OFSÓKNIR, PYNTINGAR OG KÚGUN

Megi hendur Abu Lahabs visna

Hús Spámannsins stóð milli húsa tveggja forhertra mushrika, Abu Lahabs og Uqba ibn Mu’ayt. Þeir reyndu við hvert tækifæri að kvelja ástkæra Spámanninn okkar. Þeir köstuðu jafnvel á nóttunni innyflum dýra fyrir dyr Rasulullah. Abu Lahab föðurbróðir hans lét ekki þar við sitja, heldur kvaldi hann með því að kasta að honum steinum úr húsi nágranna síns, Adis.

Kona hans, Umm Jamil, gaf manni sínum ekkert eftir: hún safnaði þyrnóttum greinum og stráði þeim á leiðirnar sem Rasulullah átti að fara um, svo að þær stingjust í blessaða fætur hans. Dag einn þegar Abu Lahab var að hella óþverra sem hann hafði komið með fyrir dyr Spámannsins sá hazrat Hamza til hans. Hann hljóp þegar til, greip Abu Lahab bróður sinn og hellti óþverranum sem hann hafði komið með yfir höfuð honum.

Eftir þessar ofsóknir Abu Lahabs og konu hans var súra Tabbat opinberuð um þau, sem hefst á orðunum: „Megi hendur Abu Lahabs visna, og þær eru þegar visnaðar…“ Þegar Umm Jamil, kona Abu Lahabs, heyrði að súra hefði verið send niður um þau tók hún að leita að Spámanninum. Þegar hún frétti að hann væri við Kaaba tók hún stóran stein í hönd sér og fór þangað. Hazrat Abu Bakr naut þá þess heiðurs að sitja á tali við Spámanninn okkar.

Þegar hann sá Umm Jamil koma með steininn í hendinni sagði hann: „Ó Rasulallah! Þarna kemur Umm Jamil. Hún er mjög illgjörn kona; ég óttast að hún geri þér mein. Ef þú vikir afsíðis yrðir þú ekki fyrir áreitni hennar.“ Rasulullah sagði: „Hún getur ekki séð mig.“ Umm Jamil nam staðar frammi fyrir hazrat Abu Bakr og lét lágkúruleg orð falla: „Ó Abu Bakr! Segðu mér undir eins hvar þessi vinur þinn er! Hann hefur ort níð um mig og manninn minn og lastað okkur. Sé hann skáld, þá erum við líka skáld, ég og maðurinn minn. Sjáðu, nú yrki ég níð um hann. Við rísum gegn honum, viðurkennum ekki spámannsdóm hans og höfum enga velþóknun á trú hans. Ég sver að ef ég sæi hann bara myndi ég slá hann í höfuðið með þessum steini…“ Þegar hazrat Abu Bakr sagði: „Meistari minn er ekki skáld og hefur ekki ort níð um þig,“ sneri Umm Jamil frá og fór. Hazrat Abu Bakr sneri sér að Spámanninum og spurði: „Ó Rasulallah! Sá hún þig ekki?“ Hann sagði: „Hún sá mig ekki. Allahu Taala gerði augu hennar þannig að hún gat ekki séð mig.“2

Af blessuðum dætrum Spámannsins var hazrat Umm Kulthum heitbundin Utayba, syni Abu Lahabs, og hazrat Ruqayya hinum syni hans, Utba; en þau höfðu enn ekki gengið í hjónaband.

Þegar súra Tabbat var opinberuð lögðu Abu Lahab, sem Víti beið, kona hans og fyrirmenn Qurayshíta að Utba og Utayba: „Með því að taka dætur hans hafið þið létt byrði hans. Skiljið við dætur hans, svo að hann lendi í vanda. Við skulum fá handa ykkur hverja þá stúlku af Quraysh sem þið viljið.“ Þeir sögðu: „Gott og vel, við höfum skilið við þær.“ Utayba, sem var lítilmenni, gekk enn lengra: hann kom fyrir hina göfugu návist Spámannsins okkar sall-Allahu Taala alayhi wa sallam og svívirti hann með þessum orðum: „Ó Muhammad! Ég viðurkenni hvorki þig né trú þína. Dóttur þína hef ég líka skilið við. Héðan í frá skaltu hvorki elska mig né ég þig! Hvorki skaltu koma til mín né ég til þín!…“ Síðan réðst hann á ástkæra Spámanninn okkar og greip í blessað hálsmál hans. Hann reif skyrtu hans og svívirti hann. Þá bað ástkæri Spámaðurinn okkar honum bölbænar: „Ó Rabb minn! Sendu eitt af villidýrum Þínum á hann!“ Þegar ógæfumaðurinn Utayba fór til föður síns og sagði honum hvað gerst hafði sagði Abu Lahab: „Ég óttast bæn Muhammads gegn syni mínum.“ Nokkrum dögum síðar sendi Abu Lahab Utayba son sinn í verslunarerindum til Damaskus. Lestin hafði áð á stað sem nefnist Zarqa og ætlaði að gista þar. Ljón tók að sveima um nágrennið. Um leið og Utayba sá það sagði hann: „Vei mér! Ég sver að bölbæn Muhammads (alayhis-salam) hefur verið heyrð. Þetta ljón mun éta mig! Þótt hann sé sjálfur í Mekku er hann banamaður minn!“ Litlu síðar hvarf ljónið. Þeir létu Utayba sofa á nokkuð hærri stað. Um nóttina kom ljónið aftur. Það þefaði af lestarmönnum, einum af öðrum, og kom þannig að Utayba. Það stökk á hann, risti upp kvið hans, læsti tönnum í höfuð hans og gekk frá honum með hræðilegu biti. Utayba gaf upp öndina æpandi og kveinandi: „Sagði ég ykkur ekki að Muhammad væri sannsöglastur manna?“ Og þegar Abu Lahab heyrði að ljón hefði rifið son hans í sig grét hann: „Sagði ég ykkur ekki að ég óttaðist bæn Muhammads gegn syni mínum?“3

„Megi hendur Abu Lahabs visna (megi hann tortímast), og þær eru þegar visnaðar. Hvorki eignir hans (arfurinn eftir föður hans) né það sem hann aflaði sér komu honum að gagni. Hann mun fara inn í logandi eld, og kona hans einnig, sem eldiviðarberi, með snúið reipi um hálsinn“ Tabbat: 1–5

Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam kallaði mennina til eilífrar sælu; hann bauð þeim að trúa á tilvist og einingu Allahu Taala og lagði sig allan fram um að þeir brynnu ekki í Víti. Mushrikarnir sögðu hins vegar: „Þetta er trú feðra okkar,“ og héldu áfram að dýrka skurðgoð. Spámaðurinn bauð þeim að lifa eins og mönnum sæmir, eiga sér sæmd og heiður, rísa úr lítilsvirðingu og hefjast til hárra og háleitra tignarstiga. En þeir sátu fastir við sinn keip. Abu Lahab var fremstur í flokki þeirra sem svívirtu hann og ofsóttu. Hann elti Rasulullah sífellt á röndum og lagði sig fram um að fá menn til að hætta að hlusta á hann og sá efasemdum í huga þeirra. Í hvert sinn sem Rasulullah sagði á samkomustöðum og mörkuðum: „Ó menn! Segið ‚La ilaha illallah‘, svo að þið bjargist!“, kom hann undir eins á hæla honum og sagði: „Ó menn! Sá sem hér talar er bróðursonur minn. Trúið alls ekki orðum hans. Haldið ykkur fjarri honum!“

Dag einn iðkaði Muhammad alayhis-salam salat við hina göfugu Kaaba. Sjö manna hópur mushrika úr röðum fyrirmanna Quraysh, meðal annarra Abu Jahl, Shayba ibn Rabi’a, Utba ibn Rabi’a og Uqba ibn Abi Mu’ayt, kom og settist skammt frá Rasulullah. Þar nærri lágu vömb og leifar úlfalda sem slátrað hafði verið daginn áður. Lítilmennið Abu Jahl sneri sér að félögum sínum og bar fram svívirðilega tillögu: „Hver ykkar tekur þessa úlfaldavömb og leggur hana milli herða Muhammads þegar hann fellur fram í sajda?“ Uqba ibn Abi Mu’ayt, ranglátastur, grimmastur, miskunnarlausastur og ógæfusamastur allra sem þar voru, spratt þegar á fætur og sagði: „Ég geri það.“ Meðan Spámaðurinn okkar var í sajda lagði hann vömbina, með öllu sem í henni var, á blessaðar herðar hans. Mushrikarnir sem á horfðu tóku að veltast um af hlátri. Spámaðurinn lengdi sajda sína og lyfti ekki blessuðu höfði sínu. Í því sá Abdullah ibn Mas’ud, einn af Sahaba, hvað fram fór. Hann hefur sagt svo frá þessum atburði:

„Þegar ég sá Rasulullah í þessu ástandi hljóp mér blóðið til höfuðsins. En ég átti hvorki þjóð né ættbálk sem gæti verndað mig fyrir mushrikunum. Ég átti engan að og var máttvana. Á þeirri stundu hafði ég ekki einu sinni þrek til að mæla. Ég stóð þar kyrr og horfði á Rasulullah, fullur sorgar.

Ó, hefði ég þá haft mátt eða verndara sem gæti varið mig fyrir mushrikunum, svo að ég hefði getað tekið það sem þeir lögðu á blessaða öxl Rasuls alayhis-salam og fleygt því burt! Meðan ég stóð þannig og beið var hazrat Fatimu, dóttur Rasulullah, sagt frá þessu. Fatima var þá enn lítil. Hún kom hlaupandi og fleygði burt því sem lá á föður hennar. Hún bað þeim bölbæna sem þetta höfðu gert og lét þung orð falla við þá. Rasulullah lauk salat eins og ekkert hefði í skorist og sagði síðan þrisvar:

‚Ó Allah! Þennan hóp Qurayshíta fel ég Þér! Ó Allah! Abu Jahl Amr ibn Hisham fel ég Þér! Ó Allah! Utba ibn Rabi’a fel ég Þér! Ó Allah! Shayba ibn Rabi’a fel ég Þér! Ó Allah! Uqba ibn Mu’ayt fel ég Þér! Ó Allah! Umayya ibn Khalaf fel ég Þér! Ó Allah! Walid ibn Utba fel ég Þér! Ó Allah! Umara ibn Walid fel ég Þér!‘

Þegar mushrikarnir heyrðu þessa bölbæn hættu þeir að hlæja og tóku að óttast, því að þeir trúðu því að bæn sem beðin væri við Baytullah yrði tekin gild. Rasulullah sagði við Abu Jahl: ‚Ég sver við Allah, annaðhvort lætur þú af þessu eða Allahu Taala lætur ógæfu koma yfir höfuð þitt.‘ Ég sver við Allahu Taala að ég sá hvern og einn þessara manna, sem Rasulullah nefndi með nafni, liggja fallinn í valnum í orrustunni við Badr, og ég sá hvernig þeim var varpað ofan í gryfjuna við Badr eins og hræjum sem úldnað höfðu í hitanum.“

Dag einn sagði Abu Jahl við mushrika Qurayshíta við Baytullah: „Ó Qurayshítar! Þið sjáið að Muhammad lætur ekki af því að finna að trú okkar, lasta skurðgoð okkar og feður okkar sem tilbáðu þau og líta á okkur sem fávita. Ég sver þess eið í áheyrn ykkar að á morgun, þegar hann kemur hingað til að iðka salat og fellur fram í sajda, skal ég slá hann af afli í höfuðið með steini sem ég get sjálfur varla borið. Verndið mig þá gegn sonum Abdulmuttalibs eða verndið mig ekki, eins og ykkur sýnist. Þegar ég hef drepið hann mega ættingjar hans gera við mig hvað sem þeir vilja…“ Mushrikarnir sem þar voru eggjuðu hann: „Við sverjum að við skulum bæði vernda þig og aldrei framselja þig neinum. Dreptu hann bara!“ Um morguninn kom Abu Jahl að Kaaba með stóreflis stein í hendi. Hann settist hjá mushrikunum og tók að bíða. Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam kom til Baytullah eins og hann var vanur og tók að iðka salat. Abu Jahl stóð upp og gekk í átt að Rasulullah til að slá hann með steininum mikla sem hann hélt á. Allir mushrikarnir fylgdust með í ofvæni. Þegar Abu Jahl nálgaðist Rasulullah tók hann skyndilega að skjálfa. Steinninn mikli féll úr hendi hans til jarðar, hann varð öskugrár í framan og hörfaði skelfingu lostinn. Mushrikarnir gengu forviða til Abu Jahls og spurðu: „Ó Amr ibn Hisham! Segðu okkur, hvað gerðist?“ Abu Jahl sagði: „Einmitt þegar ég lyfti steininum til að drepa hann birtist mér æstur úlfaldi. Ég sver að aldrei á ævinni hef ég séð né heyrt getið um svo ógnvekjandi úlfalda, svo háfættan og svo tannhvassan. Hefði ég farið ögn nær hefði hann vafalaust drepið mig.“ Enn annan dag kallaði Abu Jahl mushrikana saman og spurði: „Iðkar munaðarleysingi Abdullahs salat hér og nuddar andliti sínu við moldina?“ Þeir sögðu: „Já.“ Abu Jahl, sem einmitt hafði beðið eftir þessu svari, sagði: „Ef ég sé hann gera það skal ég kremja höfuð hans undir fæti mínum.“ Dag einn stóð höfðingi spámannanna í salat við Kaaba. Abu Jahl sat þar með félögum sínum. Hann stóð upp og gekk í átt að Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam. Hann kom alveg að honum. En skyndilega strauk hann hendinni um andlitið og tók á rás. Mushrikarnir gengu til hans og sögðu: „Hvað kom fyrir? Hvað gengur að þér?“ Abu Jahl svaraði: „Milli okkar opnaðist eldgryfja. Þegar ég sá að einhverjir réðust að mér sneri ég við.“ Fyrirmenn mushrikanna, svo sem Walid ibn Mughira, Abu Jahl (Amr ibn Hisham), Aswad ibn Muttalib, Umayya ibn Khalaf, Aswad ibn Abd Yaghuth, As ibn Wa’il og Harith ibn Qays, hæddust að Rasulullah í hvert sinn sem þeir sáu hann: „Þessi heldur líka að hann sé spámaður og að Jibril komi til hans.“ Dag einn þegar Habib al-akram hryggðist mjög af þessu kom Jibril alayhis-salam og flutti nokkur göfug vers. Að merkingu til var sagt:

„Vissulega (ó Rasul Minn!) voru einnig spámennirnir sem sendir voru á undan þér hafðir að háði. Þá sem höfðu þá (spámennina) að háði og spotti umkringdu ógæfa og refsing á alla vegu, sem gjald fyrir háð þeirra.“4 „Vér nægjum þér vissulega gegn þeim sem hæðast að þér, þeim sem viðurkenna annan guð ásamt Allahu Taala. Þeir munu brátt vita (hvaða endalok bíða þeirra). Vér vitum sannarlega að brjóst þitt þrengist og hjarta þitt kreppist við orð þeirra (við það að þeir tengja félaga við Allah, lasta hinn göfuga Kóran og mæla háðsyrði gegn þér).“5

„Ó Abu Jahl! Ég sver við Allah, annaðhvort lætur þú af þessu eða Allahu Taala lætur ógæfu koma yfir höfuð þitt“ Ástkæri Spámaðurinn okkar, Muhammad alayhis-salam

Dag einn þegar Soldán alheimsins gekk tawaf umhverfis Kaaba al-Mu’azzama kom Jibril alayhis-salam og sagði: „Mér hefur verið boðið að gera út um þá (sem hæðast).“ Litlu síðar gekk Walid ibn Mughira fram hjá þeim. Jibril alayhis-salam spurði: „Hvers konar maður er þessi sem fram hjá gengur?“ Spámaðurinn sagði: „Hann er einn af verstu þjónum Allahu Taala.“ Jibril alayhis-salam benti á fótlegg Walids og sagði: „Ég hef gert út um hann!“ Litlu síðar gekk As ibn Wa’il hjá. Hann spurði einnig um hann, og þegar hann fékk sama svar benti hann á kvið hans og sagði: „Honum hef ég líka sýnt hvar mörkin liggja!“ Þegar Aswad ibn Muttalib gekk hjá benti hann á augu hans, og þegar hann sá Abd Yaghuth benti hann á höfuð hans. Þegar Harith ibn Qays gekk hjá benti hann á kvið hans og sagði: „Ó Muhammad! Allahu Taala hefur bjargað þér frá illsku þessara manna. Innan skamms mun ógæfa koma yfir hvern og einn þeirra.“

Þyrnir stakkst í fót As ibn Wa’ils. Hversu mörg lyf sem búin voru til fannst engin bót á meini hans. Að lokum bólgnaði fótur hans upp eins og úlfaldaháls, og hann gaf upp öndina æpandi: „Allah Muhammads hefur drepið mig!“

Aswad ibn Muttalib varð blindur. Jibril alayhis-salam lét hann reka höfuðið í tré og tortímdi honum þannig.

Þegar Aswad ibn Abd Yaghuth var staddur á stað sem nefnist Bad-i Samum urðu andlit hans og líkami kolsvört. Þegar hann kom heim þekktu heimamenn hann ekki og ráku hann frá dyrunum. Af harmi barði hann höfðinu í sífellu við dyr húss síns þar til hann dó.

Harith ibn Qays hafði borðað saltfisk. Þorsti hans jókst og jókst. Hversu mikið vatn sem hann drakk varð þorsta hans ekki svalað. Að lokum sprakk hann. Járnflís stakkst einnig í kálfa Walids ibn Mughira. Sár hans greri ekki, hann missti mikið blóð, og hann gaf líka upp öndina æpandi: „Allah Muhammads hefur drepið mig!“

Þannig hlaut hver þeirra makleg málagjöld fyrir það sem hann hafði gert. Auk þess var kunngjört í göfugum versum að mushrikarnir muni dvelja eilíflega í Víti. Dag einn hitti ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam Hakam ibn Abi’l-As. Eftir að hann hafði skilið við hann tók Hakam að gretta munn sinn og andlit og fetta líkamann að baki Rasulullah, honum til háðungar.

Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam sá með nur spámannsdómsins hvað Hakam gerði og bað þess að hann yrði þannig áfram. Þá greip skjálfti líkama hans, og þannig var hann til æviloka.

Pyntingarnar sem Sahaba máttu þola

Mushrikarnir ofsóttu ekki aðeins Spámanninn. Þeir pyntuðu einnig hina dýrlegu Sahaba hans radiy-Allahu anhum. Einkum völdu þeir hina fátæku og þá sem engan áttu að, og beittu þá, án nokkurs hiks, allri þeirri kúgun og harðýðgi sem þeir megnuðu og ofar er öllum skilningi og ímyndun. Þeir sem harðast voru pyntaðir voru Bilal al-Habashi, frú Zinnira, Khabbab ibn Aratt, Ammar ibn Yasir og fjölskylda hans (radiy-Allahu anhum ajma’in). Suma þeirra brenndu þeir með steinum sem glóðu í sólarhitanum, aðra sveltu þeir og létu þyrsta og pyntuðu þá með orðunum: „Snúðu baki við trú Muhammads!“ En þeir báru þessar óbærilegu þjáningar með þolinmæði og sneru aldrei baki við trú Íslams.

Allah er einn, Allah er einn

Hazrat Bilal, þræll mushrika sem hét Umayya ibn Khalaf, hafði gerst múslimi fyrir tilstilli Abu Bakrs as-Siddiq. Þar sem Umayya unni Bilal mest af tólf þrælum sínum hafði hann gert hann að gæslumanni skurðgoðahofsins. Þegar hazrat Bilal gerðist múslimi lagði hann öll skurðgoðin í hofinu fram á ásjónuna, eins og í sajda. Þegar þessi frétt barst Umayya greip hann mikil skelfing. Hann lét kalla hann til sín og spurði: „Ég heyri að þú sért orðinn múslimi og fallir fram í sajda fyrir Rabb Muhammads; er það satt?“ Hazrat Bilal svaraði: „Já. Ég fell fram í sajda fyrir Allahu Taala, hinum mikla og upphafna.“ Þegar Umayya fékk þetta svar, sem honum líkaði ekki, tók hann þegar í stað að kvelja hann og pynta. Um hádegisbil, þegar sólin stóð hæst á lofti, færði hann hann úr fötunum og brenndi hann með því að leggja steina, sviðna af hita, á beran líkama hans. Eftir að hafa hlaðið sumum þessara steina, sem brunnu eins og eldur, á bak hans og öðrum á kvið hans sagði hann: „Snúðu baki við trú Íslams!.. Trúðu á skurðgoðin Lat og Uzza!“ En hazrat Bilal lýsti yfir trú sinni með orðunum: „Allahu Taala er einn! Allahu Taala er einn!“

Í hvert sinn sem Umayya ibn Khalaf sá þessa þolinmæði hans trylltist hann; hann dró hann eftir þyrnum, særði líkama hans og pyntaði hann. Hazrat Bilal hirti ekkert um blóðið sem rann í stríðum straumum úr líkama hans, heldur sagði: „Ó Allah! Ég er sáttur við það sem frá Þér kemur. Ó Allah! Ég er sáttur við það sem frá Þér kemur,“ og stóð stöðugur í trú sinni. Hazrat Bilal hefur sagt svo frá ástandi sínu:

Þessi illi Umayya batt mig í dagshitanum og kvaldi mig um nætur. Það var heitur dagur. Eins og hann var vanur tók hann enn að pynta mig. Í hvert sinn sem hann sagði, til að fá mig til að snúa baki við Íslam: „Tilbiddu skurðgoð okkar! Afneitaðu Allah Muhammads, afneitaðu Honum, afneitaðu Honum!“ sagði ég: „Allah er einn! Allah er einn!“ Til að svala heift sinni lagði hann þann dag gríðarstórt bjarg á brjóst mér. Á þeirri stundu leið yfir mig. Þegar ég rankaði við mér sá ég að bjargið hafði verið tekið ofan af mér og að sólin var horfin bak við ský. Ég þakkaði Allahu Taala og sagði við sjálfan mig: „Ó Bilal! Allt sem kemur frá Janab al-Haqq er gott og ljúft.“

Annan dag hafði Umayya ibn Khalaf farið með Bilal al-Habashi út til að pynta hann. Hann færði hann úr fötunum, svo að hann var aðeins í lendaskýlu, lagði hann á glóandi sandinn í brennandi hitanum og hlóð steinum ofan á hann. Mushrikarnir söfnuðust saman, pyntuðu hann harðlega og sögðu: „Ef þú snýrð ekki baki við trú þinni drepum við þig.“ Undir þessum óbærilegu pyntingum sagði Bilal al-Habashi: „Allah er einn! Allah er einn!“ Í þeim svifum gekk ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam þar hjá. Þegar hann sá hazrat Bilal al-Habashi í þessu ástandi hryggðist hann mjög og sagði: „Að nefna nafn Allahu Taala mun bjarga þér.“

Skömmu eftir að hann var kominn heim kom hazrat Abu Bakr til hans. Hann sagði Abu Bakr as-Siddiq frá pyntingunum sem Bilal al-Habashi mátti þola og sagði: „Ég er mjög hryggur yfir þessu.“ Hazrat Abu Bakr fór þegar þangað. Hann sagði við mushrikana: „Hvað hafið þið upp úr því að fara svona með Bilal? Seljið mér hann.“ Þeir sögðu: „Þótt þú byðir okkur heilan heim af gulli myndum við ekki selja hann. En við skulum skipta á honum og Amir, þræl þínum.“ Amir, þræll hazrat Abu Bakrs, annaðist verslun hans og aflaði mikils fjár. Auk eigin eigna hafði hann tíu þúsund gullpeninga undir höndum. Hann var hjálparmaður hazrat Abu Bakrs og annaðist öll hans mál. En hann var vantrúarmaður og hélt fast við vantrú sína. Hazrat Abu Bakr sagði: „Ég læt ykkur fá Amir, með öllum eignum hans og fé, í skiptum fyrir Bilal.“ Umayya ibn Khalaf og hinir mushrikarnir glöddust mjög og sögðu: „Við höfum leikið á Abu Bakr.“

„Vissulega (ó Rasul Minn!) voru einnig spámennirnir sem sendir voru á undan þér hafðir að háði. Þá sem höfðu þá (spámennina) að háði og spotti umkringdu ógæfa og refsing á alla vegu, sem gjald fyrir háð þeirra“ An’am: 10

Hazrat Abu Bakr velti þegar í stað þungu steinunum ofan af Bilal al-Habashi og reisti hann á fætur. Bilal al-Habashi var mjög máttfarinn eftir hinar hörðu pyntingar. Abu Bakr tók í hönd hans, leiddi hann rakleiðis fyrir ástkæra Spámanninn okkar og sagði: „Ó Rasulallah! Í dag hef ég leyst Bilal úr ánauð til að öðlast velþóknun Allahs.“ Rasulullah gladdist mjög og bað margra bæna fyrir hazrat Abu Bakr. Í sama mund kom Jibril alayhis-salam með sautjánda og átjánda vers súru al-Layl, sem flytja þau fagnaðartíðindi að Abu Bakr sé fjarri Víti. Í þessum göfugu versum var sagt að merkingu til: „Sá sem (eins og hazrat Abu Bakr) býr yfir mikilli taqwa (og varast shirk og syndir) og ver eignum sínum á vegi hins góða til að verða hreinn hjá Allahu Taala (og hljóta fyrirheit Allahs), honum hefur verið haldið fjarri því (Víti).“

Pyntingar sem engan hafði órað fyrir

Hazrat Khabbab ibn Aratt var einnig meðal þeirra sem beittir voru ranglæti til að fá þá til að snúa baki við trú sinni. Hazrat Khabbab átti heldur engan að; hann var þræll konu úr röðum mushrika sem hét Umm Anmar.

Þar sem hann átti engan ættingja sem gæti verndað hann söfnuðust mushrikarnir saman, flettu klæðum af blessuðum líkama hans og tættu hörund hans með þyrnum. Stundum færðu þeir hann í járnskyrtu á beran líkamann og létu hann standa í sólinni. Steina sem þeir höfðu hitað í sólinni eða í eldi þrýstu þeir að berum líkama hans og sögðu: „Snúðu baki við trú þinni! Tilbiddu Lat og Uzza!“ En Khabbab hélt fast við trú sína og veitti þeim viðnám með orðunum: „La ilaha illallah, Muhammadun Rasulullah.“

Dag einn söfnuðust mushrikarnir saman og kveiktu bál á torgi. Þeir bundu hazrat Khabbab og fóru með hann þangað. Þeir færðu hann úr fötunum og lögðu hann á eldinn. Annaðhvort skyldu þeir fá hann til að snúa baki við trú sinni eða brenna hann í eldinum. Hazrat Khabbab, sem lagður hafði verið á bakið mitt í eldinn, bað á þessa leið: „Ó Allah! Þú sérð ástand mitt og veist hvernig mér er komið. Gerðu trúna í hjarta mínu staðfasta og veittu mér mikla þolinmæði!“ Einn mushrikanna steig fæti á brjóst hazrat Khabbabs. En þeir vissu ekki að Allahu Taala verndar þá sem trúa.

Þegar Khabbab var spurður um þennan atburð mörgum árum síðar beraði hann bak sitt, sýndi brunaörin og sagði: „Þeir kveiktu bál handa mér og drógu mig síðan inn í það. Ekkert slökkti þann eld nema mitt eigið hold.“

Meðan þeir pyntuðu hazrat Khabbab þannig úti fyrir hitaði eigandi hans, Umm Anmar, járn í eldi til að fá hann til að snúa baki við trú sinni og brennimerkti hann með því að þrýsta því að höfði hans. Hann bar allar þessar kvalir trúar sinnar vegna, gerði ekki það sem þeir kröfðust og sneri ekki baki við trú sinni.

Dag einn gekk hazrat Khabbab fyrir ástkæra Spámanninn okkar og sagði: „Ó Rasulallah! Úti fyrir brenna mushrikarnir mig í eldi hvar sem þeir sjá mig. Heima brennimerkir Umm Anmar, eigandi minn, höfuð mitt með glóandi járni. Ég bið þig auðmjúklega um bæn þína!“ Síðan sýndi hann brunasárin á baki sínu og höfði. Spámaðurinn okkar kenndi mjög í brjósti um hann. Hann gat ekki afborið þær kvalir sem Khabbab leið til að snúa ekki baki við trú sinni og það ranglæti sem honum var sýnt, og bað: „Ó Rabb minn! Hjálpaðu Khabbab!“ Janab al-Haqq tók bæn Rasuls Síns gilda á samri stundu og lagði þungan höfuðverk á Umm Anmar. Umm Anmar stundi af höfuðverk allt til morguns. Henni var sagt að eina ráðið væri að brenna höfuð hennar með járni sem hitað hefði verið glóandi í eldi. Að lokum kallaði hún á Khabbab og skipaði honum að hita járnteininn í eldinum og brenna höfuð hennar… Og hazrat Khabbab brenndi höfuð hennar með járninu…

Fyrstu daga Íslams gáfu mushrikarnir ástandi Khabbabs ibn Aratt lítinn gaum. En með hverjum deginum sem leið fjölgaði þeim sem tóku trú. Að lokum neyddust þeir, hvort sem þeim líkaði betur eða verr, til að taka málið alvarlega. Þá hertu þeir pyntingarnar á hazrat Khabbab: þeir slógu hann og börðu úr hófi fram, særðu hann og bættu pyntingu ofan á pyntingu…

Þrátt fyrir allt þetta gaf hazrat Khabbab ekki eftir svo mikið sem ögn af trú sinni. En ofsóknirnar og pyntingarnar voru orðnar óbærilegar. Hann bar allt sem gerst hafði upp fyrir Höfðingja alheimsins og sagði: „Ó Rasulallah! Viltu ekki biðja þess að við losnum undan pyntingunum sem við þolum?“

Þá sagði Rasulullah: „Meðal ummanna á undan ykkur voru menn sem hörund og hold var flett og skafið af með járnkömbum, og ekki einu sinni sú pynting fékk þá til að snúa baki við trú sinni. Þeir voru sagaðir sundur ofan frá hvirfli, og ekki einu sinni þær pyntingar gátu snúið þeim frá trú sinni. Allahu Taala mun vissulega fullkomna þetta mál (Íslam). Hann mun gera það æðra öllum trúarbrögðum, svo mjög að sá sem stígur á bak skepnu sinni og ferðast einn síns liðs frá San’a til Hadramawt mun engan óttast nema Allahu Taala og ekki bera aðra áhyggju vegna kinda sinna en að úlfurinn ráðist á þær. En þið eruð óþolinmóðir.“ Síðan strauk hann bak hans og bað fyrir honum. Þessi mildu orð Rasulullah, sem eru sálunum næring og lækning, sefuðu kvalir Khabbabs.

Hazrat Khabbab átti talsvert fé útistandandi hjá As ibn Wa’il, sem var einkar ofstopafullur mushrik. Hann fór til hans til að heimta það. As ibn Wa’il sagði við Khabbab: „Meðan þú afneitar ekki Muhammad greiði ég þér ekki það sem ég skulda þér.“ Hazrat Khabbab svaraði: „Ég sver við Allah, eins og ég get aldrei hafnað Spámanni mínum og afneitað honum í lifanda lífi, svo get ég það heldur aldrei eftir dauðann, þegar ég rís upp úr gröf minni. Allt annað læt ég af hendi, en þessa afneitun get ég ekki drýgt.“ Þá sagði As ibn Wa’il: „Verðum við vaktir upp eftir dauðann? Ef svo er mun ég þá líka eiga eignir og börn. Þann dag skal ég greiða þér skuld mína.“

Vegna þessara orða As ibn Wa’ils sagði Allahu Taala í hinum göfuga Kóran, í 77.–79. versi súru Maryam, að merkingu til: „(Ó Habib Minn!) Hefur þú séð manninn (As ibn Wa’il) sem afneitar þessum versum Vorum og segir: ‚Mér verða vissulega (á upprisudeginum) gefnar eignir og börn‘? Hefur hann skyggnst inn í hið hulda, eða hefur hann fengið loforð hjá Rahman? Nei, svo er ekki! Vér munum skrá það sem hann segir (á upprisudeginum munum Vér krefja hann reikningsskapar fyrir það) og auka refsingu hans æ meir.“

Pyntuð uns hún féll í öngvit

Mushrikarnir gerðu engan greinarmun á konum og körlum þegar þeir pyntuðu. Frú Zinnira, sem var meðal fyrstu múslimanna og átti engan að, var ambátt. Þegar mushrikarnir fréttu að hún hefði gerst múslimi hikuðu þeir ekki hið minnsta við að pynta hana líka. Frú Zinnira var neydd til að tilbiðja skurðgoðin Lat og Uzza; hún var tekin kverkataki og pyntuð þar til hún náði ekki andanum og féll í öngvit. Samt sneri hún aldrei baki við trú sinni og fór ekki að orðum þeirra. Einkum pyntaði Abu Jahl hana grimmilega. Af þeim sökum missti Zinnira sjónina. Þegar Abu Jahl sagði eitt sinn: „Sérðu nú? Lat og Uzza hafa blindað þig!“ sagði frú Zinnira, til vitnis um trú sína: „Ó Abu Jahl! Ég sver við Allah, það er ekki eins og þú segir. Skurðgoðin sem þú nefnir Lat og Uzza eru til einskis nýt; þau vita hvorki af þeim sem tilbiðja þau né þeim sem gera það ekki. Rabb minn er vissulega þess megnugur að gefa mér aftur ljós augna minna og færa mig í fyrra horf.“

„(Ó Bilal!) Að nefna nafn Allahu Taala mun bjarga þér“ Hadith sharif

Abu Jahl stóð ráðþrota frammi fyrir óbifanlegri trú hazrat Zinniru. Allahu Taala hafði tekið bæn Zinniru gilda, og augu hennar sáu nú betur en áður. Þótt Abu Jahl og mushrikar Quraysh sæju þetta þráuðust þeir við og tóku ekki trú. Ofan á það sögðu þeir: „Þetta eru líka galdrar spámanns þeirra! Undrist þið ekki þessa fávita sem ganga veg Muhammads? Væri vegurinn sem þeir ganga góður og sannur hefðum við fylgt honum á undan þeim. Hefur þá ambátt fundið sannleikann á undan okkur?“

Þá sendi Allahu Taala niður 11. vers súru al-Ahqaf. Að merkingu til var sagt: „Þessir vantrúarmenn sögðu um þá sem trúa: ‚Væri eitthvað gott í því (Íslam) hefðu þeir (hinir fátæku og bjargarlausu) ekki getað komist fram fyrir okkur í þessu og hlaupið til þess á undan okkur.‘ En þar sem þeir hafa ekki hlotið leiðsögn á réttan veg með honum (hinum göfuga Kóran, eins og hinir trúuðu), munu þeir segja (til að afneita hinum göfuga Kóran): ‚Þessi göfugi Kóran (sem Muhammad hefur búið til) er gömul lygi.‘“

Dar al-Arqam

Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam hryggðist mjög yfir því ranglæti og þeim pyntingum sem mushrikarnir beittu Sahaba hans. Öruggan stað þurfti til þess að Íslam gæti breiðst út og menn numið það. Spámaðurinn valdi hús hazrat Arqams til þessa helga verkefnis.6 Húsið stóð austan við Safa-hæð, í þröngu stræti og nokkuð hátt. Þaðan sást vel til Kaaba al-Mu’azzama. Inngangur og útgangur hússins voru einkar hentugir til að hafa auga með þeim sem komu og fóru. Auk þess var hazrat Arqam einn af fyrirmönnum Mekku, maður mikils metinn. Í þessu húsi útskýrði Habib al-akram Íslam fyrir Sahaba sínum. Þeir sem voru í þann veginn að gerast múslimar komu hingað, hlutu þann heiður að taka Íslam og nutu blessunar af því að hlýða á blessuð orð Rasulullah, sem eru hjörtunum lækning. Þeir hlýddu á Spámanninn án þess að draga andann, rétt eins og fugl sæti á höfði þeirra og flygi burt ef þeir mæltu. Blessuð orð hans lærðu þeir utanbókar án þess að missa af einu orði, eins og þeir drykkju þau í sig. Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam varði dögunum í húsi Arqams og var frá morgni til kvölds önnum kafinn við að ala upp Sahaba sína. Þessi staður var fyrsta bækistöð múslima, „Dar al-Islam“. Fyrstu múslimarnir komu þar saman og voru þannig varðir gegn hvers kyns illsku mushrikanna.

Pyntingar upp á líf og dauða

Ammar ibn Yasir segir frá: „Ég vildi fara í Dar al-Arqam, sjá Rasulullah og gerast múslimi. Við dyrnar hitti ég hazrat Suhayb. Þegar ég spurði: ‚Hvað ert þú að gera hér?‘ spurði hann mig sömu spurningar. Ég sagði: ‚Ég vil ganga fyrir hazrat Muhammad, hlýða á orð hans og gerast múslimi.‘ Hann sagði: ‚Til þess kom ég líka.‘ Saman gengum við inn fyrir hans háleitu og tignu návist. Hann bar Íslam upp fyrir okkur, og við gerðumst múslimar af fúsum og ástríkum hug.“7

Ammar var einn þeirra mujahida sem hikuðu ekki við að lýsa opinberlega yfir Íslam sínu. Hann þoldi hinar hörðustu pyntingar til að snúa ekki baki við trú sinni. Þegar mushrikarnir fundu hann einan fóru þeir með hann á stað sem nefnist Ramda, í klettunum við Mekku, færðu hann úr fötunum og klæddu hann í járnskyrtu.

Þannig var hann látinn standa í brennandi sólinni og pyntaður. Stundum var bak hans brennt með eldi, og hann mátti þola endalausar pyntingar. Í hvert sinn sögðu þeir: „Afneitaðu!… Afneitaðu!… Tilbiddu Lat og Uzza og bjargaðu þér!..“ Hazrat Ammar bar þessar óbærilegu pyntingar af mikilli þolinmæði og svaraði: „Rabb minn er Allah, Spámaður minn er Muhammad alayhis-salam.“ Við þetta reiddust mushrikarnir enn meir; þeir lögðu björg sem glóðu af hita á brjóst hans, og stundum köstuðu þeir honum í brunn og reyndu að drekkja honum. Dag einn þegar Ammar ibn Yasir naut þess heiðurs að vera í návist ástkæra Spámannsins okkar sagði hann: „Ó Rasulallah! Pyntingarnar sem mushrikarnir beita okkur hafa náð ystu mörkum.“ Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam kenndi í brjósti um hazrat Ammar og sagði: „Sýndu þolinmæði, ó faðir Yaqzans!“ Síðan bað hann: „Ó Rabb minn! Láttu engan af fjölskyldu Ammars bragða refsingu Vítis!“

Fyrsti shahidinn, fyrsta blóðið

Yasir, faðir hazrat Ammars, Sumayya móðir hans og Abdullah bróðir hans höfðu gerst múslimar ásamt allri fjölskyldunni. Mushrikarnir beittu móður hans, föður og bróður enn harðari pyntingum en hazrat Ammar. Meðan á pyntingunum stóð vildu þeir fá þau til að mæla orð vantrúar, en þau svöruðu: „Þótt þið flettuð af okkur húðinni og sneidduð hold okkar í ræmur hlýðum við ykkur ekki,“ og sögðu: „La ilaha illallah, Muhammadun Rasulullah.“ Dag einn þegar fjölskylda Yasirs var pyntuð öll saman á stað sem nefnist Batha gekk Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam þar hjá. Þegar hann sá hinar óbærilegu pyntingar sem Sahaba hans máttu þola hryggðist hann mjög. Þegar hazrat Yasir spurði: „Ó Rasulallah! Mun ævi okkar alltaf líða svona í pyntingum?“ sagði Spámaðurinn: „Sýnið þolinmæði, ó fjölskylda Yasirs! Gleðjist, ó fjölskylda Ammars! Án nokkurs vafa er Paradís staður umbunar ykkar.“ Enn annan dag kvöldu mushrikar Mekku Ammar og pyntuðu hann með eldi. Rasulullah heiðraði staðinn með komu sinni og sagði: „Ó eldur! Vertu Ammar svalur og meinlaus, eins og þú varst Ibrahim (alayhis-salam)!“ Síðar, þegar Ammar beraði bak sitt, sáust ummerki eldsins. Þau ummerki voru frá því fyrir bæn Rasulullah. Á öðrum degi þegar þeir pyntuðu fjölskyldu Yasirs drápu þeir hazrat Yasir og son hans, hazrat Abdullah, með örvum, og féllu þeir sem shahidar. Abu Jahl lét binda blessaða fætur hazrat Sumayyu með reipum. Við enda reipanna lét hann binda tvo úlfalda og reka þá í gagnstæðar áttir; þannig lét hann rífa hazrat Sumayyu sundur, og hún féll sem shahid. Þegar Spámaðurinn og Sahaba alayhimur-ridwan heyrðu þau tíðindi að hinn miskunnarlausi, grimmi og rangláti Abu Jahl og hinir mushrikarnir hefðu pyntað fjölskyldu Yasirs til dauða, svo að þau féllu sem shahidar, urðu þeir harmi slegnir. Þessi atburður varð til þess að Sahaba tengdust enn fastari böndum og þjöppuðu sér saman.8 Þegar Sahaba ætluðu að iðka salat fóru þeir á staði þar sem enginn var og iðkuðu tilbeiðslu sína þar á laun. Einn slíkan dag iðkuðu Sa’d ibn Abi Waqqas, Sa’id ibn Zayd, Abdullah ibn Mas’ud, Ammar ibn Yasir og Khabbab ibn Aratt salat á stað sem nefnist Abu Dubb, í einum af dölum Mekku. Þá komu Akhnas ibn Shariq og nokkrir mushrikar, sem veitt höfðu þeim eftirför, til þeirra og tóku að hæðast að tilbeiðslu þeirra og lasta hana. Hazrat Sa’d ibn Abi Waqqas og félagar hans þoldu þetta ekki og réðust á mushrikana. Hazrat Sa’d greip úlfaldabein sem honum kom í hendur og klauf með því höfuð eins vantrúarmannanna. Mushrikarnir flúðu skelfdir. Þannig úthelltu múslimar í fyrsta sinn blóði vantrúarmanns.

„Ó Abu Jahl! Ég sver við Allah, það er ekki eins og þú segir. Skurðgoðin sem þú nefnir Lat og Uzza eru til einskis nýt; þau vita hvorki af þeim sem tilbiðja þau né þeim sem gera það ekki. Rabb minn er vissulega þess megnugur að gefa mér aftur ljós augna minna og færa mig í fyrra horf“ Frú Zinnira (radiy-Allahu anha)

Hvernig hazrat Abu Dharr al-Ghifari gerðist múslimi

Menn hlutu leiðsögn á réttan veg einn af öðrum, og nur Íslams breiddist einnig út fyrir Mekku og tók að lýsa upp heiminn. Andspænis tíðindunum af tilkomu Íslams og útbreiðslu hans gripu mushrikarnir til allra ráða til að hindra hana. Að lokum bárust þessi tíðindi einnig ættbálkinum Banu Ghifar. Um leið og Abu Dharr al-Ghifari heyrði tíðindin sendi hann Unays bróður sinn til Mekku og bað hann að kanna málið. Unays fór til Mekku og sat samkomu Spámannsins. Hann sneri heim fullur aðdáunar. Þegar bróðir hans, hazrat Abu Dharr, spurði: „Hvaða tíðindi færir þú?“ sagði hann: „Herra minn! Ég sver við Allah, ég sá afar háleitan mann sem ætíð býður hið góða og velgjörðir og varar við hinu illa.“ Þegar Abu Dharr al-Ghifari spurði: „Og hvað segja menn um hann?“ svaraði Unays bróðir hans, sem var eitt af nafntoguðustu skáldum síns tíma: „Þeir segja að hann sé skáld, spásagnamaður, galdramaður. En orð hans líkjast ekki orðum spásagnamanna og galdramanna. Ég bar líka það sem hann segir saman við ljóð skáldanna af öllu tagi. Því líkjast þau ekki heldur. Þessi orð, sem eiga sér enga hliðstæðu, verða ekki mæld við orð nokkurs manns. Ég sver við Allah, þessi maður kunngjörir sannleikann og mælir það sem rétt er. Þeir sem ekki trúa á hann eru lygarar og villuráfandi.“ Við þessi tíðindi ákvað Abu Dharr al-Ghifari að fara til Mekku, sjá Spámanninn og gerast múslimi. Hann tók staf og ögn af nesti í hönd og lagði ákafur af stað til Mekku. Þegar hann kom til Mekku sagði hann engum frá erindi sínu, því að mushrikarnir sýndu Spámanninum og þeim sem nýlega höfðu gerst múslimar heiftarlegan fjandskap og hertu ofsóknir sínar æ meir. Einkum pyntuðu þeir grimmilega þá múslima sem engan áttu að og voru aðkomumenn. Abu Dharr þekkti engan í Mekku. Hann var aðkomumaður, ókunnugur. Þess vegna spurði hann engan neins. Við Kaaba beið hann færis að sjá Rasulullah og leitaði einhverrar vísbendingar um hvar hann væri. Undir kvöld leitaði hann afdreps á götuhorni. Hazrat Ali sá Abu Dharr. Hann skildi að hann var aðkomumaður og tók hann heim með sér. Þar sem hann spurði hann ekki um hagi hans ljóstraði Abu Dharr ekki upp leyndarmáli sínu. Þegar morgnaði fór hann aftur að Kaaba. Þótt hann gengi um allt til kvölds náði hann ekki því sem hann vildi. Hann fór og settist á sama stað og áður. Hazrat Ali átti aftur leið þar hjá um kvöldið. „Þessi vesalings maður hefur enn ekki fundið hús sitt,“ sagði hann og tók hann aftur með sér. Um morguninn fór hann enn til Baytullah og settist í horn sitt. Hazrat Ali bauð honum aftur heim til sín. Í þetta sinn spurði hann hvaðan hann kæmi og hvers vegna. Hazrat Abu Dharr sagði: „Ef þú heitir mér því statt og stöðugt að veita mér réttar upplýsingar skal ég segja þér það.“ Þegar hazrat Ali sagði: „Segðu það; ég ljóstra engum upp um hagi þína,“ sagði Abu Dharr al-Ghifari: „Ég hef heyrt að hér sé kominn fram spámaður. Ég er kominn til að tala við hann og hitta hann.“ Hazrat Ali sagði: „Þú hefur ratað á hið rétta og breytt viturlega. Nú fer ég til þessa manns. Fylgdu mér og farðu líka inn í það hús sem ég fer inn í. Ef ég verð þess var á leiðinni að einhver ætli að gera þér mein læt ég sem ég sé að laga skóinn minn. Gakktu þá áfram án þess að bíða eftir mér.“ Abu Dharr al-Ghifari fylgdi hazrat Ali. Að lokum hlaut hann þann heiður að sjá blessað andlit Spámannsins og heilsaði honum með orðunum: „As-salamu alaykum.“

„Sýnið þolinmæði, ó fjölskylda Yasirs! Gleðjist, ó fjölskylda Ammars! Án nokkurs vafa er Paradís staður umbunar ykkar“ Hadith sharif

Þessi kveðja var fyrsta salam-kveðjan sem borin var fram í Íslam, og Abu Dharr al-Ghifari var sá fyrsti sem heilsaði svo. Spámaðurinn tók undir kveðju hans og sagði: „Miskunn Allahu Taala sé yfir þér.“ Síðan spurði Spámaðurinn: „Hver ert þú?“ Hann sagði: „Ég er af ættbálkinum Ghifar.“ „Hve lengi hefur þú verið hér?“ spurði hann. „Ég hef verið hér í þrjá daga og þrjár nætur.“ „Hver hefur gefið þér að borða?“ „Ég hef ekki fundið neitt að eta eða drekka nema Zamzam. Í hvert sinn sem ég drakk af Zamzam fann ég hvorki til hungurs né þorsta.“ Spámaðurinn okkar sagði: „Zamzam er blessað. Það seður þann sem svangur er.“ Því næst sagði Abu Dharr al-Ghifari við Spámanninn: „Kunngjör mér Íslam.“ Spámaðurinn okkar fór með kalima ash-shahada fyrir honum; hann hafði hana eftir, hlaut þann heiður að taka Íslam og bættist í hóp fyrstu múslimanna.9 Eftir að hazrat Abu Dharr al-Ghifari hafði gerst múslimi sagði hann við Spámanninn okkar: „Ó Rasulallah! Ég sver við Janab al-Haqq, sem sendi þig sem sannan spámann, að þetta skal ég boða opinskátt meðal mushrikanna.“ Hann gekk að Kaaba og sagði hárri röddu: „Ó Qurayshítar! Ash-hadu an la ilaha illallah wa ash-hadu anna Muhammadan abduhu wa rasuluh – Ég ber vitni um að enginn guð er til nema Allahu Taala. Muhammad alayhis-salam er þjónn Hans og rasul.“ Þegar mushrikarnir heyrðu þetta réðust þeir þegar á hann. Þeir börðu hann með steinum, kylfum og beinflísum og skildu hann eftir í blóði sínu. Þegar hazrat Abbas sá þetta sagði hann: „Látið þennan mann í friði, þið drepið hann! Hann er af ættbálki sem býr við leiðina sem verslunarlestir ykkar fara um. Hvernig ætlið þið að komast þar um framar?“ Þannig bjargaði hann hazrat Abu Dharr úr höndum mushrikanna. Abu Dharr gat ekki setið kyrr af gleði yfir þeim heiðri að hafa tekið Íslam. Daginn eftir fór hann aftur með kalima ash-shahada við Kaaba, hárri röddu og hrópandi. Mushrikarnir börðu hann enn, og hann féll til jarðar. Aftur kom hazrat Abbas til hjálpar og bjargaði honum úr höndum þeirra. Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam bauð hazrat Abu Dharr al-Ghifari að snúa heim til lands síns og breiða Íslam út þar. Að þessu boði sneri hann aftur til ættbálks síns og sagði þeim frá einingu Allahu Taala og að Muhammad alayhis-salam væri Rasul Hans. Hann sagði að það sem hann kunngjörði væri satt og rétt og að skurðgoðin sem þeir tilbæðu væru fánýt, innantóm og merkingarlaus. Hluti mannfjöldans sem á hann hlýddi tók að malda í móinn. Þá þaggaði höfðingi ættbálksins, Haffaf, niður í þeim sem hrópuðu og sagði: „Bíðið, hlustum á hvað hann hefur að segja.“ Hazrat Abu Dharr hélt þá áfram á þessa leið: „Áður en ég gerðist múslimi fór ég dag einn til skurðgoðsins Nuhm og setti mjólk fyrir framan það. Ég sá hund koma, lepja mjólkina og óhreinka skurðgoðið. Þá skildi ég með vissu að skurðgoðið hafði engan mátt til að koma í veg fyrir það. Hvernig getur ykkur fallið að tilbiðja skurðgoð sem jafnvel hundur svívirðir? Er það ekki brjálsemi? Þetta er það sem þið tilbiðjið.“ Allir stóðu með höfuðið niðurlútt. Þegar einn þeirra spurði: „En hvað kunngjörir Spámaðurinn sem þú talar um? Hvernig skildir þú að hann segir satt?“ sagði hazrat Abu Dharr hárri röddu: „Hann kunngjörir að Allahu Taala sé einn, að enginn guð sé til nema Hann og að Hann sé skapari allra hluta og eigandi og ráðandi alls… Hann kallar mennina til að trúa á Hann… Hann býður til hins góða, til fagurs siðferðis og gagnkvæmrar hjálpar. Hann kunngjörir hve ljótt það er að grafa dætur lifandi, svo og allt annað illt, ranglæti og kúgun sem þið fremjið, og að menn skuli varast það,“ og hann útskýrði Íslam ítarlega. Hann taldi upp, eina af annarri, villurnar sem ættbálkur hans var í. Síðan sagði hann frá skaðsemi þeirra og ljótleika.

Af þeim sem á hann hlýddu gerðust mjög margir múslimar, fremstir þeirra höfðingi ættbálksins, Haffaf, og Unays, bróðir hans sjálfs.10

Hinn göfugi Kóran lesinn upphátt við Kaaba

Dag einn höfðu Sahaba komið saman á afskekktum stað og ræddu saman. Þeir sögðu: „Ég sver við Allah, enginn nema Rasulullah hefur enn látið þessa mushrika af Quraysh heyra hinn göfuga Kóran upphátt. Er einhver sem getur lesið hinn göfuga Kóran upphátt fyrir þá og látið þá heyra hann?“ Hazrat Abdullah ibn Mas’ud var einnig þar. Hann sagði: „Ég skal láta þá heyra hann.“ Þegar sumir af Sahaba sögðu: „Ó Abdullah! Við óttumst að mushrikarnir geri þér mein. Við viljum mann sem á þjóð og ættbálk sem geta varið hann fyrir mushrikunum þegar á þarf að halda,“ lagði hann fast að þeim: „Leyfið mér að fara. Janab al-Haqq mun vernda mig.“ Daginn eftir, um dagmálabil, gekk hann að Maqam Ibrahim. Mushrikarnir voru þar saman komnir. Ibn Mas’ud stóð uppréttur, fór með hið göfuga Bismillah og tók að lesa súru ar-Rahman. Mushrikarnir sögðu hver við annan: „Hvað er sonur Umm Abd að segja? Hann les víst það sem Muhammad hefur komið með,“ og réðust að honum. Með hnefahöggum, spörkum og löðrungum gerðu þeir andlit hans og augu blá og marin, svo að hann varð óþekkjanlegur. En hann hélt áfram að lesa undir löðrungunum og hnefahöggunum. Með andlit og augu þakin sárum og marblettum sneri hann aftur til Sahaba. Sahaba hryggðust mjög og sögðu: „Það var einmitt þetta sem við óttuðumst að kæmi fyrir þig. Og nú hefur það sem við óttuðumst komið yfir þig.“ En Abdullah ibn Mas’ud var alls ekki hryggur; hann sagði: „Aldrei hef ég séð óvini Allahu Taala jafnveika og í dag. Ef þið viljið get ég látið þá heyra annað eins á morgun.“ Sahaba sögðu: „Nei, þetta nægir þér. Þú hefur látið þessa forhertu vantrúarmenn heyra það sem þeim er þvert um geð.“11

Hvernig Tufayl ibn Amr gerðist múslimi

Á þeim árum þegar Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam tók að breiða Íslam út opinskátt í Mekku gaf hann mönnum heilræði nótt sem nýtan dag og kallaði þá til trúar Íslams. Mushrikar Mekku lögðu sig fram um að gera þessa viðleitni Rasulullah að engu. Gagnvart þeim sem tóku við því sem hann boðaði og tóku trú töldu þeir hvers kyns lygar, róg og pyntingar leyfilegar. Ef þeir sáu einhvern sem hitt hafði Spámanninn eða talað við hann fóru þeir þegar til hans og gripu til hvers kyns brögða og lyga svo að hann hlustaði ekki á hann og tryði ekki því sem hann sagði. Þeir létu einskis ófreistað til að koma í veg fyrir að þeir sem komu til Mekku utan að hittu hann. Á tíma þegar múslimar áttu í þrengingum og máttu þola ofsóknir vantrúarmanna kom Tufayl ibn Amr ad-Dawsi til Mekku. Þegar forkólfar mushrikanna sáu það gengu þeir til hans og sögðu: „Ó Tufayl! Þú ert kominn til lands okkar. Munaðarleysingi Abdulmuttalibs, sem fram er kominn á meðal okkar, hefur margt undarlegt við sig. Orðin sem hann mælir eru eins og galdrar. Hann skilur son frá föður, bróður frá bróður og mann frá konu sinni! Með hugmyndunum sem hann boðar setur hann allt á annan endann. Sonurinn sem heyrir orð hans skeytir ekki lengur um föður sinn, heldur fylgir honum. Enginn hlustar lengur á annan, og þeir gerast múslimar. Við óttumst að þessi ógæfa sundrungarinnar, sem yfir okkur hefur dunið, komi einnig yfir þig og þjóð þína. Taktu þetta ráð okkar: talaðu alls ekki við hann! Hvorki skaltu yrða á hann né hlusta á orð hans. Gefðu því sem hann segir engan gaum! Vertu mjög varkár. Og staldraðu ekki lengi við hér. Farðu tafarlaust!“ Tufayl ibn Amr segir svo frá því sem síðan gerðist:

„Ég sver við Allah, þessi maður kunngjörir sannleikann og mælir það sem rétt er. Þeir sem ekki trúa á hann eru lygarar og villuráfandi“ Hazrat Unays al-Ghifari (radiy-Allahu anh)

„Ég segi það og sver: þeir sögðu þetta svo oft að ég ákvað loks að tala ekki við hann og hlusta alls ekki á orð hans. Þegar ég gekk inn að Kaaba hafði ég jafnvel troðið baðmull í eyrun, ef ske kynni að ég heyrði orð hans. Daginn eftir fór ég að Kaaba að morgni. Ég sá Rasul alayhis-salam iðka þar salat. Ég stóð skammt frá honum. Fyrir visku Janab al-Haqq barst sumt af því sem hann las mér til eyrna. Hve fögur voru þau orð sem ég heyrði! Ég sagði við sjálfan mig: ‚Ég er ekki maður sem getur ekki greint gott frá illu. Auk þess er ég skáld. Hvers vegna skyldi ég ekki hlusta á það sem þessi maður segir? Finnist mér orð hans fögur tek ég við þeim; falli mér þau ekki læt ég þau eiga sig.‘ Ég faldi mig einhvers staðar og beið þar uns Rasulullah hafði lokið salat og hélt heim á leið. Síðan gekk ég á eftir honum. Þegar hann gekk inn í hús sitt fór ég líka inn og sagði: ‚Ó Muhammad alayhis-salam! Þegar ég kom í þetta hérað sögðu landar þínir þetta og þetta við mig… Þeir vildu að ég héldi mig fjarri þér. Af ótta tróð ég baðmull í eyrun til að heyra ekki orð þín. En Allahu Taala lét mig heyra sumt af því sem þú last. Mér þótti það afar fagurt. Kunngjör mér nú það sem þú hefur að segja! Ég er reiðubúinn að taka við því.‘ Rasulullah útskýrði Íslam fyrir mér og las fyrir mig kafla úr hinum göfuga Kóran. Ég sver að aldrei á ævinni hafði ég heyrt fegurri orð. Ég fór þegar með kalima ash-shahada og gerðist múslimi. Þá sagði ég: ‚Ó Rasulallah! Ég er mikils metinn maður sem hlustað er á meðal þjóðar minnar. Enginn þeirra gengur gegn orðum mínum. Leyfðu mér að fara og kalla þá líka til trúar Íslams. Biddu þess að Allahu Taala veiti mér tákn, karama! Megi það tákn létta mér verkið og verða mér til hjálpar þegar ég kalla þjóð mína til Íslams!‘ Að þessari bón minni bað Rasulullah: ‚Ó Allah! Veittu honum tákn, sönnunarmerki!‘ Síðan sneri ég heim til lands míns. Þegar ég kom eina dimma nótt upp á hæðina sem gnæfir yfir vatnsbólið þar sem þjóð mín bjó birtist á enni mér nur eins og lampi og tók að lýsa. Þá bað ég: ‚Ó Allah! Flyttu þennan nur af enni mínu á annan stað! Láttu fáfróða menn af ættbálkinum Daws ekki sjá hann og halda að Allah hafi látið hann birtast á enni hans sem refsingu, af því að hann hafi snúið baki við trú sinni!‘ Nurinn fluttist þegar í stað á enda svipunnar sem ég hélt á og hékk þar eins og lampi. Þegar ég nálgaðist byggðir ættbálks míns og tók að halda niður brekkuna bentu þeir sem þar voru hver öðrum á nurinn sem ljómaði eins og lampi á svipuendanum. Þannig hélt ég niður brekkuna og kom heim. Fyrstur kom faðir minn til mín og sá mig í þessu ástandi. Af ást til mín lagði hann hendur um háls mér. Faðir minn var mjög aldraður. Ég sagði við hann: ‚Ó elsku faðir minn! Ef þú heldur fast við fyrra ástand þitt, þá á ég ekki samleið með þér né þú með mér!‘ Þegar faðir minn heyrði þessi orð mín brá honum og hann spurði: ‚Hvað veldur, sonur minn?‘ Ég svaraði honum: ‚Ég hef nú gengið trú Muhammads alayhis-salam á hönd og gerst múslimi.‘ Þá sagði faðir minn: ‚Sonur minn, ég geng líka þá trú á hönd sem þú hefur gengið á hönd. Megi trú þín einnig vera mín trú!‘ Hann fór þegar með kalima ash-shahada og gerðist múslimi. Síðan kenndi ég honum það sem ég vissi um trú Íslams. Því næst laugaði hann sig og fór í hrein föt. Seinna kom kona mín til mín. Ég sagði henni hið sama. Hún tók einnig við því og gerðist múslimi. Þegar morgnaði fór ég út á meðal ættbálksins Daws. Ég útskýrði Íslam fyrir þeim og kallaði þá alla til Íslams. En þeir voru tregir til að taka við því. Lengi veittu þeir mótstöðu. Þeir létu ekki af syndsamlegum og illum verkum sínum. Þeir gengu jafnvel enn lengra og hæddust að mér með augngotum og grettum; vegna fíknar sinnar í okur og fjárhættuspil hlustuðu þeir ekki á orð mín. Þeir forðuðust að fylgja Íslam. Þeir risu gegn Allah og Spámanni Hans.

Nokkru síðar kom ég til Mekku, kvartaði undan þjóð minni við Rasulullah og sagði: ‚Ó Rasulallah! Ættbálkurinn Daws hefur risið gegn Allahu Taala. Þeir hafa ekki þegið ákall mitt um að ganga Íslam á hönd. Biddu fyrir þeim!‘ Ástkæri Spámaðurinn okkar, sem bar ríka umhyggju og miskunn til allra, lyfti höndum, sneri sér í átt til qibla og bað: ‚Ó Rabb minn! Vísaðu fólkinu í Daws á réttan veg og leiddu það til trúar Íslams!‘ Og við mig sagði hann: ‚Snúðu aftur til þjóðar þinnar. Haltu áfram að kalla þá til Íslams með brosi á vör og blíðum orðum! Vertu mildur við þá!‘ Ég fór þegar heim til lands míns og lét aldrei af því að kalla fólkið í Daws til Íslams.“12

Ákallið á mörkuðunum

Ár hvert komu menn úr ýmsum borgum til Mekku á tilteknum dögum til að heimsækja Kaaba al-Mu’azzama. Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam fór til móts við þá sem komu og útskýrði Íslam fyrir hverjum hópi; hann kunngjörði þeim „að Allahu Taala væri einn, að hann sjálfur væri sannur spámaður og að björgunin fælist í þessu“. Dag einn kallaði Walid ibn Mughira mushrikana saman og sagði: „Ó Qurayshítar! Enn er komin tíð heimsóknanna til Kaaba. Rödd Muhammads hefur borist um allan heim. Ættbálkar Araba koma til hans, hneigjast að ljúfum orðum hans og ganga trú hans á hönd. Við verðum að hugsa upp ráð gegn þessu. Verum allir á einu máli, svo að við segjum ekki sitt hver um hann og gerum hver annan að lygurum.“ Qurayshítar sögðu: „Ó faðir Abd Shams! Þú ert framsýnastur okkar. Það sem þú segir að við skulum segja, það munum við segja.“ Þegar Walid sagði: „Nei, segið þið, ég skal hlusta,“ sögðu þeir: „Segjum að hann sé spásagnamaður.“ Walid andmælti þegar: „Nei! Ég sver að hann er enginn spásagnamaður. Við höfum séð marga spásagnamenn. Þeir segja jöfnum höndum satt og ósatt án þess að hika. Það sem Muhammad fer með líkist alls ekki því sem spásagnamennirnir spinna upp. Auk þess höfum við aldrei fram til þessa heyrt Muhammad segja ósatt. Ef við segjum þetta trúir því enginn.“ Þá sögðu þeir: „Segjum að hann sé andsetinn, að hann sé brjálaður.“ Walid andmælti enn: „Nei! Ég sver að hann er hvorki andsetinn né brjálaður. Við þekkjum brjálaða menn og andsetna og skiljum einkenni brjálseminnar. Hann hvorki kafnar, kippist til né skelfur og er laus við allar ranghugmyndir. Ef við segjum þetta munu menn bera okkur lygum og vísa orðum okkar á bug.“ Qurayshítar sögðu: „Segjum að hann sé skáld…“ Walid andmælti aftur: „Hann er heldur ekki skáld! Við þekkjum allar tegundir skáldskapar mjög vel. Það sem hann fer með líkist alls ekki skáldskap.“ Þá sögðu þeir: „Segjum að hann sé galdramaður.“ Walid sagði: „Hann er ekki galdramaður. Við höfum séð galdramenn og galdra þeirra og þekkjum þá vel. Í orðum hans er enginn vottur af göldrum. Orð Muhammads bera sigurorð af öllum heiminum. Hann er heldur enginn óþekktur maður. Við getum ekki skilið fólkið frá honum og hindrað það í að tala við hann. Auk þess tekur hann jafnöldrum sínum fram í hreinleika máls og mælsku, í fögru og merkingarríku tali. Í stuttu máli: hvað sem við segjum um hann mun fólkið skilja að orð okkar eru lygi.“ Þegar Qurayshítar fundu ekkert að segja sögðu þeir: „Þú ert elstur okkar og reyndastur; við föllumst á hvað sem þú segir.“

„Spámaðurinn okkar bað: ‚Ó Rabb minn! Vísaðu fólkinu í Daws á réttan veg og leiddu það til trúar Íslams.‘ Og við mig sagði hann: ‚Snúðu aftur til þjóðar þinnar! Haltu áfram að kalla þá til Íslams með brosi á vör og blíðum orðum! Vertu mildur við þá!‘“ Tufayl ibn Amr (radiy-Allahu anh)

Þá hugsaði Walid ibn Mughira sig um nokkra stund og leiddi síðan þá sem í kringum hann voru afvega með þessum orðum: „Best af öllu er þó að við köllum hann galdramann, töframann; það er trúlegast. Því að með orðum sínum skilur hann menn frá þjóð sinni og ættingjum. Hann vekur kala milli bróður og bróður og milli tveggja vina.“ Qurayshítar dreifðust þegar í stað og sögðu við fólkið sem þeir höfðu safnað um sig í Mekku: „Muhammad er galdramaður!..“ og breiddu þetta út meðal almennings. Þegar ættbálkarnir tóku að koma til að heimsækja Kaaba gengu þeir í veg fyrir þá og létu engan fara án þess að vara hann við því að hitta Spámanninn. Vegna þessara aðgerða mushrikanna tóku menn í öllum löndum Araba að forvitnast um Íslam, og í huga manna tóku að vakna efasemdir og spurningar um skurðgoðin. Allahu Taala sendi niður göfug vers þar sem Hann kunngjörði að Hann myndi láta vantrúarmanninn Walid ibn Mughira bragða sárar refsingar. Þannig var sagt að merkingu til í 11.–29. versi súru al-Muddaththir: „(Ó Rasul Minn!) Láttu Mig um (refsingu) þess sem Ég skapaði einan síns liðs (sviptan auði) (vantrúarmanns eins og Walids ibn Mughira)! (Ég mun veita þessum vantrúarmanni þá refsingu sem hann verðskuldar.) Ég gaf honum gnótt eigna (þessum vanþakkláta manni, sem ekkert átti, gaf Ég af gæsku Minni marga víngarða, matjurtagarða og eignir, og síðar lét Ég hann hljóta margar velgjörðir). Ég gaf honum syni sem ætíð eru hjá honum (öfluga og sterka syni sem gæta hans og eru reiðubúnir að afstýra þegar í stað hverri árás á hann). Ég gerði honum allt auðvelt og veitti honum mjög mikla möguleika (Ég gerði honum kleift að afla sér alls með hægu móti og ruddi honum veginn. Í Mekku komst hann til mikilla metorða. Honum var gefið viðurnefnið Rayhanat al-Arab. Hann kynnti sig fyrir þjóð sinni sem afar útvalinn mann). Síðan óskar hann (þessi ágjarni og vanþakkláti maður), eftir alla þessa möguleika, að Vér aukum enn við (eignir hans og syni) (hann krefst þess af ágirnd; hann kann ekki að meta velgjörðirnar sem hann hefur hlotið og leitast ekki við að þakka fyrir þær). Nei! Óskir hans verða aldrei uppfylltar! (Ósk þessa afneitara, þessa ágjarna manns, verður ekki uppfyllt; eignir hans og synir verða ekki auknir.) Því að hann hefur gerst afar þrjóskur gagnvart versum Vorum. Ég mun reka hann harkalega upp á hálan klett í Víti þar sem enginn fótur fær fótfestu (Ég mun láta hann sæta þeirri refsingu sem hann verðskuldar í harðri og sárri kvöl Vítis); Ég mun steypa honum í þrengingar og þjáningar! (Dag einn þegar Spámaðurinn las hinn göfuga Kóran upphátt við Kaaba höfðu hin göfugu vers djúp áhrif á hann. Hann fór til Qurayshíta og sagði: ‚Ég heyrði orð sem Muhammad fór með. Það getur ekki verið orð manns eða jinna. Þetta orð er ekki skáldskapur og ekki heldur orð spásagnamanns. Þessi maður segir heldur ekki ósatt. Ég hef heyrt mörg kjarnyrt orð um dagana. Ég gat ekki líkt þessu við neitt. Hafið þið nokkru sinni séð hann segja ósatt?‘ Qurayshítar urðu afar áhyggjufullir og sögðu: ‚Vei okkur! Nú höfum við líka misst þennan vitra, auðuga og áhrifamikla mann úr höndum okkar! Orð Muhammads sall-Allahu alayhi wa sallam hafa einnig haft áhrif á hann.‘ Þeir sendu Abu Jahl þegar til hans. Abu Jahl kom og sagði: ‚Hvað veldur því að ég sé þig svo dapran og þungbúinn? Hafa galdrar Muhammads líka haft áhrif á þig, eða hefur þér áskotnast eitthvað af því sem afgangs er af eignum hans og auði? Við höfum komið okkur saman um þetta: ef þú girnist eignir og auð skulum við gefa þér eins mikið og þú vilt. Farðu ekki út á slíkar villigötur.‘ Walid ibn Mughira sagði: ‚Ég er auðugastur Qurayshíta. Hvernig getið þið boðið mér slíkt?‘ Abu Jahl sagði: ‚Gott og vel! Hvers vegna mæltir þú þá lofsyrði um Kóraninn sem hann fer með?‘) (Þá) hugsaði (þessi afneitari, til að lasta hinn göfuga Kóran sem hann hafði heyrt af Rasulullah,) eitthvað upp í huga sér (hann velti málinu fyrir sér) og kvað síðan upp dóm (mælikvarða) (hann lýsti niðurstöðu hugleiðinga sinna). Megi hann tortímast (megi hann drepast)! Hvílíkan dóm hann kvað upp! (Hann setti fram ósamkvæman og samhengislausan dóm, sem gekk í berhögg við það sem hann hafði áður sagt, dóm sem engan veginn fékk staðist. Þessi maður fann sig knúinn til að útskýra orð sín og hugsaði: ‚Hvernig get ég skýrt fyrir þeim þessi orð sem ég hef sagt?‘)

„Nei, ég fer aftur og les. Í fyrsta sinn hef ég séð mushrikana svo illa á sig komna. Vanmáttur þeirra gleður mig mjög. Ég finn ekki til undan pyntingunum sem mér hafa verið gerðar“ Abdullah ibn Mas’ud (radiy-Allahu anh)

Og enn: megi hann tortímast! Hvílíkan dóm hann kvað upp (svo hræðilegan)! Síðan leit hann (hann einbeitti sér að málinu, leit á það aftur hvössum augum og íhugaði það enn á ný til að ná fullu valdi á því). Síðan hleypti hann brúnum og setti upp harðan svip. Síðan sneri hann baki við sannleikanum og hreykti sér. Og hann sagði: ‚Þetta er ekkert annað en galdur sem gengið hefur í erfðir frá mönnum (sem gengur sífellt frá einum til annars). Þetta er aðeins orð manns!‘“ (Þó hafði þessi maður áður viðurkennt meðal þjóðar sinnar að hinn göfugi Kóran væri undursamlegt orð sem líktist ekki orðum manna og jinna. Síðan breytti þessi afneitari orðum sínum, til að þóknast þjóð sinni, og bar róg á hinn göfuga Kóran sem honum hæfði á engan hátt. Þannig gerði hann sjálfan sig verðan refsingar Allahs. Allahu Taala sagði:) „Ég mun láta hann fara inn í Víti (inn í Saqar, inn í harðan eld). Veist þú hvað Saqar er? (Hvað veist þú um það hvað hinn harði eldur er? Þekkir þú eiginleika hans?) Hann skilur ekkert eftir og lætur ekkert í friði! (Hann hvorki varðveitir né eyðir! Það er að segja: hann hvorki drepur manninn né lætur hann lifa! Þá sem í hann fara lætur hann hvorki út né lætur af refsingunni.) Hann flettir allri húðinni af manninum (brennir hana, sviðnar og sortnar) og leggur bein hans ber.“

Mushrikarnir hlusta á hinn göfuga Kóran

Fyrirmenn mushrikanna komu í veg fyrir að menn tækju trú, bæði með ýmsum brögðum og með kúgun. Þeir bönnuðu Mekkabúum að hlusta á hin göfugu vers sem Muhammad alayhis-salam fór með. Sjálfir komu þeir hins vegar á laun á nóttunni að húsinu þar sem ástkæri Spámaðurinn okkar, Muhammad alayhis-salam, dvaldist, földu sig í skoti og hlustuðu. Þegar morgnaði og tók að birta sáu fyrirmenn mushrikanna að hver þeirra hafði, án vitundar hinna, komið um nóttina til að hlusta á hinn göfuga Kóran; þá ávítuðu þeir hver annan og sögðu: „Gerum þetta ekki aftur.“ En næstu nótt fóru þeir á ný, hver án vitundar hinna, földu sig í skoti og hlustuðu enn. Og að morgni sáu þeir hver annan og urðu forviða. Þeir skildu eftir að hafa svarið þess eið að gera þetta ekki aftur, en gátu ekki látið af því. Samt tóku þeir ekki trú, því að þeir fylgdu nafs sinni, þóttust öðrum æðri, óttuðust að hinir mushrikarnir myndu ávíta þá og létu margar aðrar hégómlegar hugsanir hrífa sig með sér. Þeir héldu einnig öðrum frá trúnni. Ofan á það hrópuðu þeir á götunum: „Muhammad er galdramaður.“ Kvöld eitt söfnuðust mushrikarnir saman umhverfis Kaaba og sögðu: „Gerum Muhammad boð og ræðum þetta mál við hann! Þá getur enginn ásakað okkur að lokum, og menn munu telja okkur afsakaða,“ og þeir sendu Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam boð. Að þessu boði kom Spámaðurinn að Kaaba og settist gegnt mushrikunum. Mushrikarnir sögðu: „Ó Muhammad! Við gerðum þér boð til þess að komast að samkomulagi við þig. Við sverjum að aldrei hefur sést nokkur maður meðal Araba sem komið hefur þjóð sinni í slík vandræði sem þú! Þú hefur fundið að trú okkar! Þú hefur lastað guði okkar! Þú hefur gert lítið úr skynsemi okkar! Þú hefur sundrað einingu okkar og att okkur hverjum gegn öðrum! Ekkert illt er til sem þú hefur ekki leitt yfir okkur! Ef þú vilt verða auðugur af þessum athöfnum þínum og orðum skulum við safna handa þér meiri eignum en þú óskar. Viljir þú afla þér frægðar og heiðurs skulum við viðurkenna þig sem höfðingja yfir okkur. Viljir þú verða konungur skulum við lýsa þig konung og fylkja okkur um þig. Ef eitthvað hefur náð tökum á þér skulum við losa þig undan því. Sé þetta sjúkdómur af völdum jinna skulum við fórna öllu sem við eigum til að leita lækningar við honum!…“ Höfðingi heimanna hlýddi á þá af þolinmæði og gaf þeim síðan þetta mikilfenglega svar: „Ó Qurayshítar! Ekkert af því sem þið segið á við mig. Ég er ekki kominn með það sem ég hef fært ykkur til að biðja um eignir ykkar, ekki til að afla mér mikils heiðurs og frægðar á meðal ykkar og ekki til að verða konungur yfir ykkur. En Allahu Taala hefur sent mig til ykkar sem spámann og sent mér einnig Bók. Hann hefur boðið mér að vera boðberi fagnaðartíðinda (um Paradís, þeim ykkar sem taka við) og sá sem varar við (Víti, þeim ykkar sem ekki taka við).

Ég hef flutt ykkur þetta boð Rabbs míns og gefið ykkur heilræði. Ef þið takið við því sem ég hef fært ykkur verður það ykkur hlutur og veganesti í þessum heimi og hinum. En ef þið takið ekki við því heldur hafnið því, þá er það mitt hlutverk, uns Allahu Taala dæmir milli mín og ykkar, að mæta hverri raun og þola hana til að framfylgja boði Janab al-Haqq…“ Abu Jahl, Umayya ibn Khalaf og hinir mushrikarnir sögðu: „Ó Muhammad! Þú veist að enginn býr við erfiðari kjör til lífsviðurværis en við. Fyrst þú ert spámaður, biddu þá Rabb þinn að fjarlægja þessi fjöll sem þrengja að okkur og gera okkur lífsbaráttuna erfiða! Að Hann víkki land okkar og láti fljót renna um það eins og fljótin í Sýrlandi og Írak! Og að Hann veki aftur til lífs nokkra af forfeðrum okkar, fyrstan Qusayy ibn Kilab! Qusayy ibn Kilab var jú sannorður og tiginn maður. Spyrjum hann hvort það sem þú segir sé satt eða ósatt! Ef hann staðfestir orð þín og þú gerir það sem við biðjum um munum við trúa þér. Þannig fáum við líka að vita hvaða tign þú hefur hjá Rabb þínum. Ef þú gerir þetta ekki fyrir okkur, biddu þá Rabb þinn um eitthvað handa sjálfum þér. Biddu Hann að senda engil sem staðfestir það sem þú segir og heldur okkur frá þér! Og megi Rabb þinn gefa þér garða, hallir og fjársjóði, svo að þú losnir við áhyggjur af lífsviðurværi! Því að þú gengur líka um markaðina eins og við og stritar fyrir lífsviðurværinu!…“ Sómi heimsins sagði við þá: „Ég er ekki sendur til ykkar með þetta. Ég hef aðeins fært ykkur frá Janab al-Haqq það sem Allahu Taala sendi mig með. Ég hef flutt ykkur það. Ég er ekki maður sem biður Rabb minn um neitt (um að Hann gefi mér eignir og auð)… Allahu Taala hefur sent mig sem boðbera fagnaðartíðinda (um Paradís, þeim ykkar sem taka við því sem ég hef fært) og sem þann sem varar við (Víti, þeim ykkar sem ekki taka við því heldur hafna því).“ Þá sögðu mushrikarnir: „Fyrst Rabb þinn gerir vissulega allt sem Hann vill, biddu Hann þá að brjóta þennan himin í sundur og láta hann falla yfir okkur!… Meðan þú gerir það ekki trúum við þér ekki!“ Spámaðurinn sagði: „Það er á valdi Allahu Taala. Vilji Hann gera ykkur það mun Hann vissulega gera það.“ Þá gengu mushrikarnir enn lengra og sögðu: „Ó Muhammad! Vissi Rabb þinn þá ekki að við myndum sitja með þér, hvað við myndum spyrja þig um og hvers við myndum krefjast af þér, svo að Hann hefði getað sagt þér það fyrir fram og kennt þér? Hvers vegna kunngjörði Hann þér ekki hvað Hann muni gera okkur ef við tökum ekki við því sem þú flytur okkur?… Meðan þú færir okkur ekki englana sem vitni um sannleika orða þinna trúum við þér ekki… Við berum enga ábyrgð gagnvart þér lengur. Við sverjum að héðan í frá látum við þig ekki í friði! Annaðhvort tortímum við þér eða þú okkur…“ Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar sá að í stað þess að nálgast hann fjarlægðust þeir hann þannig með öllu gekk hann frá þeim.13 Þegar mushrikar Mekku höfnuðu Soldáni alheimsins sendi Allahu Taala opinberun með Jibril alayhis-salam og svaraði þeim með göfugum versum. Hann kunngjörði hinar sáru refsingar sem þeir myndu hreppa. Í 4. til 11. versi súru al-An’am var sagt að merkingu til: „Ekkert vers kemur til þeirra af versum Rabbs þeirra (ekkert vers af versum hins göfuga Kórans, engin sönnun af sönnununum og ekkert kraftaverk af kraftaverkunum) án þess að þeir snúi baki við því.

„Villtir og harðbrjósta fáfróðir menn trúa ekki á þig. Þeir eru enn meiri munafiqar (hræsnarar)“ Tawba: 97

Þannig afneituðu þeir sannleikanum (hinum göfuga Kóran) og vísuðu honum á bug þegar hann kom til þeirra. En brátt munu þeim berast tíðindin (refsingin) af því sem þeir hæddust að og höfðu að spotti. Hafa þeir (Mekkabúar) ekki séð hve margar kynslóðir Vér höfum tortímt á undan þeim? Vissu þeir það ekki með vissu? Vér höfðum gefið þeim alla þá möguleika sem Vér höfum ekki gefið ykkur. Vér sendum þeim ríkulegt regn af himni. Vér létum ár renna undir (aldingörðum þeirra, görðum og höllum). Síðan tortímdum Vér þeim vegna synda þeirra (og vegna þess að þeir þökkuðu ekki fyrir þessar velgjörðir). Og í stað þeirra sköpuðum Vér aðrar kynslóðir. Hefðum Vér sent þér niður bók ritaða á pappír og hefðu þeir snert hana með eigin höndum, hefðu þessir vantrúarmenn samt sagt af þrjósku sinni: ‚Þetta er ekkert annað en augljós galdur.‘ Og þeir sögðu enn fremur: ‚Hefði honum (Muhammad alayhis-salam) aðeins verið sendur engill (sem við gætum líka séð) (og sagt okkur að hann sé spámaður)!‘ Hefðum Vér sent engil (og þeir samt ekki tekið trú), þá hefði málinu verið lokið (þá hefði tortíming þeirra allra verið ákveðin). Og þá hefði þeim ekki verið gefinn frestur svo mikið sem eitt augnablik, og þeim hefði engin gaumur verið gefinn. Hefðum Vér gert hann (Spámanninn) að engli hefðum Vér vissulega samt sýnt hann sem mann (í mannsmynd) og steypt þeim aftur í þann efa sem þeir voru þegar í. Vissulega voru einnig spámennirnir á undan þér hafðir að háði og spotti, og ógæfan og refsingin, sem var gjaldið fyrir það sem þeir hæddust að, umkringdu þá á alla vegu. Seg þú: ‚Farið um jörðina og sjáið síðan hver urðu endalok þeirra sem afneituðu spámönnunum!‘“ Í 7.–10. versi súru al-Furqan var einnig sagt að merkingu til: „Vantrúarmennirnir sögðu: ‚Hvers konar spámaður er þetta? Hann etur og drekkur eins og við og gengur um göturnar. Væri hann spámaður kæmi engill til hans. Hann hefði hjálparmenn, og þeir myndu líka færa okkur tíðindi og vara okkur við Víti. Eða Rabb hans myndi senda honum fjársjóði í peningum, eða hann ætti aldingarða og bújarðir og æti það sem hann vildi.‘ Þessir ranglátu menn sögðu hver við annan: ‚Ef þið fylgið honum fylgið þið manni sem er undir álögum.‘ (Ó Habib Minn!) Sjáðu hvaða illar samlíkingar þeir hafa haft um þig; þeir hafa vikið af hinum sanna vegi og fallið í villu. Þeir komast ekki framar úr villunni og finna ekki veginn til réttrar leiðsagnar. Hve upphafin er tign Allahu Taala! Ef Hann vill gefur Hann þér (í þessum heimi) það sem betra er en þetta: aldingarða og garða sem ár renna undir, og reisir hallir handa þér!“ Í 21. versi var einnig sagt að merkingu til: „Þeir sem ekki vona að hitta Oss sögðu: ‚Hefðu englar aðeins verið sendir niður til okkar (og sagt okkur að Muhammad segi satt), eða sæjum við aðeins Rabb okkar!‘ Vissulega hafa þeir talið sjálfa sig mikla og farið langt yfir öll mörk í miklum ofstopa…“ Í 9. versi súru Saba var sagt að merkingu til: „Ef Vér vildum létum Vér þá sökkva í jörðina (eins og Qarun, vegna þess að þeir afneituðu ljósum versum Vorum eftir að hafa séð þau) eða létum hluta af himninum falla yfir þá (eins og Vér gerðum við íbúa Ayka).“ Og í 97. versi súru al-Isra var sagt að merkingu til: „… Vér munum safna þeim saman á upprisudeginum á grúfu, blindum, mállausum og daufum! Dvalarstaður þeirra er Víti; í hvert sinn sem eldur þess dvínar munum Vér magna loga þess handa þeim!“ Eftir hin göfugu vers sem send voru niður um þá juku mushrikarnir fjandskap sinn til muna.

Einkum hryggðu Ubayy ibn Khalaf og Umayya bróðir hans Rasulullah mjög. Ógæfumaðurinn Ubayy kom fyrir hina háleitu návist Spámannsins okkar með fúið bein. Síðan sagði hann: „Ó Muhammad! Á Allah þinn þá að vekja þetta bein til lífs eftir að það er fúið, ekki satt? Þú heldur þá að Rabb þinn muni vekja það til lífs eftir að það er fúið, er ekki svo?“ og muldi beinið. Síðan blés hann duftinu í átt að ástkæra Spámanninum okkar. Hann hélt áfram: „Ó Muhammad! Hver getur vakið þetta til lífs, fúið eins og það er?“ Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: „Já. Allahu Taala mun láta þig deyja, og þetta líka… Síðan mun Hann vekja þig til lífs og láta þig fara inn í Víti.“ Vegna þessa atburðar sendi Janab al-Haqq niður eftirfarandi göfug vers. Að merkingu til: „Hefur þessi (afneitandi) maður ekki séð, veit hann ekki með vissu, að Vér sköpuðum hann úr sæðisdropa? Og samt er hann orðinn yfirlýstur þrætumaður. Hann gleymdi sköpun sinni og tók dæmi fyrir Oss: ‚Hver vekur þetta bein til lífs, nú þegar það er fúið og molnað?‘ (Ó Rasul Minn!) Seg þú: ‚Sá sem skapaði þau í fyrsta sinn (er þau voru ekki til) vekur þau til lífs, og Hann (Allahu Taala) þekkir til hlítar allt sem skapað er. Hann (Allahu Taala) er sá sem lætur eld koma ykkur úr grænu tré, og sjá, með honum kveikið þið eld. Skyldi sá sem skapaði himnana og jörðina ekki vera þess megnugur að skapa aðra slíka? Vissulega er Hann þess megnugur. Hann er skapari allra hluta, sá sem allt veit…‘“14

Trú Khalids ibn Sa’id

Í upphafi ákallsins til Íslams dreymdi Khalid ibn Sa’id draum. Í draumnum stóð hann á barmi Vítis, og faðir hans vildi hrinda honum ofan í það. Einmitt þá sá hann Spámanninn okkar grípa um mitti hans og forða honum frá því að falla í Víti. Hann vaknaði með ópi og tautaði: „Ég sver við Allah, þessi draumur er sannur.“ Þegar hann kom út hitti hann hazrat Abu Bakr og sagði honum drauminn. Hazrat Abu Bakr sagði við hann: „Draumur þinn er sannur; þessi maður er spámaður Allahu Taala. Farðu undir eins og fylgdu honum! Þú munt fylgja honum, ganga þá trú á hönd sem hann hefur fært og vera með honum. Og hann mun forða þér frá því að falla í Víti, eins og þú sást í draumnum. En faðir þinn mun verða eftir í Víti!“

Hazrat Khalid ibn Sa’id var undir áhrifum draumsins. Án þess að tefja fór hann þegar á stað sem nefnist Ajyad, fyrir Muhammad alayhis-salam, og spurði: „Ó Muhammad! Til hvers kallar þú mennina?“

Spámaðurinn svaraði honum: „Ég kalla manninn til að trúa á Allah, hinn eina, sem á sér engan jafningja né líka, og að Muhammad (alayhis-salam) sé þjónn Hans og spámaður; og til að láta af því að tilbiðja steinhnullunga sem hvorki heyra né sjá, hvorki valda skaða né gera gagn og vita hvorki af þeim sem tilbiðja þá né þeim sem ekki gera það.“

Þá sagði Khalid ibn Sa’id þegar í stað: „Ég ber einnig vitni um að enginn guð er til sem tilbiðja ber nema Allahu Taala, og ég ber enn fremur vitni um að þú ert spámaður Allahu Taala!“ og gerðist múslimi. Það gladdi Spámanninn okkar mjög að hann skyldi gerast múslimi. Á eftir honum hlaut kona hans, Umayya, einnig þann heiður að gerast múslimi. Hazrat Khalid ibn Sa’id vildi að bræður hans gerðust líka múslimar og lagði sig fram um það. Af þeim hafði Umar ibn Sa’id einnig gerst múslimi.

„Vér munum safna þeim saman á upprisudeginum á grúfu, blindum, mállausum og daufum! Dvalarstaður þeirra er Víti; í hvert sinn sem eldur þess dvínar munum Vér magna loga þess handa þeim!“ Isra: 97

Þegar faðir hans, Abu Uhayha, sem var svarinn óvinur Íslams, frétti að Khalid og Umar hefðu gerst múslimar og iðkuðu salat á afskekktum stað í Mekku sendi hann þá syni sína sem ekki voru múslimar og lét færa þá til sín. Síðan bauð hann þeim að yfirgefa trúna sem þeir höfðu nýlega gengið á hönd. Hann tók að skamma þá og berja.

Síðan sagði hann við Khalid ibn Sa’id: „Hefur þú þá fylgt Muhammad? Þó sérðu að hann gengur gegn þjóð sinni og smánar skurðgoð okkar og forfeður með því sem hann hefur fært!“

Þegar hazrat Khalid ibn Sa’id sagði: „Ég sver við Allah að Muhammad alayhis-salam segir satt. Ég hef fylgt honum. Fyrr dey ég en ég snúi baki við trú minni!“ jókst reiði föður hans enn. Hann barði hann með kylfu þar til hún brotnaði og sagði: „Ó óþekktarsonur! Farðu hvert sem þú vilt. Ég sver að ég gef þér ekki brauðbita!“ Hazrat Khalid sagði: „Ef þú sviptir mig framfærslu mun Allahu Taala vissulega veita mér lífsviðurværi mitt.“

Faðirinn hótaði hinum börnum sínum: „Ef eitthvert ykkar talar við hann skal ég gera ykkur það sem ég hef enn ekki gert honum.“ Og hann lét loka hazrat Khalid inni í kjallara hússins og skildi hann eftir matarlausan og vatnslausan í þrjá daga í hitanum í Mekku.

Hazrat Khalid ibn Sa’id fann leið og komst úr höndum föður síns. Faðir hans tók þungan sjúkdóm. Þar sem Abu Uhayha lá sjúkur sagði hann, af fjandskap sínum við Íslam:

„Ef ég næ mér af þessum sjúkdómi og kemst á fætur munu allir í Mekku tilbiðja skurðgoð okkar. Enginn mun geta tilbeðið neitt annað en þau!..“ Til þess að fjandskapur föður hans við hina sönnu trú tæki enda og hann gerði múslimskum bræðrum sínum ekkert mein lyfti hazrat Khalid höndum og bað: „Ó Allah, sem skapaðir heimana! Láttu föður minn ekki rísa upp úr þessum sjúkdómi!“ Janab al-Haqq tók bæn hans gilda; Abu Uhayha komst ekki á fætur úr sjúkrabeði sínu og dó.

Hvernig Mus’ab ibn Umayr gerðist múslimi

Mus’ab ibn Umayr (radiy-Allahu anh) var af tiginni og auðugri ætt Qurayshíta. Þegar hann heyrði blessuð orð Spámannsins okkar kviknaði mikil ást í hjarta hans. Hann brann af þrá eftir að komast til hans. Að lokum fór hann í Dar al-Arqam og gerðist múslimi. Þegar móðir hans og faðir heyrðu þetta sviptu þau hann öllu og tóku að pynta hann. Til að fá hann til að snúa baki við trú sinni lokuðu þau hann inni í kjallara húss síns og létu hann vera matarlausan og vatnslausan dögum saman. Undir brennandi sól Arabíu beittu þau hann hörðum pyntingum sem þungbært var að þola. En hazrat Mus’ab ibn Umayr bar þessar hörðu og miskunnarlausu pyntingar með þolinmæði og sneri ekki baki við Íslam.

Áður en hazrat Mus’ab gerðist múslimi hafði hann alist upp við velsæld og allsnægtir vegna auðæfa fjölskyldu sinnar. Allir öfunduðu hann. Þegar hann gerðist múslimi svipti fjölskylda hans hann öllu og lét hann sæta pyntingum. Mus’ab ibn Umayr, sem þoldi hvers kyns þrengingar trúar sinnar vegna, gekk dag einn fyrir Rasulullah. Hazrat Ali sagði svo frá komu hans: „Við sátum hjá Rasulullah. Þá kom Mus’ab ibn Umayr. Hann var í bættri flík og aumkunarverður að sjá. Þegar Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam sá hann í þessu ástandi fylltust blessuð augu hans tárum. Þar sem Mus’ab hafði ekki snúið baki við trú sinni, þrátt fyrir pyntingarnar og fátæktina sem hann mátti þola, sagði hann: ‚Lítið á þennan mann, sem Allahu Taala hefur fyllt hjartað nur. Ég sá móður hans og föður næra hann á bestu fæðu og drykk. Ástin á Allahu Taala og Rasul Hans hefur komið honum í það ástand sem þið sjáið hann í.‘“

„Ó Allah! Fyrirgef þeim syndir þeirra! Því að þeir vita ekki hvað þeir gera“ Hadith sharif

Minnstu Haqq, brennandi af ást,
Þá hlotnast þér gjöf á gjöf ofan,
Þá ljúkast upp fyrir þér allar dyr,
Og Jamalullah birtist þér.
Shams-i Tabriz veit þetta vel:
Heimurinn varir ekki, hann líður undir lok,
Allt sem skapað er hverfur að engu,
Aðeins Allah varir að eilífu.
Salatullah, salamullah,
Alayka ya Rasulallah.

Hijra til Abessiníu