HIJRA TIL ABESSINÍU

Fyrsta Hijra til Abessiníu

Á fimmta ári spámannsdóms (bi’tha) Rasulullah fjölgaði múslimum áfram þrátt fyrir pyntingar mushrikanna. En mushrikarnir hertu líka pyntingar sínar og létu ekkert ógert sem í þeirra valdi stóð. Það hryggði Spámanninn mjög að Sahaba hans skyldu sæta óbærilegum pyntingum, að þeir skyldu vera bundnir á fótunum við úlfalda með reipum og rifnir sundur með því að úlfaldarnir væru reknir í gagnstæðar áttir. Þessar pyntingar urðu harðari með hverjum deginum sem leið, og hjarta hans, fullt miskunnar, fékk ekki afborið þær.

Dag einn kallaði hann Sahaba saman og sagði: „Ó félagar mínir! Dreifið ykkur nú um jörðina. Allahu Taala mun brátt safna ykkur saman á ný.“

Þeir spurðu: „Ó Rasulallah! Hvert eigum við að fara?“ Spámaðurinn okkar benti með blessaðri hendi sinni á land Abessiníumanna og sagði: „Þangað! Farið til lands Abessiníumanna!1 Því að þar er konungur sem gerir engum sem hjá honum er rangt til. Og það er land sannleikans. Dveljist þar uns Allahu Taala opnar ykkur leið út úr þeim þrengingum sem þið eruð í og veg til björgunar.“

Höfðingi heimsins, Muhammad Mustafa sall-Allahu alayhi wa sallam, hafði þannig ákveðið að Sahaba hans skyldu losna undan pyntingunum og að hann sjálfur héldi baráttunni gegn mushrikum Mekku áfram einn síns liðs. Ástkæri Spámaðurinn okkar, sem sagði þegar hann fæddist: „Umma mín! Umma mín!“, fórnaði nú sjálfum sér til að bjarga Sahaba sínum. Með þessu leyfi hans yfirgaf hluti Sahaba ættjörð sína og fluttist búferlum!.. En þar sem þeir skildu við ástkæra Spámanninn okkar var sorg þeirra einnig mjög mikil.

Þátt í þessari fyrstu Hijru tóku: hazrat Uthman og kona hans, hazrat Ruqayya bint Rasulullah, Abu Hudhayfa og kona hans Sahla bint Suhayl, Zubayr ibn Awwam, Mus’ab ibn Umayr, Abdurrahman ibn Awf, Abu Salama ibn Abdulasad og kona hans Umm Salama, Hatib ibn Amr, Amir ibn Rabi’a og kona hans Layla bint Abi Hathma, Uthman ibn Maz’un, Abu Sabra ibn Abi Ruhm og kona hans Umm Kulthum bint Suhayl, Suhayl ibn Bayda og Abdullah ibn Mas’ud (radiy-Allahu anhum).2 Spámaðurinn sagði um hazrat Uthman: „Vissulega er Uthman fyrstur manna til að flytjast búferlum ásamt eiginkonu sinni á eftir Lut spámanni.“

Sumir Sahaba yfirgáfu Mekku á laun ríðandi, aðrir fótgangandi. Þegar hópurinn kom til Shu’ayba voru þangað komin, fyrir náð Allahs hins upphafna, tvö kaupskip. Sahaba greiddu kaupmönnunum hálfan gullpening hver og stigu um borð. Í millitíðinni fréttu mushrikarnir af þessu og veittu Sahaba eftirför. Þegar þeir komu niður að ströndinni voru Muhajirun þegar komnir um borð og lagðir á haf út, svo að mushrikarnir náðu engum þeirra. Erfiði þeirra var til einskis, og þeir sneru vonsviknir aftur. Sahaba komust heilu og höldnu yfir Rauðahaf til Abessiníu.3 Konungur Abessiníumanna, Najashi, veitti múslimum dvalarstað í landi sínu og reyndist þeim afar vel.

„Ó félagar mínir! Dreifið ykkur nú um jörðina. Allahu Taala mun brátt safna ykkur saman á ný“ Hadith sharif

Eftir að Sahaba voru farnir til Abessiníu var súra an-Najm opinberuð. Þegar Rasulullah las þessa súru fyrir Quraysh í Masjid al-Haram og kom að 19. og 20. göfuga versinu, þar sem skurðgoð mushrikanna eru nefnd, skaut hinn bölvaði Satan inn orðum á borð við: „Skurðgoðin eru háleit skurðgoð; árnaðarorða er að vænta frá þeim.“ Mushrikarnir héldu að Rasulullah hefði sagt þetta og sögðu: „Fyrst hann hefur fallist á trú okkar höfum við líka samið frið við hann.“ Um sama leyti kom Walid ibn Mughira einnig til Rasulullah og sagði: „Héðan í frá munum við ekki snerta þig,“ og undraðist Spámaðurinn það. Þessi „friðar“-frétt (!) mushrikanna barst Sahaba í Abessiníu undir lok hins göfuga mánaðar ramadan. Múslimarnir í Abessiníu fengu þá frétt: „Í Mekku hafa mushrikarnir og múslimarnir gert með sér samkomulag!“ Þá hugsuðu þeir: „Hijra okkar, það að við yfirgáfum heimili okkar og ættjörð, stafaði af fjandskap mushrikanna. Nú hefur fjandskapur þeirra snúist í vináttu. Förum því og hljótum þann heiður að þjóna Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam.“ Í sama mund kunngjörði Jibril alayhis-salam Rasulullah þetta bragð Satans. Hann hryggðist mjög. Janab al-Haqq sendi niður 52. göfuga vers súru al-Hajj, sem merkir: „Þegar þeir rasular sem fluttu sharia og Vér sendum á undan þér, og þeir nabiar sem fylgdu þeim, vildu fara með göfugt vers eða segja eitthvað frá sjálfum sér, blandaði Satan einhverju inn í það sem þeir fóru með eða sögðu. Allahu Taala skilur það sem Satan blandaði inn frá hinu rétta. Síðan styrkir Hann vers Sín. Allahu Taala þekkir ástand mannanna og framfylgir dómi Sínum.“ Þegar mushrikarnir heyrðu þetta vers tóku þeir aftur að ofsækja og kvelja. Muhajirun fengu leyfi konungs Abessiníumanna og komu í mánuðinum shawwal til Mekku al-Mukarrama. En þeir komust að því að fréttin sem þeim hafði borist var röng.4 Þegar þeir fréttu hvað gerst hafði urðu þeir forviða. Síðan komu þeir fyrir Spámanninn og sögðu um Abessiníu: „Þar nutum við góðs nágrennis og verndar. Enginn snerti við trú okkar, okkur var ekki gert mein. Við heyrðum ekki heldur eitt orð sem okkur mislíkaði. Í friði tilbáðum við Allahu Taala.“5 Þeir sögðu ítarlega frá því að vatnið, loftið og ávextirnir í Abessiníu veittu þrótt; að þar væru fjögur tilbeiðsluhús; að þar væri á hverjum degi slátrað úlföldum og kindum; að fátækum og aðkomumönnum væri boðið og vel við þeim tekið; að konungurinn hefði heimsótt þá, veitt þeim grið og bætt úr vanda þeirra; og þeir létu í ljós ánægju sína.6 Þeir höfðu dvalist meira en tvo mánuði í Abessiníu.

Hvernig hazrat Hamza gerðist múslimi

Sjötta ár bi’tha… Rödd Íslams barst með hverjum deginum sem leið frá manni til manns, náði til hjartnanna og barst enn lengra. Þetta gerði mushrika Quraysh óða; þrátt fyrir alla viðleitni sína gátu þeir ekki hindrað útbreiðslu Íslams. Í „Dala’il an-Nubuwwa“ og „Ma’arij an-Nubuwwa“ er svo frá greint:

Einn mushrikanna, Walid að nafni, átti skurðgoð. Þeir komu saman á Safa-hæð og tilbáðu þetta skurðgoð. Dag einn gekk Spámaðurinn til þeirra og kallaði mushrikana til trúar. Jinn úr röðum vantrúarmanna fór inn í þetta skurðgoð og mælti ósæmileg orð um ástkæra Spámanninn okkar. Sómi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam hryggðist við það. Annan dag heilsaði einhver, sem sjálfur sást ekki, Spámanninum og sagði: „Ó Rasulallah! Jinn úr röðum vantrúarmanna hefur sagt ósæmilega hluti um þig. Ég fann hann og drap hann. Viltu gera svo vel að heiðra Safa-hæð með komu þinni á morgun? Þú kallar þá aftur til Íslams. Og ég fer inn í skurðgoðið og mæli orð þér til lofs.“ Spámaðurinn þáði boð þessa jinna, sem hét Abdullah.

Daginn eftir fór ástkæri Spámaðurinn okkar þangað og kallaði mushrikana aftur til trúar.

Abu Jahl var einnig þar. Múslimski jinninn fór inn í skurðgoðið sem mushrikarnir héldu á og mælti fögur orð og ljóð um ástkæra Spámanninn okkar og um Íslam. Þegar mushrikarnir heyrðu þessi orð brutu þeir skurðgoðið, sem þeir höfðu í höndum, í mél og réðust á Rasulullah. Blessað hár hans fór allt í óreiðu. Blessað andlit hans litaðist blóði. Hann bar misþyrmingar þeirra og kvalræði með þolinmæði og sagði: „Ó Qurayshítar! Þið berjið mig. En ég er Spámaður ykkar.“ Síðan fór hann þaðan og sneri heim. Ambátt nokkur hafði séð þennan atburð frá upphafi til enda. Á meðan var hazrat Hamza á veiðum í fjöllunum. Þegar hann var í þann veginn að skjóta ör á gasellu tók gasellan til máls og sagði: „Ó Hamza! Betur gerðir þú að skjóta örvum á þá sem vilja drepa bróðurson þinn en að skjóta ör á mig.“ Hazrat Hamza undraðist þessi orð og hélt í skyndi heim á leið. Það var vani hans, þegar hann kom af veiðum, að koma fyrst við í Haram ash-Sharif til að ganga tawaf og fara síðan heim. Þann dag, meðan hann gekk tawaf, kom ambáttin til hans og sagði honum hvað Abu Jahl hefði gert Muhammad alayhis-salam. Þegar hazrat Hamza heyrði að Spámaðurinn hefði verið svívirtur blossaði frændsemin upp í honum. Hann tók vopn sín og kom þangað sem mushrikarnir voru. „Ert það þú sem hefur mælt ill orð við bróðurson minn og sært hjarta hans? Sjá, trú mín er líka trú hans. Ef þú hefur mátt til, gerðu mér þá það sama og þú gerðir honum!“ sagði hann og klauf höfuð Abu Jahls með boganum sem hann bar um hálsinn. Vantrúarmennirnir sem þar voru vildu ráðast á hazrat Hamza. En Abu Jahl sagði: „Snertið hann ekki; Hamza hefur rétt fyrir sér. Ég mælti ill orð við bróðurson hans.“ Eftir að hazrat Hamza var farinn þaðan sagði Abu Jahl við þá sem í kringum hann voru: „Gætið ykkar, áreitið hann ekki! Þá reiðist hann okkur og gerist múslimi. Við það eflist Muhammad.“ Því að Hamza var mikils metinn maður, dýrmætur og öflugur. Til þess að hazrat Hamza gerðist ekki múslimi hafði Abu Jahl jafnvel sætt sig við að höfuð hans væri klofið. Hazrat Hamza kom til Spámannsins og sagði: „Ó Muhammad! Ég hef hefnt þín á Abu Jahl. Ég skildi hann eftir alblóðugan. Vertu ekki hryggur, gleðstu!“ Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði: „Ég gleðst ekki yfir slíku.“ Þegar hazrat Hamza sagði: „Ég skal gera hvað sem þú vilt til að gleðja þig og létta af þér sorginni!“ sagði Spámaðurinn: „Ég gleðst aðeins ef þú tekur trú og bjargar dýrmætum líkama þínum frá eldi Vítis.“

Hazrat Hamza gerðist þegar múslimi. Göfugt vers var opinberað um hann. Samkvæmt hazrat Abdullah ibn Abbas er sá sem sagt er frá í hinum göfuga Kóran, í 122. göfuga versi súru al-An’am, að hafi verið „vakinn til lífs og leiddur til nurs“ hazrat Hamza, og sá sem sagt er að „ráfi í myrkrunum“ er Abu Jahl.

Hazrat Hamza gekk til mushrikanna, kunngjörði þeim að hann hefði gerst múslimi og að hann myndi vernda Muhammad alayhis-salam, Habib Allahu Taala, jafnvel þótt það kostaði hann lífið, og fór með qasida. Í qasidunni sem hann fór með sagði hann: „Lof sé Allahu Taala fyrir að hafa hneigt hjarta mitt til Íslams og sannleikans. Þessi trú er send af Allahu Taala, Rabb heimanna, sem veit allt sem þjónar Hans gera, umgengst alla af gæsku Sinni og hefur mátt sem sigrar allt. Þegar hinn göfugi Kóran er lesinn streyma tár úr augum þeirra sem hjarta og skynsemi eiga. Hinn göfugi Kóran var sendur niður til Muhammads alayhis-salam í versum sem skýrð eru á hreinu og mælsku máli. Hann, Muhammad Mustafa, er meðal okkar blessaður maður sem hlustað er á og menn lúta. Ó mushrikar! Missið ekki vitið og látið ekki sortna fyrir augum ykkar svo að þið mælið hörð, þung og ruddaleg orð um hann. Ef slík hugsun nær tökum á ykkur, þá skal enginn geta snert hann án þess að stíga fyrst yfir lík okkar múslima.“

„Ó Qurayshítar! Þið berjið mig. En ég er Spámaður ykkar“ Ástkæri Spámaðurinn okkar, Muhammad alayhis-salam

Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam gladdist mjög yfir því að hazrat Hamza skyldi gerast múslimi. Þegar hann bættist einnig í hóp þeirra efldust múslimar til muna. Við það að hazrat Hamza gerðist múslimi breyttist staðan. Því að Mekkabúar vissu að hazrat Hamza var vígamaður, hugrakkur, drenglundaður, glímukappi og mikil hetja. Þess vegna gátu mushrikar Quraysh ekki lengur farið illa með múslima að ástæðulausu; einkum óttuðust þeir afl sverðs hazrat Hamza.7

Af ást til þín lagði ég á veginn,
Árnaðarorð, ya Rasulallah!
Syndari er ég, með svart andlit,
Árnaðarorð, ya Rasulallah!

Hvernig hazrat Umar gerðist múslimi

Trú Íslams breiddist út með degi hverjum, og nur hins göfuga Kórans lýsti upp sálirnar. Þeir sem það var ætlað tóku trú sem gjöf frá Allahu Taala og hlutu leiðsögn á réttan veg. Þessir blessuðu menn, sem hlotnaðist sá heiður að verða Sahaba (radiy-Allahu anhum), tóku höndum saman, sameinuðu hjörtu sín og sveimuðu umhverfis Rasulullah eins og mölflugur um ljós. Minnstu ósk hans og minnstu bendingu litu þeir á sem mikið boð; þeir kepptust um að framfylgja því og hikuðu ekki einu sinni við að fórna lífi sínu í þeim tilgangi. Uggur og áhyggjur mushrikanna höfðu hins vegar náð hámarki. Því að hazrat Hamza, ein þeirra hetja sem menn bentu á, hafði líka gerst múslimi og skipað sér í raðir Rasulullah. Þessi óvænti atburður gerði mushrikana alveg frávita. Af þeim sökum fór Umar, sonur Khattabs (sem þá hafði enn ekki gerst múslimi), dag einn að heiman í þeim ásetningi að drepa Rasulullah hvar sem hann sæi hann.

Hann fann ástkæra Spámanninn okkar þar sem hann iðkaði salat í Masjid al-Haram. Meðan hann beið þess að salat lyki vakti það sem hann las athygli hans, og Umar tók að hlusta forvitinn. Habib al-akram var að lesa hina göfugu súru al-Haqqa. Að merkingu til: „Upprisan, sem sannarlega mun koma!… Hvað er upprisan, sem sannarlega mun koma (veist þú það)? Hvað hefur kunngjört þér hvað upprisan er, sem sannarlega mun koma? Thamud og Ad (þjóðirnar) afneituðu upprisunni, sem hjörtun munu skjálfa af skelfingu fyrir. Þjóð Thamud var tortímt vegna ofstopa síns (með ópi Jibrils alayhis-salam).

En Ad var tortímt með eyðandi, gnauðandi, æðandi og hörðum vindi (fárviðri). Allahu Taala lét þetta fárviðri geisa yfir þeim sjö nætur og átta daga samfleytt. (Svo var komið fyrir þeim að) hefðir þú verið þar viðstaddur hefðir þú séð hvernig þeir féllu dauðir eins og holir pálmastofnar sem rifnir hafa verið upp með rótum og felldir til jarðar! Sérðu nú nokkuð eftir af þeim (nokkurn mann, nokkra lifandi veru o.s.frv.)? Faraó og þeir sem á undan honum voru, og íbúar borganna sem umturnuðust (þjóð Luts), drýgðu einnig allir þessa misgjörð (shirk og uppreisn)… Þannig risu þeir gegn spámanni Rabbs síns (gegn Lut alayhis-salam og hinum). Þá greip þá refsing sem var harðari en sú sem kom yfir hinar ummurnar… Vissulega bárum Vér ykkur (það er að segja forfeðurna sem þið eigið tilveru ykkar að þakka) í skipinu þegar vatnið huldi allt (í flóði Nuhs), svo að það yrði ykkur til viðvörunar og eyru sem það heyra varðveittu það og lærðu það utanbókar.

Þegar blásið verður einu sinni í Sur, og jörðinni og fjöllunum verður lyft af stað sínum og þeim slegið harkalega hvoru við annað svo að þau molna, á þeim degi mun upprisan bresta á. Á þeim degi mun himinninn, sviptur afli sínu og festu, rifna og leysast upp.

Englarnir eru á jöðrum himinsins (og bíða boðs Rabbs síns). Á þeim degi bera átta englar (af þeim sem eru umhverfis himininn) Arsh Rabbs þíns. Á þeim degi verðið þið leiddir fram (til reikningsskila frammi fyrir Allahu Taala), svo að ekkert leyndarmál ykkar (sem þið hélduð ykkur hafa leynt í heiminum) verður hulið (fyrir Allahu Taala). Þá mun sá sem fær bók sína í hægri hönd segja (glaður): ‚Takið, lesið bók mína! Vissulega vissi ég fyrir víst að ég myndi standa frammi fyrir reikningsskilum mínum.‘

Hann mun lifa ánægjuríku lífi, í hárri Paradís… þar sem (ávextirnir) eru innan seilingar. (Við þá er sagt:) ‚Etið og drekkið ykkur til ánægju, sem umbun fyrir þau góðverk sem þið senduð á undan ykkur á liðnum dögum (í heiminum).‘

En sá sem fær bók sína í vinstri hönd mun segja: ‚Æ! Hefði bók mín aldrei verið fengin mér… Og hefði ég aldrei vitað hver reikningsskil mín yrðu! Æ! Hefði hann (dauðinn) aðeins bundið endanlegan enda (á líf mitt) (og hefði ég ekki verið vakinn upp)! Eignir mínar komu mér að engu gagni. Allt (mitt) veldi (máttur minn, röksemdir mínar, allt sem ég átti) er horfið frá mér og að engu orðið!..‘ (Allahu Taala segir við englana sem gegna störfum í Víti:) ‚Grípið hann og bindið hann (hendur hans við háls hans)!.. Varpið honum síðan í Jahim (harðasta refsingarstað Vítis)! Setjið hann síðan (aftur) í hlekki, sjötíu álna langa!.. Því að hann trúði ekki á Allahu Taala, hinn upphafna. Hann hvatti ekki (hvað þá að hann gæfi sjálfur, heldur ekki aðra) til að gefa fátækum að eta. Þess vegna á hann hér í dag engan nákominn (né vin sem aumkar hann). Og enga aðra fæðu en ghislin (blóðblandaðan gröft íbúa Vítis), sem enginn etur nema þeir sem (vísvitandi) syndga (vantrúarmennirnir)…‘“8 Hazrat Umar hlustaði hugfanginn á það sem Spámaðurinn las. Aldrei á ævinni hafði hann heyrt svo fögur orð. Síðar sagði hann sjálfur svo frá: „Ég var hugfanginn af mælsku þessara orða sem ég heyrði, af fágun þeirra og hnitmiðun. Ég sagði við sjálfan mig: ‚Ég sver að þetta hlýtur að vera skáld, eins og Qurayshítar segja!‘“ Í sama mund hélt Spámaðurinn okkar áfram að lesa hin göfugu vers: „Ég sver við það sem þið sjáið og það sem þið sjáið ekki: vissulega er hann (hinn göfugi Kóran) orð sem mjög göfugur Rasul hjá Allahu Taala hefur fært (frá Rabb sínum). Það er ekki orð skálds. Hve lítið trúið þið!..“9 Hazrat Umar sagði: „Aftur sagði ég við sjálfan mig: ‚Þetta hlýtur að vera spásagnamaður, því að hann skildi hvað bjó mér í brjósti!..‘“ Rasulullah hélt áfram að lesa súruna: „Það er heldur ekki orð spásagnamanns. Hve lítið hugleiðið þið!.. Hann (hinn göfugi Kóran) er sendur niður frá Rabb heimanna (til Muhammads alayhis-salam, fyrir milligöngu Jibrils alayhis-salam). Hefði hann (Spámaðurinn) búið til frá sjálfum sér einhver orð um Oss (sem Vér höfum ekki sagt), hefðum Vér vissulega gripið hann föstum tökum og síðan án nokkurs vafa skorið á lífæð hans (hálsæðina) og tortímt honum!

„(Ó föðurbróðir!) Ég gleðst aðeins ef þú tekur trú og bjargar dýrmætum líkama þínum frá eldi Vítis“ Hadith sharif

Og enginn ykkar hefði getað hindrað það! Vissulega er hann (hinn göfugi Kóran) ótvíræð áminning handa þeim sem búa yfir taqwa. Vér vitum vissulega að meðal ykkar eru þeir sem afneita honum (eins og þeir eru einnig sem staðfesta hann). Vissulega verður hann (hinn göfugi Kóran) vantrúarmönnunum (sem í eftirlífinu sjá velgjörðirnar sem veittar eru þeim sem staðfestu hann) að (óumflýjanlegri) eftirsjá. Vissulega er hann (hinn göfugi Kóran) haqq al-yaqin (hann er vissulega veruleiki hinnar öruggu þekkingar, hann er sjálf hin örugga þekking). Vegsamaðu því nafn Rabbs þíns, hins upphafna.“10

Hazrat Umar sagði: „Eftir að Rasulullah hafði lesið alla súruna kviknaði í hjarta mínu hneigð til Íslams.“ Þremur dögum eftir að hazrat Hamza gerðist múslimi kallaði Abu Jahl mushrikana saman og sagði: „Ó Qurayshítar! Muhammad hefur lastað skurðgoð okkar. Hann hefur sagt að forfeður okkar, sem á undan okkur voru, sæti refsingu í Víti og að við munum líka fara þangað!..

Ekki er annað ráð en að drepa hann!.. Þeim sem drepur hann skal ég gefa hundrað rauða úlfalda og ótalið gull!..“ Á augabragði hvarf hneigðin til Íslams úr hjarta Umars, sonar Khattabs. Hann spratt á fætur og sagði: „Enginn annar en sonur Khattabs mun vinna þetta verk.“ Þeir hylltu hann: „Áfram, sonur Khattabs! Sýndu okkur hvað í þér býr!“

Hann gyrti sig sverði og lagði af stað. Á leiðinni hitti hann Nu’aym ibn Abdullah. Sá spurði: „Hvert ætlar þú, svo ofsafenginn og reiður, ó Umar?“ Hann sagði: „Ég ætla að drepa Muhammad, sem hefur sáð sundrungu meðal fólksins og gert bróður að óvini bróður síns.“ Nu’aym sagði: „Ó Umar! Það er erfitt verk. Sahaba hans sveima um hann eins og mölflugur og vaka yfir honum, svo að ekkert komi fyrir hann. Það er mjög erfitt að komast nálægt þeim. Jafnvel þótt þú dræpir hann gætirðu ekki sloppið undan sonum Abdulmuttalibs.“

Hazrat Umar reiddist þessum orðum mjög. „Eða ert þú kannski einn af þeim? Ég skal fyrst ganga frá þér!“ sagði hann og greip til sverðsins. „Ó Umar! Slepptu mér! Farðu heldur til Fatimu systur þinnar og manns hennar, Sa’ids ibn Zayd; þau hafa líka gerst múslimar,“ sagði Nu’aym. Hazrat Umar trúði þessum orðum ekki. „Ef þú trúir því ekki, farðu þá og spurðu! Þá muntu skilja,“ sagði hann.

Hefði hazrat Umar komið þessu fram hefði trúarklofningurinn horfið, en blóðhefndin, siður Araba, hefði hafist, Quraysh klofnað í tvennt og endalaus átök brotist út. Þannig hefðu ekki aðeins Umar ibn Khattab, heldur allir synir Khattabs verið drepnir. En þar sem Umar ibn Khattab var mjög sterkur, hugrakkur og skapmikill gat hann ekki hugsað út í þetta. Hann hafði áhyggjur af systur sinni og fór þegar heim til þeirra.

Um það leyti var súra Ta Ha nýkomin. Sa’id og Fatima radiy-Allahu anhuma höfðu látið skrifa hana upp, fengið einn af Sahaba, hazrat Khabbab ibn Aratt, heim til sín og voru að lesa hana. Hazrat Umar heyrði raddir þeirra við dyrnar. Hann barði mjög harkalega á dyrnar. Þegar þau sáu hann reiðan, með sverðið við belti, földu þau ritið og hazrat Khabbab. Síðan opnuðu þau dyrnar. Þegar hann kom inn spurði hann: „Hvað voruð þið að lesa?“ Þau sögðu: „Ekkert.“

Hann varð enn reiðari og hreytti út úr sér: „Það sem ég heyrði er þá satt: þið hafið líka látið blekkjast af göldrum hans!“ Hann greip í hálsmál hazrat Sa’ids og fleygði honum í gólfið. Þegar systir hans vildi bjarga manni sínum rak hann henni líka reiðilegan löðrung í andlitið. Þegar hann sá að blóð tók að renna úr andliti hennar kenndi hann í brjósti um systur sína. Fatima var sárþjáð og blóðug. En máttur trúarinnar knúði hana áfram; hún leitaði athvarfs hjá Allahu Taala og sagði: „Ó Umar! Hvers vegna blygðast þú þín ekki fyrir Allah og trúir ekki á Spámanninn sem Hann sendi með versum og kraftaverkum? Sjáðu, ég og maðurinn minn höfum hlotið þann heiður að gerast múslimar. Þótt þú hjóir af okkur höfuðið snúum við ekki frá þessu.“ Og hún fór með kalima ash-shahada.

Frammi fyrir þessari trú systur sinnar mildaðist hazrat Umar skyndilega og settist á gólfið. Mjúkri röddu sagði hann: „Sýnið mér þessa bók sem þið voruð að lesa.“ Fatima sagði: „Meðan þú ert ekki hreinn læt ég þig ekki fá hana.“ Hazrat Umar tók ghusl.

Síðan kom Fatima með blað úr hinum göfuga Kóran. Hazrat Umar var vel læs. Hann tók að lesa súru Ta Ha. Hreinleiki máls hins göfuga Kórans, mælska hans, merking og yfirburðir mýktu hjarta hans smám saman. Þegar hann las hið göfuga vers sem merkir: „Honum tilheyrir allt sem er á himnum og á jörðu, það sem er þar á milli og það sem er undir (sjö lögum) jarðarinnar“11, sökk hann í djúpar hugleiðingar. Hann sagði: „Ó Fatima! Tilheyra allar þessar óteljandi verur þeim Allah sem þið tilbiðjið?“ Systir hans svaraði: „Já, vissulega! Leikur nokkur vafi á því?“ Undrun hans jókst og hann sagði: „Ó Fatima! Við eigum um fimmtán hundruð útskornar og skreyttar líkneskjur úr gulli, silfri, bronsi og steini. Engin þeirra á neitt á jörðu.“ Hann las ögn lengra og hugleiddi hið göfuga vers sem merkir: „Enginn sannur guð er til, enginn ma’bud sem tilbiðja ber og dýrka, nema Allahu Taala. Honum tilheyra fegurstu nöfnin.“12 Hann sagði: „Sannarlega, hve satt þetta er!“ Þegar Khabbab heyrði þessi orð spratt hann fram úr fylgsni sínu og fór með takbir. Síðan sagði hann: „Fagnaðartíðindi, ó Umar! Rasulullah bað til Allahu Taala: ‚Ó Rabb minn! Styrktu þessa trú með Abu Jahl eða með Umar!‘ Sjá, þessi gæfa, þessi sæla hefur fallið þér í skaut.“

Þetta göfuga vers og þessi bæn þurrkuðu út og sópuðu burt fjandskapnum í hjarta hazrat Umars. Hann sagði þegar: „Hvar er Rasulullah?“ Hjarta hans var þegar bundið Rasulullah. Þann dag var Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam að veita Sahaba sínum heilræði í húsi hazrat Arqams. Sahaba voru þar saman komnir: með því að sjá ljómandi ásjónu hans og heyra ljúf og áhrifarík orð hans fægðu þeir hjörtu sín, og meðan þeir færðust úr einu ástandi í annað í óendanlegum unaði, fögnuði og gleði endurnærðu þeir sálir sínar.

Úr húsi Arqams sást að hazrat Umar var að koma. Hann hafði einnig sverð sitt meðferðis. Þar sem hann var ógnvekjandi og sterkur fylktu Sahaba sér um Rasulullah. Hazrat Hamza sagði: „Hvað er að óttast við Umar? Ef hann er kominn í góðum tilgangi er hann velkominn. Annars skal ég höggva af honum höfuðið áður en hann dregur sverð sitt!“ Í því sagði Rasulullah: „Hleypið honum að, látið hann koma inn!“

„Það er heldur ekki orð spásagnamanns. Hve lítið hugleiðið þið!.. Hann (hinn göfugi Kóran) er sendur niður frá Rabb heimanna (til Muhammads alayhis-salam, fyrir milligöngu Jibrils alayhis-salam)“ Haqqa: 42–43

Jibril alayhis-salam hafði áður kunngjört að hazrat Umar kæmi til að taka trú og væri á leiðinni. Rasulullah tók brosandi á móti hazrat Umar og sagði: „Sleppið honum, víkið frá honum.“ Hazrat Umar kraup frammi fyrir Rasulullah. Rasulullah tók í handlegg hazrat Umars og sagði: „Taktu trú, ó Umar!“ Og hann fór með kalima ash-shahada af hreinu hjarta. Sahaba hófu takbir sitt til himins af gleði.

Eftir að hazrat Umar hafði gerst múslimi sagði hann svo frá ástandi sínu:

„Þegar ég gerðist múslimi földu Sahaba sig fyrir mushrikunum og iðkuðu tilbeiðslu sína á laun. Ég hryggðist mjög yfir þessu og spurði: ‚Ó Rasulallah! Erum við ekki á vegi sannleikans?‘ Spámaðurinn sagði: ‚Jú. Ég sver við Allahu Taala, sem hefur tilveru mína á valdi máttar Síns: hvort sem þið eruð dauðir eða lifandi eruð þið vissulega á vegi sannleikans.‘

Þá sagði ég: ‚Ó Rasulallah! Fyrst við erum á vegi sannleikans og mushrikarnir á villuvegi, hvers vegna leynum við þá trú okkar? Ég sver við Allah, við eigum meiri rétt á því og erum verðugri þess að boða trú Íslams opinskátt gegn vantrúnni. Trú Allahu Taala mun vafalaust sigra í Mekku. Sýni þjóð okkar okkur sanngirni er það vel; vilji þeir hins vegar fara offari munum við berjast við þá.‘ Rasulullah sagði: ‚Við erum mjög fáir að tölu!‘

Ég sagði: ‚Ó Rasulallah! Ég sver við Allahu Taala, sem sendi þig sem sannan Spámann, að enginn hópur mushrika skal eftir verða þar sem ég sest ekki niður og útskýri Íslam hiklaust og óttalaust. Göngum nú fram fyrir skjöldu!‘ Þegar hann féllst á það gengum við út í tveimur röðum og héldum til Haram ash-Sharif. Hamza fór fyrir annarri röðinni og ég fyrir hinni. Með þungum skrefum, eins og við myljum moldina í mjöl, gengum við virðulegum og tígulegum skrefum inn í Masjid al-Haram. Mushrikar Quraysh litu ýmist á mig eða á Hamza. Þá sló slíkri sorg og hryggð á þá að þeir höfðu ef til vill aldrei á ævinni lent í annarri eins örvæntingu.“ Þegar hazrat Umar kom þannig gekk Abu Jahl fram og spurði: „Ó Umar! Hvað á þetta að þýða?“ Hazrat Umar gaf honum engan gaum og sagði: „Ash-hadu an la ilaha illallah wa ash-hadu anna Muhammadan abduhu wa rasuluh.“ Abu Jahl vissi ekki hvað hann átti að segja. Hann stóð sem steini lostinn. Hazrat Umar sneri sér að þessum flokki mushrika og sagði: „Ó Qurayshítar!… Sá sem þekkir mig þekkir mig! Sá sem ekki þekkir mig skal vita að ég er Umar, sonur Khattabs… Sá sem vill gera konu sína að ekkju og börn sín föðurlaus hreyfi sig úr stað! Þann sem hreyfir sig skal ég höggva í spað með sverði mínu og fella til jarðar!…“ Þá dreifðust mushrikar Quraysh á augabragði og hurfu á brott. Rasulullah og hinir tignu Sahaba hans skipuðu sér í röð og fóru hárri röddu með takbir. Himinninn yfir Mekku ómaði af hrópum Sahaba: „Allahu akbar!… Allahu akbar!…“ Í fyrsta sinn var salat iðkað opinskátt í Haram ash-Sharif.13 Þegar hazrat Umar gerðist múslimi var 64. göfuga vers súru al-Anfal opinberað. Að merkingu til var sagt: „Ó Spámaður Minn! Allahu Taala nægir þér sem hjálparmaður, og þeir trúuðu sem feta í fótspor þín.“ Sumir þeirra sem höfðu verið á báðum áttum völdu Íslam þegar þeir sáu að hazrat Umar hafði gerst múslimi og hlutu þann heiður að verða Sahaba.

Upp frá þessu tók múslimum að fjölga með degi hverjum eins og snjóflóð.

„Ó Rabb minn! Styrktu þessa trú með Abu Jahl eða með Umar!“ Hadith sharif

Í hverju verki nefndi hann nafn Rahmans, sú náma örlætisins,
Náma lofs og þakkargjörðar var Spámaðurinn, sú náma örlætisins.
Hann var bústaður náðargjafa, lind þekkingar og mildi,
Sál hans var full af fögru siðferði, sú náma örlætisins.
Allahs vegna var hann mildur og auðmjúkur við sköpunarverur Haqq,
Öllum mönnum sýndi hann gæsku og velgjörðir, sú náma örlætisins.

Önnur Hijra til Abessiníu

Þegar Sahaba alayhimur-ridwan komu til Mekku tóku mushrikarnir aftur að ofsækja þá og kvelja. Kúgun þeirra varð æ meiri. Þeir beittu hvers kyns pyntingum án nokkurs hiks. Dag einn sagði hazrat Uthman: „Ó Rasulallah! Ég hef kynnst Abessiníu sem góðum verslunarstað. Mánaðarverslun skilar þar miklum hagnaði. Uns Allahu Taala ákveður stað Hijru getur enginn staður verið betri fyrir múslima en þessi. Að minnsta kosti losna hinir trúuðu þar undan ofsóknum Quraysh. Najashi hefur sýnt okkur mikla góðvild og margs konar gæsku.“ Þá sagði Spámaðurinn: „Snúið aftur til Abessiníu, svo að þið séuð varðveittir í nafni Allahu Taala.“ Þegar hazrat Uthman sagði: „Ó Rasulallah! Ef þú heiðraðir þann stað með komu þinni myndu þeir ef til vill gerast múslimar. Þar sem þeir eru fólk Bókarinnar myndu þeir fljótt taka Íslam og ekki spara hjálp sína,“ sagði ástkæri Spámaðurinn okkar: „Mér hefur ekki verið boðið að leita friðar og þæginda. Hvað Hijru varðar bíð ég hins göfuga boðs Allahu Taala. Eins og mér verður boðið, svo mun ég breyta.“

Á sjötta ári bi’tha lagði, samkvæmt einni frásögn, hundrað og eins manns hópur Sahaba (radiy-Allahu anhum), 83 karlar og 18 konur, af stað til Abessiníu í annað sinn. Hazrat Ja’far ibn Abi Talib hafði verið settur fyrir þennan hóp. Þeir komu heilu og höldnu til lands Najashis. Hazrat Umm Salama radiy-Allahu anha sagði svo frá því sem fyrir þau bar í Abessiníu: „Þegar við komum til Abessiníu hittum við þar fyrir mjög góðan nágranna. Sá nágranni var Najashi konungur. Hann uppfyllti allar óskir okkar. Við gátum fylgt boðum trúar okkar eins og við vildum. Við gátum tilbeðið Allahu Taala frjálslega og urðum ekki fyrir neinum ofsóknum. Við heyrðum ekki eitt illt orð.“ Þegar mushrikar Mekku fréttu af þessu ákváðu þeir að senda tvo sendimenn til konungs Abessiníu. Handa Najashi voru búnar, auk afar dýrmætra muna, gjafir úr Mekkuleðrinu sem hann hafði miklar mætur á. Einnig var hugsað fyrir gjöfum handa klerkunum og höfðingjum ríkisins. Abdullah ibn Abi Rabi’a og Amr ibn As var falið þetta erindi. Þessum tveimur sendimönnum var kennt hvað þeir ættu að segja frammi fyrir Najashi. Við þá var sagt: „Áður en þið talið við konunginn skuluð þið gefa hverjum og einum patríarka hans og herforingja gjafir sínar. Færið síðan Najashi hans gjafir. Þegar þið hafið gert það skuluð þið krefjast þess að múslimarnir sem þar eru verði framseldir ykkur. Gefið Najashi ekkert færi á að hitta múslimana og tala við þá.“14 Sendimennirnir komu til Abessiníu. Eftir að hafa hitt höfðingja ríkisins og gefið þeim gjafir sínar sögðu þeir við hvern þeirra: „Meðal okkar hafa komið fram nokkrir menn. Þeir hafa búið til nýja trú sem hvorki við né þið þekkjum. Við viljum fara með þessa aðkomumenn heim til lands þeirra. Þegar þið talið við konung ykkar um þá, beitið ykkur þá fyrir því að þeir verði framseldir okkur án þess að við þá verði talað. Þeir sem best geta fengist við þessa menn eru þeirra eigin foreldrar og nágrannar. Þeir þekkja þá mjög vel.“15 Patríarkarnir féllust á þessa tillögu. Síðan færðu sendimennirnir frá Mekku Najashi gjafir hans. Najashi konungur þáði gjafirnar, bauð þeim til sín og ræddi við þá um hríð.

„Snúið aftur til Abessiníu, svo að þið séuð varðveittir í nafni Allahu Taala“ Hadith sharif

Sendimennirnir sögðu við Najashi: „Ó konungur! Nokkrir menn úr okkar hópi hafa leitað hælis í landi þínu. Eins og þeir hafa yfirgefið trú eigin þjóðar hafa þeir heldur ekki gengið þinni trú á hönd. Þeir hafa tilbúna trú, eftir eigin höfði. Hvorki við né þú þekkjum þessa trú. Fyrirmenn þeirrar þjóðar sem þeir tilheyra hafa sent okkur til þín. Þessir fyrirmenn eru feður og nánustu ættingjar mannanna sem leitað hafa hælis í landi þínu. Ósk þeirra er sú að aðkomumönnunum verði skilað. Því að þeir þekkja hagi þeirra betur. Þeir vita betur hvað þessir menn kunnu ekki að meta í sinni eigin trú…“ Það sem bæði Amr ibn As og Abdullah ibn Abi Rabi’a þráðu mest var að Najashi hlýddi á þessi orð og breytti að óskum þeirra. Eftir að sendimennirnir höfðu mælt þessi orð tóku patríarkar Najashis til máls og sögðu: „Þeir segja hárrétt. Þjóð þessara manna getur betur fengist við þá og metur betur hvað þeim líkar og hvað ekki. Framseldu því þessa menn, svo að þeir geti farið með þá heim til lands síns og þjóðar.“ Najashi konungur reiddist þessum orðum mjög og sagði: „Ég sver við Allah, nei! Ég framsel ekki þessa menn. Ég get ekki svikið menn sem hafa leitað hælis hjá mér og komið til lands míns. Þeir hafa tekið mig fram yfir aðra og komið til lands míns. Þess vegna mun ég bjóða Muhajirun, sem komnir eru, til hallar minnar, spyrja þá hverju þeir svari orðum þessara manna og hlýða á svör þeirra. Ef Muhajirun eru eins og þessir menn segja mun ég fá þá komumönnum í hendur og senda þá aftur til þjóðar sinnar. Sé svo ekki mun ég vernda þá og gera þeim gott meðan þeir dveljast í landi mínu.“ Áður hafði Najashi rannsakað hinar himnesku bækur. Hann vissi að tími komu Muhammads alayhis-salam var í nánd, að þjóð hans myndi kalla hann lygara, ekki trúa á hann og hrekja hann frá Mekku. Najashi spurði sendimennina frá Mekku: „Á hvern trúa þeir?“ Þeir sögðu: „Á Muhammad.“ Þegar Najashi heyrði þetta nafn skildi hann að hann var spámaður, en lét ekki á því bera. Aftur spurði hann komumennina: „Hver er trú hans og kenning, og til hvers kallar hann?“ Amr sagði: „Hann hefur enga kenningu.“ Najashi sagði: „Hvernig get ég framselt hóp sem leitað hefur skjóls hjá mér án þess að þekkja kenningu hans og trú? Köllum saman ráð. Látum líka sækja þá. Leiðum þá fram gegn ykkur. Þá kemur í ljós hvernig háttað er um ykkur alla. Og ég fæ líka að kynnast trú þeirra.“ Múslimunum var boðið til hallarinnar. Múslimarnir ráðfærðu sig fyrst sín á milli (töluðu saman) og ræddu: „Hvað eigum við að segja sem konungi Abessiníumanna líkar og hæfir skaplyndi hans?“ Hazrat Ja’far sagði: „Ég sver við Allah, það sem við vitum um þetta er ekkert annað en það sem Spámaðurinn okkar hefur boðið okkur. Hver sem niðurstaðan verður sættum við okkur við hana.“ Allir féllust á það, og eftir að hafa komið sér saman um að hazrat Ja’far einn skyldi tala komu þeir fyrir Najashi. Najashi konungur hafði einnig kallað fræðimenn sína saman. Mikið ráð var sett. Síðan leiddu þeir Muhajirun inn. Þegar múslimarnir komu inn fluttu þeir salam-kveðjuna.

En þeir féllu ekki fram í sajda. Þegar Najashi spurði þá: „Hvers vegna fellduð þið ekki fram?“ sögðu þeir: „Við föllum ekki fram í sajda fyrir neinum nema Allahu Taala. Spámaðurinn hefur bannað okkur að falla fram fyrir öðrum en Allahu Taala og sagt: ‚Sajda tilheyrir Allahu Taala einum.‘“ Najashi sagði við Muhajirun: „Ó þið sem komnir eruð fyrir mig! Segið mér. Hvers vegna eruð þið komnir til lands míns? Hvernig er ástatt fyrir ykkur? Þið eruð ekki kaupmenn, og þið hafið heldur enga bón fram að færa. Hvað er að segja um þennan Spámann ykkar sem fram er kominn? Hvers vegna heilsið þið ekki eins og þeir heilsa sem hingað koma frá landi ykkar?“

Ja’far radiy-Allahu anh sagði: „Ó konungur! Fyrst mun ég segja þrennt. Ef ég segi satt skaltu staðfesta orð mín; ef ég lýg skaltu vísa þeim á bug. Fyrst af öllu: bjóddu að aðeins annar þessara manna tali og hinn þegi!“

Amr ibn As sagði: „Leyfðu mér að tala.“ Najashi sagði: „Ó Ja’far, talaðu þú fyrst.“

Hazrat Ja’far sagði: „Ég hef þrennt að segja. Spyrðu þennan mann: erum við þrælar sem á að handtaka og skila húsbændum sínum?“ Najashi spurði: „Ó Amr! Eru þeir þrælar?“ Amr sagði: „Nei! Þeir eru ekki þrælar, þeir eru frjálsir menn!“ Hazrat Ja’far sagði: „Höfum við kannski úthellt blóði einhvers að ósekju, svo að okkur beri að framselja þeim sem blóðinu var úthellt hjá?“ Þegar Najashi spurði Amr: „Hafa þessir menn drepið einhvern að ósekju?“ sagði Amr: „Nei, þeir hafa ekki úthellt einum blóðdropa.“ Hazrat Ja’far sagði við Najashi: „Eigum við kannski fé sem við höfum tekið að ósekju af eignum annarra og okkur er skylt að greiða til baka?“ Najashi sagði: „Ó Amr! Þótt þessir vesalingar ættu að greiða mjög mikið gull, ef þeir skulda eitthvað skal ég greiða það; segðu til!“ Amr sagði: „Nei, ekki svo mikið sem eitt qirat (mynteining)!“ Þegar Najashi spurði: „Hvað viljið þið þá af þeim?“ sagði Amr: „Þeir og við vorum í einni trú og á einum vegi. Þeir yfirgáfu hana. Þeir fylgdu Muhammad og trú hans.“ Najashi spurði Ja’far: „Hvers vegna yfirgáfuð þið trúna sem þið voruð í og fylgduð annarri? Fyrst þið hafið yfirgefið trú þjóðar ykkar og eruð heldur ekki í minni trú, hvernig er þá þessi trú sem þið trúið á? Getur þú sagt mér frá henni?“

Hazrat Ja’far sagði: „Ó konungur! Við vorum fáfróð þjóð. Við tilbáðum skurðgoð. Við átum hræ dauðra dýra og drýgðum hvers kyns illvirki. Við rufum tengsl við ættingja okkar og fórum illa með nágranna okkar. Hinir sterku meðal okkar kúguðu hina veiku og vissu ekki hvað miskunn var. Í þessu ástandi vorum við uns Allahu Taala sendi okkur spámann úr okkar eigin röðum, sem við þekktum að sannsögli, áreiðanleika, skírlífi, hreinleika og göfugri ætt. Sá spámaður kallaði okkur til að trúa á tilvist og einingu Allahu Taala, tilbiðja Hann og láta af steinunum og skurðgoðunum sem við og forfeður okkar höfðum ætíð tilbeðið. Hann bauð okkur að vera sannorðir, svíkja ekki það sem okkur var trúað fyrir, virða rétt skyldmenna, búa vel við nágranna og varast syndir og blóðsúthellingar. Hann varaði okkur við hvers kyns siðleysi, lygum, því að seilast í eigur munaðarleysingja og því að bera ærlegar konur rógi. Hann bauð okkur að tilbiðja Allahu Taala án þess að tengja við Hann maka eða félaga. Og við tókum við því, trúðum öllu sem hann hafði fært frá Allahu Taala og gerðum það sem hann sagði. Við tilbáðum Allahu Taala. Það sem Hann gerði okkur haram töldum við haram, og það sem Hann gerði okkur halal töldum við halal, og eftir því breyttum við. Fyrir þessar sakir varð þjóð okkar okkur fjandsamleg og beitti okkur ranglæti. Til að fá okkur til að snúa baki við trú okkar, hætta að tilbiðja Allahu Taala og tilbiðja skurðgoð á ný lét hún okkur sæta hvers kyns pyntingum og raunum. Þeir beittu okkur ranglæti. Þeir þrengdu æ meir að okkur. Þeir gengu á milli okkar og trúar okkar og vildu skilja okkur frá henni. Þá yfirgáfum við land okkar og heimili og leituðum hælis í landi þínu. Við tókum þig fram yfir aðra. Við þráðum vernd þína og nábýli. Við vonum að hjá þér verðum við hvorki fyrir kúgun né ranglæti.“ Hazrat Ja’far hélt ræðu sinni áfram á þessa leið: „Hvað kveðjuna varðar, þá heilsuðum við þér með kveðju Rasulullah. Þannig heilsum við einnig hver öðrum. Spámaðurinn hefur kunngjört okkur að kveðja íbúa Paradísar sé einnig á þennan veg. Þess vegna heilsuðum við þinni tignu persónu svo. Og þar sem Spámaðurinn hefur sagt að ekki skuli falla fram í sajda fyrir mönnum leitum við athvarfs hjá Allahu Taala gegn því að falla fram fyrir öðrum en Allahu Taala.“ Najashi spurði: „Kanntu eitthvað af því sem Allah hefur kunngjört?“ Þegar hazrat Ja’far sagði: „Já,“ sagði Najashi: „Lestu það fyrir mig.“ Hazrat Ja’far tók að lesa fyrstu vers súru Maryam. (Einnig er greint frá því að hann hafi lesið úr súrunum al-Ankabut og ar-Rum.) Najashi grét. Tárin sem streymdu úr augum hans vættu skegg hans. Munkarnir grétu líka. Najashi og munkarnir sögðu: „Ó Ja’far! Lestu ögn meira af þessu ljúfa og fagra orði.“ Hazrat Ja’far las frá upphafi súru al-Kahf, þar sem segir að merkingu til: „Lof sé Allah, sem sendi þjóni Sínum (Muhammad alayhis-salam) niður hina beinu Bók (hinn göfuga Kóran), þar sem Hann lét enga skekkju vera í orðalagi né mótsögn í merkingu (fjarri öfgum og vanrækslu), til að vara vantrúarmennina við hinni hörðustu refsingu (Víti) sem kemur frá (upphafinni) návist Hans, til að færa hinum trúuðu sem vinna góðverk fagnaðartíðindi um fagra umbun (Paradís), þar sem þeir munu dvelja að eilífu, og til að vara þá við sem segja: ‚Allahu Taala hefur tekið sér barn.‘ Hvorki þeir (sem segja: ‚Allahu Taala hefur tekið sér barn‘) né forfeður þeirra hafa neina vitneskju (né þekkingu) um það (um þau orð). Þessi orð sem koma af munni þeirra eru (alvarleg og) ákaflega hættuleg. Þeir fara ekki með annað en lygi. (Ó Rasul Minn!) Ef þeir trúa ekki á þennan göfuga Kóran, ætlar þú þá að tortíma sjálfum þér af sorg og reiði yfir þeim? Vér höfum gert það sem er á jörðinni (skóga, ár, málma, dýr og jurtir…) að skrauti, til að reyna mennina, hverjir þeirra vinna góðverk…“16

„Sajda tilheyrir Allahu Taala einum“ Hadith sharif

Najashi gat ekki orða bundist og sagði: „Wallahi, þetta er nur sem streymir frá sama lampanum. Musa og Isa (alayhimas-salam) komu einnig með hann.“ Síðan sneri hann sér að sendimönnum Quraysh og sagði: „Farið! Wallahi, hvorki framsel ég þá ykkur né læt mér detta neitt illt í hug um þá.“ Abdullah ibn Abi Rabi’a og Amr ibn As gengu út frá Najashi.17 Amr sagði við Abdullah: „Ég sver að ég skal leiða í ljós einhverja yfirsjón þeirra frammi fyrir Najashi og uppræta þá með rótum, þú skalt sjá!“ Félagi hans sagði við Amr: „Þótt þeir standi gegn okkur erum við þó skyldir þeim, hvað sem öðru líður. Gerðu þetta ekki.“ Amr sagði: „Ég ætla að segja Najashi frá því að þeir telja Isa alayhis-salam vera þjón.“ Daginn eftir gekk hann fyrir Najashi og sagði: „Ó konungur! Þeir mæla þung orð um Isa (alayhis-salam), son Maryam. Sendu mann til þeirra og spyrðu þá hvað þeir segja um Isa alayhis-salam.“ Najashi sendi mann til múslimanna til að spyrja hvaða skilning þeir legðu í hazrat Isa. Þeir komu saman á ný og sögðu hver við annan: „Hverju eigum við að svara ef þeir spyrja um Isa alayhis-salam?“ Hazrat Ja’far sagði: „Wallahi, um hazrat Isa segjum við það sem Allahu Taala hefur sagt og það sem Spámaðurinn hefur fært okkur.“ Þegar þeir komu fyrir Najashi spurði hann: „Hvað segið þið um Isa alayhis-salam, son Maryam?“ Hazrat Ja’far svaraði: „Um Isa alayhis-salam segjum við það sem Spámaðurinn hefur fært okkur frá Allahu Taala og kunngjört. Við viðurkennum að hann er þjónn Allahu Taala og rasul Hans, og orð Hans sem Allahu Taala lagði í hazrat Maryam, skírlífa konu sem hafði snúið baki við heiminum og karlmönnum og helgað sig Haqq Taala. Þetta er staða og tign Isa, sonar Maryam. Við segjum að eins og Hann skapaði hazrat Adam úr mold, eins skapaði Hann Isa alayhis-salam föðurlausan.“ Þá rétti Najashi höndina niður að jörðinni, tók upp strá og sagði: „Ég sver að Isa, sonur Maryam, er ekkert meira en það sem þið segið. Munurinn er ekki einu sinni á við þetta strá.“

Þegar Najashi sagði þetta tóku embættismenn ríkisins og herforingjar hans, sem í kringum hann voru, að hvíslast á og muldra sín á milli.

Þegar Najashi sá það sagði hann við þá: „Ég sver að hvað sem þið segið hugsa ég vel um þessa menn.“ Síðan sneri hann sér að múslimsku Muhajirun og sagði: „Ég óska ykkur og honum, sem þið komið frá, til hamingju! Ég er orðinn sannfærður um að hann er sendiboði Allahs. Við höfðum raunar þegar séð hann í Injil. Isa, sonur Maryam, sagði einnig fyrir um þennan Rasul. Wallahi, væri hann hér myndi ég fara til hans, bera skó hans og þvo fætur hans! Farið! Lifið í öryggi og friði í ósnortnum hluta lands míns, fjarri hvers kyns áreitni. Þeim sem gerir ykkur illt skal ég tortíma. Þótt mér væri gefið gull á við fjall myndi ég ekki hryggja svo mikið sem einn ykkar!“

Síðan sagði Najashi um gjafirnar sem sendimenn Quraysh höfðu fært: „Ég hef enga þörf fyrir þær! Allahu Taala tók ekki við mútum af mér þegar Hann gaf mér aftur þetta ríki mitt, sem aðrir höfðu rænt, og lét þjóðina lúta mér,“ og hann skilaði þeim gjöfunum. Sendimenn Quraysh sneru tómhentir frá Najashi. Og hinn gæfusami Najashi hafði valið Íslam og glatt Sahaba ákaflega.18

HAQQ SKAPAÐI HEIMINN
Haqq skapaði heiminn af ást til Muhammads,
Tunglið og sólina skapaði Hann af þrá til Muhammads.
„Verði!“ sagði Hann, og heimurinn varð, Lawh og Qalam voru skráð,
Lokaorðið var lesið Muhammad til vegsemdar.
Allir awliya komu og lögðu andlit sín við dyr hans,
Þeir fóru með dhikr tawhid vegna nurs Muhammads.
Uways al-Qarani hlaut það, en þráði þó enn meira,
Paradísirnar átta voru prýddar af ást til Muhammads.
Fuglarnir sem fljúga um loftið, fjöll og steinar sem grænka,
Trén bera ávöxt af ást til Muhammads.
Þeir sem enga trú áttu komu og hlutu trú frá honum,
Þeir iðkuðu salat fimm sinnum á dag af ást til Muhammads.
Englarnir komu og skipuðu sér í raðir,
Þeir iðkuðu salat fimm sinnum á dag af ást til Muhammads.
Hvers megnar Yunus að lofa hann? Vers Kóransins lofa hann,
Minnstu hans og far með salawat af ást til Muhammads.

„Ég óska ykkur og honum, sem þið komið frá, til hamingju! Ég er orðinn sannfærður um að hann er sendiboði Allahs. Við höfðum raunar þegar séð hann í Injil. Isa, sonur Maryam, sagði einnig fyrir um þennan Rasul“ Najashi Ashama