PAGPAPAHIRAP, PAGPAPASAKIT AT PANG-AAPI

Matuyo nawa ang mga kamay ni Abû Lahab

Ang bahay ng ating Pinuno, ang Propeta, ay nasa pagitan ng mga bahay ng dalawang mabangis na mapagsamba sa diyus-diyusan, sina Abû Lahab at ’Uqba ibn Abî Mu’ayt. Sa bawat pagkakataon ay sinisikap nilang pahirapan ang ating minamahal na Propeta. Itinatapon pa nga nila sa gabi ang mga lamang-loob ng hayop sa harap ng pinto ng ating Pinunong Rasûlullah. Hindi pa roon nasisiyahan ang kanyang tiyo na si Abû Lahab: mula sa bahay ng kanyang kapitbahay na si ’Adiyy ay pinahihirapan niya siya sa pamamagitan ng pagbato sa kanya.

Hindi rin nagpapahuli sa kanya ang kanyang asawang si Umm Jamîl: ikinakalat niya ang mga sangang may tinik na kanyang tinitipon sa mga daang dadaanan ni Rasûlullah, upang tumusok ang mga ito sa kanyang mga pinagpalang paa. Isang araw, habang ibinubuhos ni Abû Lahab sa harap ng pinto ng ating Pinuno, ang Propeta, ang duming dala niya, nakita siya ni Hadrat Hamza. Agad na tumakbo si Hamza, sinunggaban ang kanyang kapatid na si Abû Lahab, at ibinuhos sa ulo ni Abû Lahab ang duming siya mismo ang nagdala.

Matapos ang mga pagpapahirap na ito ni Abû Lahab at ng kanyang asawa, ipinahayag tungkol sa kanila ang sûra Tabbat, na nagsisimula sa mga salitang: “Matuyo nawa ang mga kamay ni Abû Lahab, at natuyo na nga…” Nang marinig ni Umm Jamîl, ang asawa ni Abû Lahab, na may sûrang ipinahayag tungkol sa kanila, sinimulan niyang hanapin ang ating Pinuno, ang Propeta. Nang malaman niyang nasa Ka’ba siya, kumuha siya ng isang malaking bato at pumunta roon. Nang sandaling iyon ay tinatamasa ni Hadrat Abû Bakr ang karangalang makausap ang ating Propeta.

Nang makita niyang may hawak na bato si Umm Jamîl, sinabi niya: “Yâ Rasûlallah! Paparating si Umm Jamîl. Napakasamang babae niya; natatakot ako na saktan niya kayo. Mabuti sanang lumayo kayo sa isang sulok upang hindi kayo mapahirapan.” Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Hindi niya ako makikita.” Tumayo si Umm Jamîl sa harap mismo ni Hadrat Abû Bakr at nagsalita ng mga hamak na salita: “O Abû Bakr! Sabihin mo agad kung nasaan ang kaibigan mong iyan! Kinutya niya ako at ang aking asawa sa tula at nilait kami. Kung siya ay makata, makata rin ako at ang aking asawa. Heto, kinukutya ko rin siya sa tula. Naghihimagsik kami laban sa kanya, hindi namin tinatanggap ang kanyang pagkapropeta, at hindi rin namin gusto ang kanyang relihiyon. Nanunumpa ako na kung makita ko lamang siya, ihahampas ko ang batong ito sa kanyang ulo…” Nang sabihin ni Hadrat Abû Bakr: “Ang aking kasama ay hindi makata at hindi ka niya kinutya sa tula,” tumalikod si Umm Jamîl at umalis. Humarap si Hadrat Abû Bakr sa ating Pinuno, ang Propeta, at nagtanong: “Yâ Rasûlallah! Hindi ba niya kayo nakita?” Sinabi niya: “Hindi niya ako nakita. Ginawa ng Allâhu ta’âlâ na hindi ako makita ng kanyang mga mata.”2

Sa mga pinagpalang anak na babae ng ating Pinuno, ang Propeta, si Hadrat Umm Kulthûm ay ipinagkasundong ikasal kay ’Utayba, anak ni Abû Lahab, at si Hadrat Ruqayya naman sa isa pa niyang anak na si ’Utba; ngunit hindi pa sila naikakasal.

Nang ipahayag ang sûra Tabbat, iminungkahi ni Abû Lahab, na nakatakda sa Impiyerno, ng kanyang asawa at ng mga pangunahing tao ng Quraysh kina ’Utba at ’Utayba: “Sa pagkuha ninyo sa kanyang mga anak na babae ay pinagaan ninyo ang kanyang pasanin. Hiwalayan ninyo ang kanyang mga anak upang siya’y mahirapan. Kukunin namin para sa inyo ang sinumang dalaga ng Quraysh na nais ninyo.” Sinabi nila: “Sige, hiniwalayan na namin sila.” Ang hamak na si ’Utayba ay lumampas pa: pumunta siya sa harapan ng ating Propeta (sall-Allâhu ta’âlâ ’alaihi wa sallam) at nilait siya: “O Muhammad! Hindi kita kinikilala, ni ang iyong relihiyon. Hiniwalayan ko na rin ang iyong anak. Mula ngayon, huwag mo akong mahalin, at hindi rin kita mamahalin! Huwag kang pumunta sa akin, at hindi rin ako pupunta sa iyo!…” Pagkatapos ay sinalakay niya ang ating minamahal na Propeta at kumapit sa kanyang pinagpalang kuwelyo. Pinunit niya ang kanyang kamiseta at nilait siya. Dahil dito, binigkas ng ating minamahal na Propeta ang sumpa laban sa kanya: “O aking Panginoon! Ipadala Mo laban sa kanya ang isa sa Iyong mga mababangis na hayop!” Nang pumunta ang sawimpalad na si ’Utayba sa kanyang ama at isinalaysay ang nangyari, sinabi ni Abû Lahab: “Natatakot ako sa panalangin ni Muhammad laban sa aking anak.” Makalipas ang ilang araw, ipinadala ni Abû Lahab ang kanyang anak na si ’Utayba sa Damascus upang makipagkalakalan. Huminto ang karaban upang magpalipas ng gabi sa isang lugar na tinatawag na Zarqâ. Nagsimulang gumala-gala sa paligid ang isang leon. Pagkakita na pagkakita ni ’Utayba rito, sinabi niya: “Kahabag-habag ako! Nanunumpa ako na tinanggap ang sumpa ni Muhammad (’alaihis-salâm). Lalapain ako ng leong ito! Kahit nasa Mecca siya, siya ang aking mamamatay-tao!” Makalipas ang ilang sandali ay naglaho ang leon. Pinatulog nila si ’Utayba sa isang medyo mataas na lugar. Sa gabi ay muling dumating ang leon. Inamoy nito isa-isa ang mga tao sa karaban hanggang sa marating nito si ’Utayba. Sinunggaban siya nito, nilaslas ang kanyang tiyan, hinawakan ang kanyang ulo, at sa isang kakila-kilabot na kagat ay tinapos siya. Habang nagsisisigaw at nananaghoy, nalagutan ng hininga si ’Utayba, na nagsasabing: “Hindi ba sinabi ko sa inyo na si Muhammad ang pinakatapat sa pananalita sa lahat ng tao?” At si Abû Lahab, nang marinig niyang nilapa ng isang leon ang kanyang anak, ay umiyak at nagsabi: “Hindi ba sinabi ko sa inyo na natatakot ako sa panalangin ni Muhammad laban sa aking anak?”3

“Matuyo nawa ang mga kamay ni Abû Lahab (mapahamak nawa siya), at natuyo na nga. Hindi siya napakinabang ng kanyang kayamanan (ang minana niya sa kanyang ama) ni ng kanyang kinita. Papasok siya sa isang apoy na nagliliyab, at gayundin ang kanyang asawa, bilang tagapasan ng panggatong, na may baluktot na lubid sa kanyang leeg” Tabbat: 1–5

Inaanyayahan ng ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang mga tao sa walang-hanggang kaligayahan; inaanyayahan niya silang sumampalataya sa pag-iral at sa kaisahan ng Allâhu ta’âlâ, at nagsisikap siya upang hindi sila masunog sa Impiyerno. Ngunit ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ay nagsasabing: “Ito ang relihiyon ng aming mga ninuno,” at ipinagpapatuloy nila ang pagsamba sa mga diyus-diyusan. Inaanyayahan sila ng ating Pinuno, ang Propeta, na mamuhay nang karapat-dapat sa tao, na magkaroon ng dangal at karangalan, na makalaya sa kawalang-halaga at umakyat sa matataas at dakilang antas. Ngunit nagmamatigas sila sa kanilang katigasan ng ulo. Nangunguna si Abû Lahab sa mga nanlalait at nagpapahirap sa kanya. Palagi niyang sinusundan si Rasûlullah at sinisikap niyang pigilan ang mga tao sa pakikinig sa kanya at magtanim ng pag-aalinlangan sa kanilang isipan. Tuwing sinasabi ng ating Pinunong Rasûlullah sa mga pook ng pagtitipon at sa mga perya: “O mga tao! Sabihin ninyo ang ‘Lâ ilâha illallâh’ upang kayo’y maligtas!”, agad siyang humahabol sa likuran niya at nagsasabi: “O mga tao! Ang nagsasalitang ito ay aking pamangkin. Huwag na huwag kayong maniniwala sa kanyang salita. Lumayo kayo sa kanya!”

Isang araw, nagsasagawa ng salât (pagdarasal) si Muhammad ’alaihis-salâm sa Ka’ba ash-Sharîfa. Isang pangkat ng pitong mapagsamba sa diyus-diyusan mula sa mga pangunahing tao ng Quraysh, kabilang sina Abû Jahl, Shayba ibn Rabî’a, ’Utba ibn Rabî’a at ’Uqba ibn Abî Mu’ayt, ang dumating at umupo malapit kay Rasûlullah. Sa paligid ay naroon ang tiyan at ang mga tira ng isang kamelyong kinatay noong nakaraang araw. Humarap ang hamak na si Abû Jahl sa kanyang mga kasama at gumawa ng isang kasuklam-suklam na mungkahi: “Sino sa inyo ang kukuha sa tiyang iyan ng kamelyo at maglalagay nito sa pagitan ng dalawang balikat ni Muhammad kapag nagpatirapa siya sa sajda?” Agad na tumayo si ’Uqba ibn Abî Mu’ayt, ang pinakamapang-api, ang pinakamalupit, ang pinakawalang-awa at ang pinakasawimpalad sa lahat ng naroon, at nagsabi: “Ako ang gagawa.” Habang nasa sajda ang ating Propeta, inilagay niya ang tiyan, kasama ang laman nito, sa kanyang mga pinagpalang balikat. Nagsimulang humagalpak ng tawa ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan na nanonood. Pinahaba ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang sajda at hindi niya itinaas ang kanyang pinagpalang ulo. Nang sandaling iyon ay nakita ni ’Abdullah ibn Mas’ûd, isa sa mga Sahâba, ang nangyayari. Isinalaysay niya ang pangyayaring ito nang ganito:

“Nang makita ko si Rasûlullah sa ganoong kalagayan, umakyat ang dugo sa aking ulo. Ngunit wala akong bayan o tribong magtatanggol sa akin mula sa kamay ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Wala akong sinuman at ako’y mahina. Nang sandaling iyon ay wala man lamang akong lakas upang magsalita. Nakatayo lamang ako at naghihintay, pinagmamasdan si Rasûlullah nang may malaking kalungkutan.

Kung may lakas lamang sana ako noon o isang tagapagtanggol na makapag-iingat sa akin laban sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan, inalis ko sana at itinapon ang inilagay nila sa pinagpalang balikat ng Rasûl ’alaihis-salâm! Habang naghihintay ako nang ganoon, ipinabalita nila ito kay Hadrat Fâtima, ang anak na babae ni Rasûlullah. Maliit pa noon si Fâtima. Patakbo siyang dumating at itinapon ang nasa ibabaw ng kanyang ama. Binigkas niya ang sumpa laban sa mga gumawa nito at nagsalita sa kanila ng mabibigat na salita. Tinapos ng ating Pinunong Rasûlullah ang kanyang salât na para bang walang nangyari, at pagkatapos ay sinabi niya nang tatlong beses:

‘O Allah! Ipinauubaya ko sa Iyo ang pangkat na ito ng Quraysh! O Allah! Ipinauubaya ko sa Iyo si Abû Jahl ‘Amr ibn Hishâm! O Allah! Ipinauubaya ko sa Iyo si ‘Utba ibn Rabî’a! O Allah! Ipinauubaya ko sa Iyo si Shayba ibn Rabî’a! O Allah! Ipinauubaya ko sa Iyo si ‘Uqba ibn Abî Mu’ayt! O Allah! Ipinauubaya ko sa Iyo si Umayya ibn Khalaf! O Allah! Ipinauubaya ko sa Iyo si Walîd ibn ‘Utba! O Allah! Ipinauubaya ko sa Iyo si ‘Umâra ibn Walîd!’

Nang marinig ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang sumpang ito, tumigil sila sa pagtawa at nagsimulang matakot, sapagkat naniniwala sila na tinatanggap ang panalanging ginagawa sa Baytullah. Sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah kay Abû Jahl: ‘Sumpa man sa Allah, titigil ka rito, o magpapababa ang Allâhu ta’âlâ ng isang sakuna sa iyong ulo.’ Nanunumpa ako sa Allâhu ta’âlâ na nakita ko ang bawat isa sa mga taong binanggit ni Rasûlullah ang pangalan na pinatay at nakahandusay sa lupa sa Labanan sa Badr, at na itinambak sila sa hukay ng Badr na gaya ng bangkay na nangangamoy dahil sa init.”

Isang araw, sinabi ni Abû Jahl sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh sa Baytullah: “O mga Quraysh! Nakikita ninyo na hindi tumitigil si Muhammad sa pagpintas sa ating relihiyon, sa paglait sa ating mga diyus-diyusan at sa ating mga ninunong sumamba sa mga ito, at sa pagturing sa atin bilang mga walang bait. Nanunumpa ako sa harap ninyo na bukas, kapag pumarito siya, nagsagawa ng salât at nagpatirapa sa sajda, ihahampas ko nang malakas sa kanyang ulo ang isang batong halos hindi ko mabuhat. Pagkatapos niyon, ipagtanggol man ninyo ako laban sa mga anak ni ’Abdulmuttalib o hindi, bahala kayo. Matapos ko siyang patayin, gawin na sa akin ng kanyang mga kamag-anak ang nais nila…” Ginatungan siya ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na naroon: “Nanunumpa kami na ipagtatanggol ka namin at hindi ka namin isusuko kaninuman. Patayin mo lamang siya!” Kinaumagahan, dumating si Abû Jahl sa Ka’ba na may hawak na isang napakalaking bato. Umupo siya sa tabi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan at nagsimulang maghintay. Gaya ng dati, dumating ang ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa Baytullah at nagsimulang magsagawa ng salât. Tumayo si Abû Jahl sa kanyang kinauupuan at lumakad patungo kay Rasûlullah upang ihampas ang napakalaking batong hawak niya. Sinusubaybayan ng lahat ng mapagsamba sa diyus-diyusan ang pangyayari nang may pananabik. Nang makalapit si Abû Jahl kay Rasûlullah, bigla siyang nagsimulang manginig. Nahulog sa lupa ang malaking bato mula sa kanyang kamay, namutla ang kanyang mukha na parang abo, at umatras siya nang may matinding takot. Nagtatakang lumapit kay Abû Jahl ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at nagtanong: “O ’Amr ibn Hishâm! Sabihin mo, ano ang nangyari?” Sinabi ni Abû Jahl: “Nang itaas ko na ang bato upang patayin siya, isang mabangis na kamelyo ang humarang sa harap ko. Nanunumpa ako na sa buong buhay ko ay hindi pa ako nakakita o nakarinig ng ganoon kakila-kilabot na kamelyo, na may ganoon kataas na mga binti at ganoon katalas na mga ngipin. Kung lumapit pa ako nang kaunti, tiyak na pinatay ako nito.” Sa isa pang araw, tinipon ni Abû Jahl ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at nagtanong: “Nagsasagawa ba rito ng salât ang ulila ni ’Abdullah at idinidikit ang kanyang mukha sa lupa?” Sinabi nila: “Oo.” Si Abû Jahl, na talagang naghihintay sa salitang ito, ay nagsabi: “Kapag nakita ko siyang ganoon, dudurugin ko ang kanyang ulo ng aking paa.” Isang araw, nakatayo sa salât sa Ka’ba ang pinuno ng mga propeta. Nakaupo naman si Abû Jahl kasama ng kanyang mga kasamahan. Tumayo siya at lumakad patungo kay Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Lumapit siya nang husto. Ngunit bigla niyang hinaplos ng kanyang kamay ang kanyang mukha at nagsimulang tumakas. Lumapit sa kanya ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at nagsabi: “Ano ang nangyari? Ano ang nangyayari sa iyo?” Sumagot si Abû Jahl: “Lumitaw sa pagitan namin ang isang hukay ng apoy. Nang makita kong may ilang sumasalakay sa akin, umatras ako.” Ang mga pangunahing tao ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, gaya nina Walîd ibn Mughîra, Abû Jahl (’Amr ibn Hishâm), Aswad ibn Muttalib, Umayya ibn Khalaf, Aswad ibn ’Abdu Yaghûth, ’Âs ibn Wâ’il at Hârith ibn Qays, ay nanunuya tuwing nakikita nila si Rasûlullah: “Akala pa ng taong ito na siya ay propeta at na pumupunta sa kanya si Jibrîl.” Isang araw na labis na nalungkot dahil dito ang Habîb-i akram, dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm at nagdala ng ilang marangal na âyat. Ayon sa kahulugan:

“(O Aking Rasûl!) Tunay ngang kinutya rin ang mga propetang isinugo bago ka. Ang mga nangutya at nanlibak sa kanila (sa mga propeta) ay pinalibutan sa lahat ng panig ng sakuna at ng parusa bilang kabayaran ng kanilang panunuya.”4 “Tunay na Kami ay sapat para sa iyo laban sa mga nanunuya sa iyo, sila na kumikilala ng ibang diyos kasama ng Allâhu ta’âlâ. Malalaman nila sa lalong madaling panahon (ang sasapitin nila). Tunay na alam Namin na naninikip ang iyong dibdib at nababagabag ang iyong kalooban dahil sa kanilang mga sinasabi (sa kanilang pagtatambal ng katuwang sa Allah, sa kanilang paglait sa Qur’ân al-karîm at sa kanilang mga salitang panunuya laban sa iyo).”5

“O Abû Jahl! Sumpa man sa Allah, titigil ka rito, o magpapababa ang Allâhu ta’âlâ ng isang sakuna sa iyong ulo” Ang ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm

Isang araw, habang nagsasagawa ng tawâf sa Ka’ba al-Mu’azzama ang Sultan ng sansinukob, dumating si Jibrîl ’alaihis-salâm at sinabi: “Inutusan ako na pagbayarin sila (ang mga nanunuya).” Makalipas ang ilang sandali, dumaan sa harap nila si Walîd ibn Mughîra. Nagtanong si Jibrîl ’alaihis-salâm: “Anong uri ng tao ang dumaraang ito?” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Siya ay isa sa pinakamasasamang alipin ng Allâhu ta’âlâ.” Itinuro ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang binti ni Walîd at sinabi: “Pinagbayad ko na siya!” Makalipas ang ilang sandali, dumaan si ’Âs ibn Wâ’il. Itinanong din niya ang tungkol sa kanya, at nang matanggap niya ang gayunding sagot, itinuro niya ang tiyan ni ’Âs at sinabi: “Itinakda ko na rin sa kanya ang kanyang hangganan!” Nang dumaan si Aswad ibn Muttalib, itinuro niya ang mata ni Aswad; nang makita niya si ’Abdu Yaghûth, itinuro niya ang ulo ni ’Abdu Yaghûth. Nang dumaan si Hârith ibn Qays, itinuro niya ang tiyan ni Hârith at sinabi: “O Muhammad! Iniligtas kayo ng Allâhu ta’âlâ mula sa kanilang kasamaan. Hindi magtatagal at daranas ang bawat isa sa kanila ng isang sakuna.”

Tumusok ang isang tinik sa paa ni ’Âs ibn Wâ’il. Gaano man karaming gamot ang kanilang ginawa, hindi sila nakasumpong ng lunas sa kanyang karamdaman. Sa wakas ay namaga ang kanyang paa na gaya ng leeg ng kamelyo, at nalagutan siya ng hininga habang sumisigaw: “Pinatay ako ng Allah ni Muhammad!”

Nabulag ang mga mata ni Aswad ibn Muttalib. Iniuntog ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang kanyang ulo sa isang puno at nilipol siya.

Habang si Aswad ibn ’Abdu Yaghûth ay nasa isang lugar na tinatawag na Bâd-i samûm, nangitim nang husto ang kanyang mukha at katawan. Nang umuwi siya sa kanyang bahay, hindi siya nakilala at itinaboy siya mula sa pintuan. Sa tindi ng kanyang sama ng loob ay iniuntog niya nang iniuntog ang kanyang ulo sa pinto ng kanyang bahay hanggang sa siya’y mamatay.

Si Hârith ibn Qays naman ay kumain ng inasnang isda. Lalo at lalong tumindi ang init sa kanyang loob. Gaano man karaming tubig ang kanyang inumin, hindi napawi ang kanyang uhaw. Sa huli ay pumutok siya. Tumusok din ang isang piraso ng bakal sa binti ni Walîd ibn Mughîra. Hindi gumaling ang kanyang sugat, marami siyang dugong nawala, at nalagutan din siya ng hininga habang sumisigaw: “Pinatay ako ng Allah ni Muhammad!”

Sa gayon ay natamo ng bawat isa sa kanila ang kabayaran ng kanilang mga ginawa. Bukod dito, ipinahayag sa mga marangal na âyat na ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ay mananatili nang walang hanggan sa Impiyerno. Isang araw, nakasalubong ng ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) si Hakam ibn Abi’l-’Âs. Matapos silang maghiwalay, nanunuyang iginalaw-galaw ni Hakam ang kanyang bibig, mukha at katawan sa likuran ng ating Pinunong Rasûlullah.

Nakita ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), sa pamamagitan ng nûr ng pagkapropeta, ang ginagawa ni Hakam, at nanalangin siya na manatili itong ganoon. Dahil dito ay sinakmal ng panginginig ang katawan ni Hakam, at nanatili siyang ganoon hanggang sa katapusan ng kanyang buhay.

Ang mga pagpapahirap na ginawa sa mga Sahâba

Hindi lamang ang ating Pinuno, ang Propeta, ang pinahihirapan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Pinahihirapan din nila ang kanyang maluwalhating mga Sahâba (radiy-Allâhu ’anhum). Lalo nilang pinipili ang mahihirap at ang mga walang sinumang magtatanggol, at walang pag-aatubiling ginagawa nila sa kanila ang lahat ng panggigipit at pang-aapi na kaya nilang gawin, na hindi kayang abutin ng isip at ng guni-guni. Ang pinakamatinding pinahirapan ay sina Bilâl Habashî, Zinnîra Khâtûn, Khabbâb ibn Aratt, ’Ammâr ibn Yâsir at ang kanyang pamilya (radiy-Allâhu ’anhum ajma’în). Ang ilan sa kanila ay pinapaso nila ng mga batong nagbaga sa init ng araw; ang iba naman ay hindi nila pinakakain at pinaiinom at pinahihirapan habang sinasabing: “Talikuran mo ang relihiyon ni Muhammad!” Ngunit buong-tiyaga nilang tiniis ang mga di-mabatang paghihirap na ito, at hindi nila kailanman tinalikuran ang relihiyong Islam.

Iisa ang Allah, iisa ang Allah

Si Hadrat Bilâl, ang alipin ng isang mapagsamba sa diyus-diyusan na nagngangalang Umayya ibn Khalaf, ay naging Muslim sa pamamagitan ni Abû Bakr as-Siddîq. Dahil si Bilâl ang pinakamamahal ni Umayya sa kanyang labindalawang alipin, ginawa niya siyang bantay ng templo ng mga diyus-diyusan. Nang maging Muslim si Hadrat Bilâl, inilagay niya sa anyo ng sajda ang lahat ng diyus-diyusan sa templo. Nang makarating ang balitang ito kay Umayya, labis siyang nasindak. Ipinatawag niya siya at nagtanong: “Naging Muslim ka raw, at nagpapatirapa ka raw sa Panginoon ni Muhammad – ganoon ba?” Sinabi ni Hadrat Bilâl: “Oo. Nagpapatirapa ako sa Allâhu ta’âlâ, ang Dakila at ang Kataas-taasan.” Nang matanggap ni Umayya ang sagot na ito na hindi niya nagustuhan, agad niyang sinimulan ang pagpapahirap at pagpapasakit sa kanya. Sa katanghaliang-tapat, kapag nasa tuktok na ng langit ang araw, hinuhubaran niya siya at pinapaso sa pamamagitan ng paglalagay sa kanyang hubad na katawan ng mga batong nasunog sa init. Matapos isalansan ang ilan sa mga batong nagbabaga na parang apoy sa kanyang likod at ang iba naman sa kanyang tiyan, sinasabi niya: “Talikuran mo ang relihiyong Islam!.. Sumampalataya ka sa mga diyus-diyusang Lât at ’Uzzâ!” At ipinahahayag naman ni Hadrat Bilâl ang kanyang pananampalataya sa pagsasabing: “Iisa ang Allâhu ta’âlâ! Iisa ang Allâhu ta’âlâ!”

Tuwing nakikita ni Umayya ibn Khalaf ang ganitong pagtitiis niya, nagngangalit siya na parang nababaliw; kinakaladkad niya siya sa ibabaw ng mga tinik, sinusugatan ang kanyang katawan at pinahihirapan siya. Hindi pinapansin ni Hadrat Bilâl ang dugong umaagos na parang batis mula sa kanyang katawan; sinasabi niya: “O Allah! Nalulugod ako sa anumang nagmumula sa Iyo. O Allah! Nalulugod ako sa anumang nagmumula sa Iyo,” at nananatili siyang matatag sa kanyang pananampalataya. Isinalaysay ni Hadrat Bilâl ang kanyang kalagayan nang ganito:

“Ang masamang si Umayya na iyon ay ginagapos ako sa init ng araw at pinahihirapan sa gabi. Isang mainit na araw iyon. Gaya ng dati ay muli niya akong sinimulang pahirapan. Tuwing sinasabi niya, upang ilayo ako sa Islam: ‘Sambahin mo ang aming mga diyus-diyusan! Itatwa mo ang Allah ni Muhammad, itatwa mo, itatwa mo!’, ang sinasabi ko: ‘Iisa ang Allah! Iisa ang Allah!’ Upang ibuhos ang kanyang poot, nang araw na iyon ay naglagay siya ng isang napakalaking bato sa aking dibdib. Nang sandaling iyon ay nawalan ako ng malay. Nang magkamalay ako, nakita kong naalis na ang malaking bato sa ibabaw ko at natakpan na ng ulap ang araw. Nagpasalamat ako sa Allâhu ta’âlâ at sinabi ko sa aking sarili: ‘O Bilâl! Ang lahat ng nagmumula sa Haqq ta’âlâ ay mabuti at kaaya-aya.’”

Isa pang araw, inilabas ni Umayya ibn Khalaf si Bilâl Habashî upang pahirapan. Hinubad niya ang kanyang mga damit hanggang salawal na lamang ang natira, inihiga niya siya sa nagbabagang buhangin sa nakapapasong init, at sinalansanan siya ng mga bato. Nagtipon ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan, pinahirapan siya nang matindi, at sinabi: “Kapag hindi mo tinalikuran ang iyong relihiyon, papatayin ka namin.” Sa ilalim ng mga di-mabatang pagpapahirap na ito, sinasabi ni Bilâl Habashî: “Iisa ang Allah! Iisa ang Allah!” Nang sandaling iyon ay dumaraan doon ang ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Nang makita niya ang ganitong kalagayan ni Hadrat Bilâl Habashî, labis siyang nalungkot at sinabi: “Ang pagbigkas sa pangalan ng Allâhu ta’âlâ ang magliligtas sa iyo.”

Di-nagtagal matapos siyang umuwi, dumating sa kanya si Hadrat Abû Bakr. Isinalaysay niya kay Abû Bakr as-Siddîq ang pagpapahirap na dinaranas ni Bilâl Habashî at sinabi: “Labis akong nalungkot.” Agad na pumunta roon si Hadrat Abû Bakr. Sinabi niya sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan: “Ano ang mapapala ninyo sa ganitong pagtrato kay Bilâl? Ipagbili ninyo siya sa akin.” Sinabi nila: “Kahit bigyan mo kami ng gintong pupuno sa buong mundo, hindi namin siya ipagbibili. Ngunit ipagpapalit namin siya sa iyong aliping si ’Âmir.” Si ’Âmir, ang alipin ni Hadrat Abû Bakr, ang nangangasiwa sa kanyang kalakalan at kumikita ng maraming salapi. Bukod sa kanyang sariling ari-arian, may hawak siyang sampung libong gintong salapi. Siya ang katulong ni Hadrat Abû Bakr at siya ang namamahala sa lahat ng kanyang gawain. Ngunit siya ay di-mananampalataya at nagpupumilit sa kanyang kawalang-pananampalataya. Sinabi ni Hadrat Abû Bakr: “Ibinigay ko na sa inyo si ’Âmir, kasama ang lahat ng kanyang ari-arian at salapi, kapalit ni Bilâl.” Labis na natuwa si Umayya ibn Khalaf at ang iba pang mapagsamba sa diyus-diyusan at nagsabi: “Nalinlang namin si Abû Bakr.”

“(O Aking Rasûl!) Tunay ngang kinutya rin ang mga propetang isinugo bago ka. Ang mga nangutya at nanlibak sa kanila (sa mga propeta) ay pinalibutan sa lahat ng panig ng sakuna at ng parusa bilang kabayaran ng kanilang panunuya” An’âm: 10

Agad na inalis ni Hadrat Abû Bakr ang mabibigat na bato sa ibabaw ni Bilâl Habashî at itinayo siya. Labis na nanghina si Bilâl Habashî dahil sa mabibigat na pagpapahirap. Hinawakan niya siya sa kamay, dinala nang tuwiran sa harapan ng ating minamahal na Propeta, at sinabi: “Yâ Rasûlallah! Ngayong araw ay pinalaya ko si Bilâl alang-alang sa kaluguran ng Allah.” Labis na natuwa ang ating Pinunong Rasûlullah. Nanalangin siya nang marami para kay Hadrat Abû Bakr. Nang sandaling iyon ay dinala ni Jibrîl ’alaihis-salâm ang ika-17 at ika-18 na marangal na âyat ng sûra al-Layl, na nagbibigay ng magandang balita na si Abû Bakr ay malayo sa Impiyerno. Sa mga marangal na âyat na ito ay sinabi ayon sa kahulugan: “Ang sinumang (gaya ni Hadrat Abû Bakr) ay lubhang may takot sa Allah (umiiwas sa shirk at sa mga kasalanan) at gumugugol ng kanyang ari-arian sa landas ng kabutihan upang maging dalisay sa harap ng Allâhu ta’âlâ (at makamit ang banal na pangako), ay inilayo mula roon (mula sa Impiyerno).”

Isang di-mapaniwalaang pagpapahirap

Si Hadrat Khabbâb ibn Aratt ay kabilang din sa mga inapi upang talikuran ang kanilang relihiyon. Wala ring sinuman si Hadrat Khabbâb, at siya ay alipin ng isang babaing mapagsamba sa diyus-diyusan na nagngangalang Umm Anmâr.

Dahil wala siyang kamag-anak na magtatanggol sa kanya, nagtitipon ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan, hinuhubaran ang kanyang pinagpalang katawan, at sinusuyod ito ng mga tinik. Kung minsan naman ay sinusuotan nila ang kanyang hubad na katawan ng kamisetang bakal at pinatatayo siya sa ilalim ng araw. Idinidiin nila sa kanyang hubad na katawan ang mga batong pinainit nila sa araw o sa apoy, at sinasabi: “Talikuran mo ang iyong relihiyon! Sambahin mo ang Lât at ang ’Uzzâ!” Ngunit nagpupumilit si Khabbâb sa kanyang pananampalataya at nilalabanan sila sa pagsasabing: “Lâ ilâha illallâh, Muhammadun Rasûlullah.”

Isang araw, nagtipon ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at nagsindi ng apoy sa isang liwasan. Ginapos nila si Hadrat Khabbâb at dinala roon. Hinubaran nila siya at inihiga sa ibabaw ng apoy. Ipatatalikod nila sa kanya ang kanyang relihiyon, o susunugin nila siya sa apoy. Si Hadrat Khabbâb, na nakahigang patihaya sa gitna ng apoy, ay nananalangin nang ganito: “O Allah! Nakikita Mo ang aking kalagayan at alam Mo ang aking katayuan. Patatagin Mo ang pananampalataya sa aking puso, at pagkalooban Mo ako ng malaking pagtitiis!” Tinapakan ng isa sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang dibdib ni Hadrat Khabbâb. Ngunit hindi nila alam na iniingatan ng Allâhu ta’âlâ ang mga sumasampalataya.

Makalipas ang maraming taon, nang itanong nila kay Khabbâb ang pangyayaring ito, inilantad niya ang kanyang likod at ipinakita ang mga bakas ng paso, at sinabi: “Nagsindi sila ng apoy para sa akin, pagkatapos ay kinaladkad nila ako at itinapon doon. Ang apoy na iyon ay napatay lamang ng sarili kong laman.”

Habang pinahihirapan nila nang ganito si Hadrat Khabbâb sa labas, ang kanyang amo na si Umm Anmâr naman, upang ipatalikod sa kanya ang kanyang relihiyon, ay nagpapabaga ng bakal sa apoy at idinidiin ito sa kanyang ulo upang pasuin siya. Tinitiis niya ang lahat ng sakit na ito alang-alang sa kanyang relihiyon; hindi niya ginagawa ang kanilang iminumungkahi at hindi niya tinatalikuran ang kanyang pananampalataya.

Isang araw, humarap si Hadrat Khabbâb sa ating minamahal na Propeta at sinabi: “Yâ Rasûlallah! Sa labas, saanman ako makita ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, sinusunog nila ako sa apoy. Sa bahay naman, pinapaso ng aking amo na si Umm Anmâr ang aking ulo ng nagbabagang bakal. Buong pagpapakumbaba kong hinihiling ang inyong panalangin!” Pagkatapos ay ipinakita niya ang mga paso sa kanyang likod at sa kanyang ulo. Labis na naawa ang ating Propeta sa kanyang kalagayan. Hindi niya matiis ang hirap na dinaranas ni Khabbâb upang hindi talikuran ang kanyang relihiyon at ang pang-aaping ginagawa sa kanya, at nanalangin siya: “O aking Panginoon! Tulungan Mo si Khabbâb!” Agad na tinanggap ng Haqq ta’âlâ ang panalangin ng Kanyang Rasûl at binigyan si Umm Anmâr ng matinding sakit ng ulo. Dumaraing si Umm Anmâr dahil sa sakit ng ulo hanggang sa sumapit ang umaga. Bilang lunas ay sinabi sa kanya na dapat pasuin ang kanyang ulo ng bakal na pinabaga sa apoy. Sa huli ay ipinatawag niya si Khabbâb at inutusan siyang pabagahin ang bakal na baras sa apoy at pasuin ang kanyang ulo… At pinapaso naman ni Hadrat Khabbâb ang kanyang ulo ng bakal…

Sa mga unang araw ng Islam, hindi gaanong pinapansin ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang kalagayan ni Khabbâb ibn Aratt. Ngunit sa bawat araw na lumilipas ay dumarami ang bilang ng mga sumasampalataya. Sa huli, gustuhin man nila o hindi, napilitan silang seryosohin ang bagay na ito. Kaya pinatindi nila ang pagpapahirap kay Hadrat Khabbâb. Hinampas nila siya nang labis, binugbog, sinugatan, at pinatungan nila ng pagpapahirap ang pagpapahirap…

Sa kabila ng lahat ng ito, hindi isinuko ni Hadrat Khabbâb ang kahit isang butil ng kanyang pananampalataya. Ngunit naging di-mabata na ang mga pasakit at pagpapahirap. Idinulog niya sa Pinuno ng sansinukob ang lahat ng nangyari at sinabi: “Yâ Rasûlallah! Maaari ba kayong manalangin upang kami’y makaligtas sa mga pagpapahirap na aming dinaranas?”

Dahil dito ay sinabi ng ating Pinunong Rasûlullah: “Sa mga umma bago kayo ay may mga taong binabalatan at kinakayod ang balat at laman ng mga suklay na bakal, ngunit hindi pa rin sila napatalikod ng pagpapahirap na ito sa kanilang relihiyon. Hinahati sila sa dalawa ng lagari mula sa tuktok ng kanilang ulo, ngunit hindi pa rin sila napatalikod ng mga pagpapahirap na ito sa kanilang relihiyon. Tiyak na lulubusin ng Allâhu ta’âlâ ang bagay na ito (ang Islam). Gagawin Niya itong nakahihigit sa lahat ng relihiyon, hanggang sa ang taong sasakay sa kanyang hayop at maglalakbay nang mag-isa mula San’â hanggang Hadramawt ay walang katatakutan maliban sa Allâhu ta’âlâ, at walang aalalahanin para sa kanyang mga tupa maliban sa pagsalakay ng lobo. Ngunit nagmamadali kayo.” Pagkatapos ay hinaplos niya ang likod ni Khabbâb at nanalangin para sa kanya. Pinawi ng mga mahinahong salitang ito ni Rasûlullah, na pagkain at lunas para sa mga kaluluwa, ang mga sakit ni Khabbâb.

Malaki ang pagkakautang kay Hadrat Khabbâb ng lubhang mapaghimagsik na mapagsamba sa diyus-diyusan na si ’Âs ibn Wâ’il. Pumunta si Khabbâb sa kanya upang singilin ang utang. Nang sabihin ni ’Âs ibn Wâ’il kay Khabbâb: “Hangga’t hindi mo itinatatwa si Muhammad, hindi ko ibibigay sa iyo ang utang ko sa iyo,” sumagot si Hadrat Khabbâb: “Sumpa man sa Allah, kung paanong hindi ko ito ginagawa habang ako’y nabubuhay, hindi ko rin kailanman tatanggihan at itatatwa ang aking Propeta pagkamatay ko, kapag bumangon ako mula sa aking libingan. Tatalikuran ko ang lahat ng bagay, ngunit hindi ko magagawa ang pagtatatwang ito.” Dahil dito ay sinabi ni ’Âs ibn Wâ’il: “Bubuhayin ba tayong muli pagkatapos ng kamatayan? Kung may ganoong bagay, magkakaroon din ako noon ng ari-arian at mga anak. Sa araw na iyon ko babayaran sa iyo ang aking utang.”

Dahil sa mga salitang ito ni ’Âs ibn Wâ’il, sinabi ng Allâhu ta’âlâ sa Qur’ân al-karîm, sa ika-77 hanggang ika-79 na marangal na âyat ng sûra Maryam, ayon sa kahulugan: “(O Aking Habîb!) Nakita mo ba ang taong nagtatatwa sa Aming mga âyat at nagsasabing: ’Tiyak na bibigyan ako (sa Araw ng Paghuhukom) ng ari-arian at mga anak’ (si ’Âs ibn Wâ’il)? Nabatid ba niya ang di-nakikita (ghayb), o nakatanggap ba siya ng pangako sa harap ng Rahmân? Hindi, hindi ganoon! Isusulat Namin ang kanyang sinasabi (sa Araw ng Paghuhukom ay pananagutin Namin siya rito) at paparamihin Namin nang paparamihin ang kanyang parusa.”

Pagpapahirap hanggang mawalan ng malay

Hindi pinagtatangi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ang babae at ang lalaki sa pagpapahirap. Si Zinnîra Khâtûn, na isa sa mga unang Muslim at walang sinuman, ay isa ring alipin. Nang malaman ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na naging Muslim siya, hindi sila nag-atubiling pahirapan din siya. Pinipilit si Zinnîra Khâtûn na sambahin ang mga diyus-diyusang Lât at ’Uzzâ; sinasakal siya at pinahihirapan hanggang sa hindi na siya makahinga at mawalan ng malay. Gayunman, hindi niya kailanman tinalikuran ang kanyang relihiyon at hindi niya sinunod ang kanilang sinasabi. Lalo na si Abû Jahl ang labis na nagpapahirap sa kanya. Dahil dito ay hindi na nakakakita ang mga mata ni Zinnîra. Minsan, nang sabihin ni Abû Jahl: “Nakita mo na? Binulag ng Lât at ng ’Uzzâ ang iyong mata!”, sinabi ni Zinnîra Khâtûn bilang pagpapahayag ng kanyang pananampalataya: “O Abû Jahl! Sumpa man sa Allah, hindi ito gaya ng iyong sinasabi. Ang mga diyus-diyusang tinatawag mong Lât at ’Uzzâ ay walang anumang silbi; wala silang kaalam-alam kung sino ang sumasamba sa kanila at kung sino ang hindi. Tiyak na may kapangyarihan ang aking Panginoon na ibalik ang liwanag ng aking mga mata at ibalik ako sa dati kong kalagayan.”

“(O Bilâl!) Ang pagbigkas sa pangalan ng Allâhu ta’âlâ ang magliligtas sa iyo” Hadîth sharîf

Natigilan si Abû Jahl sa harap ng di-matitinag na pananampalataya ni Hadrat Zinnîra. Tinanggap ng Allâhu ta’âlâ ang panalangin ni Zinnîra, at nakakita ang kanyang mga mata nang higit na mabuti kaysa dati. Bagaman nakita ito ni Abû Jahl at ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh, nagmatigas sila at hindi sumampalataya. Bukod pa rito ay sinabi nila: “Ito man ay isang salamangka ng kanilang propeta! Hindi ba kayo nagtataka sa mga hangal na sumusunod sa landas ni Muhammad? Kung mabuti at totoo ang landas na kanilang tinatahak, kami sana ang unang sumunod dito. Ibig bang sabihin, isang alipin ang nakatagpo ng katotohanan bago pa kami?”

Dahil dito ay ipinahayag ng Allâhu ta’âlâ ang ika-11 na marangal na âyat ng sûra al-Ahqâf. Ayon sa kahulugan: “Sinabi ng mga kâfir na iyon tungkol sa mga sumampalataya: ’Kung may kabutihan doon (sa Islam), hindi sana kami naunahan ng mga taong ito (ng mahihirap at ng mga kaawa-awa) roon, at hindi sana sila nakapagmadaling pumunta roon bago kami.’ At dahil hindi sila napatnubayan sa pamamagitan nito (ng Qur’ân al-karîm, gaya ng mga mananampalataya), sasabihin nila (upang itatwa ang Qur’ân al-karîm): ’Ang Qur’ân al-karîm na ito (na inimbento ni Muhammad) ay isang lumang kasinungalingan.’”

Dâr al-Arqam

Labis na nalulungkot ang ating minamahal na Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa pang-aapi at pagpapahirap na ginagawa ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa kanyang mga Sahâba. Kinakailangan ang isang ligtas na lugar para sa paglaganap at pagtuturo ng Islam. Pinili ng ating Pinuno ang bahay ni Hadrat Arqam para sa banal na tungkuling ito.6 Ang bahay na ito ay nasa silangan ng burol ng Safâ, sa loob ng isang makitid na eskinita, sa isang medyo mataas na lugar. Mula rito ay madaling natatanaw ang Ka’ba al-Mu’azzama. Ang pasukan at labasan ng bahay ay lubhang angkop upang mabantayan ang mga dumarating at umaalis. Bukod dito, si Hadrat Arqam ay isa sa mga pangunahing tao ng Mecca, isang taong mataas ang pagpapahalaga. Sa bahay na ito ipinaliliwanag ng Habîb-i akram ang Islam sa kanyang mga Sahâba. Ang mga magiging bagong Muslim ay pumupunta rito at pinararangalan ng Islam, at tumatanggap sila ng pagpapala sa pakikinig sa mga pinagpalang salita ng ating Pinunong Rasûlullah, na lunas para sa mga puso. Nakikinig sila sa ating Pinuno, ang Propeta, nang hindi humihinga, na para bang may ibong dumapo sa kanilang ulo na lilipad kapag sila’y nagsalita. Isinasaulo nila ang kanyang mga pinagpalang salita na para bang nilulunok ang mga ito, nang walang nakaliligtaang kahit isang salita. Inilalaan ng ating Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang kanyang mga araw sa bahay ni Arqam, at mula umaga hanggang gabi ay abala siya sa paghubog sa kanyang mga Sahâba. Ang lugar na ito ang unang punong-himpilan ng mga Muslim, ang “Dâr al-Islâm”. Dito nagtitipon ang mga unang Muslim, at sa gayon ay naiingatan sila mula sa lahat ng uri ng kasamaan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan.

Pagpapahirap hanggang kamatayan

Isinalaysay ni ’Ammâr ibn Yâsir: “Nais kong pumunta sa Dâr al-Arqam, makita si Rasûlullah at maging Muslim. Sa pintuan ay nakasalubong ko si Hadrat Suhayb. Nang itanong ko: ‘Ano ang ginagawa mo rito?’, itinanong din niya sa akin ang gayunding tanong. Sinabi ko naman: ‘Nais kong humarap kay Hadrat Muhammad, makinig sa kanyang mga salita at maging Muslim.’ Sinabi rin niya: ‘Iyan din ang dahilan ng aking pagparito.’ Magkasama kaming pumasok sa kanyang mataas at marangal na harapan. Inihain niya sa amin ang Islam. Nang buong pagmamahal ay naging Muslim kami.”7

Si ’Ammâr ay isa sa mga mujâhid na hindi nag-atubiling ipahayag ang kanyang pagiging Muslim. Tinitiis niya ang pinakamabibigat na pagpapahirap upang hindi talikuran ang kanyang relihiyon. Kapag natatagpuan siya ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na nag-iisa, dinadala nila siya sa mabatong lugar ng Mecca na tinatawag na Ramdâ, hinuhubaran siya ng kanyang mga damit, at sinusuotan ng kamisetang bakal.

Sa ganitong paraan ay pinatatayo siya sa ilalim ng nakapapasong araw at pinahihirapan. Kung minsan naman ay pinapaso ng apoy ang kanyang likod, at dumaranas siya ng walang-katapusang pagpapahirap. Sa bawat pagkakataon ay sinasabi nila: “Itatwa mo!… Itatwa mo!… Sambahin mo ang Lât at ang ’Uzzâ, at maligtas ka!..” Tinitiis ni Hadrat ’Ammâr ang mga di-mabatang pagpapahirap na ito nang may malaking tiyaga, at sumasagot siya: “Ang Allah ang aking Panginoon; ang aking Propeta ay si Muhammad ’alaihis-salâm.” Lalo itong ikinagagalit ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan; naglalagay sila sa kanyang dibdib ng malalaking batong nag-init sa araw, at kung minsan ay itinatapon nila siya sa isang balon at sinisikap siyang lunurin sa tubig. Isang araw, nang matamo ni ’Ammâr ibn Yâsir ang karangalang humarap sa ating minamahal na Propeta, sinabi niya: “Yâ Rasûlallah! Umabot na sa sukdulan ang mga pagpapahirap na ginagawa sa amin ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan.” Naawa ang ating Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa kalagayan ni Hadrat ’Ammâr at sinabi: “Magtiis ka, O Abu’l-Yaqzân!” Pagkatapos ay nanalangin siya nang ganito: “O aking Panginoon! Huwag Mong ipalasap sa sinuman sa pamilya ni ’Ammâr ang parusa ng Impiyerno!”

Ang unang martir, ang unang dugo

Ang ama ni Hadrat ’Ammâr na si Yâsir, ang kanyang inang si Sumayya at ang kanyang kapatid na si ’Abdullah ay naging Muslim bilang isang buong pamilya. Higit pa sa pagpapahirap na ginagawa nila kay Hadrat ’Ammâr ang ginagawa ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa kanyang ina, ama at kapatid. Habang pinahihirapan sila, nais nilang ipabigkas sa kanila ang mga salita ng kawalang-pananampalataya, ngunit sumasagot sila: “Kahit balatan pa ninyo kami at hiwain nang pira-piraso ang aming laman, hindi kami makikinig sa inyo,” at sinasabi nila: “Lâ ilâha illallâh, Muhammadun Rasûlullah.” Isang araw, habang sama-samang pinahihirapan ang pamilya ni Yâsir sa isang lugar na tinatawag na Bathâ, dumaan doon ang ating Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Nang makita niya ang di-mabatang pagpapahirap sa kanyang mga Sahâba, labis siyang nalungkot. Nang magtanong si Hadrat Yâsir: “Yâ Rasûlallah! Lagi na lamang bang lilipas sa ganitong pagpapahirap ang aming panahon?”, sinabi ng ating Pinuno: “Magtiis kayo, O pamilya ni Yâsir! Magalak kayo, O pamilya ni ’Ammâr! Walang pag-aalinlangan, ang Paraiso ang lugar ng inyong gantimpala.” Sa isa pang araw, pinahihirapan at pinapaso ng apoy ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca si ’Ammâr. Pinarangalan ng ating Pinunong Rasûlullah ang lugar na iyon sa kanyang pagdating at sinabi: “O apoy! Maging malamig ka at kaligtasan para kay ’Ammâr, gaya ng naging kalagayan mo para kay Ibrâhîm (’alaihis-salâm)!” Nang maglaon, kapag inilalantad ni ’Ammâr ang kanyang likod, nakikita ang bakas ng apoy. Ang bakas na iyon ay mula pa bago ang panalangin ni Rasûlullah. Sa isa pang araw na pinahihirapan nila ang pamilya ni Yâsir, pinatay nila sa pana si Hadrat Yâsir at ang kanyang anak na si Hadrat ’Abdullah, at sila’y naging martir. Ipinagapos ni Abû Jahl ng lubid ang mga pinagpalang paa ni Hadrat Sumayya. Ipinatali niya sa mga dulo ng lubid ang dalawang kamelyo at ipinatakbo ang mga ito sa magkasalungat na direksiyon; sa gayon ay ipinagutay-gutay niya si Hadrat Sumayya, at siya’y naging martir. Nang marinig ng ating Pinuno, ang Propeta, at ng mga Sahâba (’alaihimur-ridwân) ang balitang ginawang martir ng walang-awa, malupit at mapang-aping si Abû Jahl at ng iba pang mapagsamba sa diyus-diyusan ang pamilya ni Yâsir sa pamamagitan ng pagpapahirap, labis silang nalungkot. Ang pangyayaring ito ang naging dahilan upang lalong magbuklod at magkapit-bisig ang mga Sahâba.8 Kapag magsasagawa ng salât ang mga Sahâba, pumupunta sila sa mga lugar na walang tao at doon nila palihim na isinasagawa ang kanilang pagsamba. Isang ganoong araw, nagsasagawa ng salât sina Sa’d ibn Abî Waqqâs, Sa’îd ibn Zayd, ’Abdullah ibn Mas’ûd, ’Ammâr ibn Yâsir at Khabbâb ibn Aratt sa isang lugar na tinatawag na Abû Dubb, sa isa sa mga lambak ng Mecca. Nang sandaling iyon ay lumapit sa kanila si Akhnas ibn Sharîq at ilang mapagsamba sa diyus-diyusan na sumusunod sa kanila, at nagsimulang kutyain at laitin ang kanilang pagsamba. Hindi ito natiis ni Hadrat Sa’d ibn Abî Waqqâs at ng kanyang mga kasamahan, at sinalakay nila ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Hinampas ni Hadrat Sa’d ng butong kamelyo na nadampot niya ang ulo ng isa sa mga di-mananampalataya at nabiyak ito. Natakot ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at tumakas. Sa gayon, sa unang pagkakataon ay nagpadanak ang mga Muslim ng dugo ng isang di-mananampalataya.

“O Abû Jahl! Sumpa man sa Allah, hindi ito gaya ng iyong sinasabi. Ang mga diyus-diyusang tinatawag mong Lât at ’Uzzâ ay walang anumang silbi; wala silang kaalam-alam kung sino ang sumasamba sa kanila at kung sino ang hindi. Tiyak na may kapangyarihan ang aking Panginoon na ibalik ang liwanag ng aking mga mata at ibalik ako sa dati kong kalagayan” Zinnîra Khâtûn (radiy-Allâhu ’anhâ)

Ang pagyakap ni Hadrat Abû Dharr Ghifârî sa Islam

Isa-isang natatamo ng mga tao ang patnubay, at ang nûr ng Islam ay lumalaganap din sa labas ng Mecca at nagsisimulang tanglawan ang daigdig. Sa harap ng balita ng pagsilang at paglaganap ng Islam, gumagamit ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng lahat ng paraan upang hadlangan ito. Sa wakas ay umabot din ang balitang ito sa tribong Banû Ghifâr. Pagkarinig na pagkarinig ni Abû Dharr Ghifârî sa balitang ito, ipinadala niya sa Mecca ang kanyang kapatid na si Unays at hiniling sa kanya na siyasatin ang kalagayan. Pumunta si Unays sa Mecca at dumalo sa isang pagtitipon ng ating Pinuno, ang Propeta. Bumalik siyang puno ng paghanga. Nang magtanong ang kanyang kapatid na si Hadrat Abû Dharr: “Anong balita ang dala mo?”, sinabi niya: “O aming pinuno! Sumpa man sa Allah, nakakita ako ng isang napakadakilang tao na laging nag-uutos ng kabutihan at ng paggawa ng mabuti, at nagbabawal sa mga kasamaan.” Nang sabihin ni Abû Dharr Ghifârî: “Kung gayon, ano ang sinasabi ng mga tao tungkol sa kanya?”, sumagot ang kanyang kapatid na si Unays, na isa sa mga tanyag na makata ng panahong iyon: “Sinasabi nilang siya ay makata, manghuhula, salamangkero. Ngunit ang kanyang mga salita ay hindi kahawig ng mga salita ng mga manghuhula at ng mga salamangkero. Bukod dito, inihambing ko ang kanyang mga sinasabi sa lahat ng uri ng tula ng mga makata. Hindi rin ito kahawig ng mga iyon. Ang mga salitang ito na walang katulad ay hindi masusukat sa salita ninuman. Sumpa man sa Allah, ang taong iyon ay nagpapahayag ng katotohanan at nagsasabi ng tama. Ang mga hindi naniniwala sa kanya ay mga sinungaling at nasa pagkaligaw.” Dahil sa balitang ito, nagpasiya si Abû Dharr Ghifârî na pumunta sa Mecca, makita ang ating Pinuno, ang Propeta, at maging Muslim. Kumuha siya ng isang tungkod at kaunting baon, at masigasig na tinahak ang daan patungong Mecca. Pagdating niya sa Mecca, hindi niya sinabi kaninuman ang kanyang pakay, sapagkat ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan ay nagpapakita ng matinding pagkapoot sa ating Pinuno, ang Propeta, at sa mga bagong naging Muslim, at lalo pa nilang pinatitindi ang kanilang mga pagpapahirap. Lalo na nilang pinahihirapan nang husto ang mga naging Muslim na walang sinuman at ang mga dayuhan. Wala ni isang kakilala si Abû Dharr sa Mecca. Siya ay dayuhan at estranghero. Kaya wala siyang itinanong kaninuman. Sa tabi ng Ka’ba ay naghihintay siya ng pagkakataong makita si Rasûlullah, at naghahanap siya ng palatandaan upang malaman kung nasaan siya. Nang dapithapon na, pumunta siya sa isang sulok ng isang lansangan. Nakita ni Hadrat ’Alî si Abû Dharr. Naunawaan niyang siya ay dayuhan, kaya isinama niya siya sa kanyang bahay. Dahil hindi siya tinanong tungkol sa kanyang kalagayan, hindi ibinunyag ni Abû Dharr ang kanyang lihim. Kinaumagahan ay muli siyang pumunta sa Ka’ba. Bagaman naglibot siya hanggang gabi, hindi niya natamo ang kanyang hangad. Pumunta siya sa dati niyang puwesto at naupo. Nang gabing iyon ay muling dumaan doon si Hadrat ’Alî. “Hindi pa rin pala natatagpuan ng kawawang taong ito ang kanyang tahanan,” sabi niya, at muli niya siyang isinama. Kinaumagahan, muling pumunta si Abû Dharr sa Baytullah at naupo sa kanyang sulok. Muli siyang inanyayahan ni Hadrat ’Alî sa kanyang bahay. Sa pagkakataong ito ay tinanong niya kung saan siya nagmula at kung bakit siya dumating. Sinabi ni Hadrat Abû Dharr: “Kung mangangako ka nang tiyak na bibigyan mo ako ng tamang kaalaman, sasabihin ko.” Nang sabihin ni Hadrat ’Alî: “Sabihin mo; hindi ko ibubunyag kaninuman ang iyong kalagayan,” sinabi ni Abû Dharr Ghifârî: “Narinig ko na may isang propetang lumitaw rito. Dumating ako upang makipagkita sa kanya at makaharap siya.” Sinabi ni Hadrat ’Alî: “Natagpuan mo ang tama, at matalino ang iyong ginawa. Pupunta ako ngayon sa taong iyon. Sundan mo ako, at pumasok ka rin sa bahay na papasukin ko. Kung mapansin ko sa daan na may sinumang magtatangkang manakit sa iyo, magkukunwari akong inaayos ang aking sapatos. Kung magkagayon, magpatuloy ka sa paglakad nang hindi ako hinihintay.” Sinundan ni Abû Dharr Ghifârî si Hadrat ’Alî. Sa wakas ay natamo niya ang karangalang makita ang pinagpalang mukha ng ating Pinuno, ang Propeta, at bumati siya sa pagsasabing: “As-salâmu ’alaikum.”

“Magtiis kayo, O pamilya ni Yâsir! Magalak kayo, O pamilya ni ’Ammâr! Walang pag-aalinlangan, ang Paraiso ang lugar ng inyong gantimpala” Hadîth sharîf

Ang pagbating ito ang unang salâm na ibinigay sa Islam, at si Abû Dharr Ghifârî ang unang taong bumati nang ganito. Tinugon ng ating Pinuno, ang Propeta, ang kanyang pagbati at sinabi: “Sumaiyo nawa ang awa ng Allâhu ta’âlâ.” Nang magtanong ang ating Pinuno, ang Propeta: “Sino ka?”, sinabi niya: “Ako ay mula sa tribong Ghifâr.” “Gaano ka na katagal dito?” tanong niya. “Tatlong araw at tatlong gabi na ako rito.” Nang itanong niya: “Sino ang nagpakain sa iyo?”, sinabi niya: “Wala akong natagpuang ibang pagkain o inumin maliban sa Zamzam. Tuwing umiinom ako ng Zamzam, hindi ako nakararamdam ng anumang gutom o uhaw.” Sinabi ng ating Propeta: “Ang Zamzam ay pinagpala. Binubusog nito ang nagugutom.” Pagkatapos nito ay sinabi ni Abû Dharr Ghifârî sa ating Pinuno, ang Propeta: “Ipabatid ninyo sa akin ang Islam.” Binigkas sa kanya ng ating Propeta ang kalima-i shahâda; binigkas din niya ito, at sa gayon ay pinarangalan siya ng Islam at napabilang siya sa mga unang Muslim.9 Matapos maging Muslim, sinabi ni Hadrat Abû Dharr Ghifârî sa ating Propeta: “Yâ Rasûlallah! Nanunumpa ako sa Haqq ta’âlâ, na nagsugo sa inyo bilang tunay na propeta, na ipahahayag ko ito nang lantaran sa gitna ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan.” Pumunta siya sa tabi ng Ka’ba at sinabi nang malakas: “O mga Quraysh! Ash-hadu an lâ ilâha illallâh wa ash-hadu anna Muhammadan ’abduhû wa rasûluh – Sumasaksi ako na walang diyos maliban sa Allâhu ta’âlâ. Si Muhammad ’alaihis-salâm ay ang Kanyang alipin at ang Kanyang rasûl.” Nang marinig ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, agad nila siyang sinalakay. Hinampas nila siya ng mga bato, pamalo at piraso ng buto, at iniwan siyang duguan. Nang makita ito ni Hadrat ’Abbâs, sinabi niya: “Pabayaan ninyo ang taong ito, mapapatay ninyo siya! Siya ay mula sa isang tribong nakatira sa daang dinaraanan ng inyong karaban ng kalakalan. Paano pa kayo makadaraan doon?” Iniligtas niya si Hadrat Abû Dharr mula sa kamay ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Sa galak na dulot ng karangalang maging Muslim, hindi mapakali si Abû Dharr. Kinabukasan ay muli niyang binigkas nang malakas, pasigaw, ang kalima-i shahâda sa tabi ng Ka’ba. Binugbog siya muli ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Bumagsak siya sa lupa. Muling sumaklolo si Hadrat ’Abbâs at iniligtas siya mula sa kanilang mga kamay. Iniutos ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam), kay Hadrat Abû Dharr Ghifârî na bumalik sa kanyang sariling bayan at palaganapin doon ang Islam. Dahil sa utos na ito, bumalik siya sa kanyang tribo at ipinaliwanag sa kanila ang kaisahan ng Allâhu ta’âlâ at na si Muhammad ’alaihis-salâm ang Kanyang rasûl. Sinabi niya na totoo at tama ang kanyang ipinahahayag, at na ang mga diyus-diyusang sinasamba nila ay huwad, walang laman at walang kabuluhan. Mula sa karamihang nakikinig sa kanya, ang ilan ay nagsimulang tumutol. Nang sandaling iyon ay pinatahimik ng pinuno ng tribo na si Haffâf ang mga sumisigaw at sinabi: “Tumigil kayo; pakinggan muna natin kung ano ang kanyang isasalaysay.” Dahil dito ay nagpatuloy si Hadrat Abû Dharr nang ganito: “Bago ako naging Muslim, isang araw ay pumunta ako sa diyus-diyusang si Nuhm at naglagay ng gatas sa harap nito. Nakita kong lumapit ang isang aso, ininom ang gatas, at dinumihan ang diyus-diyusan. Naunawaan ko nang may katiyakan na walang kapangyarihan ang diyus-diyusan upang mapigilan ito. Paano kayo nasisiyahang sumamba sa isang diyus-diyusang hinahamak pa ng isang aso? Hindi ba kahibangan ito? Ito ang inyong sinasamba.” Nakayuko ang lahat. Nang sabihin ng isa sa kanila: “Kung gayon, ano ang ipinahahayag ng Propetang binabanggit mo? Paano mo naunawaan na nagsasabi siya ng totoo?”, sinabi ni Hadrat Abû Dharr nang malakas: “Ipinahahayag niya na ang Allâhu ta’âlâ ay iisa, na walang diyos maliban sa Kanya, at na Siya ang Lumikha ng lahat ng bagay at ang Nagmamay-ari at May-ari ng lahat ng bagay… Inaanyayahan niya ang mga tao na sumampalataya sa Kanya… Nag-aanyaya siya sa kabutihan, sa kagandahang-asal at sa pagtutulungan. Ipinahahayag niya ang kapangitan ng paglilibing nang buhay sa mga batang babae at ng lahat ng iba pang kasamaan, kawalang-katarungan at pang-aaping inyong ginagawa, at ang pag-iwas sa mga ito.” At ipinaliwanag niya nang mahaba ang Islam. Isa-isa niyang inilahad ang mga pagkaligaw na kinasasadlakan ng kanyang tribo. Pagkatapos ay ipinaliwanag niya ang kapinsalaan at kapangitan ng mga ito.

Mula sa mga nakinig sa kanya, napakaraming tao ang naging Muslim, sa pangunguna ng pinuno ng tribo na si Haffâf at ng kanyang sariling kapatid na si Unays.10

Ang lantarang pagbigkas ng Qur’ân al-karîm sa Ka’ba

Isang araw, nagtipon ang mga Sahâba sa isang liblib na lugar at nag-uusap. Sinabi nila: “Sumpa man sa Allah, maliban kay Rasûlullah ay wala pang sinumang nakapagparinig nang lantaran ng Qur’ân al-karîm sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Quraysh na ito. Mayroon bang sinumang bibigkas nang lantaran ng Qur’ân al-karîm sa kanila at magpaparinig nito?” Naroon din si Hadrat ’Abdullah ibn Mas’ûd. “Ako ang magpaparinig nito,” sabi niya. Nang sabihin ng ilan sa mga Sahâba: “O ’Abdullah! Natatakot kami na saktan ka ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Ang nais namin ay isang taong may bayan at tribong makapagtatanggol sa kanya laban sa mga mapagsamba sa diyus-diyusan kung kakailanganin,” nagpumilit siya: “Pahintulutan ninyo akong pumunta. Iingatan ako ng Haqq ta’âlâ.” Kinabukasan, sa kalagitnaan ng umaga, nakarating siya sa Maqâm Ibrâhîm. Nagtitipon doon ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Nakatayong binigkas ni Ibn Mas’ûd ang pinagpalang basmala at sinimulang bigkasin ang sûra ar-Rahmân. Sinabi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa isa’t isa: “Ano ang sinasabi ng anak ni Umm ’Abd? Marahil ay binibigkas niya ang mga dinala ni Muhammad,” at sinugod nila siya. Sa mga suntok, sipa at sampal ay pinangitim nila ang kanyang mukha at mga mata hanggang sa hindi na siya makilala. Ngunit sa ilalim ng mga sampal at suntok ay patuloy siya sa pagbigkas. Bumalik siya sa mga Sahâba na ang kanyang mukha at mga mata ay puno ng sugat at pasa. Labis itong ikinalungkot ng mga Sahâba, at sinabi nila: “Ito na nga ang aming kinatatakutan – na sasapitin mo ang ganitong kahihinatnan. At sa huli ay nangyari sa iyo ang aming kinatatakutan.” Ngunit hindi man lamang nalungkot si ’Abdullah ibn Mas’ûd. Sinabi niya: “Hindi ko kailanman nakita ang mga kaaway ng Allâhu ta’âlâ na kasinghina ng ngayon. Kung nais ninyo, bukas ng umaga ay maipaparinig ko pa sa kanila ang ganoon ding karami.” Sinabi ng mga Sahâba: “Hindi na, sapat na sa iyo ito. Ipinarinig mo sa mababangis na di-mananampalatayang iyon ang kanilang kinasusuklaman.”11

Ang pagyakap ni Tufayl ibn ’Amr sa Islam

Noong mga taong nagsimulang palaganapin nang lantaran ng ating Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang Islam sa Mecca, araw at gabi ay pinapayuhan niya ang mga tao at inaanyayahan sila sa relihiyong Islam. Sinisikap ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca na biguin ang mga pagsisikap na ito ng ating Pinunong Rasûlullah. Itinuturing nilang katanggap-tanggap ang lahat ng uri ng kasinungalingan, paninirang-puri at pagpapahirap laban sa mga tumatanggap sa kanyang ipinahahayag at sumasampalataya. Kapag may nakita silang nakipagkita o nakipag-usap sa ating Pinuno, ang Propeta, agad nila siyang nilalapitan at gumagamit sila ng lahat ng uri ng daya at kasinungalingan upang hindi siya makinig sa kanya at hindi maniwala sa kanyang mga sinasabi. Ginagawa nila ang lahat ng kanilang makakaya upang hindi makipagkita sa kanya ang mga dumarating sa Mecca mula sa labas. Sa panahong nasa kagipitan ang mga Muslim at dumaranas ng pagpapahirap mula sa mga di-mananampalataya, dumating sa Mecca si Tufayl ibn ’Amr Dawsî. Nang makita siya ng mga pinuno ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, pinuntahan nila siya at sinabi: “O Tufayl! Dumating ka sa aming bayan. Ang ulila ni ’Abdulmuttalib, na lumitaw sa aming gitna, ay may maraming kataka-takang katangian. Ang mga salitang sinasabi niya ay parang salamangka. Pinaghihiwalay niya ang anak sa kanyang ama, ang kapatid sa kanyang kapatid, ang lalaki sa kanyang asawa! Sa mga ideyang ipinapahayag niya ay ginugulo niya ang lahat. Ang anak na nakaririnig sa kanyang salita ay hindi na lumilingon sa kanyang ama, kundi sumusunod sa kanya. Wala nang nakikinig sa isa’t isa, at nagiging Muslim sila. Natatakot kami na ang salot na ito ng pagkakahati na sumapit sa amin ay sumapit din sa iyo at sa iyong bayan. Ito ang aming payo sa iyo: huwag na huwag kang makikipag-usap sa kanya! Huwag kang magsabi sa kanya ng anumang salita, at huwag kang makinig sa kanyang salita. Huwag mong pansinin ang kanyang mga sinasabi! Mag-ingat kang mabuti. Huwag ka ring magtagal dito. Umalis ka agad!” Ang sumunod na nangyari ay isinalaysay ni Tufayl ibn ’Amr nang ganito:

“Sumpa man sa Allah, ang taong iyon ay nagpapahayag ng katotohanan at nagsasabi ng tama. Ang mga hindi naniniwala sa kanya ay mga sinungaling at nasa pagkaligaw” Hadrat Unays Ghifârî (radiy-Allâhu ’anh)

“Nanunumpa ako: napakadalas nilang sinabi ito, hanggang sa nagpasiya akong huwag makipag-usap sa kanya at huwag na huwag makinig sa kanyang salita. Nilagyan ko pa nga ng bulak ang aking mga tainga nang pumasok ako sa Ka’ba, sa pangambang baka marinig ko ang kanyang mga salita. Kinabukasan, sa umaga, pumunta ako sa Ka’ba. Nakita kong nagsasagawa roon ng salât ang Rasûl ‘alaihis-salâm. Tumayo ako sa isang lugar na malapit sa kanya. Ayon sa karunungan ng Haqq ta’âlâ, umabot sa aking tainga ang ilan sa kanyang mga binibigkas. Napakaganda ng mga salitang narinig ko! Sinabi ko sa aking sarili: ‘Hindi ako taong hindi marunong kumilala ng mabuti at masama. Bukod dito, ako ay makata. Bakit hindi ko pakikinggan ang mga sinasabi ng taong ito? Kung magaganda ang kanyang mga salita, tatanggapin ko; kung hindi, iiwan ko.’ At nagtago ako sa isang tabi at naghintay roon hanggang sa matapos ni Rasûlullah ang kanyang salât at umuwi. Pagkatapos ay sinundan ko siya. Nang pumasok siya sa kanyang bahay, pumasok din ako at sinabi: ‘O Muhammad ‘alaihis-salâm! Nang dumating ako sa lupaing ito, ganito at ganoon ang sinabi sa akin ng inyong bayan… Nais nilang lumayo ako sa inyo. Dahil sa takot, nilagyan ko ng bulak ang aking mga tainga upang hindi marinig ang inyong salita. Ngunit ipinarinig sa akin ng Allâhu ta’âlâ ang ilan sa inyong binibigkas. Napakaganda ng mga ito para sa akin. Ngayon, ipabatid ninyo sa akin ang anumang nais ninyong sabihin! Handa akong tanggapin ito.’ Ipinaliwanag sa akin ng ating Pinunong Rasûlullah ang Islam at binigkas niya sa akin ang isang bahagi ng Qur’ân al-karîm. Nanunumpa ako na sa buong buhay ko ay hindi pa ako nakarinig ng salitang mas maganda pa rito. Agad kong binigkas ang kalima-i shahâda at naging Muslim ako. Nang sandaling iyon ay sinabi ko: ‘Yâ Rasûlallah! Ako ay isang taong pinakikinggan at iginagalang sa aking bayan. Wala ni isa sa kanila ang sumasalungat sa aking salita. Hayaan ninyong pumunta ako at anyayahan din sila sa relihiyong Islam. Manalangin kayo upang pagkalooban ako ng Allâhu ta’âlâ ng isang tanda, ng isang karâma! Nawa’y ang tandang iyon ay maging kaginhawahan at tulong sa akin habang inaanyayahan ko ang aking bayan sa Islam!’ Dahil sa aking kahilingang ito, nanalangin ang ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ‘alaihi wa sallam): ‘O Allah! Pagkalooban Mo siya ng isang tanda, ng isang palatandaan!’ Pagkatapos nito ay bumalik ako sa aking lupain. Sa isang madilim na gabi, nang marating ko ang burol na nakatanaw sa bukal na tinitirhan ng aking bayan, may lumitaw sa aking noo na isang nûr na gaya ng ilawan, at nagsimula itong magbigay ng liwanag. Nanalangin ako noon: ‘O Allah! Ilipat Mo sa ibang lugar ang nûr na ito mula sa aking noo! Huwag sanang akalain ng mga mangmang sa tribong Daws, kapag nakita nila ito, na pinalitaw ito ng Allah sa kanyang noo bilang banal na parusa dahil tinalikuran niya ang kanyang relihiyon!’ Agad na lumipat ang nûr na iyon sa dulo ng latigong hawak ko at nakabitin doon na gaya ng ilawan. Nang papalapit na ako sa tirahan ng aking tribo at nagsimula akong bumaba sa dalisdis, itinuturo ng mga naroon sa isa’t isa ang nûr na nagniningning na gaya ng ilawan sa dulo ng aking latigo. Sa ganitong kalagayan ay bumaba ako sa dalisdis at dumating sa aking bahay. Ang unang lumapit sa akin ay ang aking ama, at nakita niya ako sa ganitong kalagayan. Dahil sa kanyang pagmamahal sa akin ay niyakap niya ako sa leeg. Napakatanda na ng aking ama. Sinabi ko sa kanya: ‘O mahal kong ama! Kung mananatili kayo sa dati ninyong kalagayan, hindi na ako kabilang sa inyo at hindi na kayo kabilang sa akin!’ Nang marinig ng aking ama ang salita kong ito, nagulat siya at nagtanong: ‘Ano ang dahilan, anak ko?’ Sinagot ko siya: ‘Pumasok na ako sa relihiyon ni Muhammad ‘alaihis-salâm at naging Muslim.’ Dahil dito ay sinabi ng aking ama: ‘Anak ko, pumapasok din ako sa relihiyong pinasukan mo. Ang iyong relihiyon nawa’y maging relihiyon ko rin!’ Agad niyang binigkas ang kalima-i shahâda at naging Muslim. Pagkatapos nito ay itinuro ko sa kanya ang aking nalalaman tungkol sa relihiyong Islam. Pagkatapos ay naligo siya at nagsuot ng malinis na damit. Nang maglaon ay lumapit sa akin ang aking asawa. Sinabi ko rin sa kanya ang gayunding mga bagay. Tinanggap din niya ito at naging Muslim. Nang sumapit ang umaga, humarap ako sa tribong Daws. Ipinaliwanag ko sa kanila ang Islam at inanyayahan ko silang lahat sa Islam. Ngunit mabagal sila sa pagtanggap. Matagal silang sumalungat. Hindi nila tinalikuran ang kanilang mga gawang kasalanan at kasamaan. Lumampas pa sila at kinutya ako sa pamamagitan ng pagkindat at pagngiwi; dahil sa pagkahumaling nila sa patubo at sugal, hindi nila pinakinggan ang aking mga salita. Iniwasan nilang sumunod sa Islam. Naghimagsik sila laban sa Allah at sa Kanyang Propeta.

Makalipas ang ilang panahon, pumunta ako sa Mecca at idinaing ko kay Rasûlullah ang aking bayan: ‘Yâ Rasûlallah! Naghimagsik ang tribong Daws laban sa Allâhu ta’âlâ. Hindi nila tinanggap ang aking paanyaya na pumasok sila sa Islam. Ipanalangin ninyo sila!’ Ang ating minamahal na Propeta, na malaki ang malasakit at awa para sa lahat, ay nagtaas ng kanyang mga kamay, humarap sa qibla, at nanalangin nang ganito: ‘O aking Panginoon! Ituro Mo ang tamang landas sa mga tao ng Daws at dalhin Mo sila sa relihiyong Islam!’ At sa akin ay sinabi niya: ‘Bumalik ka sa iyong bayan. Ipagpatuloy mo ang pag-anyaya sa kanila sa Islam nang may nakangiting mukha at matamis na pananalita! Maging mahinahon ka sa kanila!’ Agad akong bumalik sa aking lupain, at hindi ako tumigil kahit sandali sa pag-anyaya sa mga tao ng Daws sa Islam.”12

Ang pag-aanyaya sa mga perya

Taun-taon, sa mga takdang araw, dumarating sa Mecca ang mga tao mula sa iba’t ibang lungsod upang dalawin ang Ka’ba al-Mu’azzama. Sinasalubong ni Rasûl-i akram (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) ang mga dumarating, ipinaliliwanag niya sa bawat pangkat ang Islam, at ipinababatid niya sa kanila “na ang Allâhu ta’âlâ ay iisa, na siya ang tunay na Propeta, at na ang kaligtasan ay nasa bagay na ito”. Isang araw, tinipon ni Walîd ibn Mughîra ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at sinabi: “O mga Quraysh! Dumating na naman ang panahon ng pagdalaw sa Ka’ba. Lumaganap na sa daigdig ang tinig ni Muhammad. Ang mga tribong Arabe ay lumalapit sa kanya, nahahalina sa kanyang matatamis na salita, at pumapasok sa kanyang relihiyon. Kailangang mag-isip tayo ng hakbang laban dito. Magkasundo tayong lahat, upang hindi tayo magkasalungat sa ating sinasabi tungkol sa kanya at mapalabas na sinungaling ang isa’t isa.” Sinabi ng mga Quraysh: “O ama ni ’Abdu Shams! Ikaw ang may pinakamalayong pananaw sa amin. Anuman ang sabihin mong dapat naming sabihin, iyon ang aming sasabihin.” Nang sabihin ni Walîd: “Hindi, kayo ang magsalita at ako ang makikinig,” sinabi nila: “Sabihin nating siya ay manghuhula.” Agad na tumutol si Walîd: “Hindi! Nanunumpa ako na hindi siya manghuhula. Marami na tayong nakitang manghuhula. Walang pag-aatubili nilang sinasabi ang totoo at ang kasinungalingan. Ang binibigkas ni Muhammad ay hindi kahawig ng mga inimbento ng mga manghuhula. Bukod dito, hanggang ngayon ay wala pa tayong narinig na kasinungalingan mula kay Muhammad. Kung ganito ang ating sasabihin, walang maniniwala.” Sa pagkakataong ito ay sinabi nila: “Sabihin nating siya ay sinasapian ng jinn (majnûn), na siya ay baliw.” Muling tumutol si Walîd: “Hindi! Nanunumpa ako na hindi siya sinasapian ng jinn at hindi rin baliw. Kilala natin ang mga baliw at ang mga sinasapian, at nauunawaan natin ang mga tanda ng pagkabaliw. Wala siyang pagkasakal, ni pangingisay o panginginig, ni mga guni-guni. Kung ganito ang ating sasabihin, pasisinungalingan nila tayo.” Sinabi ng mga Quraysh: “Sabihin nating siya ay makata…” Muling tumutol si Walîd: “Hindi rin siya makata! Kilalang-kilala natin ang lahat ng uri ng tula. Ang kanyang binibigkas ay hindi kahawig ng tula.” Sa pagkakataong ito ay sinabi nila: “Sabihin nating siya ay salamangkero.” Sinabi ni Walîd: “Hindi siya salamangkero. Nakita na natin ang mga salamangkero at ang kanilang mga salamangka, at kilala natin sila. Walang bakas ng salamangka sa kanyang mga salita. Ang salita ni Muhammad ay nananaig sa buong daigdig. Hindi rin siya isang taong di-kilala. Hindi natin mailalayo sa kanya ang mga tao at mapipigilan ang pakikipag-usap nila sa kanya. Bukod dito, nakahihigit siya sa kanyang mga kasing-edad sa linaw at husay ng pananalita, at sa maganda at makahulugang pagsasalita. Sa madaling salita, anuman ang sabihin natin tungkol sa kanya, mauunawaan ng mga tao na kasinungalingan ang ating salita.” Nang wala nang masabi ang mga Quraysh, sinabi nila: “Ikaw ang pinakamatanda at pinakamaranasan sa amin; anuman ang sabihin mo, sang-ayon kami roon.”

“Nanalangin ang ating Propeta: ‘O aking Panginoon! Ituro Mo ang tamang landas sa mga tao ng Daws at dalhin Mo sila sa relihiyong Islam.’ At sa akin ay sinabi niya: ‘Bumalik ka sa iyong bayan! Ipagpatuloy mo ang pag-anyaya sa kanila sa Islam nang may nakangiting mukha at matamis na pananalita! Maging mahinahon ka sa kanila!’” Tufayl ibn ’Amr (radiy-Allâhu ’anh)

Dahil dito, matapos mag-isip nang ilang sandali, inilihis ni Walîd ibn Mughîra ang mga nasa paligid niya sa pagsasabing: “Gayunman, ang pinakamabuti sa lahat ay tawagin natin siyang salamangkero, manggagaway; ito ang pinakakapani-paniwala. Sapagkat sa pamamagitan ng kanyang mga salita ay inilalayo niya ang mga tao sa kanilang bayan at sa kanilang mga kamag-anak. Pinalalamig niya ang kapatid sa kanyang kapatid, at ang dalawang magkaibigan sa isa’t isa.” Agad na nagkahiwa-hiwalay ang mga Quraysh at sinabi sa mga taong tinipon nila sa kanilang paligid sa Mecca: “Si Muhammad ay salamangkero!..”, at ikinalat nila ito sa mga tao. Nang magsimulang dumating ang mga tribo upang dalawin ang Ka’ba, hinarang nila ang mga dumarating, at wala silang pinalampas na hindi nila binalaang huwag makipagkita sa ating Pinuno, ang Propeta. Dahil sa mga kilos na ito ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, nagsimulang pagtakhan ang Islam sa lahat ng lupain ng mga Arabe, at nagsimulang sumibol sa mga isipan ang mga pag-aalinlangan at mga tanong tungkol sa mga diyus-diyusan. Nagpahayag ang Allâhu ta’âlâ ng mga marangal na âyat na nagsasabing ipalalasap Niya sa kâfir na si Walîd ibn Mughîra ang mapapait na parusa. Gayon nga, sa ika-11 hanggang ika-29 na marangal na âyat ng sûra al-Muddaththir ay sinabi ayon sa kahulugan: “(O Aking Rasûl!) Ipaubaya mo sa Akin (ang parusa sa) taong nilikha Kong nag-iisa (salat sa kayamanan) (isang kâfir na gaya ni Walîd ibn Mughîra)! (Ibibigay Ko sa kâfir na iyon ang parusang nararapat sa kanya.) Binigyan Ko siya ng napakaraming ari-arian (ang walang utang na loob na iyon, na walang anumang pag-aari, ay pinagkalooban Ko ng maraming ubasan, halamanan at ari-arian, at nang maglaon ay pinatamo Ko sa kanya ang maraming biyaya). Binigyan Ko siya ng mga anak na lalaking laging nasa kanyang tabi (malalakas at matitibay na anak na nagbabantay sa kanya at handang pigilan agad ang anumang pagsalakay sa kanya). Pinadali Ko sa kanya ang lahat ng bagay at pinagkalooban Ko siya ng napakalalaking pagkakataon (ginawa Ko siyang may kakayahang makamit ang lahat ng bagay nang madali at binuksan Ko ang kanyang daan. Natamo niya sa Mecca ang isang mataas na pamumuno. Binigyan siya ng palayaw na ‘Rayhânat al-‘Arab’. Ipinakikilala niya ang kanyang sarili sa kanyang bayan bilang isang lubhang piling tao). Pagkatapos, (ang sakim at walang utang na loob na iyon,) matapos ang lahat ng pagkakataong ito, ay naghahangad pang dagdagan Namin (ang kanyang ari-arian at mga anak) (hinahangad niya ito nang may kasakiman; hindi niya pinahahalagahan ang mga biyayang natamo niya at hindi siya nagsisikap na magpasalamat para sa mga ito). Hindi! Kailanman ay hindi ibibigay ang kanyang mga hinihiling! (Hindi matutupad ang hangarin ng mapagtatwang iyon, ng sakim na iyon; hindi na madaragdagan ang kanyang ari-arian at mga anak.) Sapagkat siya ay naging lubhang matigas ang ulo laban sa Aming mga âyat. Itataboy Ko siya nang marahas sa Impiyerno sa isang madulas na bato na hindi matatapakan ng paa (sa matindi at masakit na pagdurusa ng Impiyerno ay ipapataw Ko sa kanya ang parusang nararapat sa kanya); ilalagay Ko siya sa kagipitan at matinding paghihirap! (Isang araw, habang malakas na binibigkas ng ating Pinuno, ang Propeta, ang Qur’ân al-karîm sa Ka’ba, nag-iwan sa kanya ng malalim na bakas ang bisa ng mga marangal na âyat. Pumunta siya sa mga Quraysh at sinabi sa kanila: ‘Nakarinig ako ng isang salitang binibigkas ni Muhammad. Hindi ito maaaring salita ng tao o ng jinn. Ang salitang ito ay hindi tula, at hindi rin salita ng manghuhula. Hindi rin nagsisinungaling ang taong ito. Ako ay taong nakarinig na ng napakaraming matatalinghagang pananalita. Wala akong maihambing dito. Nakita na ba ninyo siyang nagsinungaling kahit minsan?’ Nangamba nang labis ang mga Quraysh at nagsabi: ‘Kahabag-habag tayo! Nawala na rin sa atin ang matalino, mayaman at maimpluwensiyang taong ito! Tumalab din sa kanya ang mga salita ni Muhammad (sall-Allâhu ‘alaihi wa sallam).’ Agad nilang ipinadala sa kanya si Abû Jahl. Dumating si Abû Jahl at nagsabi: ‘Ano ba ang nangyayari at nakikita kitang ganyan kalungkot at kabagabag? Tumalab din ba sa iyo ang salamangka ni Muhammad, o may napunta ba sa iyo na anuman mula sa natirang ari-arian at kayamanan niya? Napagkasunduan na namin sa aming sarili: kung naghahangad ka ng ari-arian at kayamanan, bibigyan ka namin ng ari-arian at kayamanang kasindami ng nais mo. Huwag kang mahulog sa ganyang mga ligaw na landas.’ Sinabi ni Walîd ibn Mughîra: ‘Ako ang pinakamayaman sa mga Quraysh. Paano ninyo ako aalukin ng ganitong bagay?’ Sinabi ni Abû Jahl: ‘Sige! Kung gayon, bakit ka nagsalita ng mga salitang puno ng papuri tungkol sa Qur’ân na binibigkas niya?’) (Dahil dito, ang mapagtatwang iyon, upang laitin ang Qur’ân al-karîm na narinig niya mula kay Rasûlullah,) ay nagbuo sa kanyang isip ng ilang bagay (nag-isip at nagmuni-muni) at pagkatapos ay naglabas ng isang paghatol (ipinahayag niya ang bunga ng kanyang pag-iisip). Mapahamak nawa siya! Paano siya humatol! (Naglabas siya ng isang paghatol na walang pagkakaugnay at walang kaayusan, na sumasalungat sa sinabi niya bago iyon, isang paghatol na walang kabuluhan. Naramdaman ng taong ito na kailangan niyang bigyan ng paliwanag ang mga salitang kanyang sinabi: ‘Paano ko maipapaliwanag sa kanila ang mga salitang ito na aking sinabi?’)

“Hindi, pupunta ako muli at bibigkas. Ngayon ko lamang nakita ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa ganitong kahabag-habag na kalagayan. Labis akong nagagalak sa kanilang kawalang-kaya. Hindi ako nakararamdam ng sakit mula sa mga pagpapahirap na ginawa sa akin” ’Abdullah ibn Mas’ûd (radiy-Allâhu ’anh)

Muli, mapahamak nawa siya! Paano siya humatol (sa gayon kakila-kilabot na paraan)! Pagkatapos ay tumingin siya (itinuon niya ang kanyang pansin sa usapin, muli itong sinuri nang may matalim na pagtingin, at muling pinag-isipan upang lubos itong mapasailalim sa kanyang kontrol). Pagkatapos ay nagkunot-noo siya at sumimangot. Pagkatapos ay tumalikod siya sa katotohanan at nagmataas. At sinabi niya: ’Ito ay walang iba kundi salamangkang minana mula sa mga tao (na palaging naipapasa mula sa isa patungo sa iba). Ito ay salita lamang ng tao!’” (Gayong kinilala ng taong iyon noon sa gitna ng kanyang bayan na ang Qur’ân al-karîm ay isang kahanga-hangang salita na hindi kahawig ng mga salita ng tao at ng jinn. Pagkatapos, upang masiyahan ang kanyang bayan, binago ng mapagtatwang iyon ang kanyang salita at nagsalita ng mga paninirang-puri tungkol sa Qur’ân al-karîm na hindi kailanman nababagay rito. Sa gayon ay ginawa niya ang kanyang sarili na karapat-dapat sa banal na parusa. Sinabi ng Allâhu ta’âlâ:) “Papapasukin Ko siya sa Impiyerno (sa Saqar, sa isang nagliliyab na apoy). Alam mo ba kung ano ang Saqar? (Ano ang nalalaman mo kung ano ang nagliliyab na apoy na iyon? May kaalaman ka ba tungkol sa mga katangian nito?) Wala itong itinitira at wala itong pinababayaan! (Hindi ito nagpapanatili at hindi ito pumupuksa; ibig sabihin, hindi nito pinapatay ang tao at hindi rin ito pinabubuhay. Hindi nito pinalalabas ang mga pumapasok dito, at hindi ito tumitigil sa pagpaparusa.) Binabalatan nito ang buong balat ng tao (sinusunog, tinutupok at pinaiitim ito) at inilalantad ang kanyang mga buto.”

Ang pakikinig ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa Qur’ân al-karîm

Hinahadlangan ng mga pangunahing tao ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan, sa pamamagitan ng iba’t ibang daya at pang-aapi, ang pagsampalataya ng mga tao. Ipinagbabawal nila sa mga taga-Mecca ang pakikinig sa mga marangal na âyat na binibigkas ni Muhammad ’alaihis-salâm. Ngunit sila mismo, sa gabi, ay palihim na pumupunta sa tabi ng bahay na tinitirhan ng ating minamahal na Propeta Muhammad ’alaihis-salâm, nagtatago sa isang sulok, at nakikinig. Kapag sumasapit ang umaga at nagsisimulang lumiwanag ang paligid, nakikita ng mga pangunahing tao ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan na ang bawat isa sa kanila, nang hindi alam ng iba, ay dumating sa gabi upang makinig sa Qur’ân al-karîm; sinisisi nila ang isa’t isa at nagsasabi: “Huwag na nating gawin ito muli.” Ngunit sa sumunod na gabi, nang hindi alam ng isa’t isa, muli silang pumupunta, nagtatago sa isang sulok, at nakikinig muli. At kinaumagahan ay nakikita nila ang isa’t isa at nagtataka. Naghihiwalay sila matapos manumpang hindi na nila ito gagawin muli, ngunit hindi nila ito matigilan. Gayunman, hindi sila sumampalataya, dahil sinusunod nila ang kanilang nafs, nagmamataas, nangangamba na sisihin sila ng ibang mapagsamba sa diyus-diyusan, at nadadala sila ng marami pang ibang walang-kabuluhang kaisipan. Hinahadlangan din nila ang iba. Bukod pa rito ay isinisigaw nila sa mga lansangan: “Si Muhammad ay salamangkero.” Isang dapithapon, nagtipon ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan sa paligid ng Ka’ba at nagsabi: “Ipatawag natin si Muhammad at pag-usapan natin ang bagay na ito! Upang sa huli ay hindi tayo sisihin at ituring tayong may katwiran,” at nagpadala sila ng balita sa ating Pinunong Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam). Dahil sa paanyayang ito ay pumunta sa Ka’ba ang ating Pinuno, ang Propeta, at umupo sa harap ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan. Sinabi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan: “O Muhammad! Ipinatawag ka namin upang makipagkasundo sa iyo. Nanunumpa kami na sa mga Arabe ay wala pang nakitang tulad mo na naglagay sa kanyang bayan sa ganitong kagipitan! Pinintasan mo ang aming relihiyon! Nilait mo ang aming mga diyos! Hinamak mo ang aming mga isip! Hinati mo ang aming pagkakaisa at pinag-away mo kami! Wala nang masamang bagay na hindi mo idinulot sa amin! Kung nais mong yumaman sa pamamagitan ng mga kilos at salitang ito, magtitipon kami para sa iyo ng ari-ariang higit pa sa iyong nais. Kung nais mong magtamo ng dangal at karangalan, tatanggapin ka namin bilang pinuno sa aming ulunan. Kung nais mong maging hari, ipahahayag ka naming hari at magtitipon kami sa iyong paligid. Kung may bagay na nakaiimpluwensiya sa iyo, ililigtas ka namin mula roon. Kung ito ay isang karamdamang nagmula sa mga jinn, gugugulin namin ang lahat ng aming yaman upang hanapan ito ng lunas!…” Matiyagang nakinig sa kanila ang Pinuno ng mga sanlibutan, at pagkatapos ay ibinigay niya ang dakilang sagot na ito: “O mga Quraysh! Wala sa akin ang alinman sa mga bagay na sinasabi ninyo. Hindi ako dumating dala ang mga bagay na dinala ko sa inyo upang humingi ng inyong ari-arian, ni upang magtamo ng malaking dangal at karangalan sa inyong gitna, ni upang maging hari sa inyo. Ngunit isinugo ako ng Allâhu ta’âlâ sa inyo bilang propeta, at nagpababa rin Siya sa akin ng isang Aklat. Iniutos Niya sa akin na maging tagapagdala ng magandang balita (ng Paraiso, para sa mga tatanggap sa inyo) at tagapagbabala (ng Impiyerno, para sa mga hindi tatanggap sa inyo).

Ipinabatid ko sa inyo ang utos na ito ng aking Panginoon at pinayuhan ko kayo. Kung tatanggapin ninyo ang dinala ko, ito ay magiging bahagi at baon para sa inyo sa mundong ito at sa Kabilang-buhay. Kung hindi ninyo ito tatanggapin at tatanggihan ninyo, ang tungkulin ko, hanggang sa humatol ang Allâhu ta’âlâ sa pagitan ko at ninyo, ay harapin at tiisin ang bawat kahirapan upang tuparin ang utos ng Haqq ta’âlâ…” Sinabi nina Abû Jahl at Umayya ibn Khalaf at ng iba pang mapagsamba sa diyus-diyusan: “O Muhammad! Alam mo na walang sinumang nasa mas mahirap na kalagayan kaysa sa amin pagdating sa kabuhayan. Yamang ikaw ay propeta, hilingin mo sa iyong Panginoon na alisin at ilayo ang mga bundok na ito na sumisikil sa amin at nagpapahirap sa aming kabuhayan! Palawakin Niya ang aming lupain at padaluyin dito ang mga ilog na gaya ng mga ilog ng Damascus at ng Iraq! At buhayin Niyang muli ang ilan sa aming mga ninuno, sa pangunguna ni Qusayy ibn Kilâb! Sapagkat si Qusayy ibn Kilâb ay isang dakilang taong tapat sa pananalita. Itanong natin sa kanya kung totoo o huwad ang iyong mga sinasabi! Kung pagtitibayin ka niya, at kung gagawin mo ang aming hinihiling, maniniwala kami sa iyo. Sa gayon ay malalaman din namin ang iyong katayuan sa harap ng iyong Panginoon. Kung hindi mo gagawin ang mga ito para sa amin, humiling ka sa iyong Panginoon ng ilang bagay para sa iyong sarili. Hilingin mo na magpadala Siya ng isang anghel na magpapatotoo sa iyong mga sinasabi at maglalayo sa amin mula sa iyo! At bigyan ka rin ng iyong Panginoon ng mga halamanan, mga palasyo at mga kayamanan, upang makalaya ka sa hirap ng paghahanapbuhay! Sapagkat ikaw rin, gaya namin, ay naglilibot sa mga pamilihan at nagpapakahirap para sa kabuhayan!…” Sinabi sa kanila ng Karangalan ng sanlibutan: “Hindi ako isinugo sa inyo dala ang mga ito. Ang dinala ko lamang sa inyo mula sa Haqq ta’âlâ ay kung ano ang ipinadala sa akin ng Allâhu ta’âlâ. Ipinabatid ko na ito sa inyo. Hindi ako taong hihiling sa aking Panginoon (na bigyan ako ng ari-arian at kayamanan)… Isinugo ako ng Allâhu ta’âlâ bilang tagapagdala ng magandang balita (ng Paraiso, para sa mga tatanggap sa inyo sa aking dinala) at tagapagbabala (ng Impiyerno, para sa mga hindi tatanggap sa inyo at tatanggi rito).” Sa pagkakataong ito ay sinabi ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan: “Yamang tiyak na ginagawa ng iyong Panginoon ang lahat ng Kanyang naisin, hilingin mo nga sa Kanya na durugin ang langit na ito at ibagsak sa amin!… Hangga’t hindi mo ito ginagawa, hindi kami maniniwala sa iyo!” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta: “Ang bagay na iyan ay nasa Allâhu ta’âlâ. Kung nais Niyang gawin iyan sa inyo, tiyak na gagawin Niya.” Dahil dito ay lalo pang lumampas ang mga mapagsamba sa diyus-diyusan at nagsabi: “O Muhammad! Hindi ba alam ng iyong Panginoon na uupo kami kasama mo, ang mga itatanong namin sa iyo at ang mga hihilingin namin sa iyo, upang ipabatid at ituro Niya ito sa iyo nang patiuna? Bakit hindi Niya ipinabatid kung ano ang gagawin Niya sa amin kung hindi namin tatanggapin ang iyong ipinahahayag sa amin?… Hangga’t hindi mo dinadala sa amin ang mga anghel bilang saksi sa katotohanan ng iyong mga salita, hindi kami maniniwala sa iyo… Wala na kaming anumang pananagutan sa iyo. Nanunumpa kami na mula ngayon ay hindi ka na namin tatantanan! Pupuksain ka namin, o pupuksain mo kami…” Nang makita ng ating minamahal na Propeta na sa halip na lumapit sa kanya ay lubusan pa silang lumalayo, iniwan niya sila.13 Nang tanggihan ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan ng Mecca ang Sultan ng sansinukob, nagpadala ang Allâhu ta’âlâ ng kapahayagan (wahy) sa pamamagitan ni Jibrîl ’alaihis-salâm at sinagot sila ng mga marangal na âyat. Ipinahayag Niya ang mapapait na parusang sasapit sa kanila. Mula sa ika-4 na marangal na âyat ng sûra al-An’âm hanggang sa ika-11 ay sinabi ayon sa kahulugan: “Walang âyat na dumarating sa kanila mula sa mga âyat ng kanilang Panginoon (walang âyat mula sa mga âyat ng Qur’ân al-karîm, walang patunay mula sa mga patunay, at walang himala mula sa mga himala) na hindi nila tinatalikuran.

“Ang mga mababangis na mangmang na matitigas ang puso ay hindi sumasampalataya sa iyo. Ang karamihan sa kanila ay mga mapagkunwari” Tawba: 97

Sa gayon, itinatwa at pinasinungalingan nila ang Katotohanan (ang Qur’ân al-karîm) nang dumating ito sa kanila. Ngunit hindi magtatagal at darating sa kanila ang balita (ang parusa) ng kanilang kinukutya at pinagtatawanan. Hindi ba nila nakita (ng mga taga-Mecca) kung ilang salinlahi ang Aming nilipol bago sila? Hindi ba nila ito nalaman nang may katiyakan? Ibinigay Namin sa kanila ang lahat ng pagkakataong hindi Namin ibinigay sa inyo. Nagpadala Kami sa kanila mula sa langit ng masaganang ulan. Pinadaloy Namin ang mga ilog sa ilalim (ng kanilang mga halamanan, hardin at palasyo). Pagkatapos ay nilipol Namin sila dahil sa kanilang mga kasalanan (at dahil hindi sila nagpasalamat sa mga biyayang ito). At pagkatapos nila ay lumikha Kami ng iba pang mga salinlahi. Kung nagpababa Kami sa iyo ng isang aklat na nakasulat sa papel, at hinawakan pa nila ito ng kanilang sariling mga kamay, sasabihin pa rin ng mga kâfir na iyon dahil sa kanilang katigasan ng ulo: ‘Ito ay walang iba kundi isang lantarang salamangka.’ At sinabi rin nila: ’Kung napadalhan lamang sana siya (si Muhammad ‘alaihis-salâm) ng isang anghel (na makikita rin namin) (at magsasabi sa amin na siya ay propeta)!’ Kung nagpadala Kami ng isang anghel (at hindi pa rin sila sumampalataya), tiyak na natapos na ang usapin (naipataw na sana ang hatol ng pagkalipol sa kanilang lahat). At hindi na sila bibigyan ng palugit kahit isang kisap-mata, at hindi na sila titingnan. Kung ginawa Namin siyang (ang Propeta) isang anghel, tiyak na ipakikita pa rin Namin siya sa anyo ng isang lalaki, at muli Namin silang ilulubog sa pag-aalinlangang kinasadlakan na nila. Tunay ngang kinutya rin ang mga propeta bago ka, at pinalibutan sa lahat ng panig ang mga nangutya ng sakuna at parusa na siyang kabayaran ng kanilang panunuya. Sabihin mo: ‘Maglakbay kayo sa kalupaan, at pagkatapos ay tingnan ninyo kung paano ang naging wakas ng mga nagpasinungaling sa mga propeta!’” Sa ika-7 hanggang ika-10 na marangal na âyat ng sûra al-Furqân ay sinabi rin ayon sa kahulugan: “Sinabi ng mga kâfir: ‘Anong uri ng propeta ito? Kumakain at umiinom siya gaya natin, at naglalakad sa mga lansangan. Kung siya ay propeta, may darating sana sa kanyang anghel. Magkakaroon sana siya ng mga katulong, at sila rin ay magdadala sa amin ng balita at magbababala sa amin tungkol sa Impiyerno. O kaya’y padadalhan siya ng kanyang Panginoon ng mga kayamanang salapi, o kaya’y magkakaroon siya ng mga halamanan at mga bukirin at kakain ng anumang nais niya.’ Sinabi ng mga mapang-aping iyon sa isa’t isa: ‘Kung susunod kayo sa kanya, susunod kayo sa isang taong ginayuma.’ (O Aking Habîb!) Tingnan mo kung anong masasamang paghahambing ang kanilang ginawa tungkol sa iyo; lumihis sila sa tamang landas at nahulog sa pagkaligaw. Hindi na sila makaaalis sa pagkaligaw at makatatagpo ng daan tungo sa patnubay. Gaano kataas ang kadakilaan ng Allâhu ta’âlâ! Kung nais Niya, pagkakalooban ka Niya (sa mundong ito) ng mga bagay na higit na mabuti kaysa riyan: mga halamanan at mga hardin na dinadaluyan ng mga ilog sa ilalim, at ipagtatayo ka Niya ng mga palasyo!” Sa ika-21 na marangal na âyat ay sinabi rin ayon sa kahulugan: “Sinabi ng mga hindi umaasang makatagpo Kami: ‘Kung napababa lamang sana sa amin ang mga anghel (na magpapabatid sa amin na nagsasabi ng totoo si Muhammad), o kung nakita lamang sana namin ang aming Panginoon!’ Tunay ngang nagmalaki sila sa kanilang sarili at lumampas sa hangganan sa matinding pagmamalabis…” Sa ika-9 na marangal na âyat ng sûra Saba’ ay sinabi ayon sa kahulugan: “Kung nais Namin, ipalalamon Namin sila sa lupa (gaya ni Qârûn, dahil pinasinungalingan nila ang Aming malilinaw na âyat matapos nilang makita ang mga ito), o pababagsakin Namin sa kanila ang mga piraso ng langit (gaya ng ginawa Namin sa mga tao ng Ayka).” At sa ika-97 na marangal na âyat ng sûra al-Isrâ ay sinabi ayon sa kahulugan: “…Titipunin Namin sila sa Araw ng Paghuhukom na nakasubsob ang kanilang mukha, bulag, pipi at bingi! Ang kanilang hantungan ay ang Impiyerno; tuwing humihina ang apoy nito, pinalalakas Namin ang liyab nito para sa kanila!” Matapos ang mga marangal na âyat na ipinahayag tungkol sa kanila, lalo pang tumindi ang pagkapoot ng mga mapagsamba sa diyus-diyusan.

Lalo na si Ubayy ibn Khalaf at ang kanyang kapatid na si Umayya ang labis na nagpapalungkot sa ating Pinunong Rasûlullah. Ang sawimpalad na si Ubayy ay humarap sa mataas na harapan ng ating Propeta dala ang isang bulok na buto. Pagkatapos ay sinabi niya: “O Muhammad! Bubuhayin daw ng iyong Allah ang butong ito pagkatapos nitong mabulok, ganoon ba? Kung gayon, akala mo ay bubuhayin ito ng iyong Panginoon matapos mabulok, ha!”, at dinurog niya ang buto. Pagkatapos ay hinipan niya ang alikabok nito sa direksiyon ng ating minamahal na Propeta. Nagpatuloy siya: “O Muhammad! Sino raw ang makabubuhay rito matapos itong mabulok nang ganito?” Sinabi ng ating Pinuno, ang Propeta (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam): “Oo. Papatayin ka ng Allâhu ta’âlâ, at gayundin ito… Pagkatapos ay bubuhayin ka Niyang muli at papapasukin ka sa Impiyerno.” Dahil sa pangyayaring ito, ipinahayag ng Haqq ta’âlâ ang mga sumusunod na marangal na âyat. Ayon sa kahulugan: “Hindi ba nakita ng taong iyon (ng mapagtatwang iyon), hindi ba niya nalaman nang may katiyakan, na nilikha Namin siya mula sa isang patak ng binhi? Gayunman ay naging isang lantarang palaaway siya. Nakalimutan niya ang kanyang sariling pagkalikha, at naglahad siya sa Amin ng isang halimbawa: ‘Sino ang bubuhay sa butong ito gayong ito ay bulok na at durog?’ (O Aking Rasûl!) Sabihin mo: ’Bubuhayin ang mga ito ng Lumikha sa mga ito sa unang pagkakataon (noong ang mga ito ay wala pa) (ang Allâhu ta’âlâ), at Siya ang ganap na nakaaalam sa bawat nilikha. Siya (ang Allâhu ta’âlâ) ang naglalabas para sa inyo ng apoy mula sa luntiang punongkahoy, at heto, mula roon kayo nagsisindi ng apoy. Hindi ba kaya ng Lumikha ng mga langit at ng lupa na lumikha ng katulad nila? Tiyak na kaya Niya. Siya ang Lumikha ng lahat ng bagay, ang Nakaaalam sa lahat ng bagay…’”14

Ang pananampalataya ni Khâlid ibn Sa’îd

Sa mga unang panahon ng pag-anyaya sa Islam, nanaginip si Khâlid ibn Sa’îd. Sa kanyang panaginip, habang nakatayo siya sa gilid ng Impiyerno, ninais siyang itulak ng kanyang ama upang mahulog. Sa sandaling iyon mismo ay nakita niyang hinawakan siya ng ating Propeta sa baywang at iniligtas siya sa pagkahulog sa Impiyerno. Nagising siyang sumisigaw, at sinabi niya: “Sumpa man sa Allah, totoo ang panaginip na ito.” Paglabas niya, nakasalubong niya si Hadrat Abû Bakr at isinalaysay niya sa kanya ang kanyang panaginip. Sinabi sa kanya ni Hadrat Abû Bakr: “Totoo ang iyong panaginip; ang taong iyon ay propeta ng Allâhu ta’âlâ. Pumunta ka agad at sumunod sa kanya! Susunod ka sa kanya, papasok ka sa relihiyong dinala niya at sasama sa kanya. At iingatan ka niya sa pagkahulog sa Impiyerno, gaya ng nakita mo sa panaginip. Ngunit ang iyong ama ay mananatili sa Impiyerno!”

Hindi maalis sa isip ni Hadrat Khâlid ibn Sa’îd ang panaginip. Nang hindi nag-aaksaya ng panahon, agad siyang pumunta sa isang lugar na tinatawag na Ajyâd, sa harapan ni Muhammad ’alaihis-salâm, at nagtanong: “O Muhammad! Sa ano ninyo inaanyayahan ang mga tao?”

Sinagot siya ng ating Pinuno, ang Propeta: “Inaanyayahan ko ang tao na sumampalataya sa iisang Allah, na walang katambal at walang katulad, at na si Muhammad (’alaihis-salâm) ang Kanyang alipin at propeta, at na tumigil sa pagsamba sa mga piraso ng bato na hindi nakaririnig, hindi nakakikita, hindi nagdudulot ng anumang pinsala o pakinabang, at hindi nakaaalam kung sino ang sumasamba sa kanila at kung sino ang hindi.”

Dahil dito ay agad na sinabi ni Khâlid ibn Sa’îd: “Sumasaksi rin ako na walang diyos na dapat sambahin maliban sa Allâhu ta’âlâ, at sumasaksi rin ako na kayo ang propeta ng Allâhu ta’âlâ!”, at naging Muslim siya. Labis na ikinagalak ng ating Propeta ang kanyang pagiging Muslim. Kasunod niya, nakamit din ng kanyang asawang si Umayya ang karangalang maging Muslim. Nais ni Hadrat Khâlid ibn Sa’îd na maging Muslim din ang kanyang mga kapatid, at nagsisikap siya para rito. Sa kanila, si ’Umar ibn Sa’îd ay naging Muslim na rin.

“Titipunin Namin sila sa Araw ng Paghuhukom na nakasubsob ang kanilang mukha, bulag, pipi at bingi! Ang kanilang hantungan ay ang Impiyerno; tuwing humihina ang apoy nito, pinalalakas Namin ang liyab nito para sa kanila!” Isrâ: 97

Nang malaman ng kanyang ama na si Abû Uhayha, isang mabangis na kaaway ng Islam, na naging Muslim sina Khâlid at ’Umar at nagsasagawa sila ng salât sa isang liblib na lugar ng Mecca, isinugo niya ang kanyang mga anak na hindi Muslim upang dalhin sila sa kanya. Pagkatapos ay inutusan niya silang iwan ang relihiyong bago nilang pinasukan. Sinimulan niya silang pagalitan at bugbugin.

Pagkatapos ay sinabi niya kay Khâlid ibn Sa’îd: “Sumunod ka pala kay Muhammad? Gayong nakikita mo naman na sinasalungat niya ang kanyang bayan at nilalait ang aming mga diyus-diyusan at ang aming mga ninuno sa pamamagitan ng kanyang dinala!”

Nang sabihin ni Hadrat Khâlid ibn Sa’îd: “Nanunumpa ako sa Allah na si Muhammad ’alaihis-salâm ay nagsasabi ng totoo. Sumunod ako sa kanya. Mamamatay man ako, hindi ko tatalikuran ang aking relihiyon!”, lalo pang nag-alab ang galit ng kanyang ama. Matapos siyang hampasin ng pamalo hanggang sa ito’y mabali, sinabi niya: “O suwail kong anak! Pumunta ka saan mo man naisin. Nanunumpa ako, hindi kita bibigyan ng tinapay!” Sinabi ni Hadrat Khâlid: “Kung puputulin ninyo ang aking ikabubuhay, tiyak na pagkakalooban ako ng Allâhu ta’âlâ ng aking kabuhayan.”

Pinagbantaan ng ama ang kanyang iba pang mga anak: “Kung kakausapin siya ng sinuman sa inyo, gagawin ko sa inyo ang hindi ko pa ginagawa sa kanya.” At ipinakulong niya si Hadrat Khâlid sa silong ng bahay at iniwan siyang gutom at uhaw nang tatlong araw sa init ng Mecca.

Nakahanap ng paraan si Hadrat Khâlid ibn Sa’îd at nakatakas mula sa kamay ng kanyang ama. Dinapuan ng isang malubhang sakit ang kanyang ama. Habang nakaratay sa kanyang higaan, dahil sa kanyang pagkapoot sa Islam, sinasabi ni Abû Uhayha:

“Kapag gumaling ako sa sakit na ito at nakabangon, ang lahat ng nasa Mecca ay sasamba sa aming mga diyus-diyusan. Walang sinumang makasasamba sa iba maliban sa mga ito!..” Upang matapos na ang pagkapoot ng kanyang ama sa tunay na relihiyon at upang hindi na nito mapinsala ang kanyang mga kapatid na Muslim, itinaas ni Hadrat Khâlid ang kanyang mga kamay at nanalangin: “O Allah, na lumikha ng mga sanlibutan! Huwag Mo nang ibangon ang aking ama mula sa sakit na ito!” Tinanggap ng Haqq ta’âlâ ang kanyang panalangin; hindi na nakabangon si Abû Uhayha mula sa kanyang higaan ng pagkakasakit, at namatay siya.

Ang pagyakap ni Mus’ab ibn ’Umayr sa Islam

Si Mus’ab ibn ’Umayr (radiy-Allâhu ’anh) ay kabilang sa isang maharlika at mayamang pamilya ng Quraysh. Nang marinig niya ang mga pinagpalang salita ng ating Propeta, sumibol sa kanyang puso ang isang malaking pagmamahal. Nag-aalab siya sa pananabik na makaharap siya. Sa wakas ay pumunta siya sa Dâr al-Arqam at naging Muslim. Nang marinig ito ng kanyang ina at ama, inalisan nila siya ng lahat ng bagay at sinimulang pahirapan. Upang ipatalikod sa kanya ang kanyang relihiyon, ikinulong nila siya sa silong ng kanilang bahay at iniwang gutom at uhaw sa loob ng maraming araw. Sa ilalim ng nakapapasong araw ng Arabia ay pinahirapan nila siya nang mabigat at mahirap tiisin. Ngunit buong-tiyagang tiniis ni Hadrat Mus’ab ibn ’Umayr ang mabibigat at walang-awang pagpapahirap na ito, at hindi niya tinalikuran ang Islam.

Bago naging Muslim, si Hadrat Mus’ab ay pinalaki sa kariwasaan at kasaganaan dahil sa yaman ng kanyang pamilya. Kinaiinggitan siya ng lahat. Nang maging Muslim siya, inalisan siya ng kanyang pamilya ng lahat ng bagay at isinailalim siya sa mga pagpapahirap. Isang araw, si Mus’ab ibn ’Umayr, na nagtiis ng lahat ng uri ng hirap alang-alang sa kanyang relihiyon, ay pumunta sa harapan ng ating Pinunong Rasûlullah. Isinalaysay ni Hadrat ’Alî ang kanyang pagdating nang ganito: “Nakaupo kami kasama ni Rasûlullah. Nang sandaling iyon ay dumating si Mus’ab ibn ’Umayr. May suot siyang damit na may mga tagpi, at kaawa-awa ang kanyang kalagayan. Nang makita siya ni Rasûlullah (sall-Allâhu ’alaihi wa sallam) sa ganitong kalagayan, napuno ng luha ang kanyang mga pinagpalang mata. Dahil hindi tinalikuran ni Mus’ab ang kanyang relihiyon sa kabila ng pagpapahirap at karalitaang dinaranas niya, sinabi niya: ‘Tingnan ninyo ang taong ito na ang puso ay pinaliwanag ng Allâhu ta’âlâ sa pamamagitan ng nûr. Nakita ko na pinakakain at pinaiinom siya ng kanyang ina at ama ng pinakamasasarap na pagkain at inumin. Ang pagmamahal sa Allâhu ta’âlâ at sa Kanyang Rasûl ang nagdala sa kanya sa kalagayang nakikita ninyo.’”

“O Allah! Patawarin Mo ang kanilang mga kasalanan! Sapagkat hindi nila alam ang kanilang ginagawa” Hadîth sharîf

Alalahanin mo ang Haqq nang pusong nag-aalab!
Makakamtan mo ang biyayang sagana,
Bubuksan sa iyo ang bawat pinto,
At mahahayag sa iyo ang Jamâlullah.
Ito’y batid ni Shams-i Tabrîz:
Ang daigdig ay di mananatili, ito’y maglalaho,
Ang lahat ng nilikha ay mapaparam,
Tanging ang Allah ang mananatili magpakailanman.
Salâtullâh, salâmullâh,
’Alaika yâ Rasûlallah.

Ang Hijra sa Abisinya