UMSÁTRIÐ

Upphaf umsátursins

Sjöunda ár bi’tha… Mushrikarnir unnu sleitulaust að því að hindra að Íslam næði inn í hjörtun og breiddist út. Samt fjölgaði múslimum með hverjum deginum sem leið. Pyntingarnar og ranglætið sem múslimar sættu sneru þeim ekki af vegi sínum; þvert á móti þjöppuðu þær þeim enn fastar saman og þéttu raðir þeirra. Enginn þeirra sneri baki við trú sinni, og þeir hikuðu ekki við að fórna lífi sínu fyrir Rasulullah. Þegar ættbálkarnir utan Mekku heyrðu þetta jókst forvitni þeirra, og ljós Íslams barst til æ fjarlægari staða. Mushrikarnir urðu frávita þegar þeir fréttu að mennirnir sem þeir höfðu sent til Abessiníu hefðu ekki fengið óskir sínar uppfylltar, og að Najashi Ashama hefði meira að segja gerst múslimi, verndaði múslimana og sýndi þeim góðvild. Til að hefna sín grimmilega fyrir þetta og uppræta Íslam komu þeir saman og tóku þessa hræðilegu ákvörðun: „Hvar sem hann er, hvar sem til hans sést, skal Muhammad vafalaust drepinn!…“

Vantrúarmennirnir sóru eið ofan á eið þessu til staðfestingar.

Þegar Abu Talib frétti af þessari ákvörðun mushrikanna hryggðist hann mjög. Hann tók að óttast um líf augasteins síns, síns blessaða bróðursonar. Hann kallaði ættbálk sinn saman og bauð þeim að vernda Soldán alheimsins gegn mushrikum Quraysh. Synir Hashims sameinuðust af frændrækni um að framfylgja þessu boði. Í því skyni buðu þeir Spámanninum og öllum Sahaba hans, sem á hann trúðu, til Shi’b Abi Talib, það er að segja hverfis Abu Talibs, sem stendur á hæð norðan Mekku, um þrjá km frá Baytullah. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam safnaði Sahaba sínum saman og tók sér bústað í Shi’b. Af sonum Hashims var það aðeins Abu Lahab sem lagðist gegn ákvörðuninni um að vernda Spámanninn, og hann fór ekki til Shi’b. Mushrikarnir, hann meðtalinn, tóku höndum saman og tóku að sæta færis að drepa Spámanninn okkar.1

Þegar mushrikarnir sáu að Spámaðurinn og Sahaba hans höfðu safnast saman í hverfi Abu Talibs komu þeir saman á ný. Síðan tóku þeir þessa ákvörðun: „Uns Muhammad alayhis-salam verður framseldur Qurayshítum til að verða drepinn skal engin stúlka tekin sér til konu af sonum Hashims!… Engin stúlka skal gefin þeim!… Ekkert skal selt þeim!… Ekkert skal keypt af þeim!… Enginn skal hitta þá og tala við þá, enginn eiga samskipti við þá!… Enginn skal stíga fæti inn á heimili þeirra og í hverfi þeirra!… Friðarbeiðni frá þeim skal aldrei tekin gild!… Aldrei skal nokkur sýna þeim meðaumkun!…“

Ákvörðunina, sem mushrik að nafni Mansur ibn Ikrima hafði skrifað á blað, innsigluðu þeir. Þeir hengdu hana upp á vegg Kaaba al-Mu’azzama svo að allir sæju hana og færu eftir henni.

Þegar þessi frétt barst ástkæra Spámanninum okkar hryggðist hann mjög og bað bænar. Bæn hans var þegar í stað tekin gild, og hendur ógæfumannsins Mansurs visnuðu á augabragði. Mushrikarnir urðu forviða og sögðu: „Sjáið! Hendur Mansurs visnuðu fyrir ranglætið sem við höfum beitt syni Hashims; ógæfa hefur dunið yfir hann.“ En í stað þess að koma til sjálfra sín urðu þeir enn ofsafengnari. Þeir settu verði við vegina sem lágu til Shi’b og komu í veg fyrir að matur og klæði bærust þangað. Þeir sögðu við kaupmennina sem komu til Mekku að þeir skyldu ekki fara inn í Shi’b né flytja varning sinn þangað; ef þörf krefði myndu þeir sjálfir kaupa hann háu verði. Þannig hugðust þeir svelta til bana þá sem voru í Shi’b, eða að synir Hashims myndu iðrast og framselja þeim Spámanninn. Þetta ástand hélst á hverju ári fram að þeim tíma þegar menn komu að heimsækja Kaaba.

„Ó Spámaður Minn! Allah og þeir af hinum trúuðu sem feta í fótspor þín nægja þér!“ Anfal: 64

Samkvæmt fornum siðum var ekki úthellt blóði á þeim tíma. Þess vegna gátu synir Hashims farið óhindraðir til Mekku og verslað til að afla sér þess sem þeir þurftu til heils árs. Ef einhver þeirra kom til kaupmanns til að kaupa varning komu fyrirmenn mushrikanna, svo sem Abu Lahab og Abu Jahl, undir eins aðvífandi og sögðu við kaupmennina: „Ó kaupmenn! Hækkið verðið stórlega við Sahaba Muhammads, svo að enginn geti keypt neitt vegna dýrleikans! Ef varningur ykkar selst ekki fyrir vikið og situr eftir í höndum ykkar erum við reiðubúnir að kaupa hann allan.“ Kaupmennirnir settu þá hátt verð á varning sinn, og múslimarnir sneru aftur án þess að kaupa neitt…

Í þessum raunum vörðu ástkæri Spámaðurinn okkar, móðir okkar, hazrat Khadija, og Abu Bakr as-Siddiq öllum eigum sínum og reyndu að sefa hungurgrát barnanna, sem steig til himins. Þau gáfu börnunum trjábörk, grasrætur og jafnvel bita af þurrkuðu skinni að eta. Mæður og feður voru orðin skinn og bein af úrræðaleysi. Spámaðurinn fyrstur manna og hinir Sahaba bundu steina við blessaða kviði sína af hungri. Ef einhver mushrikanna aumkaðist yfir þá og færði þeim eitthvað á laun börðu hinir hann og svívirtu hann harkalega. Í stuttu máli: allar ferðir inn og út höfðu verið stöðvaðar, og hinir trúuðu voru komnir í miklar þrengingar.

Mushrikarnir biðu þess sífellt að synir Hashims létu undan þessu harða ranglæti og að Abu Talib framseldi þeim Spámanninn. En múslimarnir í hverfi Abu Talibs gerðu þvert á það sem þeir hugðu: þeir vernduðu Spámanninn og gripu til allra ráða svo að ekkert mein kæmi að honum. Til að afstýra hugsanlegu banatilræði setti Abu Talib verði á vaktir við staðinn þar sem Rasulullah svaf, svo að hann gæti sofið í friði í húsi sínu. Spámaðurinn lét hins vegar ekkert aftra sér og eyddi ekki einni sekúndu til einskis í því að framfylgja boði Allahu Taala og breiða út Íslam; hann lagði sig fram um að kalla mennina til trúarinnar og verða þannig til þess að þeir björguðust frá Víti, og hélt þolinmóður áfram heilræðum sínum á þessari braut. Til þess að mushrikar Quraysh, sem kölluðu hann lygara, skildu líka hvað hungur væri bað Rasulullah dag einn: „Ó Allah! Hjálpaðu mér með því að láta einnig þessa menn hljóta refsingu sjö hallærisára, eins og hallærisárin sjö á dögum Yusufs (alayhis-salam)!“ Næstu daga féll ekki dropi regns af himni. Jörðin skrælnaði af þurrki. Hvergi sást grænt strá á jörðinni lengur. Mushrikar Quraysh vissu ekki hvaðan á sig stóð veðrið. Þeir reyndu að forða sér frá dauða með því að eta hræ dýra sem drepist höfðu úr hungri og fúin hundaskinn.

Einnig börn þeirra tóku að gráta og kveina af hungri. Mörg þeirra dóu úr hungri. Þegar þeir litu til himins sýndist þeim af hungri sem reykur huldi allt. Þeir tóku að átta sig og skilja að nokkru hve mikið ranglæti þeir höfðu framið. Þeir sendu Abu Sufyan úr sínum hópi fyrir göfuga návist Spámannsins. Abu Sufyan kom og sór eið og sagði: „Ó Muhammad! Þú segir að þú sért sendur sem miskunn handa heimunum, og þú býður okkur að trúa á Allah og virða rétt skyldmenna. En þjóð þín ferst og deyr úr þurrki og hungri. Biddu Rabb þinn að létta þessari ógæfu af okkur; Allah tekur bæn þína gilda. Ef þú biður slíkrar bænar munum við allir taka trú!…“

Þannig höfðu þeir lagt ranglæti sitt og pyntingar til hliðar; þeir voru komnir í nauðir og tóku að grátbæna Rasulullah. Spámaðurinn núði þeim ekki um nasir því sem þeir höfðu gert, heldur lyfti hann blessuðum höndum sínum, er þeir sögðu: „Við munum taka trú,“ og bað til Janab al-Haqq. Allahu Taala tók bæn Habibs Síns gilda og sendi ríkulegt regn yfir Mekku; jörðin drakk sig fulla af vatni og gróðurinn tók að grænka. En þótt mushrikarnir hefðu bjargast úr þurrkinum og hallærinu gleymdu þeir loforði sínu og þráuðust við í vantrú sinni…

Í göfugu versunum sem Allahu Taala sendi niður sem svar til þeirra var sagt að merkingu til: „Nei, þeir (trúa ekki á Allahu Taala og Muhammad alayhis-salam; og varðandi hinn göfuga Kóran, eftirlífið og upprisuna..) dvelja í efa og fást við hégóma. Bíð því (Ó Habib Minn!) þess dags er himinninn kemur með augljósan reyk. Sá reykur mun hylja alla menn gersamlega. Þetta er afar hörð refsing! (Mennirnir munu segja:) ‚Ó Rabb okkar! Létt þessari refsingu af okkur, svo að við tökum trú.‘ Hvernig eiga þeir að hugleiða og taka við áminningu, þegar til þeirra er kominn spámaður sem skýrir fyrir þeim sannleikann? Síðan sneru þeir baki við honum og sögðu: ‚Hann er óður maður sem aðrir hafa kennt.‘ Þegar Vér léttum refsingunni ögn af munuð þið hverfa aftur til fyrra ástands ykkar. Á þeim degi þegar þeir verða gripnir af miklu afli (í heljargreipum) (degi Badr) munum Vér vissulega koma fram hefndum (á þeim). Við tign Mína, Vér höfðum vissulega einnig reynt þjóð Faraós á undan þeim (mushrikum Quraysh). Til þeirra kom frá Oss göfugur spámaður (en það er Musa alayhis-salam). Hann sagði við þá: ‚Fáið mér þjóna Allahs (Banu Isra’il). (Sendið þá með mér. Gefið þá lausa og kvelið þá ekki.) Vissulega er ég áreiðanlegur spámaður, sendur til ykkar með opinberun frá Allahu Taala. Hrokist ekki gegn Allahu Taala. Því að ég er kominn til ykkar með sönnun sem sýnir að málstaður minn er réttur, með augljósu kraftaverki. Vitið að ég leita hælis hjá Allahu Taala, Rabb mínum og Rabb ykkar, gegn því að þið grýtið mig og drepið; Hann verndar mig. Ef þið viljið hvorki staðfesta orð mín né trúa mér, látið mig þá í friði.‘ (Ég vænti einskis góðs af ykkur. Megi illska ykkar að minnsta kosti ekki snerta mig.) (Þegar þeir tóku ekki trú og kölluðu hann lygara, og tóku þar á ofan að þjaka hann og kvelja,) bað Musa (alayhis-salam) til Allahu Taala og sagði: ‚Ó Rabb minn! Þetta er þjóð sem þráast við í vantrú.‘ Allahu Taala opinberaði Musa (alayhis-salam) og sagði: ‚Farðu burt um nótt (úr Egyptalandi) með þjónum Mínum (Banu Isra’il)! Þegar Faraó og fylgismenn hans frétta að þið séuð farnir munu þeir vissulega veita ykkur eftirför. Þegar þú ert kominn yfir hafið með þjóð þinni, láttu það þá vera eins og það er (sláðu það ekki aftur með staf þínum og lokaðu ekki vegunum sem opnast hafa; láttu þá standa opna). Því að Faraó og her hans munu fara inn á þessa vegi og farast, drukkna.‘“2

Umsátrinu aflétt

Mushrikarnir gengu á bak orða sinna: „Við munum taka trú,“ og tóku aftur að beita ranglæti. Dag einn kunngjörði Allahu Taala Spámanninum með opinberun „að Hann hefði sigað trjámaðki (mölflugu) á sáttmálaskjalið sem hékk í Kaaba, og að þessi litli maðkur hefði étið allt sem á því stóð nema nafn Allahu Taala…“ Spámaðurinn sagði við Abu Talib: „Ó föðurbróðir! Allahu Taala, sem er Rabb minn, hefur sigað trjámaðki á sáttmálaskjal Qurayshíta. Fyrir utan nafn Allahu Taala hefur hann ekkert látið eftir af því sem þar stóð, svo sem ranglæti, því að slíta tengsl við ættingja, rógburði… Hann hefur eytt því öllu.“

„Ó Allah! Hjálpaðu mér með því að láta einnig þessa menn hljóta refsingu sjö hallærisára, eins og hallærisárin sjö á dögum Yusufs (alayhis-salam)!“ Hadith sharif

Þegar Abu Talib spurði: „Kunngjörði Rabb þinn þér þetta?“ svaraði Spámaðurinn: „Já.“ Þá sagði Abu Talib: „Ég ber vitni um að þú segir aðeins satt.“ Hann klæddi sig þegar í stað og fór að Kaaba. Fyrirmenn mushrikanna sátu þar. Þegar þeir sáu Abu Talib koma sögðu þeir: „Hann kemur víst til að framselja okkur Muhammad!..“ Þegar Abu Talib kom til þeirra sagði hann: „Ó Qurayshítar! Bróðursonur minn, sem er al-Amin og hefur aldrei sagt ósatt, hefur sagt mér að trjámaðkur hafi étið allt sem á blaðinu stóð, sem þið skrifuðuð, nema nafn Allahu Taala. Komið nú með blaðið sem þið skrifuðuð gegn okkur, svo að við sjáum!.. Ef þetta reynist satt sver ég að við munum allir halda áfram að vernda hann þar til við deyjum. Og þið skuluð nú láta af þessu ranglæti og illu framferði…“ Mushrikarnir tóku blaðið í ofvæni niður af vegg Kaaba og komu með það. Þegar Abu Talib sagði: „Lesið það!“ opnaði einn þeirra blaðið til að lesa og sá að allt sem á því stóð hafði máðst út nema „Bismika Allahumma“.3 Mushrikarnir vissu hvorki hvað þeir áttu að segja né gera. Þegar sumir þeirra gengu jafnvel frá samkomulaginu afléttu þeir þessu harða umsátri, sem staðið hafði í þrjú ár með ógleymanlegum þjáningum og skilið eftir djúp sár í hjörtunum. En fjandskap sínum létu þeir engan veginn af; þvert á móti urðu þeir enn harðari. Þeir reyndu allar leiðir til að hindra útbreiðslu Íslams. Þrátt fyrir alla þessa viðleitni þeirra breiddist Íslam hratt út; ástkæri Spámaðurinn okkar, Muhammad alayhis-salam, leitaðist við að bjarga mönnunum sem voru að kafna í myrkri jahiliyya-tímans og leiddi þá til hinnar sönnu sælu. Þeir sem hlutu þessa sælu þökkuðu fyrir hina miklu velgjörð sem þeim hafði hlotnast og létu aldrei hugfallast frammi fyrir svívirðingum og pyntingum mushrikanna. Mörg hjörtu sem sáu kraftaverk Muhammads alayhis-salam og staðfestu múslimanna í trú sinni lýstust upp af nur Íslams.

Klofning tunglsins

Eitt af hinum miklu kraftaverkum Spámannsins er að tunglið klofnaði í tvennt. Hópur mushrika, meðal þeirra Abu Jahl og Walid ibn Mughira, sagði við Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam: „Ef þú ert sannarlega spámaður, kljúfðu þá tunglið í tvennt, svo að annar helmingurinn sjáist yfir fjallinu Qu’ayqi’an og hinn yfir fjallinu Abu Qubays!..“ Rasulullah sagði: „Ef ég geri það, munuð þið þá taka trú?“ Þeir sögðu: „Já, þá munum við taka trú.“ Rasulullah bað Allahu Taala að tunglið klofnaði í tvennt. Jibril alayhis-salam kom þegar í stað til ástkæra Spámannsins okkar og sagði: „Ó Muhammad! Segðu Mekkabúum að horfa á kraftaverkið í nótt.“ Spámaðurinn kunngjörði að tunglið myndi klofna í tvennt fjórtándu nótt mánaðarins, þegar það væri orðið badr (fullt tungl), það er að segja alveg kringlótt og bjartast, og að þeir sem vildu taka við áminningu skyldu horfa á. Þá nótt, er ástkæri Spámaðurinn okkar benti með blessuðum fingri sínum, klofnaði tunglið í tvennt. Annar hlutinn sást yfir fjallinu Abu Qubays og hinn yfir fjallinu Qu’ayqi’an. Síðan runnu þeir aftur saman á himninum.

Rasulullah sagði: „Ó Abu Salama ibn Abdulasad, Arqam ibn Abi’l-Arqam! Verið vitni!“ og síðan sagði hann einnig við hina af Sahaba sínum sem hjá honum voru: „Verið vitni!“ Mushrikarnir höfðu enn á ný séð augljóst kraftaverk með eigin augum. En auk þess að standa ekki við orð sín og taka ekki trú sögðu þeir, til að hindra að aðrir tækju trú: „Þetta er ekkert annað en galdur sem Muhammad hefur beitt okkur! En hann getur nú ekki heillað alla menn!.. Spyrjum líka menn sem koma frá öðrum stöðum. Sjáum hvort þeir hafi einnig orðið vitni að sama atburði. Hafi þeir séð það er tilkall Muhammads til spámannsdóms satt. Að öðrum kosti er þetta galdur.“ Þeir spurðu þá sem komu og sendu jafnvel menn til annarra staða til að spyrjast fyrir. Af öllum heyrðu þeir hið sama: „Já, þá nótt sáum við tunglið klofna í tvennt!“ Samt afneituðu þeir því enn. Fremstur afneitaranna var Abu Jahl. Til þess að mennirnir hlytu ekki velgjörð trúarinnar spillti hann hjörtunum með því að segja: „Galdur munaðarleysingja Abu Talibs hefur jafnvel haft áhrif á himininn!..“4 Vegna þessarar afneitunar hans sendi Allahu Taala niður göfug vers. Að merkingu til:

„Stundin (upprisan) er í nánd, og tunglið klofnaði (skiptist í tvennt). Sjái þeir (vantrúarmenn Quraysh) kraftaverk (sem vitnar um spámannsdóm Muhammads alayhis-salam), snúa þeir baki við (því að hugleiða það og trúa) og segja: ‚Þetta er sífelldur (linnulaus, altækur og öflugur) galdur.‘ Og þeir afneituðu (Spámanninum eða kraftaverkinu), kölluðu það lygi og fylgdu fýsnum sínum (löngunum og óskum nafs sinnar). En hvert mál nær (þeirri) niðurstöðu (sem það stefnir að) og finnur sinn stað. Ég sver að þeim (mushrikum Mekku) hafa borist mörg mikilvæg tíðindi (boð og bönn) sem hefðu átt að halda þeim frá (hinu illa). (Þessi boð og þessi þekking eru) fullkomin viska. En sendiboðar, viðvaranir og hótanir koma (þeim) aldrei að gagni. Snú þú því einnig baki við þeim (Ó Habib Minn! Ef þeir þráast við í afneitun sinni). Á þeim degi þegar kallarinn (Israfil alayhis-salam) kallar til einhvers sem aldrei hefur sést og enginn þekkir (til staðar samansafnaðarins, til reikningsskila), munu þeir koma út úr gröfum sínum með augu full niðurlægingar og smánar (í slíkum ótta og skelfingu að þeir vita ekki hvert þeir eiga að fara), eins og dreifðar engisprettur. Meðan vantrúarmennirnir hraða sér (lútandi höfði) til kallarans segja þeir: ‚Þetta er okkur þungur og harður dagur.‘“5

Megi Rabb minn einnig veita ykkur leiðsögn

Eftir að þriggja ára einangruninni, sem mushrikarnir höfðu beitt múslima, var lokið kom hópur manna frá Najran til Rasulullah. Þeir voru um tuttugu talsins og höfðu heyrt um Íslam hjá þeim Sahaba sem flust höfðu búferlum til Abessiníu; þeir höfðu komið til Mekku til að kynnast Íslam og hljóta þá sælu að sjá Spámanninn. Þeir hittu Rasulullah við Kaaba al-Mu’azzama. Þeir spurðu margra spurninga og fengu fegurri og fullkomnari svör en þeir höfðu óskað sér. Mushrikar Quraysh fylgdust með þeim úr öllum áttum. Ástkæri Spámaðurinn okkar, sem sendur var sem miskunn handa heimunum, las fyrir þá nokkur göfug vers úr hinum göfuga Kóran. Þeir urðu djúpt snortnir, gátu ekki haldið aftur af tárunum og grétu. Síðan, að boði Spámannsins, fylltust þeir mikilli ánægju, fóru af mikilli gleði með kalima ash-shahada og hlutu þann heiður að gerast múslimar. Þegar þeir báðu um leyfi til að halda heim kom Abu Jahl til þeirra og mælti þessi smánarorð: „Aldrei höfum við séð nokkurn jafnheimskan og ykkur!.. Með því einu að sitja einu sinni hjá honum yfirgáfuð þið trú ykkar og trúðuð öllu sem hann sagði!..“ Þessir menn, sem rétt áður höfðu hlotið þann heiður að verða Sahaba, svöruðu: „Við biðjum þess að Allahu Taala veiti ykkur einnig leiðsögn. Þær svívirðingar og þá fáfræði sem þið sýnið okkur munum við ekki gjalda ykkur í sömu mynt. Við höfum að vísu ekki troðið á neinum rétti ykkar. En vitið vel að vegna orða nokkurra fáfróðra manna viljum við aldrei glata þeirri miklu velgjörð sem við höfum hlotið, og frá þessari sönnu trú snúum við ekki.“6

„Ó föðurbróðir! Allahu Taala, sem er Rabb minn, hefur sigað trjámaðki á sáttmálaskjal Qurayshíta. Fyrir utan nafn Allahu Taala hefur hann ekkert látið eftir af því sem þar stóð, svo sem ranglæti, því að slíta tengsl við ættingja, rógburði… Hann hefur eytt því öllu“ Hadith sharif

Í göfugu versunum sem Allahu Taala sendi niður vegna þessa atburðar sagði Hann að merkingu til: „Margir eru þeir sem Vér gáfum Bókina á undan honum (hinum göfuga Kóran), og þeir trúa á hann (á hinn göfuga Kóran). Þegar hann (hinn göfugi Kóran) er lesinn fyrir þeim segja þeir: ‚Við trúum á hann. Enginn vafi er á því að hann er sannleikur (sem kemur) frá Rabb okkar. Vissulega vorum við þegar áður menn sem höfðu tekið við Íslam.‘ Þessum mönnum verða launin goldin tvisvar fyrir þolinmæði sína (og staðfestu). Þeir hrinda hinu illa frá sér með hinu góða. Af því sem Vér höfum gefið þeim til viðurværis verja þeir (til góðs). Þegar þeir heyra ljót orð snúa þeir baki við þeim og segja: ‚Verk okkar heyra okkur til og verk ykkar ykkur. Salam sé með ykkur (verið óhultir fyrir okkur); við sækjumst ekki eftir hinum fáfróðu (og óskum ekki vináttu þeirra).‘“7

QASIDA UM VATNIÐ8
Ó auga! Stökk ekki tárum á eldana í hjarta mínu sem vatni,
Því að á svo heitu báli vinnur ekkert vatn.
Ég veit ekki hvort hvelfing himinsins, sem snýst, er á litinn sem vatn,
Eða hvort hvelfinguna, sem snýst, hefur umlukið augna minna vatn.
Engin furða þótt hjarta mitt sé sundurflakandi af yndi sverðs þíns,
Því að með tímanum brýtur skörð í múrinn rennandi vatn.
Hið særða hjarta talar með ugg um örvaroddinn þinn9,
Eins og sá sem sár ber drekkur með gát sitt vatn.
Láti garðyrkjumaðurinn rósagarðinn flóðinu og spari sér stritið,
Engin rós springur út fögur sem ásjóna þín, þótt hann gefi þúsund görðum vatn.
Enginn skrifari fær líkt línu sinni við fíngert dúnið á vanga þínum,
Þótt hann stari sem penninn uns augu hans hylur svart vatn.
Hvað gerir það til þótt augnhár mín vökni þegar ég minnist vanga þíns?
Í von um rósina er ekki til einskis að gefa þyrninum vatn.
Á degi sorgarinnar skaltu ekki synja sjúku hjarta mínu um sverð þitt,
Því að það er góðverk að gefa sjúkum á dimmri nóttu vatn.
Ó hjarta! Bið um örvarodd hans og sefaðu þrá mína í aðskilnaðinum,
Ég er þyrstur í þessari eyðimörk; leitaðu handa mér að vatni.
Ég þrái varir þínar, en zahidarnir þrá Kawthar,
Eins og hinum drukkna þykir vínið ljúft, en hinum allsgáða vatn.
Án afláts streymir það að Paradísargarði hverfis þíns,
Ástfangið hlýtur það að vera af hinum fagurgengna sýprusviði, vatnið.
Ég verð að verða að mold og stífla veg þess að því hverfi,
Því að það er keppinautur minn; ég læt það ekki ná þangað, vatnið.
Vinir! Deyi ég af þrá eftir að kyssa hönd hans,
Gerið þá krús úr mold minni og færið með henni ástvininum vatn.

„Margir eru þeir sem Vér gáfum Bókina á undan honum, og þeir trúa á hann. Þegar hann (hinn göfugi Kóran) er lesinn fyrir þeim segja þeir: ‚Við trúum á hann. Enginn vafi er á því að hann er sannleikur (sem kemur) frá Rabb okkar. Vissulega vorum við þegar áður menn sem höfðu tekið við Íslam‘“ Qasas: 52–53

Jannat al-Mu’alla

Grafreiturinn þar sem eru grafhýsi margra Sahaba, fremst þeirra móður okkar, hazrat
Khadiju (radiy-Allahu anha).
Nú á dögum er ekki unnt að sjá þessi grafhýsi. Því miður hefur verið látið rífa öll þessi fögru
sögulegu minnismerki.