kanila sa gulang, ako ang magiging katulong ninyo.” Dahil dito ay hinawakan ng ating Pinunong Rasûlullah ang kamay ni Hadrat ’Alî.

Nagkahiwa-hiwalay ang iba nang may pagkamangha. Labis na nalungkot ang Habîb ng Allâhu ta’âlâ (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa ganitong pakikitungo ng kanyang mga kamag-anak.

Ngunit nang hindi nawawalan ng loob, ipinagpatuloy niya ang kanyang paanyaya upang maligtas sila mula sa Impiyerno at makamit nila ang kaligayahan.

Sa ikaapat na taon ng bi’tha ay bumaba ang ika-94 na âyat ng sûra al-Hijr. Nang dumating ang banal na utos na may kahulugang: “(O Aking Habîb!) Ipahayag mo nang lantaran ang iniutos sa iyo (ang mga utos at ang mga pagbabawal). Tumalikod ka sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan! Huwag mong pansinin ang kanilang mga salita!”, sinimulan ng ating minamahal na Propeta na anyayahan nang lantaran ang mga taga-Mecca sa Islam. Isang araw ay umakyat siya sa burol ng Safâ at nagsabi: “O mga taga-Quraysh! Magtipon kayo rito at pakinggan ninyo ang aking mga salita!” Nang magtipon na ang mga tribo, nagtanong siya: “O aking bayan! Nakarinig na ba kayo ng kasinungalingan mula sa aking bibig?” Sabay-sabay nilang sinabi: “Hindi, kailanman.” Sinabi niya: “Ipinagkaloob sa akin ng Allâhu ta’âlâ ang pagkapropeta at isinugo Niya ako sa inyo bilang propeta.” Pagkatapos ay binigkas niya ang ika-158 na âyat ng sûra al-A’râf, na may kahulugang: “(O Aking Habîb!) Sabihin mo sa kanila: ’O mga tao! Ako ang Sugo ng Allâhu ta’âlâ, ang May-ari ng mga lupa at ng mga langit, na isinugo sa inyong lahat. Siya ang nagbibigay ng kamatayan at ng buhay sa bawat nilalang na may buhay. Walang diyos (na karapat-dapat sambahin) maliban sa Kanya.’” Ang kanyang tiyo na si Abû Lahab, na kabilang sa mga nakikinig, ay sumigaw nang may galit, habang nagpupumilit sa kawalang-pananampalataya (kufr): “Nabaliw ang anak ng aking kapatid! Huwag ninyong pakinggan ang salita ng taong hindi sumasamba sa ating mga diyus-diyusan at tumalikod sa ating relihiyon!” Nagkahiwa-hiwalay ang mga naroon, at walang sinumang sumampalataya. Bagaman alam nilang tapat sa pananalita at may matayog na pag-uugali ang ating Pinuno, ang Propeta, tumalikod sila sa kanya at naging kanyang mga kaaway.

“Babalaan mo ang iyong malalapit na kamag-anak tungkol sa parusa ng Allah, at anyayahan mo sila sa tunay na relihiyon” Shu’arâ: 214

Sa isa pang araw, sinunod niya ang utos ng Allâhu ta’âlâ: “Ipahayag mo nang lantaran ang iniutos sa iyo (ang mga utos at ang mga pagbabawal)”, at muli siyang umakyat sa burol ng Safâ. Sa malakas at matunog na tinig ay tinawag niya ang mga tao: “Yâ sabâhâh! Halikayo rito, magtipon kayo; mayroon akong mahalagang balita para sa inyo!”20 Dahil sa panawagang ito, nagtakbuhan ang mga tribo at nagtipon. Nagsimula silang maghintay nang may pagkamangha at pananabik. Ang mga hindi nakadalo ay nagpadala ng kanilang mga tauhan upang malaman kung bakit nagtitipon ang mga tao. Isang pangkat mula sa mga dumating ang nagsimulang magtanong: “O Muhammad al-Amîn! Bakit mo kami tinipon dito? Anong balita ang ipababatid mo sa amin?” Nagsimula siyang magsalita sa pagtawag na: “O mga tribo ng Quraysh!” Nakinig ang lahat nang may malaking pansin. Nagpatuloy siya: “Ang aking kalagayan at ang inyong kalagayan ay gaya ng isang lalaking nakakita sa kaaway at tumakbo patungo sa kanyang pamilya upang balaan sila, at dahil sa takot na maunahan siya ng kaaway sa kanyang pamilya at saktan sila, ay sumigaw: ‘Yâ sabâhâh!’ (Napaligiran at nakubkob tayo ng kaaway! Sumapit na ang umaga! Maghanda kayo agad sa labanan!) O mga taga-Quraysh! Kung sasabihin ko sa inyo na sa likod ng bundok na ito ay may isang hukbo ng kaaway na malapit nang sumalakay sa inyo, paniniwalaan ba ninyo ako?” Sinabi nila: “Oo, paniniwalaan ka namin. Sapagkat hanggang ngayon ay wala kaming nakita sa iyo kundi katapatan. Hindi ka namin kailanman nakitang nagsinungaling!…”

Pagkatapos ay tinawag niya sa pangalan ang lahat ng tribo ng Quraysh: “O mga anak ni Hâshim! O mga anak ni ’Abdu Manâf! O mga anak ni ’Abdulmuttalib!”, at nagpatuloy siya: “Ako ang tagapagbabala sa inyo tungkol sa isang matinding parusang tiyak na darating. Iniutos sa akin ng Allâhu ta’âlâ na babalaan ang aking pinakamalalapit na kamag-anak tungkol sa parusa ng Kabilang-buhay. Inaanyayahan ko kayo na sumampalataya sa pagsasabing: Lâ ilâha illallâhu wahdahû lâ sharîka lah (ang Allah ay iisa, walang diyos maliban sa Kanya). At ako ang Kanyang alipin at ang Kanyang Rasûl. Kung sasampalataya kayo rito, papasok kayo sa Paraiso. Hangga’t hindi ninyo sinasabi ang ‘Lâ ilâha illallâh’, wala akong maidudulot sa inyo na anumang pakinabang sa mundong ito ni anumang bahagi sa Kabilang-buhay.” Mula sa mga tribong nakikinig, sinabi ni Abû Lahab: “Dahil lang ba rito kaya mo kami tinipon?”, at ibinato niya sa ating minamahal na Propeta ang batong pinulot niya sa lupa. Mula sa iba ay walang dumating na ganitong pagsalungat; nagkahiwa-hiwalay sila habang nag-uusap-usap.21

Kahit ilagay pa nila ang araw sa aking kanang kamay!

Pagkatapos ng mga paanyayang ito, saanman makakita ang ating minamahal na Propeta ng isang tao o isang pangkat, ipinaliliwanag niya sa kanila ang Islam. Ipinahayag niya na ang tunay na kaligtasan ay posible lamang sa paglayo sa pagsunod sa nafs, sa pang-aapi, sa kawalang-katarungan at sa lahat ng uri ng masasamang gawa, at sa pagsampalataya sa Allâhu ta’âlâ. Mahigpit itong sinalungat ng mga sumusunod sa mga hangarin at pagnanasa ng kanilang nafs, ng mga umaapi sa mahihina, at ng mga labis na nagmamalabis. Nang makita nilang wawakasan ang lahat ng kanilang tiwaling gawain, itinatwa nila ang ipinahahayag ni Muhammad ’alaihis-salâm. Kinaaway nila siya at ang mga sumampalataya. Noong una ay nanlilibak ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Pagkatapos ay nagpasiya silang dagdagan ang panggigipit at pagpapahirap. Nais nilang takutin ang mga mananampalataya at patayin ang adhikain ng Islam habang sumisibol pa lamang. Nangunguna sa kanila sina Abû Jahl, ’Utba, Shayba, Abû Lahab, ’Uqba ibn Abî Mu’ayt, ’Âs ibn Wâ’il, Aswad ibn Muttalib, Aswad ibn ’Abdu Yaghûth, Walîd ibn Mughîra…

Isang araw ay sinabi nina ’Utba, Shayba at Abû Jahl kay Abû Tâlib: “Kayo ang aming nakatatanda. Lagi namin kayong iginagalang at pinararangalan. Ngunit ngayon ay nagtatag ng isang bagong relihiyon ang anak ng inyong kapatid. Nilalait niya ang aming mga diyus-diyusan at pinararatangan kami ng kawalang-pananampalataya (kufr). Payuhan ninyo siya. Pigilan ninyo siya sa bagay na ito. Kung hindi siya titigil, alam namin kung paano siya haharapin…”

Pinayapa sila ni Abû Tâlib at pinauwi, at upang hindi malungkot ang ating Propeta, inilihim niya sa kanya ang bagay na ito. Makalipas ang ilang panahon, muling nagtipon ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at pumunta kay Abû Tâlib. Sinabi nila: “Dati na kaming pumunta sa inyo at ipinabatid namin sa inyo ang kalagayan. Hindi ninyo pinansin ang aming mga salita. Patuloy pa rin niyang nilalait ang aming mga diyus-diyusan. Hindi na namin ito makayanan. Lalabanan namin kayong dalawa hanggang sa huling patak ng aming dugo. Dito sa Mecca, mapupuksa siya o kami.” Sinikap silang payapain ni Abû Tâlib, ngunit nagpumilit sila sa kanilang katigasan ng ulo.22

Kung paanong ayaw ni Abû Tâlib na masaktan ang damdamin ng ating Pinunong Rasûlullah, ayaw rin niyang magkaroon ng anumang alitan sa pagitan niya at ng kanilang mga kalipi. Pumunta siya sa ating Propeta at sinabi: “O Muhammad! Nagkaisa ang buong bayan sa pagkapoot sa iyo, at dumating sila sa akin upang magreklamo. Hindi mabuti ang alitan sa pagitan ng magkakamag-anak. Nais nila na huwag mo na silang tawaging kâfir at huwag mo na silang laitin sa pagsasabing nasa maling landas sila.” Dahil dito ay sinabi ng Habîb-i akram:

“O tiyo! Alamin mo na kahit ilagay pa nila ang araw sa aking kanang kamay at ang buwan sa aking kaliwang kamay (anuman ang kanilang ipangako), hindi ko kailanman tatalikuran ang relihiyong ito, ni ang pagpapahayag at pagpapabatid nito sa mga tao. Ipalalaganap ng Allâhu ta’âlâ ang relihiyong ito sa buong daigdig at matatapos ang aking tungkulin, o iaalay ko ang aking buhay sa landas na ito.” At tumayo siya. Puno ng luha ang kanyang mga pinagpalang mata.

Nang makita ni Abû Tâlib na nalungkot ang ating Pinunong Rasûlullah, pinagsisihan niya ang kanyang mga sinabi. Niyakap niya siya sa leeg at sinabi: “O anak ng aking kapatid! Ipagpatuloy mo ang iyong landas; gawin mo ang iyong nais. Hangga’t ako’y nabubuhay, kakandilihin at ipagtatanggol kita.”23

Nang maunawaan ng sampu sa mga pangunahing tao ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na kinakandili ni Abû Tâlib si Hadrat Muhammad, isinama nila si ’Umâra ibn Walîd at pumunta kay Abû Tâlib. Gumawa sila ng isang alok na imposibleng tanggapin: “O Abû Tâlib! Alam ninyo na itong si ’Umâra ang pinakamakisig, ang pinakamalakas at ang may pinakamabuting pag-uugali sa mga kabataang lalaki ng Mecca. Bukod pa rito, siya ay makata. Ibibigay namin siya sa inyo; gamitin ninyo siya sa inyong mga gawain. Kapalit ni ’Umâra, ibigay ninyo sa amin si Muhammad upang patayin namin siya. Tao kapalit ng tao! Ano pa ang nais ninyo?” Labis na nagalit si Abû Tâlib sa mga salitang ito at sinabi: “Ibigay muna ninyo sa akin ang sarili ninyong mga anak na lalaki. Ako ang papatay sa kanila. Pagkatapos ay ibibigay ko sa inyo ang aking pamangkin.” Naunawaan noon ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang bigat ng usapin, at sinabi nila: “Ngunit hindi naman ginagawa ng aming mga anak ang ginagawa niya…” Sinabi ni Abû Tâlib: “Nanunumpa ako na ang aking pamangkin ay higit na mabuti kaysa sa lahat ng inyong mga anak. Kung gayon, ibibigay ninyo sa akin ang inyong anak upang pakainin at palakihin ko, at kukunin ninyo ang aking sariling laman at dugo upang patayin, ha!… Kahit ang inahing kamelyo ay walang ibang hinahanap-hanap at kinahahabagan kundi ang sarili nitong anak. Napakalayo ng bagay na ito sa katwiran at sa lohika. Lumampas na sa hangganan ang usapin. Ang sinumang kaaway ni Muhammad (’alaihis-salâm), ang aking sariling laman at dugo, ay kaaway ko rin. Alamin ninyo ito nang mabuti, at gawin ninyo ang lahat ng inyong makakaya!”24 Galit na galit na tumayo ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at umalis. Agad na tinipon ni Abû Tâlib ang mga anak ni Hâshim at ang mga anak ni ’Abdulmuttalib. Ipinaliwanag niya sa kanila ang kalagayan at nahikayat silang tulungan ang ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Babaliin ang mga brasong magtatangkang pumatay kay Rasûlullah. Sa bagay na ito ay nagkaisa sila laban sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Si Abû Lahab lamang ang hindi sumama. Sinabi sa kanila ni Abû Tâlib: “O mga magigiting! Bukas, isukbit ng bawat isa sa inyo ang kanyang tabak sa baywang at sumunod kayo sa akin!”

“O tiyo! Alamin mo na kahit ilagay pa nila ang araw sa aking kanang kamay at ang buwan sa aking kaliwang kamay (anuman ang kanilang ipangako), hindi ko kailanman tatalikuran ang relihiyong ito, ni ang pagpapahayag at pagpapabatid nito sa mga tao. Ipalalaganap ng Allâhu ta’âlâ ang relihiyong ito sa buong daigdig at matatapos ang aking tungkulin, o iaalay ko ang aking buhay sa landas na ito” Ang ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm

Kinabukasan, pumunta si Abû Tâlib sa bahay ng ating Pinuno, ang Propeta, at magkakasama silang naglakad patungo sa Haram ash-Sharîf. Sumusunod sa kanila ang mga magigiting na lalaki ng mga anak ni Hâshim. Nakarating sila sa Ka’ba at humarap sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Sinabi ni Abû Tâlib sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan: “O mga Quraysh! Narinig ko na nagpasiya kayong patayin ang anak ng aking kapatid. Alam ba ninyo na ang mga kabataang ito sa aking likuran, hawak ang kanilang mga tabak, ay naiinip na naghihintay ng isang hudyat mula sa akin? Nanunumpa ako na kapag pinatay ninyo si Muhammad, wala akong ititirang buhay ni isa man sa inyo!…” Pagkatapos nito ay nagsimula siyang bumigkas ng mga tula na pumupuri sa ating minamahal na Propeta. Nagkahiwa-hiwalay ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan na naroon, sa pangunguna ni Abû Jahl.