ÁR SORGARINNAR

Sonamissir

Elsti sonur Spámannsins sall-Allahu alayhi wa sallam, Qasim, hafði andast sautján mánaða gamall. Mörgum árum eftir þennan sára atburð andaðist einnig hinn sonur hans, Abdullah. Meðan tárin streymdu úr blessuðum augum Rasulullah sneri hann sér að fjalli og sagði: „Ó fjall! Hefði það sem yfir mig hefur dunið dunið yfir þig hefðir þú ekki staðist það, heldur hrunið!“ og lét þannig í ljós sorg sína. Þegar móðir okkar, hazrat Khadija, spurði: „Ó Rasulallah! Hvar eru þeir nú?“ svaraði hann: „Þeir eru í Paradís.“

Þegar báðir synir Soldáns alheimsins, ástkæra Spámannsins okkar, höfðu andast glöddust mushrikarnir mjög. Vantrúarmenn eins og Abu Jahl gripu tækifærið og hrópuðu hástöfum um allt: „Nú er Muhammad abtar; ætt hans er rofin. Hann á engan son eftir sem haldið getur ætt hans áfram. Þegar hann sjálfur andast mun nafn hans og orðstír gleymast.“

Þá sendi Allahu Taala niður súru al-Kawthar og huggaði Rasul Sinn. Að merkingu til var sagt: „(Habib Minn!) Sannarlega höfum Vér gefið þér Kawthar (veitt þér Kawthar-laugina og mjög margt gott). Iðkaðu því salat fyrir Rabb þinn og færðu fórn. Vissulega er sá sem hallmælir þér (og kallar þig ættlausan) sjálfur sá sem ekkert gott á og ættlaus er. (Sá sem kallar þig abtar er sjálfur afkomendalaus, heiðurslaus og nafnlaus. En hvað þig varðar, Habib Minn, þá munu hreinir afkomendur þínir, tign þín og heiður haldast allt til upprisudagsins. Einnig í eftirlífinu eru þér ætlaðir margir miklir heiðursvottar sem engan getur órað fyrir.)“1

Andlát Abu Talibs

Dagana eftir að synir Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam höfðu andast veiktist Abu Talib, og sjúkdómurinn ágerðist dag frá degi. Þegar mushrikar Quraysh heyrðu þetta hugsuðu þeir: „Meðan Abu Talib lifði lagði hann sig mjög fram um að vernda Muhammad. Nú styttist í brottför hans. Heimsækjum hann, þótt á síðustu stundu sé. Því að Hamza, arabísk hetja sem á engan sinn líka, og Umar, en tign hans, kraftar og óttaleysi eru öllum ljós sem sólin, hafa gerst múslimar. Með hverjum deginum sem líður koma menn úr arabísku ættbálkunum hópum saman og fylgja honum. Þannig fjölgar múslimum dag frá degi, og rödd þeirra fyllir heiminn. Eins og nú er komið verðum við annaðhvort að fylgja þeim eða vera búnir til stríðs og bardaga. Förum til Abu Talibs og skýrum honum frá stöðunni, svo að hann sætti okkur. Ráðumst ekki á trú hans, og hann ráðist ekki heldur á trú okkar.“ Með þetta í huga komu þeir til Abu Talibs. Þekktir menn eins og Uqba, Shayba, Abu Jahl og Umayya ibn Khalaf settust á sessurnar við rúm Abu Talibs. Þeir sögðu: „Við trúum á mikilleik þinn og viðurkennum yfirburði þína. Þess vegna höfum við aldrei risið gegn þér. Við óttumst að eftir dauða þinn muni Muhammad snúast gegn okkur og fjandskapurinn milli okkar halda áfram. Sættu okkur, svo að við ráðumst ekki hvorir á trú annarra.“

„Ó fjall! Hefði það sem yfir mig hefur dunið dunið yfir þig hefðir þú ekki staðist það, heldur hrunið!“ Hadith sharif

Eins og grafir margra stórmenna Íslams hefur einnig verið látið rífa og afmá grafhýsi fyrstu eiginkonu ástkæra Spámannsins okkar (sall-Allahu Taala alayhi wa sallam),
móður okkar, hazrat Khadiju (radiy-Allahu anha).

Abu Talib lét kalla Spámanninn til sín og sagði: „Allir fyrirmenn Quraysh biðja þig að skipta þér ekki af trú þeirra. Ef þú fellst á það munu þeir starfa undir þinni stjórn og verða hjálparmenn þínir.“ Höfðingi heimanna sagði: „Ó föðurbróðir! Ég vil aðeins kalla þá til eins orðs, og með því orði munu allir Arabar lúta þeim og þeir sem ekki eru Arabar greiða þeim jizya.“ Og við fyrirmenn Quraysh sagði hann: „Já! Ef þið segið við mig eitt orð munuð þið með því ráða yfir öllum Aröbum, og þeir sem ekki eru Arabar munu lúta ykkur.“ Abu Jahl sagði: „Gott og vel. Við skulum segja það tífalt. Hvert er þetta orð?“ Þegar Rasulullah sagði: „Að þið segið ‚La ilaha illallah‘ og fjarlægið og kastið burt skurðgoðunum sem þið tilbiðjið í stað Allahu Taala,“ sögðu mushrikarnir þegar í stað: „Biddu okkur um eitthvað annað en þetta!…“ Spámaðurinn sagði: „Jafnvel þótt þið kæmuð með sólina og legðuð hana í hendur mér myndi ég ekki biðja ykkur um neitt annað en þetta.“

Mushrikarnir sögðu: „Ó Abu’l-Qasim! Þú kemur með afar undarlegt boð. Við viljum taka tillit til þín, en þú tekur ekki tillit til okkar!“ og stóðu upp og fóru. Þegar þeir voru farnir sagði Abu Talib við Spámanninn: „Það sem þú baðst Quraysh um var fyllilega sanngjarnt. Þú sagðir satt.“ Þessi orð föðurbróður hans vöktu Rasulullah von, og hann skildi að Abu Talib kynni að taka trú. Hann sagði: „Ó föðurbróðir! Segðu einu sinni: ‚La ilaha illallah‘!.. Svo að ég geti borið fram árnaðarorð fyrir þig á upprisudeginum.“ Abu Talib svaraði: „Ég óttast að menn ávíti mig og segi: ‚Hann varð hræddur við að deyja og gerðist þess vegna múslimi.‘ Annars myndi ég gera þér það til geðs,“ og gaf þannig til kynna að það væri nafs hans þungbært. Sjúkdómur hans ágerðist æ meir, og hann lést.2

Andlát móður okkar, hazrat Khadiju

Á tíunda ári bi’tha, þremur dögum eftir lát Abu Talibs, andaðist einnig sú sem deilt hafði öllum raunum með Rasulullah og verið förunautur hans í lífinu í tuttugu og fimm ár, hin blessaða móðir okkar, hazrat Khadija. Hún andaðist eftir þriggja ára umsátrið, sem liðið hafði í raunum og harmi, þremur árum fyrir Hijru, í byrjun mánaðarins ramadan, 65 ára að aldri.3 Sómi alheimsins sall-Allahu alayhi wa sallam jarðsetti móður okkar, hazrat Khadiju, með eigin blessuðum höndum. Hann syrgði hana mjög.

Andlát móður okkar, hazrat Khadiju, og föðurbróður hans, Abu Talibs, hvort á eftir öðru sama árið hafði fyllt Spámanninn sorg. Þess vegna var þetta ár kallað „Sanat al-Huzn“, það er að segja ár sorgarinnar.

Andlát móður okkar, hazrat Khadiju, hafði skekið ástkæra Spámanninn okkar og hryggt hann úr hófi fram. Því að hún hafði fyrst allra tekið trú og trúað Rasulullah. Auk þess var hún mesta stoð hans og huggun. Þegar allir voru óvinir hafði hún opnað honum allt hjarta sitt og fyllst ást á Spámanninum okkar. Öllum eigum sínum og auðæfum, öllu sem hún átti, hafði hún varið í þágu Íslams og lagt nótt við dag til að þjóna ástkæra Spámanninum okkar. Aldrei hafði hún hryggt Rasulullah og aldrei sært hann. Spámaðurinn sagði frá þessu öðru hverju og minntist þannig dyggða sinnar blessuðu eiginkonu.

„Ó föðurbróðir! Segðu einu sinni: ‚La ilaha illallah‘!.. Svo að ég geti borið fram árnaðarorð fyrir þig á upprisudeginum“ Hadith sharif

Dag einn, meðan Spámaðurinn okkar var úti, fór hazrat Khadija út að leita hans. Jibril alayhis-salam birtist hazrat Khadiju í mannsmynd. Móðir okkar, hazrat Khadija, vildi spyrja hann um Spámanninn, en sneri við þar sem hún hugði að hann gæti verið einn af óvinunum. Þegar hún sá ástkæra Spámanninn okkar heima sagði hún honum frá atburðinum. Sómi alheimsins sagði: „Veistu hver hann var, sá sem þú sást og vildir spyrja um mig? Það var Jibril (alayhis-salam). Hann bað mig að færa þér kveðju sína. Hann bað mig einnig að segja þér að í Paradís hefur verið búin þér bygging gerð úr perlum. Þar verður að sjálfsögðu ekkert sem veldur sorg, áhyggjum, erfiði eða þunga.“

Hönd annars stirðnaði í loftinu, hinn varð blindur

Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam lýsti upp hjörtu Sahaba sinna, sem voru meðal hinna gæfusömustu manna, með samræðum sem áttu sér engan líka. Hann skýrði göfugu versin sem send voru niður og lét ekkert ósagt eða óljóst. Jafnframt fór hann þangað sem mushrikarnir söfnuðust saman, svo að þeir tækju einnig trú, og kallaði þá til trúar án þess að þreytast eða láta hugfallast. Abu Jahl og Walid ibn Mughira reiddust þessu mjög og sögðu: „Haldi þessu áfram mun Muhammad snúa öllum til trúar sinnar og engan skilja eftir sem tilbiður skurðgoð okkar.“ Dag einn komust þeir að þeirri niðurstöðu að eina ráðið til að binda enda á þetta væri að drepa Höfðingja heimanna, ástkæra Spámanninn okkar. Abu Jahl tók með sér Walid ibn Mughira og nokkra unga menn af sonum Makhzums og kom að Baytullah. Í sama mund iðkaði ástkæri Spámaðurinn okkar salat. Abu Jahl stökk þegar fram með stein í hendi. Á því augnabliki sem hann lyfti hendinni til að ljósta Habib al-akram og Nabi al-muhtaram með steininum stirðnuðu hendur hans hreyfingarlausar í loftinu. Hann gat ekkert aðhafst og varð alveg ráðvilltur. Í þessu ástandi fór hann aftur þangað sem hann hafði komið frá. Þegar hann kom til mushrikanna varð hönd hans aftur eins og áður, og steinninn féll til jarðar. Einn af sonum Makhzums greip sama steininn og gekk í átt að Spámanninum og sagði: „Þið skuluð sjá! Ég skal drepa hann!..“ Þegar hann nálgaðist varð hann skyndilega blindur og sá ekkert í kringum sig. Þá sóttu synir Makhzums allir saman fram í átt að ástkæra Spámanninum okkar. Þegar þeir voru komnir alveg að Spámanninum gátu þeir skyndilega ekki séð hann. En þeir heyrðu blessaða rödd hans. Þegar þeir gengu þangað sem röddin kom frá barst hún aftan að þeim, og þegar þeir sneru sér við tók hún að berast frá fyrri staðnum. Þetta upplifðu þeir hvað eftir annað. Að lokum urðu þeir svo ráðvilltir að þeir fóru þaðan án þess að geta gert Rasulullah nokkuð.

Trúlofun hazrat Aishu og hazrat Sawdu

Þegar hazrat Khadija radiy-Allahu anha andaðist var enginn eftir til að annast heimili Rasulullah. Frú Khawla bint Hakim sá hvernig komið var og gekk fyrir Höfðingja heimsins. „Ó Rasulallah, sall-Allahu alayhi wa sallam! Þú þarft förunaut sem hæfir þér og eiginkonu sem er verð þess að þjóna þér. Ef þú vilt skal ég biðja konu handa þér,“ sagði hún. Rasulullah sagði: „Ó Khawla, hvar er kona sem hæfir þessari þjónustu?“ Khawla sagði: „Viljir þú mey, þá er það Aisha, dóttir Abu Bakrs vinar þíns. Viljir þú ekkju, þá hentar Sawda bint Zam’a.“ Rasul alayhis-salam sagði: „Biddu um þær báðar handa mér.“ Rasulullah trúlofaðist fyrst hazrat Aishu og síðan Sawdu. Hazrat Sawdu tók hann heim til sín í Mekku. Brúðkaupið með hazrat Aishu fór fram í Medínu í mánuðinum shawwal á öðru ári eftir Hijru.