Ferðin milli Mekku og Ta’if

Hann kallar íbúa Ta’if til trúar

Þótt mushrikarnir hefðu séð ástkæra Spámanninn okkar gera mörg kraftaverk tóku þeir ekki trú af þrjósku sinni; þar á ofan létu þeir ekki af því að þjaka og kvelja börn sín, systkini, ættingja og vini sem gerst höfðu múslimar. Ástkæri Spámaðurinn okkar hryggðist mjög yfir þessu ranglæti þeirra og pyntingum, sem fóru stöðugt harðnandi. Hann hugðist fara til Ta’if, sem er skammt frá Mekku, og kalla íbúana þar til Íslams. Í því skyni tók hann Zayd ibn Haritha með sér og kom til Ta’if.

Hann ræddi við syni Amrs, Abd Yalil, Habib og Mas’ud, sem voru meðal fyrirmanna Ta’if. Hann sagði þeim frá Íslam og bað þá að trúa á Allahu Taala. En auk þess að taka ekki trú svívirtu þeir hann og sögðu þar á ofan: „Fann Allahu Taala engan annan en þig til að senda sem spámann? Er Allahu Taala ófær um að senda einhvern annan en þig sem spámann? Farðu burt úr landi okkar, og farðu hvert sem þú vilt!.. Þjóð þín tók ekki við því sem þú sagðir, og þess vegna komstu hingað, er það ekki? Við sverjum að við munum líka halda okkur fjarri þér. Við munum ekki verða við neinni bón þinni.“

Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam fór frá þeim hryggur í bragði. Hann kallaði ættbálkinn Thaqif til Íslams í tíu daga eða mánuð, en auk þess að enginn þeirra tæki trú höfðu þeir hann að háði, pyntuðu hann og hrópuðu að honum. Þeir röðuðu börnum og unglingum meðfram vegunum sem hann átti leið um, létu þau grýta hann og siguðu þeim á hann. Hazrat Zayd hlífði Spámanninum okkar með líkama sínum gegn steinunum sem unglingarnir í Ta’if köstuðu og reyndi að koma í veg fyrir að hann yrði fyrir meiðslum. Hazrat Zayd hljóp hring eftir hring í kringum ástkæra Spámanninn okkar og lagði sig allan fram um að steinarnir hæfðu hann ekki. Hann skeytti ekki um steinana sem lentu á honum sjálfum, svo að ekkert mein kæmi að blessuðum líkama hans. Hafði hann ekki einmitt beðið færis að fórna lífi sínu á slíkum dögum? Og nú grýttu þeir Höfðingja heimanna og reyndu að hrekja hann úr landi sínu með áreitni og pyntingum.

Meðan hazrat Zayd hljóp til og frá til að vernda Spámanninn hæfðu steinarnir hann hver á eftir öðrum, í höfuðið, líkamann og fæturna. Fyrir vikið var hazrat Zayd alblóðugur. Hann lagði allt í sölurnar til að vernda ástkæran Spámann sinn og hrópaði af öllum mætti að ranglátu mönnunum sem köstuðu steinunum: „Hættið!.. Sláið ekki!.. Hann er Höfðingi heimanna! Hann er Rasulullah!.. Hlutið líkama minn sundur, en látið ekkert mein koma að Spámanninum okkar!..“ Steinarnir sem fóru fram hjá Zayd ibn Haritha og hæfðu Rasulullah létu blóðið streyma úr blessuðum fótum hans.

Hryggur, þreyttur og særður nálgaðist ástkæri Spámaðurinn okkar víngarð tveggja bræðra, Utba og Shayba. Þar þerraði Rasulullah, sem allir trúaðir þrá að fórna lífi sínu fyrir, blóðið sem rann úr blessuðum fótum hans.

Hann tók wudu og iðkaði tveggja rak’a salat undir tré. Síðan lyfti hann blessuðum höndum sínum og ákallaði Allah í bæn.

Eigendur víngarðsins horfðu á þetta. Þeir höfðu séð hvað yfir Rasulullah hafði dunið og orðið vitni að einstæðingsskap hans. Meðaumkun vaknaði í brjósti þeirra. Þeir sendu honum vínber með þræli sínum sem hét Addas. Ástkæri Spámaðurinn okkar fór með Basmala þegar hann át vínberin. Þrællinn sem fært hafði vínberin var kristinn. Þegar hann heyrði Basmala undraðist hann og spurði: „Ég hef verið hér árum saman en aldrei heyrt nokkurn segja slíkt. Hvers konar orð er þetta?“

Rasulullah spurði: „Hvaðan ert þú?“ Addas svaraði: „Ég er frá Níníve.“ Rasulullah sagði: „Þú ert þá úr landi Yunus (alayhis-salam).“ Addas spurði: „Hvaðan þekkir þú Yunus? Hér þekkir enginn hann.“ Rasulullah sagði: „Hann er bróðir minn. Hann var líka spámaður eins og ég.“

Addas sagði: „Sá sem á þetta fagra andlit og þessi ljúfu orð getur ekki verið lygari. Ég trúi því að þú sért sendiboði Allahs.“ Hann gerðist múslimi og sagði: „Ó Rasulallah! Árum saman hef ég verið þræll þessara ranglátu manna, þessara lygara. Þeir hafa rétt af öllum. Þeir svíkja alla. Þeir hafa ekki eina einustu góða hlið. Þeir víla enga lágkúru fyrir sér til að safna veraldarauði og svala fýsnum sínum. Ég hef andstyggð á þeim. Ég vil fara með þér, hljóta þann heiður að þjóna þér, verða skotspónn þess virðingarleysis sem hinir fáfróðu og heimsku munu sýna þér, og fórna mér til að vernda blessaðan líkama þinn.“2

Rasulullah brosti og sagði: „Vertu nú kyrr hjá húsbændum þínum! Innan skamms muntu heyra nafn mitt alls staðar. Komdu þá til mín.“

„Hættið!.. Sláið ekki!.. Hann er Höfðingi heimanna! Hann er Rasulullah! Hlutið líkama minn sundur, en látið ekkert mein koma að Spámanninum okkar!“ Zayd ibn Haritha (radiy-Allahu anh)

Eftir að hafa hvílst um stund héldu þeir áleiðis til Mekku. Þegar tvær dagleiðir voru eftir til Mekku sá hann að ský skyggði á hann. Þegar hann gætti betur að skildi hann að það var Jibril alayhis-salam. Þennan atburð sagði ástkæri Spámaðurinn okkar síðar móður okkar, Aishu as-Siddiqa.

Í „Sahih al-Bukhari“ og í „Musnad“ Ahmads ibn Hanbal er greint frá því að móðir okkar, hazrat Aisha, spurði dag einn: „Ó Rasulallah! Hefur þú lifað dag sem var þjáningarfyllri en dagurinn við Uhud?“ og að Rasulullah svaraði þannig: „Wallahi, slíkar þjáningar mátti ég þola af þjóð þinni að aðrar eins þoldi ég ekki af vantrúarmönnunum í bardaganum við Uhud. Þegar ég bar mig fram fyrir Ibn Abd Yalil ibn Abd Kulal (það er að segja þegar ég kunngjörði honum spámannsdóm minn og kallaði hann til trúarinnar), tók hann ekki við. Ég fór frá þeim í svo mikilli kvöl að ég kom ekki til sjálfs mín fyrr en ég kom á stað sem nefnist Qarn ath-Tha’alib. Þar lyfti ég höfði og sá að ský varpaði skugga yfir mig. Ég leit upp og sá að Jibril (alayhis-salam) stóð í skýinu. Hann kallaði til mín og sagði: ‚Ó Muhammad! Hazrat Haqq Taala hefur heyrt hvað þjóð þín hefur sagt um þig. Hann veit einnig að þeir vilja ekki vernda þig. Hann hefur sent þér þennan engil, sem settur er yfir fjöllin, svo að þú getir boðið honum hvað sem þú vilt.‘ Engillinn kallaði einnig til mín, heilsaði mér með salam og sagði: ‚Ó Muhammad! Eins og Jibril sagði hefur hazrat Haqq Taala sent mig, engil fjallanna, til þín, svo að þú getir boðið mér hvað sem þú vilt. Ég er reiðubúinn að hlýða boði þínu. Viljir þú að þessi tvö snarbröttu fjöll (fjallið Qu’ayqi’an og fjallið Abu Qubays) lykist saman yfir Mekkabúum (og kremji mushrikana gersamlega), bjóddu það þá og ég skal láta þau mætast.‘ Ég féllst ekki á það heldur sagði: ‚(Nei! Ég var sendur sem miskunn handa heimunum.) Ég bið Allahu Taala að leiða fram af lendum þessara mushrika kynslóð sem tilbiður Janab al-Haqq eina og tengir ekkert við Allahu Taala sem félaga.‘“

Á leiðinni frá Ta’if til Mekku hvíldist Spámaðurinn um stund á stað sem nefnist Nakhla. Um tíma stóð hann í salat. Hópur jinna frá Nusaybin átti leið þar um, og þegar þeir heyrðu versin úr hinum göfuga Kóran sem ástkæri Spámaðurinn okkar las staðnæmdust þeir og hlustuðu. Síðan ræddu þeir við Spámanninn og gerðust múslimar. Spámaðurinn sagði við þá: „Þegar þið komið til þjóðar ykkar, segið henni einnig frá kalli mínu til trúar. Kallið hana einnig til trúar.“

Þegar þessir jinnar fóru til þjóðar sinnar og sögðu frá þessu tóku allir jinnarnir sem heyrðu það trú.3 Frá þessu er greint í hinum göfuga Kóran í súru al-Jinn og í hinum kunnu bókum hadith sharif sem nefnast „Bukhari“ og „Muslim“.

Þegar hann nálgaðist Mekku sendu hinir trúuðu Rasulullah svohljóðandi boð: „Qurayshítar hafa frétt af þeirri illu meðferð sem óþokkarnir í Ta’if sýndu þér. Komir þú nú kunna þeir að herða ranglæti sitt.“ Þegar Spámaðurinn kom að Hira sendi hann mann til Suhayls ibn Amr og bað hann að taka sig undir vernd sína. Þegar sá ógæfumaður neitaði sendi hann Mut’im ibn Adi boð, og hann varð við beiðninni. Habib al-akram og Nabi al-muhtaram kom til Mekku undir vernd Mut’ims ibn Adi. Mut’im lét Qurayshíta einnig vita af þessu. Rasulullah gekk tawaf umhverfis Bayt ash-Sharif og kyssti Svarta steininn. Nokkrum dögum síðar sagði hann við Mut’im: „Ég vil ekki vera lengur undir vernd þinni.“ Mut’im féllst einnig á það. Janab al-Haqq varðveitti Habib Sinn undir Sinni eigin vernd.

Segið „La ilaha illallah“ og bjargist

Rasul alayhis-salam hélt áfram að kalla mennina á veg sannleikans. Við það urðu mushrikarnir enn á ný ofsafengnir og tóku að beita meiri pyntingum og ranglæti en nokkru sinni fyrr. Þá bauð Janab al-Haqq Spámanninum að hitta arabísku ættbálkana sem kæmu að heimsækja Kaaba á heimsóknartímanum og kalla þá til Íslams. Samkvæmt þessu boði tók ástkæri Spámaðurinn okkar að fara á markaðina Dhul-Majaz, Ukaz og Majanna, sem haldnir voru í grennd við Mekku.

Hann fór oft þangað og kallaði ættbálkana til að trúa á einingu Allahu Taala og tilbiðja Hann, og hann bað þá að viðurkenna að hann væri spámaður. Hann kunngjörði að tækju þeir við því myndi Janab al-Haqq gefa þeim Paradís. En því miður ljáði enginn þeirra eyra þessum köllum, sem Spámaðurinn bar fram nánast grátbænandi; sumir komu ruddalega fram og svívirtu hann, aðrir settu upp súran svip og létu ljót orð falla. Og mushrikar Quraysh fylgdu honum eftir og spilltu fyrir honum hjá ættbálkunum sem hann heimsótti.

Samkvæmt því sem Imam Ahmad, Bayhaqi, Tabarani og Ibn Ishaq hafa greint frá sagði Rabi’a ibn Abbad svo frá: „Ég var ungur. Ég hafði farið til Mina ásamt föður mínum. Rasul alayhis-salam gekk að tjaldstöðum arabísku ættbálkanna og sagði: ‚Ó synir þessa og þessa! Ég er sendiboði Allahu Taala, sem býður ykkur að kasta burt skurðgoðunum sem þið tilbiðjið og tilbiðja Allahu Taala án þess að tengja nokkurn félaga við Hann, að trúa á mig og viðurkenna mig, og að vernda mig uns ég hef útskýrt og leyst af hendi þá skyldu sem Haqq Taala hefur sent mig með!…‘

Rangeygður maður með fléttað hár, sem gekk á eftir honum, sagði: ‚Ó synir þessa og þessa! Þessi maður bannar ykkur að tilbiðja skurðgoð okkar, Lat og Uzza, og kallar ykkur til trúar sem hann hefur sjálfur búið til!.. Varið ykkur. Hlustið ekki á hann og hlýðið honum ekki!..‘ Ég spurði föður minn: ‚Hver er það sem eltir þennan mann?‘ Hann sagði: ‚Það er Abu Lahab, föðurbróðir hans.‘“

Tabarani greinir svo frá eftir Tariq ibn Abdullah: „Ég hafði séð Rasul alayhis-salam á markaðnum í Dhul-Majaz. Hann kallaði hárri röddu, svo að mennirnir heyrðu: ‚Ó menn! Segið „La ilaha illallah (enginn guð er til nema Allahu Taala)“ og bjargist!‘ Maður sem gekk á eftir honum kastaði steinum sem hann náði í að fótum hans og sagði: ‚Ó fólk! Trúið honum ekki!.. Varist hann! Því að hann er lygari!..‘ Svo var komið að steinarnir sem hæfðu hann höfðu látið blóð renna úr blessuðum fótum hans, en samt hélt hann ótrauður og óþreytandi áfram kalli sínu. Menn spurðu: ‚Hver er þessi ungi maður?‘ Einhver svaraði: ‚Hann er ungur maður af sonum Abdulmuttalibs.‘ Þegar þeir spurðu: ‚Hver er það sem kastar steinunum?‘ sagði hann: ‚Abu Lahab, föðurbróðir hans.‘“

Imam al-Bukhari greinir frá í „at-Tarikh al-Kabir“ sínu og Tabarani í „al-Mu’jam al-Kabir“ sínu: „Mudrik ibn Munib hafði eftir föður sínum, og hann eftir afa sínum, sem sagði: ‚Ég og faðir minn komum til Mina og tókum okkur þar náttstað. Við komum að hópi manna. Maður nokkur sagði við þá: „Ó menn! Segið La ilaha illallah og bjargist!“ Sumir mannanna í kringum hann hræktu í þetta fagra andlit hans, sumir jusu mold yfir höfuð hans og aðrir bölvuðu honum og svívirtu hann á ýmsa vegu. Þannig gekk það allt til hádegis. Þá kom þangað lítil stúlka með vatnskrús í hendi. Þegar hún sá hann í þessu ástandi tók hún að gráta. Eftir að hann hafði drukkið af vatninu sneri hann sér að stúlkunni og sagði: „Ó dóttir mín! Óttastu ekki að faðir þinn verði lokkaður í gildru og drepinn eða verði fyrir niðurlægingu!“ Síðan spurðum við þá sem þar voru: „Hver er þessi maður og hver er stúlkan?“ Þeir sögðu: „Þetta er Muhammad af sonum Abdulmuttalibs, og sú sem hjá honum er, er Zaynab dóttir hans.“‘“

„Hann (Yunus alayhis-salam) er bróðir minn. Hann var líka spámaður eins og ég“ Hadith sharif

Sa’id ibn Yahya ibn Sa’id al-Umawi greinir frá í „Maghazi“ sínu eftir föður sínum, en hann eftir Abu Na’im og Abdurrahman Amiri, og Abdurrahman Amiri eftir mörgum öðrum. Þeir sögðu: Dag einn fór ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam á markaðinn í Ukaz. Hann kom til ættbálksins Banu Amir og spurði þá: „Ó Banu Amir! Hvernig er vernd ykkar háttað gagnvart þeim sem leita hælis hjá ykkur?“ Þeir svöruðu: „Enginn getur svo mikið sem kastað hnútu að okkur, og enginn getur yljað sér við eld okkar án vitundar okkar!..“ Spámaðurinn sagði: „Ég er sendiboði Allahu Taala. Munuð þið vernda mig þegar ég kem til ykkar, uns ég hef komið til mannanna þeirri skyldu spámannsdómsins sem Rabb minn hefur falið mér?“ Þeir spurðu: „Af hvaða Qurayshítum ert þú?“ Spámaðurinn sagði: „Ég er af sonum Abdulmuttalibs.“ Þá sögðu þeir: „Fyrst þú ert af sonum Abdulmuttalibs, hvers vegna vernda þeir þig ekki?“ Rasulullah sagði: „Þeir hafa verið fremstir þeirra sem kalla mig lygara.“ Hópur Banu Amir sagði: „Ó Muhammad! Hvorki höfnum við þér né trúum við á það sem þú hefur fært. En við skulum vernda þig uns þú hefur komið skyldu spámannsdóms þíns til mannanna.“

Við það settist Spámaðurinn hjá þeim. Í þeim svifum kom Bayhara ibn Faris, einn af fyrirmönnum Banu Amir, til þeirra að loknum viðskiptum sínum á markaðnum, benti á Spámanninn og spurði viðstadda: „Hver er þetta?“ Þeir sögðu: „Það er Muhammad ibn Abdullah.“ Þegar Bayhara spurði: „Hvað eigið þið saman við hann að sælda, að þið látið hann sitja hjá ykkur?“ sögðu þeir: „Hann hefur leitað hælis hjá okkur; hann segist vera sendiboði Allahs og biður okkur að vernda sig uns hann hefur flutt mönnunum skyldu spámannsdóms síns.“ Þá sneri Bayhara sér að Spámanninum og sagði: „Ef við tökum að okkur að vernda þig jafngildir það því að gera brjóst okkar að skotmarki fyrir örvar allra Araba.“ Og við þjóð sína sagði hann: „Enginn ættbálkur snýr heim með verra en þið. Þið ætlið þá að berjast við alla Araba og gera líkama ykkar að skotmarki fyrir örvar þeirra!.. Hefði þjóð hans séð eitthvað gott í honum hefði hún sjálf orðið fyrst til að vernda hann. Þið reynið að skjóta skjólshúsi yfir mann sem þjóð hans hefur kallað lygara og hrakið frá sér, og hjálpa honum!.. Þið hugsið alveg rangt!…“

Síðan sneri hann sér að ástkæra Spámanninum okkar og var svo ógæfusamur að segja: „Farðu þegar í stað frá okkur og snúðu aftur til þjóðar þinnar!.. Ég sver að værir þú ekki mitt á meðal þjóðar minnar myndi ég nú höggva af þér höfuðið!..“ Við þessi orð steig Höfðingi heimanna, mjög hryggur, á bak úlfalda sínum. Hinn ósvífni Bayhara hratt Rasulullah af úlfaldanum. Kona af Sahaba, Daba’a bint Amir að nafni, sá þennan atburð, rak upp óp og kallaði til ættingja sinna: „Hvernig getið þið horft upp á það sem gert er við Habib Allahu Taala? Er enginn sem vill, mín vegna, bjarga Rasulullah úr höndum þessara manna?“ Þrír af sonum föðurbróður hennar réðust þegar í stað á ógæfumanninn Bayhara. Tveir af þjóð Bayhara vildu hjálpa honum, en hinir lúskruðu á Bayhara og hjálparmönnum hans og börðu þá. Ástkæri Spámaðurinn okkar, sem fylgdist með þessu, bað fyrir mönnunum þremur sem börðust fyrir hann: „Ó Rabb minn! Veittu þessum mönnum blessun Þína,“ og fyrir Bayhara og hjálparmönnum hans: „Ó Rabb minn! Fjarlægðu þessa einnig frá miskunn Þinni.“

Þeir sem hann bað góðs fyrir hlutu þann heiður að gerast múslimar, en hinir gáfu upp öndina sem vantrúarmenn. Þegar menn af ættbálkinum Banu Amir komu heim sögðu þeir öldnum manni í ættbálki sínum, sem lesið hafði hinar himnesku bækur, frá því sem fyrir þá hafði borið í Mekku. Þegar þessi maður heyrði nafn Spámannsins ávítaði hann þá og sagði: „Ó Banu Amir! Hvað hafið þið gert? Enginn af sonum Ismails hefur nokkru sinni fram að þessu gert falskt tilkall til spámannsdóms. Það sem hann sagði var vafalaust satt og rétt. Þetta glataða tækifæri verður nú mjög erfitt að bæta upp!..“

Meðan hann ræddi við Jibril,
Kom Rafraf fyrir hann og heilsaði með salam.
Þá tók hann þennan konung heimsins
Og bar hann þegar í stað til Sidra.

„Ó menn! Segið La ilaha illallah og bjargist!“ Hadith sharif

Isra og Mi’raj