BI’THA1 HANS OG ÁKALL

Fyrsta opinberunin

Þegar Spámaðurinn var fertugur hafði hann enn á ný, í mánuðinum ramadan, dregið sig í hlé í hellinum á fjallinu Hira og var sokkinn í íhugun. Aðfaranótt mánudagsins 17. ramadan, eftir miðnætti, heyrði hann rödd sem kallaði hann með nafni. Þegar hann lyfti höfði og leit í kringum sig heyrði hann sömu röddina í annað sinn og sá að skyndilega huldi nur allt umhverfis. Því næst birtist Jibril3 alayhis-salam frammi fyrir honum og sagði: „Lestu!“ Spámaðurinn svaraði honum: „Ég kann ekki að lesa!“ Þá greip engillinn hann og þrýsti honum að sér þar til hann var að þrotum kominn og sagði: „Lestu!“ Enn svaraði hann: „Ég kann ekki að lesa!“ Engillinn þrýsti honum aftur að sér og sagði: „Lestu!“ Þegar hann sagði: „Ég kann ekki að lesa!“ þrýsti engillinn honum að sér í þriðja sinn. Síðan sleppti hann honum og færði honum fimm fyrstu göfugu vers súru al-Alaq, sem merkja: „(Ó Muhammad alayhis-salam!) Lestu í nafni Rabbs þíns, Allahs, sem skapaði alla hluti! Hann skapaði manninn úr storknuðu blóði (alaq)! Lestu, og Allah er eigandi mikils örlætis! Hann kennir með pennanum, Hann kennir það sem þeir vissu ekki.“4 Muhammad alayhis-salam las með honum. Þannig kom fyrsta opinberunin, og þannig reis sól Íslams, sem lýsti upp allan heiminn.5

Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam gekk út úr hellinum á fjallinu Hira í miklum hrolli og geðshræringu og tók að ganga niður. Þegar hann var kominn í mitt fjallið heyrði hann rödd. Jibril alayhis-salam sagði: „Ó Muhammad! Þú ert rasul Allahu Taala, og ég er Jibril,“ og hann sló hæl sínum í jörðina. Þar sem hann sló spratt fram vatn, og hann tók að taka wudu. Spámaðurinn fylgdist grannt með honum. Þegar Jibril alayhis-salam hafði lokið wudu sagði hann Spámanninum að taka wudu eins og hann hefði séð. Eftir að ástkæri Spámaðurinn okkar hafði lokið wudu varð Jibril alayhis-salam imam6, og þeir iðkuðu salat í tveimur rak’a.

Síðan sagði Jibril alayhis-salam: „Ó Muhammad! Rabb þinn sendir þér salam,“ og þar á eftir greindi hann frá því að Hann hefði sagt: „Þú ert Rasul Minn til jinna og manna. Kallaðu þá því til tawhid.“ Síðan skildi hann við hann og steig upp til himins. Þannig hafði ástkæri Spámaðurinn okkar bæði séð Jibril alayhis-salam og talað við hann.

Kveðja steinanna og trjánna

Þar til hann kom heim á sitt sæla heimili heyrði Spámaðurinn hvern stein og hvert tré sem hann gekk fram hjá segja: „As-salamu alayka ya Rasulallah!“ Þegar hann kom heim sagði hann: „Breiðið yfir mig! Breiðið yfir mig!“ og hvíldist þar til hrollurinn var liðinn hjá. Síðan sagði hann móður okkar, hazrat Khadiju, frá því sem hann hafði séð og sagði: „Jibril (alayhis-salam) hvarf mér sjónum. En ógn hans, máttur og óttinn sem af honum stafar hafa ekki vikið frá mér. Ég óttaðist að þeir myndu kalla mig vitskertan og níða mig með tungu sinni.“ Hazrat Khadija, sem hafði beðið þessa ástands og þessara daga og var undir þá búin, sagði: „Megi Allahu Taala vernda þig. Haqq Taala veitir þér gott og ætlar þér ekkert annað en gott. Ég sver við Allahu Taala, ég trúi því að þú verðir spámaður þessarar ummu. Því að þú elskar gestinn. Þú segir satt og ert áreiðanlegur. Þú hjálpar hinum vanmáttugu, verndar munaðarleysingja og liðsinnir aðkomumönnum. Þú ert góður í lund; sá sem hefur þessa eiginleika þarf engu að kvíða.“7

Síðan fóru þau til Waraqa ibn Nawfal til að spyrja hann um þetta ástand. Eftir að Waraqa hafði hlýtt á frásögn Rasulullah sagði hann: „Gleðitíðindi, ó Muhammad alayhis-salam! Ég sver við Allahu Taala að þú ert síðasti spámaðurinn, sá sem hazrat Isa boðaði. Engillinn sem birtist þér er Jibril alayhis-salam, sem kom til Musa alayhis-salam á undan þér. Æ, bara að ég væri ungur! Bara að ég lifði þann tíma er þeir reka þig frá Mekku, svo að ég gæti hlaupið þér til hjálpar! Innan skamms verður þér boðið að flytja boðskapinn og heyja jihad.“ Og hann kyssti blessaða hönd Spámannsins. Skömmu síðar andaðist hann.8

Boðið um að flytja boðskapinn kemur

Þannig hafði fyrsta opinberunin komið til ástkæra Spámannsins okkar, sú sem kunngjörði honum spámannsdóm hans. Síðan rofnaði hún og kom ekki í þrjú ár. Á meðan kom engill sem nefnist Israfil alayhis-salam og kenndi honum ýmislegt. Það var ekki opinberun. Á þessum tíma leið Rasulullah stundum mikla þjáningu. Í hvert sinn sem Spámaðurinn var hryggur birtist Jibril alayhis-salam og sagði: „Ó Habiballah! Þú ert spámaður Allahu Taala,“ og sefaði hryggð hans. Spámaðurinn sagði: „Það var á þeim tíma er opinberunin hafði rofnað. Þegar ég gekk niður af fjallinu Hira heyrði ég allt í einu rödd úr átt til himins. Ég leit upp. Ég sá Jibril (alayhis-salam). Hann sat á stóli milli jarðar og himins. Ótti greip mig. Ég kom heim og sagði: ‚Breiðið eitthvað yfir mig.‘ Þá sendi Haqq Taala opinberun og færði fyrstu vers súru al-Muddaththir, sem merkja: ‚Ó þú, Muhammad alayhis-salam, sem sveipar þig klæði þínu! Rís upp og vara við (vantrúarmönnunum með refsingu Allahu Taala)! Lýstu yfir mikilleik Rabbs þíns og vegsamaðu Hann! Haltu klæðum þínum hreinum!‘9 Eftir það rofnaði opinberunin ekki framar.“

Sómi alheimsins (alayhi afdalus-salawat) tók að kalla menn til Íslams og flytja þeim boð og bönn Allahu Taala. Þegar Jibril alayhis-salam færði opinberunina tók hann stundum á sig mannsmynd og kom í líki Dihya al-Kalbi, eins af Sahaba. Stundum lagði hann opinberunina í hjarta Spámannsins og innrætti honum hana; þá sá Rasulullah hann ekki. Stundum kom hún í draumi og stundum með ógnvekjandi niði.

Þetta var sú tegund opinberunar sem Spámanninum þótti þyngst og erfiðust. Í slíku ástandi draup sviti af blessuðu enni Rasulullah jafnvel á kaldasta degi, og ef hann sat á úlfalda lagðist úlfaldinn niður undan þunga opinberunarinnar. Sahaba sem hjá honum voru fundu einnig þunga opinberunarinnar. Jibril alayhis-salam kom einnig nokkrum sinnum í sinni eigin mynd og líki.

„Ó þú, Muhammad, sem sveipar þig klæði þínu! Rís upp og vara við (vantrúarmönnunum með refsingu Allahu Taala)! Lýstu yfir mikilleik Rabbs þíns og vegsamaðu Hann!“ Muddaththir: 1–3

Allahu Taala gaf Spámanninum einnig opinberun án engils og án hulu, það er að segja án nokkurs milliliðar. Það gerðist á Mi’raj-nóttinni. Boðun Muhammads Mustafa sall-Allahu alayhi wa sallam á Íslam, en hann hóf spámannsstarf sitt þegar fyrsta opinberunin kom, stóð í tuttugu og þrjú ár. Þrettán ár af þeim tíma liðu í Mekku og tíu í Medínu. Hinn göfugi Kóran var opinberaður og fullkomnaður á 22 árum, 2 mánuðum og 22 dögum.

Muhammad alayhis-salam var ummi, það er að segja: hann hafði ekki lesið bækur, ekki skrifað og ekki numið af neinum. Hann fæddist og ólst upp í Mekku, meðal tiltekinna manna. Þrátt fyrir það greindi hann frá þekkingu og atburðum sem finna má í Tawrat, Injil og bókum sem ritaðar voru á tímum Grikkja og Rómverja. Til að kunngjöra Íslam sendi hann í lok sjötta og byrjun sjöunda árs eftir Hijru bréf til þjóðhöfðingja Býsans, Írans og Abessiníu og til annarra arabískra konunga. Meira en sextíu erlendir sendimenn komu á fund hans. Þetta er kunngjört í hinum göfuga Kóran, að merkingu til á þessa leið: „Þú last enga bók áður en þessi göfugi Kóran kom. Og þú skrifaðir ekki. Hefðir þú verið læs og skrifandi hefðu þeir getað sagt: ‚Þú lærðir það af öðrum.‘“10

Í hadith sharif var einnig sagt: „Ég er Muhammad, hinn ummi Spámaður… Á eftir mér kemur enginn spámaður.“11 Og í hinum göfuga Kóran segir: „Hann (Muhammad alayhis-salam) talar ekki af sjálfum sér. Orð hans eru honum kunngjörð og kennd með opinberun.“12

Fyrstu múslimarnir (Sabiqun al-Islam)

Eftir að fyrsta opinberunin kom til Spámannsins var móðir okkar, hazrat Khadija, fyrst til að trúa.13 Án þess að hika tók hún þegar í stað Íslam og hlaut þann heiður að verða fyrsti músliminn.

Spámaðurinn kenndi móður okkar, hazrat Khadiju, að taka wudu eins og Jibril alayhis-salam hafði kennt honum. Síðan varð Spámaðurinn imam, og saman iðkuðu þau salat í tveimur rak’a. Móðir okkar Khadija hlýddi hverju orði og hverju boði ástkæra Spámannsins okkar á hinn fullkomnasta hátt. Þannig hlaut hún mjög háar gráður hjá Allahu Taala. Þegar Rasulullah var hryggur eða leið vegna háðs afneitaranna huggaði hún hann og eyddi hryggð hans. Hún sagði: „Ó Rasulallah! Vertu ekki hryggur og hafðu engar áhyggjur. Að lokum mun trú okkar eflast og mushrikarnir farast. Þjóð þín mun hlýða þér…“ Vegna þessarar hjálpar móður okkar Khadiju kom Jibril alayhis-salam dag einn og sagði: „Ó Rasulallah! Færðu Khadiju salam frá Allahu Taala.“ Spámaðurinn sagði: „Ó Khadija! Jibril (alayhis-salam) færir þér salam frá Allahu Taala.“14

Í annað sinn sagði Spámaðurinn: „Allahu Taala bauð mér að flytja Khadiju fagnaðartíðindin um hús úr perlu í Paradís. Þar er hvorki sjúkdómur, sorg né höfuðverkur.“

Á eftir hazrat Khadiju var hazrat Abu Bakr, einn af nánum vinum Rasulullah, fyrstur fullorðinna manna til að gerast múslimi. Tuttugu árum áður hafði hazrat Abu Bakr dreymt draum: „Fullt tungl hafði stigið niður af himni og komið að Kaaba al-Mu’azzama; það hafði brotnað í mola, og hver moli fallið á eitt af húsum Mekku; síðan höfðu molarnir sameinast og stigið upp til himins. En molinn sem féll á hús Abu Bakrs steig ekki upp til himins. Hazrat Abu Bakr, sem sá þetta, hafði þegar í stað lokað dyrum hússins, eins og til að varna því að þessi tunglmoli færi.“

Abu Bakr hafði vaknað af draumnum í geðshræringu, og um leið og morgnaði hafði hann hlaupið til eins af fræðimönnum gyðinga og sagt honum drauminn. Fræðimaðurinn hafði svarað: „Þetta er einn af þessum ruglingslegu draumum; þess vegna verður hann ekki ráðinn.“ En draumurinn hélt áfram að leita á huga Abu Bakrs, og svar gyðingsins fullnægði honum ekki. Eitt sinn er þeir fóru í verslunarferð lá leið hans um land Bahira munks. Þegar hann bað Bahira að ráða drauminn sagði Bahira: „Hvaðan ert þú?“ Þegar hazrat Abu Bakr svaraði: „Ég er af Quraysh,“ sagði Bahira: „Þar mun koma fram spámaður, og nur leiðsagnarinnar mun berast til hvers kima Mekku. Þú munt verða vesír hans meðan hann lifir og kalífi hans eftir andlát hans.“ Hazrat Abu Bakr undraðist mjög þetta svar. Þennan draum og ráðningu hans sagði hann engum fyrr en Spámaðurinn kunngjörði spámannsdóm sinn. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar, Muhammad alayhis-salam, kunngjörði spámannsdóm sinn hljóp hazrat Abu Bakr þegar til Spámannsins og spurði: „Spámennirnir hafa sannanir fyrir spámannsdómi sínum; hver er sönnun þín?“ Spámaðurinn svaraði: „Sönnun spámannsdóms míns er draumurinn sem þú baðst gyðinglegan fræðimann að ráða. Sá fræðimaður sagði: ‚Hann er af ruglingslegum draumum; hann verður ekki ráðinn.‘ Síðan réð Bahira munkur hann rétt,“ og hann ávarpaði hazrat Abu Bakr og sagði: „Ó Abu Bakr! Ég kalla þig til Allahs og Rasuls Hans.“

Þá sagði hazrat Abu Bakr: „Ég ber vitni um að þú ert rasul Allahu Taala; spámannsdómur þinn er sannur og er nur sem lýsir upp heiminn,“ og gerðist múslimi.

Samkvæmt annarri frásögn hafði hazrat Abu Bakr farið til Jemens í verslunarerindum áður en spámannsdómurinn kom til Spámannsins. Í þeirri ferð hitti hann í Jemen aldraðan mann af ættbálkinum Azd sem lesið hafði margar bækur. Gamli maðurinn leit á hazrat Abu Bakr og sagði: „Mér sýnist þú vera Mekkabúi,“ og hazrat Abu Bakr svaraði: „Já, svo er,“ og fóru eftirfarandi orð þeirra á milli:

„Ert þú af Quraysh?“

„Já!“

„Af Banu Tamim?“

„Já!“

„Eitt tákn er enn eftir.“ „Hvert er það?“

„Beraðu kvið þinn, svo að ég sjái.“

„Segðu mér, hvað gengur þér til?“

„Ég hef lesið í bókunum að í Mekku komi fram spámaður. Tveir menn munu verða hjálparmenn hans. Annar er ungur, hinn aldraður. Hinn ungi mun breyta mörgum erfiðleikum í auðveldi og bægja burt mörgum hörmungum. En hinn aldraði er ljós á hörund og grannur um mittið, og á kvið hans er svartur fæðingarblettur. Mér sýnist þú vera sá maður. Beraðu kvið þinn, svo að ég sjái.“

„Hann (Muhammad alayhis-salam) talar ekki af sjálfum sér. Orð hans eru honum kunngjörð og kennd með opinberun“ Najm: 3–4

Þá beraði hazrat Abu Bakr blessaðan kvið sinn; þegar gamli maðurinn sá svarta blettinn ofan við nafla hans sagði hann: „Ég sver við Allah, þú ert sá maður,“ og gaf Abu Bakr mörg heilræði. Þegar hazrat Abu Bakr hafði lokið erindum sínum gekk hann á fund gamla mannsins til að kveðja hann og bað hann að fara með nokkrar ljóðlínur um Spámanninn. Þá fór gamli maðurinn með tólf tveggja lína erindi, og hazrat Abu Bakr lærði þær utanbókar.

Þegar hazrat Abu Bakr sneri heim úr ferðinni til Mekku al-Mukarrama komu höfðingjar Qurayshíta á borð við Uqba ibn Abi Mu’ayt, Shayba, Abu Jahl og Abu’l-Bakhtari að heimsækja hann. Abu Bakr spurði þá: „Hefur nokkuð gerst hjá ykkur?“ Þeir svöruðu: „Getur nokkuð undarlegra gerst en þetta? Munaðarleysinginn hans Abu Talibs segist vera spámaður og segir að þið, feður ykkar og afar séu á falskri trú. Hefði það ekki verið þín vegna hefðum við ekki látið hann lifa fram á þennan dag. Þú ert góður vinur hans; komdu þessu máli í lag.“

Hazrat Abu Bakr vísaði þeim frá sér og frétti að Spámaðurinn væri í húsi hazrat Khadiju. Hann fór þangað og knúði dyra. Þegar Spámaðurinn tók á móti honum spurði hann: „Ó Muhammad! Hvað er þetta sem sagt er um þig?“ Spámaðurinn sagði: „Ég er spámaður Haqq Taala. Ég er sendur til þín og allra afkomenda Adams. Taktu trú, svo að þú öðlist velþóknun Haqq Taala og verndir sjálfan þig gegn Víti.“

Þegar hazrat Abu Bakr spurði: „Hver er sönnunin fyrir þessu?“ sagði Rasul al-akram: „Sönnunin er sagan af gamla manninum sem þú hittir í Jemen.“ Hazrat Abu Bakr sagði: „Ég hitti mjög marga aldraða menn og unga í Jemen.“ Spámaðurinn svaraði: „Gamla manninn sem fól þér tólf tveggja lína erindi og sendi þær til mín,“ og hann fór með allar ljóðlínurnar. Þegar hazrat Abu Bakr spurði: „Hver sagði þér þetta?“ svaraði hann: „Engillinn sem kom til spámannanna á undan mér sagði mér það.“ Um leið og hann heyrði þetta sagði hann: „Réttu mér hönd þína,“ greip blessaða hönd hans og gerðist múslimi með þessum orðum: „Ash-hadu an la ilaha illallah, wa ash-hadu anna Muhammadan abduhu wa rasuluh.“15 Með háleitri gleði, sem hann fann í fyrsta sinn á ævinni, sneri hann heim sem múslimi. Í hadith sharif var einnig sagt: „Hver sá sem ég bar trúna upp við gretti sig og hikaði. Aðeins Abu Bakr as-Siddiq hvorki hikaði né tvísté við að taka trúna.“

Dag einn þegar Spámaðurinn iðkaði salat með móður okkar, hazrat Khadiju, sá hazrat Ali þau. Hann var þá tíu eða tólf ára. Eftir salat spurði hann: „Hvað er þetta?“ Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: „Þetta er trú Allahu Taala. Ég kalla þig til þessarar trúar. Allahu Taala er einn; Hann á sér engan félaga. Ég kalla þig til að trúa á Allah, sem er einn og á sér engan líka né félaga…“ Hazrat Ali sagði: „Fyrst ætla ég að ráðfæra mig við föður minn.“ Rasulullah sagði við hann: „Ef þú gengur ekki Íslam á hönd, segðu þá engum frá þessu leyndarmáli!“ Morguninn eftir kom hazrat Ali á fund Rasulullah og sagði: „Ó Rasulallah! Kenndu mér Íslam,“ og gerðist múslimi.16

Hazrat Ali var þriðji þeirra sem gerðust múslimar. Sú fórnfýsi sem hann sýndi á vegi Rasuls al-akram og það að hann tók hann fram yfir sjálfan sig er hafið yfir allt lof.

Zayd ibn Haritha var meðal þeirra fyrstu sem tóku trú. Á eftir hazrat Khadiju, hazrat Abu Bakr og hazrat Ali var hann fjórði, og meðal leysingja hlaut hann þann heiður að verða fyrsti músliminn. Ásamt honum gerðist kona hans, Umm Ayman, einnig múslimi.17

Þegar hazrat Abu Bakr var orðinn múslimi fór hann þegar til vina sinna, sem hann unni mjög. Hann taldi þá einnig á að gerast múslimar. Helstir þeirra, sem eru meðal fremstu manna Sahaba, eru Uthman ibn Affan, Talha ibn Ubaydullah, Zubayr ibn Awwam, Abdurrahman ibn Awf og Sa’d ibn Abi Waqqas, tignir menn og fyrirmenn þjóðar sinnar.18 Þessir átta sem gerðust múslimar á eftir móður okkar, hazrat Khadiju, nefnast Sabiqun al-Islam, það er að segja fyrstu múslimarnir. Hazrat Uthman segir svo frá því hvernig hann gerðist múslimi: „Ég átti móðursystur sem var spásagnakona. Dag einn heimsótti ég hana. Hún sagði við mig: ‚Þér mun hlotnast kona. En hvorki munt þú hafa séð konu á undan henni né hún karlmann á undan þér. Hún mun verða fríð kona sem snýr baki við heiminum og dóttir mikils spámanns.‘

Ég undraðist þessi orð móðursystur minnar. Hún sagði enn við mig: ‚Spámaður er kominn. Opinberun hefur stigið niður til hans af himni.‘ Ég sagði: ‚Ó móðursystir! Slíkt leyndarmál hefur aldrei heyrst í borginni. Segðu það þá berum orðum.‘ Þá sagði móðursystir mín: ‚Spámannsdómurinn er kominn til Muhammads ibn Abdullah. Hann kallar fólkið til trúar. Innan skamms mun heimurinn fyllast nur fyrir trú hans, og höfuð þeirra sem standa gegn honum verða höggvin af.‘

Þessi orð móðursystur minnar höfðu mikil áhrif á mig. Ég varð kvíðinn. Með okkur hazrat Abu Bakr var mikil vinátta; við vorum aldrei hvor án annars. Tveimur dögum síðar fór ég til hazrat Abu Bakrs til að ræða þetta mál. Þegar ég sagði honum hvað móðursystir mín hafði sagt sagði hann við mig: ‚Ó Uthman! Þú ert skynsamur maður. Hvernig geta nokkrir steinar, sem hvorki sjá né heyra og hvorki geta gagnað né skaðað nokkurn hlut, verðskuldað guðdóm?‘ Ég sagði: ‚Þú segir satt; orð móðursystur minnar eru sönn.‘“

Eftir að hazrat Abu Bakr hafði útskýrt Íslam fyrir hazrat Uthman fór hann með hann á fund Spámannsins, Rasul ath-Thaqalayn, það er að segja spámanns manna og jinna. Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði við hazrat Uthman: „Ó Uthman! Haqq Taala býður þér að vera gestur í Paradís. Þiggðu einnig þetta boð (taktu því). Ég er sendur til allra manna sem leiðsögumaður á hinn rétta veg.“ Frammi fyrir hinu háleita fari Rasulullah og orðunum sem hann mælti með brosi á vör varð hazrat Uthman frá sér numinn, og með miklum ákafa og algerri undirgefni sagði hann: „Ash-hadu an la ilaha illallah, wa ash-hadu anna Muhammadan abduhu wa rasuluh,“ og gerðist múslimi.

Fyrstu þrjú ár spámannsdóms síns kallaði Rasulullah menn á laun til Íslams. Menn gerðust smám saman múslimar, einn og einn, tveir og tveir. Á þeim tíma náði tala múslima aðeins þrjátíu. Þeir iðkuðu tilbeiðslu sína heima, og hin göfugu vers hins göfuga Kórans sem opinberuð voru lásu þeir á laun og lærðu utanbókar.

„Sabiqun al-Islam, það er að segja fyrstu múslimarnir: Abu Bakr as-Siddiq, Ali ibn Abi Talib, Zayd ibn Haritha, Uthman ibn Affan, Abdurrahman ibn Awf, Sa’d ibn Abi Waqqas, Zubayr ibn Awwam og Talha ibn Ubaydullah“ (radiy-Allahu anhum ajma’in)

Ákallið til nánustu ættingja

Þegar súra al-Muddaththir var opinberuð hafði Rasulullah tekið að kalla menn til trúar Íslams. Þetta ákall flutti hann á laun. Nokkru síðar var opinberað hið göfuga vers sem merkir: „Varaðu nánustu ættingja þína við með refsingu Allahu Taala og kallaðu þá til hinnar sönnu trúar.“19 Þá sendi Spámaðurinn, Muhammad alayhis-salam, hazrat Ali til að kalla ættingja sína til trúar og bauð þeim öllum heim til Abu Talibs. Hann bar fyrir þá disk af mat sem nægði einum manni og skál af mjólk; fyrst byrjaði hann sjálfur með því að segja Bismillah og sagði við ættingjana sem komnir voru: „Gerið svo vel.“ Fjörutíu manns voru komnir. En maturinn sem borinn var fram mettaði þá alla og minnkaði ekki hið minnsta. Viðstaddir urðu agndofa frammi fyrir þessu kraftaverki. Eftir máltíðina var Spámaðurinn í þann veginn að taka til máls til að kalla ættingja sína til Íslams. Þá sagði Abu Lahab föðurbróðir hans af fjandskap: „Aðra eins galdra og í dag höfum við aldrei séð. Frændi ykkar hefur heillað ykkur með göldrum. Ó bróðursonur! Ég hef aldrei séð nokkurn sem fært hefur með sér jafnmikið illt og böl og þú,“ og hann hélt áfram með svívirðingum.

Spámaðurinn okkar sagði við Abu Lahab: „Þú hefur gert mér það illt sem Quraysh og allir ættbálkar Araba hefðu ekki getað gert!“ Þeir dreifðust án þess að nokkur þeirra gerðist múslimi. Skömmu eftir þennan atburð bauð hann ættingjum sínum aftur. Hazrat Ali kallaði þá alla saman á ný.

Eins og í fyrra skiptið var matur borinn fyrir þá. Eftir máltíðina stóð Spámaðurinn upp og sagði: „Lofið tilheyrir Allahu Taala einum. Aðeins Hann bið ég hjálpar. Á Hann trúi ég, á Hann treysti ég. Ég veit fyrir víst og kunngjöri að enginn guð er til nema Allahu Taala; Hann er einn. Hann á sér engan líka né félaga.“ Síðan hélt hann áfram: „Aldrei segi ég ykkur ósatt; ég kunngjöri ykkur sannleikann… Ég kalla ykkur til að trúa á Allahu Taala, sem er einn og enginn guð er til nema Hann. Ég er spámaðurinn sem Hann sendi til ykkar og alls mannkyns. Ég sver við Allah, eins og þið sofnið, svo munuð þið deyja, og eins og þið vaknið af svefni, svo munuð þið vaktir upp; þið verðið kallaðir til reikningsskila fyrir allt sem þið hafið gert, og fyrir góðverk ykkar hljótið þið umbun og fyrir illverk ykkar refsingu. Og það er annaðhvort að dvelja eilíflega í Paradís eða dvelja eilíflega í Víti. Þið eruð fyrstir manna sem ég vara við refsingu eftirlífsins.“

Eftir að Abu Talib hafði hlýtt á þessi orð sagði hann: „Ó virti bróðursonur minn! Ég veit ekkert dýrmætara en að hjálpa þér. Við höfum tileinkað okkur heilræði þín og tekið við þeim, og við viðurkennum orð þín sem sönn af heilum hug. Þeir sem hér eru saman komnir nú eru börn Abdulmuttalibs afa þíns. Vissulega er ég einn þeirra. Ég verð fyrstur okkar til að hlaupa til þess sem þú vilt. Ég heiti þér því að hætta ekki eitt andartak að slá um þig skjaldborg og vernda þig. Haltu áfram því sem þér hefur verið boðið. En hvað það varðar að yfirgefa gömlu trú mína, þá hef ég ekki fundið nafs mína fúsa til að beygja sig undir það.“

Að Abu Lahab undanskildum töluðu ættingjar hans og föðurbræður sem þar voru af mildi. En Abu Lahab mælti ósvífin orð og hafði í hótunum: „Ó synir Abdulmuttalibs! Stöðvið hann áður en aðrir taka í hönd hans og stöðva hann. Ef þið takið í dag við því sem hann segir verðið þið niðurlægðir og smánaðir. Ef þið takið upp vörn fyrir hann verðið þið allir drepnir…“ Föðursystir Spámannsins svaraði Abu Lahab: „Ó bróðir minn! Sæmir það þér að láta bróðurson minn og trú hans hjálparvana? Ég sver við Allah, fræðimennirnir sem nú eru uppi kunngjöra að spámaður muni koma af ætt Abdulmuttalibs. Þetta er sá spámaður.“

Þrátt fyrir þessi orð hélt Abu Lahab áfram ljótu tali sínu. Abu Talib reiddist Abu Lahab og sagði: „Ó raggeit! Ég sver við Allah, meðan við lifum erum við hjálparmenn hans og verndarar.“ Og hann sneri sér að Muhammad alayhis-salam og sagði: „Ó bróðursonur! Láttu okkur vita hvenær þú vilt kalla menn til trúar á Rabb þinn; þá vopnumst við og göngum fram með þér.“ Þá tók Sómi alheimsins aftur til máls og sagði: „Ó synir Abdulmuttalibs! Ég sver við Allah, enginn maður meðal Araba hefur fært þjóð sinni neitt æðra eða betra en það sem ég hef fært ykkur, sem er gott fyrir þennan heim ykkar og eftirlífið (það er að segja þessa trú). Ég kalla ykkur til að mæla tvö orð sem eru létt á tungu en vega þungt á voginni: að þið berið vitni um að enginn guð er til nema Allah og að ég er þjónn Hans og Rasul. Allahu Taala hefur boðið mér að kalla ykkur til þessa. Hver ykkar vill þá taka við þessu ákalli mínu og verða hjálparmaður minn á þessum vegi?“ Enginn mælti orð. Allir lutu höfði. Spámaðurinn endurtók þessi orð þrisvar. Í hvert sinn sem hann mælti þau stóð hazrat Ali upp. Í þriðja sinn sagði hann: „Ó Rasulallah! Þótt ég sé þeirra yngstur að árum, mun ég verða hjálparmaður þinn.“ Þá tók Rasulullah í hönd hazrat Ali.

Hinir dreifðust í undrun. Habib Allahu Taala sall-Allahu alayhi wa sallam hryggðist mjög yfir þessari afstöðu ættingja sinna.

En hann lét ekki bugast og hélt áfram ákalli sínu, til þess að þeir björguðust frá Víti og öðluðust sælu.

Á fjórða ári bi’tha var 94. vers súru al-Hijr opinberað. Þegar boð Allahs kom, sem merkir: „(Ó Habib Minn!) Kunngjör opinskátt það sem þér er boðið (boðin og bönnin). Snúðu baki við mushrikunum! Gefðu orðum þeirra engan gaum!“, tók ástkæri Spámaðurinn okkar að kalla Mekkabúa opinskátt til Íslams. Dag einn gekk hann upp á Safa-hæð og sagði: „Ó Qurayshítar! Safnist hér saman og hlýðið á orð mín!“ Þegar ættbálkarnir höfðu safnast saman spurði hann: „Ó þjóð mín! Hafið þið nokkru sinni heyrt mig segja ósatt?“ Allir sögðu einum rómi: „Nei, aldrei.“ Hann sagði: „Allahu Taala hefur veitt mér spámannsdóminn og sent mig sem spámann til ykkar.“ Síðan fór hann með 158. vers súru al-A’raf, sem merkir: „(Ó Habib Minn!) Seg þú við þá: ‚Ó menn! Ég er Rasul Allahu Taala, eiganda jarðanna og himnanna, sendur til ykkar allra. Það er Hann sem lætur sérhverja lifandi veru deyja og vekur hana til lífs. Enginn guð er til (sem tilbeiðslu er verður) nema Hann.‘“ Abu Lahab föðurbróðir hans, sem var meðal áheyrenda, reiddist og hrópaði, staðfastur í vantrú sinni: „Bróðursonur minn er genginn af vitinu! Hlustið ekki á orð þess sem ekki tilbiður skurðgoð okkar og yfirgefur trú okkar!“ Viðstaddir dreifðust, og enginn tók trú. Þótt þeir vissu að Spámaðurinn var sannsögull og bjó yfir háleitu siðferði sneru þeir baki við honum og urðu óvinir hans.

„Varaðu nánustu ættingja þína við með refsingu Allahs og kallaðu þá til hinnar sönnu trúar“ Shu’ara: 214

Annan dag hlýddi hann boði Allahu Taala: „Kunngjör opinskátt það sem þér er boðið (boðin og bönnin)“, og gekk aftur upp á Safa-hæð. Hárri og hljómmikilli röddu kallaði hann til fólksins: „Ya sabahah! Komið hingað, safnist saman; ég hef mikilvæg tíðindi að færa ykkur!“20 Við þetta ákall komu ættbálkarnir hlaupandi og söfnuðust saman. Þeir tóku að bíða fullir undrunar og forvitni. Þeir sem ekki komu sendu menn sína til að komast að því hvers vegna fólk safnaðist saman. Hópur þeirra sem komnir voru tók að spyrja: „Ó Muhammad al-Amin! Hvers vegna safnaðir þú okkur hingað? Hvaða tíðindi ætlar þú að flytja okkur?“ Hann tók til máls með þessu ávarpi: „Ó ættbálkar Quraysh!“ Allir hlýddu á af mikilli athygli. Hann hélt áfram: „Mér og ykkur er farið eins og manni sem sér óvininn og hleypur til fjölskyldu sinnar til að vara hana við, og af ótta við að óvinurinn nái til fjölskyldu hans á undan honum og geri henni mein hrópar hann: ‚Ya sabahah!‘ (Óvinurinn hefur umkringt okkur og króað okkur inni! Morguninn er runninn upp! Búist skjótt til bardaga!) Ó Qurayshítar! Ef ég segði ykkur að handan þessa fjalls væri her óvina í þann veginn að ráðast á ykkur, mynduð þið trúa mér?“ Þeir sögðu: „Já, við myndum trúa þér. Því að fram til þessa höfum við ekki orðið vitni að öðru en sannsögli hjá þér. Við höfum aldrei séð þig segja ósatt!…“

Þá nefndi hann alla ættbálka Quraysh með nafni (og taldi þá upp á þennan hátt): „Ó synir Hashims! Ó synir Abd Manafs! Ó synir Abdulmuttalibs!“ og hélt áfram: „Ég er sá sem varar ykkur við harðri refsingu sem vissulega mun koma. Allahu Taala hefur boðið mér að vara nánustu ættingja mína við refsingu eftirlífsins. Ég kalla ykkur til að trúa með því að segja: La ilaha illallahu wahdahu la sharika lah (Allah er einn, enginn guð er til nema Hann). Og ég er þjónn Hans og Rasul. Ef þið trúið þessu munuð þið fara inn í Paradís. Meðan þið segið ekki ‚La ilaha illallah‘ get ég hvorki fært ykkur neitt gagn í þessum heimi né nokkurn hlut í eftirlífinu.“ Úr hópi áheyrenda sagði Abu Lahab: „Kallaðir þú okkur saman til þessa?“ og kastaði steini, sem hann hafði tekið upp af jörðinni, í átt að ástkæra Spámanninum okkar. Frá hinum kom engin slík andstaða; þeir dreifðust og ræddu sín á milli.21

Þótt þeir legðu sólina í hægri hönd mína!

Eftir þessi ákall útskýrði ástkæri Spámaðurinn okkar Íslam fyrir hverjum þeim manni eða hópi sem hann sá. Hann kunngjörði að sönn björgun væri aðeins möguleg með því að halda sig fjarri því að fylgja nafs, fjarri kúgun, ranglæti og hvers kyns illverkum, og með því að trúa á Allahu Taala. Þeir sem fylgdu óskum og fýsnum nafs sinnar, kúguðu hina veiku og gengu of langt í ofstopa sínum risu hart gegn þessu. Þegar þeir sáu að endi yrði bundinn á öll þessi spilltu verk þeirra afneituðu þeir því sem Muhammad alayhis-salam kunngjörði. Þeir urðu óvinir hans og þeirra sem trúðu. Fyrst í stað höfðu mushrikarnir þá að háði. Síðan ákváðu þeir að herða þrýstinginn og pyntingarnar. Þeir vildu hræða hina trúuðu og kæfa málstað Íslams. Fremstir í flokki þeirra voru Abu Jahl, Utba, Shayba, Abu Lahab, Uqba ibn Abi Mu’ayt, As ibn Wa’il, Aswad ibn Muttalib, Aswad ibn Abd Yaghuth, Walid ibn Mughira…

Dag einn sögðu Utba, Shayba og Abu Jahl við Abu Talib: „Þú ert öldungur okkar. Við höfum ætíð sýnt þér virðingu og sóma. En nú hefur bróðursonur þinn stofnað nýja trú. Hann smánar skurðgoð okkar og sakar okkur um að vera vantrúarmenn. Gefðu honum ráð. Fáðu hann til að láta af þessu. Láti hann ekki af því vitum við hvernig á að fást við hann…“

Abu Talib sefaði þá og sendi þá burt, en leyndi Spámanninn okkar málinu svo að hann hryggðist ekki. Nokkru síðar söfnuðust mushrikarnir saman á ný og gengu á fund Abu Talibs. Þeir sögðu: „Við höfum áður komið til þín og greint þér frá stöðu mála. Þú gafst orðum okkar engan gaum. Enn heldur hann áfram að lasta skurðgoð okkar. Nú er þolinmæði okkar á þrotum. Við munum berjast við ykkur báða til síðasta blóðdropa. Í Mekku verður annaðhvort hann að líða undir lok eða við.“ Abu Talib reyndi að sefa þá, en þeir sátu fastir við sinn keip.22

Abu Talib vildi hvorki særa Rasulullah né að fjandskapur kæmi upp milli hans og þjóðar sinnar. Hann gekk á fund Spámannsins okkar og sagði: „Ó Muhammad! Öll þjóðin hefur sameinast í fjandskap við þig, og þeir komu til mín að kvarta. Fjandskapur milli ættingja er ekki af hinu góða. Þeir vilja að þú hættir að kalla þá vantrúarmenn og hættir að lasta þá með því að segja að þeir séu á villigötum.“ Þá sagði Habib al-akram:

„Ó föðurbróðir! Vit þú að þótt þeir legðu sólina í hægri hönd mína og tunglið í þá vinstri (hverju sem þeir lofa), mun ég aldrei láta af þessari trú né af því að flytja mönnunum hana og kunngjöra hana. Annaðhvort breiðir Allahu Taala þessa trú út um allan heim og þá er hlutverki mínu lokið, eða ég fórna lífi mínu á þessum vegi.“ Og hann reis á fætur. Blessuð augu hans voru full af tárum.

Þegar Abu Talib sá að Rasulullah var hryggur iðraðist hann orða sinna. Hann lagði hendur um háls honum og sagði: „Ó bróðursonur minn! Haltu áfram á vegi þínum og gerðu það sem þú vilt. Meðan ég lifi mun ég halda hlífiskildi yfir þér og vernda þig.“23

Þegar tíu af fyrirmönnum mushrikanna skildu að Abu Talib verndaði hazrat Muhammad tóku þeir Umara ibn Walid með sér og gengu á fund Abu Talibs. Þeir gerðu honum tilboð sem engin leið var að ganga að: „Ó Abu Talib! Þú veist að þessi Umara er fríðastur, sterkastur og siðprúðastur ungra manna í Mekku. Auk þess er hann skáld. Við gefum þér hann; hafðu hann í þínum eigin erindum. Í staðinn fyrir Umara skaltu láta okkur fá Muhammad, svo að við getum drepið hann. Maður fyrir mann! Hvers frekar getur þú óskað?“ Abu Talib reiddist þessum orðum ákaflega og sagði: „Fáið mér fyrst syni ykkar. Ég skal drepa þá. Síðan skal ég láta ykkur fá bróðurson minn.“ Þá skildu mushrikarnir hve alvarlegt málið var og sögðu: „En börnin okkar gera ekki það sem hann gerir…“ Abu Talib sagði: „Ég sver að bróðursonur minn er betri en öll börn ykkar til samans. Svo þið ætlið að fá mér son ykkar til að fæða hann og taka augastein minn og drepa hann!… Jafnvel úlfaldamerin þráir ekkert nema sitt eigið afkvæmi og ber enga umhyggju fyrir öðrum. Þetta er órafjarri allri skynsemi og rökvísi. Nú er málið komið úr böndunum. Hver sá sem er óvinur augasteins míns, Muhammads (alayhis-salam), honum er ég óvinur. Vitið það og gerið það sem þið getið!“24 Mushrikarnir spruttu reiðir á fætur og fóru. Abu Talib kallaði þegar saman syni Hashims og syni Abdulmuttalibs. Hann skýrði þeim frá stöðu mála og fékk þá til að veita ástkæra Spámanninum okkar sall-Allahu alayhi wa sallam lið. Þeir armar sem lyftust til að drepa Rasulullah skyldu brotnir. Um þetta sameinuðust þeir gegn mushrikunum. Aðeins Abu Lahab tók ekki þátt. Abu Talib sagði við þá: „Ó hugdjörfu menn! Gyrðið ykkur á morgun hver sínu sverði og fylgið mér!“

„Ó föðurbróðir! Vit þú að þótt þeir legðu sólina í hægri hönd mína og tunglið í þá vinstri (hverju sem þeir lofa), mun ég aldrei láta af þessari trú né af því að flytja mönnunum hana og kunngjöra hana. Annaðhvort breiðir Allahu Taala þessa trú út um allan heim og þá er hlutverki mínu lokið, eða ég fórna lífi mínu á þessum vegi“ Ástkæri Spámaðurinn okkar, Muhammad alayhis-salam

Daginn eftir gekk Abu Talib heim til Spámannsins, og saman héldu þeir í átt að Haram ash-Sharif. Hugdjarfir menn af sonum Hashims fylgdu þeim eftir. Þeir komu að Kaaba og tóku sér stöðu andspænis mushrikunum. Abu Talib sagði við mushrikana: „Ó Qurayshítar! Ég hef heyrt að þið hafið ákveðið að drepa bróðurson minn. Vitið þið að þessir ungu menn að baki mér, með hönd á sverðshjöltum, bíða óþreyjufullir eftir merki frá mér? Ég sver að ef þið drepið Muhammad læt ég engan ykkar lifa!…“ Síðan tók hann að fara með ljóð sem hann orti ástkæra Spámanninum okkar til lofs. Mushrikarnir sem þar voru, með Abu Jahl í broddi fylkingar, dreifðust.