MI’RAJ

Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam útskýrði Íslam fyrir hverjum þeim sem hann sá og fyrir hverjum ættbálki, jafnt þeim sem komu til hajj sem hinum sem komu til Mekku og á markaðina í verslunarerindum. Hann bað þá að veita sér vernd og hjálpa sér að flytja mönnunum Íslam. En enginn gerðist múslimi og enginn fékkst til að veita honum vernd. Þar á ofan svívirtu þeir hann, beittu hann ranglæti og pyntingum, höfðu hann að háði og kölluðu hann lygara. Höfðingi heimanna var mjög þreyttur, svangur, þyrstur, hryggur og harmþrunginn. Þannig liðu dagarnir, og svo hélst fram á nótt. Mushrikarnir í Mekku eltu hann stöðugt; auk þess að hindra að þeir sem komu að heimsækja Kaaba gerðust múslimar létu þeir ekki af því að beita Habib al-akram ranglæti. Nú var enginn staður eftir sem Rasulullah gat leitað til. Alls staðar voru óvinir. Nokkrir mánuðir í Mekku liðu í miklum þrengingum.

Tuttugustu og sjöundu nótt hins göfuga mánaðar rajab fór hann rakleiðis heim til Umm Hani, dóttur Abu Talibs föðurbróður síns, í hverfi Abu Talibs. Umm Hani hafði þá ekki enn tekið trú. Þegar hún spurði: „Hver er þar?“ sagði Rasulullah: „Það er Muhammad, sonur föðurbróður þíns. Ef þú tekur við mér er ég kominn sem gestur.“

Umm Hani sagði: „Lífi mínu fórna ég fyrir svo sannorðan, áreiðanlegan, tiginn og heiðvirðan gest sem þig. En hefðir þú látið vita fyrir fram að þú myndir heiðra mig með komu þinni hefði ég búið eitthvað til. Nú á ég ekkert til að gefa þér að eta.“ Rasulullah sagði: „Ég bið hvorki um mat né drykk. Ekkert af því skiptir mig máli. Staður til að tilbiðja Rabb minn og ákalla Hann nægir mér.“

Umm Hani hleypti ástkæra Spámanninum okkar inn og gaf honum mottu, þvottaskál og könnu. Meðal Araba þótti það sæmdarskylda öllum öðrum fremur að sýna gesti gestrisni og vernda hann gegn óvinum. Ef gestur á heimili varð fyrir skaða var það húsráðandanum mikil smán. Umm Hani hugsaði: „Hann á marga óvini í Mekku. Til eru jafnvel menn sem vilja drepa hann. Til að verja sæmd mína skal ég gæta hans til morguns.“ Hún tók sverð föður síns og tók að ganga umhverfis húsið. Rasulullah hafði verið særður djúpt þann dag. Hann tók wudu og tók að ákalla Rabb sinn, biðja um fyrirgefningu og biðja þess að þjónarnir tækju trú og hlytu sælu. Hann var mjög þreyttur, svangur og hryggur. Hann lagðist á mottuna og sofnaði þegar í stað.

Á því augnabliki sagði Allahu Taala við Jibril alayhis-salam: „Ég hef hryggt ástkæran Spámann Minn mjög. Blessaðan líkama hans og viðkvæmt hjarta hans hef Ég sært mjög. Samt ákallar hann Mig. Hann hugsar ekki um neitt annað en Mig. Farðu og sæktu Habib Minn! Sýndu honum Paradís Mína og Víti Mitt. Hann skal sjá þær velgjörðir sem Ég hef búið honum og þeim sem elska hann. Hann skal sjá þær refsingar sem Ég hef búið þeim sem ekki trúa á hann og særa hann með orðum sínum, skrifum og athöfnum. Ég mun hugga hann. Ég mun græða sárin í viðkvæmu hjarta hans.“

Þegar Jibril alayhis-salam kom til Rasulullah fann hann hann í værum svefni.

Hann tímdi ekki að vekja hann. Hann var í mannsmynd. Hann kyssti ilina á blessuðum fæti hans. Þar sem hann hefur hvorki hjarta né blóð vöktu kaldar varir hans Rasulullah. Hann þekkti Jibril alayhis-salam þegar í stað og sagði: „Ó Jibril bróðir minn! Hvers vegna ertu kominn á svo óvenjulegri stundu? Hef ég kannski gert eitthvað rangt? Hef ég misboðið Rabb mínum? Ertu kominn með sár tíðindi handa mér?“ og óttaðist mjög að Rabb hans hefði reiðst honum.

„Ég bið hvorki um mat né drykk. Ekkert af því skiptir mig máli. Staður til að tilbiðja Rabb minn og ákalla Hann nægir mér“ Hadith sharif

Jibril alayhis-salam sagði: „Ó þú, æðstur allra sköpunarvera! Ó ástvinur Skaparans, ó höfðingi spámannanna, ó göfugi og mikli Spámaður, uppspretta alls góðs og lind allra yfirburða! Rabb þinn sendir þér salam og kallar þig til Sín. Rístu nú upp, gerðu svo vel, og komum.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar tók wudu. Jibril alayhis-salam setti vefjarhött úr nur á blessað höfuð Rasulullah, klæddi hann í klæði úr nur, spennti belti úr rúbín um blessað mitti hans og lagði í blessaða hönd hans staf úr smaragði, skreyttan fjögur hundruð perlum. Hver perla ljómaði eins og morgunstjarnan. Á blessaða fætur hans dró hann ilskó úr grænum smaragði.

Síðan leiddust þeir hönd í hönd að Kaaba. Þar klauf Jibril alayhis-salam blessað brjóst ástkæra Spámannsins okkar. Hann tók hjarta hans út og þvoði það úr Zamzam-vatni. Síðan kom hann með skál fulla af visku og trú, hellti henni í það og lokaði brjósti hans.

Fyrsta qibla okkar, Masjid al-Aqsa / Jerúsalem

Síðan benti Jibril alayhis-salam á hvíta skepnu sem hét Buraq og hann hafði fært frá Paradís, og sagði: „Ó Rasulallah! Stígðu á bak henni! Allir englarnir bíða þín.“ Í sama bili kom hryggð yfir Spámanninn og hann sökk í djúpa íhugun. Á því augnabliki ávarpaði Allahu Taala Jibril alayhis-salam: „Ó Jibril! Spyrðu hann! Hvers vegna er Habib Minn hryggur?“ Þá svaraði Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam: „Mér hefur verið sýndur svo mikill sómi og gestrisni. Þá kom mér í hug: hvernig mun hinni veikburða ummu minni reiða af á upprisudeginum? Hvernig eiga þau að bera allar syndir sínar, gangandi í fimmtíu þúsund ár á Arasat-sléttunni, og hvernig eiga þau að komast yfir Sirat, sem er þrjátíu þúsund ára vegur?“ Þá kom boð Allahs: „Ó Habib Minn! Vertu rór. Fimmtíu þúsund árin skal Ég láta verða ummu þinni sem augnablik. Hryggstu ekki.“

Spámaðurinn steig á bak Buraq. Buraq fór mjög hratt; í einu skrefi náði hann lengra en augað eygði. Á leiðinni bað Jibril alayhis-salam ástkæra Spámanninn okkar að stíga af baki á nokkrum áningarstöðum og iðka salat. Höfðingi heimanna steig þá af baki þrisvar sinnum og iðkaði salat. Jibril alayhis-salam spurði hann síðan hvort hann vissi á hvaða stöðum hann hefði iðkað salat. Hann svaraði sjálfur og kunngjörði að fyrsti staðurinn þar sem hann steig af baki væri Medína, og að hann myndi flytjast búferlum til þeirrar borgar. Hinir staðirnir væru, í réttri röð, Tur Sina, þar sem hazrat Musa talaði við Allahu Taala á þann hátt að engin átt kom þar við og enginn fær vitað hvernig, og loks Betlehem, þar sem Isa alayhis-salam fæddist; þar hefði hann iðkað salat. Síðan komu þeir að Masjid al-Aqsa í Jerúsalem.

Í Masjid al-Aqsa boraði Jibril alayhis-salam gat á klett með fingri sínum og batt Buraq þar. Sálir nokkurra hinna fyrri spámanna höfðu safnast þar saman í mannsmynd. Spámönnunum Adam, Nuh og Ibrahim (alayhimus-salam) var hverjum á eftir öðrum boðið að vera imam við salat í jama’a. Þeir báðust undan og þáðu það ekki. Jibril sagði: „Þegar þú ert viðstaddur getur enginn annar verið imam,“ og leiddi Habibullah fram.

Spámaðurinn gerðist imam spámannanna og leiddi tveggja rak’a salat. Það sem gerðist eftir það sagði hann svo frá: „Jibril (alayhis-salam) færði mér skál með drykk frá Paradís og aðra með mjólk. Ég tók mjólkina. Jibril (alayhis-salam) sagði við mig: ‚Þú valdir fitra (sælu beggja heima).‘ Síðan voru mér réttir tveir bikarar til viðbótar. Í öðrum var vatn, í hinum hunang; ég drakk af þeim báðum. Jibril sagði: ‚Hunangið er tákn þess að umma þín muni haldast allt til upprisunnar, og vatnið tákn þess að umma þín muni hreinsast af syndum sínum.‘ Síðan stigum við saman upp til himins. Jibril (alayhis-salam) knúði dyra. ‚Hver ert þú?‘ var spurt. ‚Ég er Jibril.‘ ‚Og hver er með þér?‘ ‚Það er Muhammad (alayhis-salam).‘ ‚Hefur honum verið sent (opinberun um að stíga upp til himins og boð um Mi’raj)?‘ ‚Já, það hefur verið sent,‘ sagði hann. ‚Marhaba þeim sem kominn er! Hvílíkur ágætisferðalangur er hann!‘ sögðu þeir, og dyrnar opnuðust þegar í stað, og ég stóð frammi fyrir Adam (alayhis-salam). Hann sagði við mig: ‚Marhaba,‘ og bað fyrir mér… Til hægri og vinstri við Adam alayhis-salam stóðu sálir nokkurra manna sem skuggamyndir. Í hvert sinn sem Adam alayhis-salam leit til hægri brosti hann, og í hvert sinn sem hann leit til vinstri grét hann. Jibril alayhis-salam greindi svo frá: ‚Ó Rasulallah, þessar skuggamyndir eru sálir barnanna sem koma af afkomendum Adams. Þeir sem eru til hægri eru ætlaðir Paradís, og þeir sem eru til vinstri eru ætlaðir Víti! Þegar hann lítur til hægri brosir hann, og þegar hann lítur til vinstri grætur hann!‘

„Ó þú, æðstur allra sköpunarvera! Ó ástvinur Skaparans, ó höfðingi spámannanna, ó göfugi og mikli Spámaður, uppspretta alls góðs og lind allra yfirburða! Rabb þinn sendir þér salam og kallar þig til Sín. Rístu nú upp, gerðu svo vel, og komum“ Jibril alayhis-salam

Þar sá ég marga engla. Allir stóðu þeir í qiyam, fullir auðmýktar og lotningar, og fóru með dhikr: ‚Subbuhun Quddusun Rabbul-mala’ikati war-ruh.‘ Ég spurði Jibril: ‚Er þetta tilbeiðsla þessara engla?‘ ‚Já. Frá því að þeir voru skapaðir og allt til upprisunnar standa þeir í qiyam. Biddu Haqq Taala að veita ummu þinni þessa tilbeiðslu,‘ sagði hann. Ég bað Haqq Taala um það. Hann tók bæn mína gilda. Það er qiyam í salat.

(Þar) kom ég að hópi manna. Englarnir krömdu höfuð þeirra, og þau urðu aftur eins og áður. Aftur börðu þeir þá, og aftur urðu höfuðin eins og áður. ‚Hverjir eru þetta?‘ spurði ég. ‚Þetta eru þeir sem vanræktu jumu’a og jama’a. Þeir sem framkvæmdu ekki ruku og sajda til fulls,‘ sagði hann.

Ég sá hóp manna. Þeir voru svangir og naktir. Zabaniya ráku þá á beit í Víti. ‚Hverjir eru þetta?‘ spurði ég. ‚Þetta eru þeir sem sýndu fátækum enga miskunn og greiddu ekki zakat,‘ sagði hann.

Ég kom að hópi manna. Fyrir framan þá hafði verið borinn ljúffengur matur. Við hliðina lá hræ. Þeir létu ljúffenga matinn eiga sig og átu af hræinu. ‚Hverjir eru þetta?‘ spurði ég. ‚Þetta eru þeir karlar og konur sem létu hið halal eiga sig og hneigðust að hinu haram. Þetta eru þeir sem átu haram þótt þeir ættu halal eigur,‘ sagði hann.

Ég sá (nokkra) menn sem gátu ekki lengur hreyft sig fyrir þungri byrðinni á baki sér. Í því ástandi kölluðu þeir samt til fólksins og báðu það að leggja enn meiri byrði á sig. ‚Hverjir eru þetta?‘ spurði ég. ‚Þetta eru þeir sem sviku það sem þeim var trúað fyrir. Þótt þeir hafi tekið rétt annarra halda þeir samt áfram að beita ranglæti,‘ sagði hann.

Við komum að hópi manna sem skáru hold af sjálfum sér og átu það. ‚Hverjir eru þetta?‘ spurði ég. Jibril (alayhis-salam) sagði: ‚Þetta eru þeir sem baktöluðu og báru róg milli manna.‘

Ég sá hóp manna með svört andlit og blá augu; efri varir þeirra náðu upp á enni, neðri varirnar löfðu niður á fætur, og úr munni þeirra rann blóð og gröftur. Þeim var gefið að drekka, úr bikurum af eldi, eitrað blóð og gröft sem rann frá Víti, og þeir hrinu eins og asnar. ‚Hverjir eru þetta?‘ spurði ég. ‚Þetta eru þeir sem drukku áfengi,‘ sagði hann.

Við rákumst á hóp manna sem kvaldir voru þannig að tungur þeirra höfðu verið dregnar úr höfði þeim og mynd þeirra breytt í líki hinzir (svíns). Jibril (alayhis-salam) sagði: ‚Þetta eru þeir sem báru ljúgvitni.‘

Við rákumst á aðra þjóð. Kviðir þeirra voru þrútnir og löfðu niður, litur þeirra var orðinn blár, hendur þeirra og fætur bundnar, og þeir gátu ekki risið úr stað. Ég spurði Jibril um þá. ‚Þetta eru þeir sem átu vexti,‘ sagði hann.1

Við rákumst á nokkrar konur. Andlit þeirra voru svört og augun blá. Þær höfðu verið klæddar klæðum úr eldi. Englarnir slógu þær með kylfum úr eldi. Þær æptu eins og hundar og svín. ‚Hverjar eru þetta?‘ spurði ég. Jibril sagði: ‚Þetta eru konur sem drýgðu hór og særðu eiginmenn sína.‘

Ég sá hóp manna. Þeir voru mjög fjölmennir. Þeim hafði verið varpað í fangelsi í dölum Vítis. Eldurinn brenndi þá, þeir lifnuðu aftur við, og eldurinn brenndi þá á ný. ‚Hverjir eru þetta?‘ spurði ég. ‚Þetta eru þeir sem óhlýðnuðust feðrum sínum,‘ sagði hann.

Ég kom að hópi manna. Þeir sáðu, og á augabragði óx kornið og bar ax. ‚Hverjir eru þetta?‘ spurði ég. Jibril sagði: ‚Þetta eru þeir sem tilbáðu Allahu Taala Hans vegna.‘

Ég kom að hafi. Ógerlegt er að lýsa undrum þessa hafs. Það var hvítara en mjólk og öldur þess voru sem fjöll. ‚Hvaða haf er þetta?‘ spurði ég. ‚Þetta haf heitir Haf lífsins. Þegar Haqq Taala vekur hina dauðu til lífs lætur Hann rigna úr þessu hafi. Fúnir og sundraðir líkamar lifna við og rísa úr gröfunum eins og gras sem sprettur,‘ sagði hann…

Síðan stigum við upp til annars himins. Jibril (alayhis-salam) knúði aftur dyra. Spurt var: ‚Hver ert þú?‘ ‚Ég er Jibril.‘ ‚Og hver er með þér?‘ ‚Það er Muhammad alayhis-salam.‘ ‚Hefur honum verið send opinberun og boð um Mi’raj?‘ ‚Já, það er komið,‘ sagði hann. ‚Marhaba þeim sem kominn er! Hvílíkur ágætisferðalangur er hann!‘ var sagt, og dyrnar opnuðust þegar í stað. Ég var kominn til systrasonanna Isa og Yahya ibn Zakariyya (alayhimas-salam). Þeir sögðu við mig: ‚Marhaba,‘ og báðu fyrir mér… (Isa alayhis-salam var meðalmaður á hæð, ljós og hveitibleikur á hörund.)

Ég rakst á hóp engla. Þeir stóðu í röð, og allir voru þeir í ruku. Þeir áttu sér tasbih sem var þeim einum eiginlegt. Þeir standa sífellt í ruku, lyfta ekki höfði og líta ekki upp. Jibril (alayhis-salam) sagði: ‚Þannig er tilbeiðsla þessara engla. Biddu Haqq Taala að hún hlotnist ummu þinni.‘

Ég bað. Hann tók bænina gilda og veitti ruku í salat. Síðan stigum við upp til þriðja himins. Eftir sömu spurningu og svar opnuðust dyrnar og ég var kominn til Yusufs (alayhis-salam). Ég sá að honum hafði verið gefinn helmingur allrar fegurðar. Hann sagði við mig: ‚Marhaba,‘ og bað fyrir mér…

Ég sá marga engla. Þeir voru í röðum, og allir í sajda. Frá því að þeir voru skapaðir hafa þeir verið í sajda og vegsama Allah með tasbih sem þeim einum er eiginlegt. Jibril (alayhis-salam) sagði: ‚Þannig er tilbeiðsla þessara engla. Biddu Allahu Taala að gera ummu þinni þetta verk auðvelt.‘ Ég bað Haqq Taala um það. Hann tók bænina gilda og veitti ykkur hana í salat.

Ég kom til fjórða himins. Hann hafði dyr úr nur, gerðar úr hreinu silfri. Á þær hafði verið settur lás úr nur. Á lásnum var ritað: ‚La ilaha illallah Muhammadun Rasulullah.‘ Eftir sömu spurningu og svar var ég kominn til Idris (alayhis-salam). Hann sagði við mig: ‚Marhaba,‘ og bað fyrir mér. Allahu Taala hefur sagt um hann (að merkingu til): ‚Vér hófum hann upp á háan stað.‘2

Ég sá engil. Hann sat á hásæti, harmþrunginn og hryggur. Umhverfis hann voru svo margir englar að Janab al-Haqq einn veit tölu þeirra. Honum til hægri handar sá ég nurani engla. Þeir voru grænklæddir og ilmuðu dásamlega. Hver þeirra var svo fagur að ekki var unnt að horfa framan í þá. Honum til vinstri handar voru englar sem spúðu eldi úr munni sér. Fyrir framan þá lágu spjót og svipur úr eldi. Augu þeirra voru slík að enginn hafði þrek til að horfa á þau. Engillinn sem sat í hásætinu hafði augu frá hvirfli til ilja. Hann horfði sífellt í bókina sem lá fyrir framan hann og leit ekki af henni eitt augnablik. Fyrir framan hann stóð tré. Á hvert lauf þess var ritað nafn manns. Fyrir framan hann var einnig eitthvað sem líktist skál. Ýmist tók hann eitthvað úr henni með hægri hendi og fékk það nurani englunum sér til hægri, ýmist tók hann eitthvað með vinstri hendi og fékk það zulmani englunum sér til vinstri. Þegar ég leit á (þennan) engil kom ótti í hjarta mitt. Ég sagði við Jibril: ‚Hver er þessi engill?‘ ‚Það er Azra’il. Enginn hefur þrek til að líta andlit hans,‘ sagði hann. Hann gekk til hans og sagði: ‚Ó Azra’il!

„‚Marhaba þeim sem kominn er! Hvílíkur ágætisferðalangur er hann!‘ sögðu þeir, og dyrnar opnuðust þegar í stað, og ég stóð frammi fyrir Adam (alayhis-salam)“ Hadith sharif

Þetta er Spámaður hinna síðustu tíma, habib Allahu Taala, ástvinur Hans.‘ Azra’il (alayhis-salam) lyfti höfði og brosti. Hann reis á fætur, sýndi mér virðingu og sagði: ‚Marhaba! Haqq Taala hefur engan skapað sem er göfugri en þú. Umma þín er einnig öllum öðrum ummum æðri. Ég ber meiri umhyggju fyrir ummu þinni en feður hennar og mæður.‘ ‚Ég á bón til þín. Umma mín er veikburða. Farðu mildum höndum um þau. Taktu sálir þeirra með nærgætni,‘ sagði ég. ‚Við Allahu Taala, sem sendi þig sem síðasta spámanninn og gerði þig að habib Sínum: sjötíu sinnum á nóttu og degi býður Allahu Taala:

‚Taktu sálir ummu Muhammads með mildi og léttleika og annastu mál þeirra af gæsku.‘ Þess vegna sýni ég ummu þinni meiri umhyggju en mæður hennar og feður,‘ sagði hann. Síðan stigum við upp til fimmta himins, og þar hittum við Harun3 (alayhis-salam). Hann sagði við mig: ‚Marhaba,‘ og bað mér góðrar bænar. Ég sá tilbeiðslu englanna á fimmta himni. Allir stóðu þeir uppréttir og horfðu á tær sér; aldrei litu þeir annað og fóru hárri röddu með tasbih. Ég spurði Jibril (alayhis-salam): ‚Er tilbeiðsla þessara engla svona?‘ ‚Já, biddu Haqq Taala að veita ummu þinni þessa tilbeiðslu,‘ sagði hann. Ég bað. Janab al-Haqq veitti hana. Síðan stigum við upp til sjötta himins. Þar hittum við Musa (alayhis-salam). Hann sagði við mig: ‚Marhaba,‘ og bað mér góðrar bænar.

Síðan stigum við upp til sjöunda himins. Eftir sömu spurningu og svar fann ég Ibrahim (alayhis-salam), þar sem hann hallaði baki að Bayt al-Ma’mur. Það er sá Bayt al-Ma’mur sem sjötíu þúsund englar ganga inn í á hverjum degi (og röðin kemur aldrei aftur að þeim). Ég heilsaði Ibrahim (alayhis-salam) með salam. Hann tók undir salam mitt. ‚Marhaba, salih spámaður, salih sonur,‘ sagði hann. (Síðan sagði hann:) ‚Ó Muhammad! Jarðvegur Paradísar er afar fíngerður og moldin hrein. Segðu ummu þinni að gróðursetja þar mörg tré.‘ ‚Hvernig eru tré gróðursett í Paradís?‘ spurði ég. ‚Með því að fara með tasbih: „La hawla wa la quwwata illa billah“‘ (en samkvæmt annarri frásögn: ‚„Subhanallahi wal-hamdu lillahi wa la ilaha illallahu wallahu akbar“‘), sagði hann. (Jibril alayhis-salam) fór síðan með mig til Sidrat al-Muntaha. Rætur Sidrat al-Muntaha voru á sjötta himni, stofn hennar og greinar ofar sjöunda himni; laufin voru eins og fílseyru og ávextirnir eins og turnar.4 Það er sem tré sem skyggir á alla himnana og Paradís með skugga sínum. Þegar nur hátignar og mikilleiks Allahu Taala birtist á því klæddist það litum og skreyttist rúbínum, smaragði og öðrum slíkum gimsteinum, og það varð svo fagurt að engin af þeim sköpunarverum sem Allahu Taala hefur skapað getur lýst fegurð þess.

Jibril (alayhis-salam) fylgdi mér lengra en Sidrat al-Muntaha og kvaddi mig. Ég sagði: ‚Ó Jibril! Skilur þú mig eftir einan?‘ Jibril (alayhis-salam) komst í mikla angist. Hann tók að skjálfa af ótta við hátign Haqq Taala og sagði: ‚Ó Muhammad! Ef ég stíg eitt skref (enn) mun ég farast fyrir mikilleik Allahu Taala. Öll vera mín mun brenna og verða að engu.‘“

Höfðingi heimanna hafði komið hingað ásamt Jibril alayhis-salam. Hér sýndi Jibril alayhis-salam Rasulullah sig í þeirri mynd sem hann var skapaður í: sex hundruð þúsund vængir hans breiddust út, og af hverjum væng stráðust perlur og rúbínar.

Síðan kom grænt teppi úr Paradís sem hét Rafraf og ljómaði bjartar en sólin. Það var án afláts önnum kafið við dhikr Allahu Taala, og hljómur tasbih fyllti þann heim sem það var í. Það heilsaði Spámanninum með salam. Rasulullah settist á Rafraf. Á augabragði stigu þeir upp í miklar hæðir og fóru í gegnum sjötíu þúsund tjöld sem nefnast hijab. Langt var á milli hvers hijab. Við hvert tjald stóðu englar sem gegndu þar störfum. Rafraf bar Spámanninn í gegnum tjöldin, eitt af öðru. Þannig fóru þeir yfir heima Kursi, Arsh og sálnanna. Í hvert sinn sem Habib al-akram og Nabi al-muhtaram sall-Allahu alayhi wa sallam fór í gegnum tjald heyrði hann boð: „Óttastu ekki, ó Muhammad! Komdu nær, komdu nær!“ Svo nærri kom hann að hann náði stiginu Qaba Qawsayn. Á þann hátt sem ekki verður vitað, ekki skilið og ekki lýst náði hann þeim hæðum sem Allahu Taala vildi. Án staðar, án tíma, án áttar og án hvernigs átti ru’ya sér stað, það er að segja hann sá Allahu Taala. Án augna, án eyrna, án milliliðs og án meðalgöngu talaði hann við Rabb sinn. Hann hlaut velgjörðir sem engin sköpunarvera getur vitað um né skilið.

Hazrat Imam Rabbani segir í Maktubat sínu: „Sá Höfðingi alayhis-salatu was-salam sá ekki Rabb sinn í þessum heimi Mi’raj-nóttina. Hann sá Hann í eftirlífinu. Því að þessa nótt gekk Rasul alayhis-salam út fyrir hring tíma og rúms. Hann fann augnablik sem hvorki á sér upphaf né endi. Hann sá upphafið og endinn sem einn punkt. Þá nótt sá hann hvernig þeir sem fara munu til Paradísar ganga inn í Paradís, þúsundum ára síðar, og hvernig þeir eru í Paradís. Sú sýn á þessu stigi er ekki sýn í þessum heimi. Hún er sýn eftirlífsins.“

Þegar Spámanninum var boðið: „Lofaðu Rabb þinn!“ sagði hann þegar í stað: „At-tahiyyatu lillahi was-salawatu wat-tayyibat“ (það er að segja: allt lof, öll vegsömun og öll dýrð með öllum tungum, öll þjónusta og öll hlýðni sem innt er af hendi með líkamanum, og öll góðverk og velgjörðir sem gerð eru með eignum, tilheyri Allahu Taala).

„Haqq Taala hefur engan skapað sem er göfugri en þú. Umma þín er einnig öllum öðrum ummum æðri“ Azra’il alayhis-salam

Fyrst heilsaði Allahu Taala Habib Sínum, án augna, án eyrna, án milliliðs og án staðar, með orðunum: „As-salamu alayka ayyuhan-nabiyyu wa rahmatullahi wa barakatuh“ (Ó Rasul Minn! Salam Mitt, blessun Mín og miskunn Mín sé yfir þér). Spámaðurinn svaraði: „As-salamu alayna wa ala ibadillahis-salihin“ (Ó Rabb minn! Salam sé einnig yfir okkur og salih þjónum Þínum).

Englarnir sem heyrðu þetta sögðu allir einum rómi: „Ash-hadu an la ilaha illallah wa ash-hadu anna Muhammadan abduhu wa rasuluh“ (Ég veit og trúi, eins og ég hefði séð það með eigin augum, að enginn guð er til sem tilbeiðslu er verður nema Allahu Taala, og að Muhammad alayhis-salam er þjónn Hans og rasul).

Þegar Spámaðurinn sagði: „As-salamu alayna…“ sagði Allahu Taala: „Ó Habib Minn! Hér er enginn nema við tveir. Hvers vegna sagðir þú alayna (yfir okkur)?“ Rasulullah svaraði:

„Ó Ilahi! Að vísu eru líkamar ummu minnar ekki hjá mér. En sálir þeirra eru hjá mér. Umhyggjusamt augnaráð mitt og óskipt athygli eru ekki fjarri þeim. Þú heilsaðir mér og fjarlægðir mig frá öllu illu. Hvernig ætti ég að svipta fátæka og þjakaða ummu mína, sem hreppa mun fitna hinna síðustu tíma, þessum mikla sóma og velgjörð? Hvernig ætti ég að meina þeim hlut í slíkri velgjörð?“

Allahu Taala sagði: „Ó Habib Minn! Í nótt ert þú gestur Minn. Bið þú Mig, hvers óskar þú?“ Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: „Ég óska ummu minnar (ó Rabb minn!).“

Samkvæmt frásögn endurtók Haqq Taala þessa spurningu sjö hundruð sinnum. Rasulullah gaf í öll skiptin sama svar: „Ég óska ummu minnar.“ Þegar Allahu Taala sagði: „Þú óskar alltaf ummu þinnar,“ bað hann: „Ó Rabb minn! Ég er sá sem biður, Þú ert sá sem gefur. Gef mér alla ummu mína.“ Janab al-Haqq sagði: „Ef Ég gef þér alla ummu þína í nótt verður miskunn Mín og vegsemd þín ekki augljós. Einn hluta hennar hef Ég gefið þér í nótt. Tveimur hlutum hef Ég frestað. Á upprisudeginum skalt þú biðja og Ég mun fyrirgefa, svo að miskunn Mín og vegsemd þín (heiður þinn) verði öllum ljós.“

Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam sagði í einum hadith sharif sínum: „Þá nótt (Mi’raj-nóttina) bað ég Allahu Taala að fela mér reikningsskil allrar ummu minnar. Haqq Taala sagði: ‚Ó Muhammad! Það sem þú ætlar þér með þessu er að enginn komist að yfirsjónum ummu þinnar. En það sem Ég vil er þetta: þú ert miskunnsamur spámaður; yfirsjónir þeirra og ljót verk skulu ekki aðeins vera hulin ókunnugum, heldur einnig þér. Ó Muhammad! Þú ert leiðsögumaður þeirra. Ég er Rabb þeirra. Þú hefur nýlega séð þá. Ég hef horft á þá frá upphafslausri eilífð til endalausrar eilífðar og horfi á þá. Ó Muhammad! Elskaði Ég ekki að ræða við ummu þína myndi Ég ekki kalla hana til reikningsskila á upprisudeginum. Ég myndi ekki spyrja um neina synd þeirra, hvorki stóra né smáa.‘“

„Allahu Taala sagði: ‚Ó Muhammad! Opnaðu blessuð augu þín og líttu undir fætur þína.‘ Ég leit og sá handfylli af mold. Haqq Taala sagði: ‚Allt sem til er, er moldin undir fótum þínum. Færðir þú þessa mold Mína fyrir hinn Kæra? Mér er auðveldara að fyrirgefa ummu þinni en að fyrirgefa rykið sem loðir við klæðafald vinar.‘“

Ummu þína hef Ég gefið þér, ó Habib!
Paradís Mína hef Ég ætlað þeim.
Ó Habib Minn, hvað var það sem þú baðst um?
Baðstu þá fyrir handfylli af mold?

Spámaðurinn sagði í einum hadith sharif sínum: „Ég spurði Haqq Taala margra spurninga. Ég heyrði svör Hans. Ég iðraðist þess að hafa spurt. (Sumar þeirra eru þessar:)

‚Ó Rabb minn! Þú gafst Jibril sex hundruð þúsund vængi. Hver er velgjörð Þín við mig á móti því?‘ Haqq Taala sagði: ‚Eitt hár þitt er Mér kærara en sex hundruð þúsund vængir Jibrils. Vegna eins hárs þíns mun Ég á upprisudeginum gefa frelsi þúsundum óhlýðinna syndara. Ó Muhammad! Breiði Jibril út vængi sína fylla þeir allt milli austurs og vesturs. Berir þú fram árnaðarorð, og væri allt milli austurs og vesturs fullt af óhlýðnum, myndi Ég gefa þér þá alla.‘ Ég sagði: ‚Þú lést englana falla fram í sajda fyrir Adam (alayhis-salam), föður mínum. Hver er sómi Þinn við mig á móti því?‘

Haqq Taala sagði: ‚Að englarnir féllu fram fyrir Adam var vegna þess að nur þinn var á enni hans. Ó Muhammad! Ég hef gefið þér það sem því er æðra. Nafn þitt setti Ég nærri nafni Mínu og ritaði það á Arsh al-a’la. Þá hafði Adam ekki verið skapaður; hvorki nafn hans né merki var til. Nafn þitt ritaði Ég á dyr himnanna, á hijab-tjöldin, á dyr Paradísanna, á hallirnar og trén, alls staðar í Paradís. Í Paradís var ekkert á sem ekki var ritað: „La ilaha illallah Muhammadun Rasulullah“. Þetta stig er æðra því stigi sem Adam var veitt.‘

Fyrst Ég elska þig, ó þú göfugi,
Eru þá ekki báðir heimarnir þínir, ó þú ljúfi?
Veru þína hef Ég gert að spegli Veru Minnar,
Nafn þitt ritaði Ég ásamt nafni Mínu.

‚Ó Rabb minn! Þú gafst Nuh (alayhis-salam) örk. Hvað hefur Þú veitt mér á móti því?‘ Hann sagði: ‚Ég gaf þér Buraq og lét þig ná á einni nóttu frá jörðinni upp til Arsh. Þú sást Paradís og Víti. Og ummu þinni hef Ég gefið moskur, svo að á upprisudeginum stígur umma þín um borð í þessar moskur eins og menn stíga um borð í skip, fer yfir Sirat á því andartaki sem tekur að opna og loka augunum og bjargast frá Víti.‘ ‚Ó Rabb minn! Þú sendir sonum Isra’ils niður manna og fuglakjöt líkt kornhænum.‘ Haqq Taala sagði: ‚Þér og ummu þinni hef Ég veitt velgjörðir þessa heims og hins. Mynd sona Isra’ils breytti Ég úr mannsmynd í líki bjarnar, apa og svíns. Engum af ummu þinni hef Ég gert þetta. Jafnvel þótt þeir ynnu sömu verk og hinir hef Ég ekki talið þeim hæfa þessa ógæfu. Ó Muhammad! Ég hef gefið þér súru sem engin súra er lík í Tawrat né Injil. Sú súra er súra al-Fatiha. Hver sem les þá súru, líkami hans verður Víti haram. Refsingu móður hans og föður létti Ég. Ó Muhammad! Engan hef Ég skapað akram (dýrmætari, æðri, göfugri) en þig. Þér og ummu þinni hef Ég gert fimmtíu salat að fard á nóttu og degi.

„Þá nótt (Mi’raj-nóttina) bað ég Allahu Taala að fela mér reikningsskil allrar ummu minnar“ Hadith sharif

Ó Muhammad! Hver sem viðurkennir einingu Mína og tengir ekki félaga við Mig, Paradís er þeirra. Þeim af ummu þinni sem þannig eru hef Ég gert Víti haram. Miskunn Mín við ummu þína hefur borið reiði Mína ofurliði.

Ó Muhammad! Hjá Mér ert þú akram allra sköpunarvera og göfugastur. Á upprisudeginum mun Ég sýna þér svo mikinn sóma að allur heimurinn mun undrast. Ó Habib Minn! Meðan þú ert ekki genginn inn í Paradís er öðrum spámönnum og ummum þeirra bannað að ganga inn. Meðan umma þín er ekki gengin inn gengur engin önnur umma inn. Ó Muhammad! Viltu sjá hvað Ég hef búið þér og ummu þinni?‘ ‚Það vil ég, ó Rabb minn!‘ sagði ég. Hann ávarpaði Israfil og sagði: ‚Ó Israfil! Segðu Jibril, þjóni Mínum, trúnaðarmanni Mínum og sendiboða Mínum, að fara með Habib Minn til Paradísar og sýna honum allt sem Ég hef búið í Paradís handa Habib Mínum og ummu hans, svo að blessaður hugur hans losni við áhyggjur.‘“

Höfðingi heimanna, ástkæri Spámaðurinn okkar, kom ásamt Israfil alayhis-salam til Jibrils alayhis-salam. Til að framfylgja boði Allahu Taala fór Jibril alayhis-salam með Spámanninn sall-Allahu alayhi wa sallam til Paradísar. Englar biðu með bakka í höndum; annar var fullur af hulla-klæðum, hinn af nur. Jibril alayhis-salam sagði: „Ó Rasulallah! Þessir englar voru skapaðir áttatíu þúsund árum á undan Adam alayhis-salam. Á þessum stað bíða þeir þess óþreyjufullir að strá því sem á bökkunum er yfir þig og ummu þína. Á upprisudeginum, þegar göfuga persóna þín og umma þín stíga fæti á þröskuld Paradísar að boði Allahu Taala, munu þessir englar strá gimsteinunum á bökkunum yfir ykkur.“ Engillinn Ridwan, sem gegnir störfum í Paradís, tók á móti þeim. Hann flutti Spámanninum fagnaðartíðindi og sagði: „Haqq Taala hefur skipt Paradís í þrjá hluta til að gefa ummu þinni tvo þeirra og ummum hinna spámannanna einn,“ og leiddi hann um alla Paradís. Habib al-akram sagði: „Ég sá fljót mitt í Paradís.

Það rennur ofar Arsh. Úr einum stað sprettur vatn, mjólk, khamr og hunang. Aldrei blandast það saman. Bakki fljótsins var úr krýsólíti. Steinarnir í því voru gimsteinar, leðjan ambra og grösin saffran. Umhverfis það höfðu verið settir silfurbikarar, fleiri en stjörnurnar á himninum. Allt í kringum það voru fuglar með háls eins og úlfaldaháls. Hver sem etur af kjöti þeirra og drekkur af fljótinu hlýtur velþóknun Haqq Taala. Ég spurði Jibril: ‚Hvaða fljót er þetta?‘ ‚Það er Kawthar. Haqq Taala hefur gefið þér það. Úr þessu Kawthar renna vötn til aldingarðanna í Paradísunum átta,‘ sagði hann. Á bökkum fljótsins sá ég tjöld. Öll voru þau úr perlum og rúbínum. Ég spurði Jibril um þau. ‚Það eru bústaðir eiginkvenna þinna,‘ sagði hann. Í þessum tjöldum sá ég huri-meyjar. Andlit þeirra ljómuðu eins og sólin, og allar sungu þær hárri röddu margvísleg fögur lög. Þær sögðu: ‚Við erum glaðar og kátar. Aldrei kemur nein sorg yfir okkur.

Við erum skartbúnar og aldrei naktar. Við erum ungar og eldumst aldrei. Við erum ljúfar í lund og reiðumst aldrei. Við erum ætíð svona og deyjum aldrei.‘ Lög þeirra og raddir ná til halla og trjáa sælunnar og fylla allt. Svo fagrar raddir eiga þær að kæmu þessi lög í heiminn væri hvorki dauði né þjáning í heiminum. Jibril sagði: ‚Viltu sjá andlit þeirra?‘ ‚Það vil ég,‘ sagði ég. Hann opnaði dyr á tjaldi. Ég leit inn. Svo fagrar myndir sá ég að þótt ég lýsti fegurð þeirra alla ævi entist mér ekki tíminn. Andlit þeirra voru hvítari en mjólk, kinnarnar rauðari en rúbín og bjartari en sólin. Hörund þeirra var mýkra en silki og lýsandi sem tunglið, og ilmur þeirra ljúfari en moskus. Hár þeirra var kolsvart; sumra fléttað, sumra uppsett og sumra slegið, svo að þegar þær sátu lá það um þær eins og tjald, og þegar þær risu náði það niður á fætur. Fyrir framan hverja þeirra stóð þjónustustúlka. Jibril sagði: ‚Þær eru handa ummu þinni.‘“

Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: „Ég sá víngarða og aldingarða Paradísanna átta og hvers kyns velgjörðir þeirra. Þá kom mér í hug að ég vildi einnig sjá Víti og stig þess. Jibril tók í hönd mína og fór með mig til Maliks, mesta engilsins í Víti. (Ó Malik! Hazrat Muhammad vill sjá staði óvinanna í Víti. Sýndu honum Víti,) sagði hann.“ Þegar Malik svipti hulunni af Víti tók Víti að sjóða og þrútna svo að Spámaðurinn (alayhis-salatu was-salam) sá með fullri vissu hvernig Víti grípur allt og brennir það á augabragði, sá kvalir þorstans í Víti, hlekki refsingarinnar, höggorma og sporðdreka refsingarinnar og sumar aðrar refsingar þar.

„Malik opnaði lög Vítis. Ég sá lögin sjö (öll). Sjöunda lagið nefnist Hawiya. Refsingin þar var margfalt þyngri en í hinum lögunum. Ég spurði Malik: ‚Hvaða flokki manna er refsað í þessu lagi?‘ Malik sagði: ‚Þar er Faraó og Qarun refsað og munafiqunum í ummu þinni.‘ Sjötta lagið er Laza. Þar er mushrikunum (þeim sem enga trú hafa) refsað. Fimmta lagið er Hutama. Þar er þeim refsað sem tilbiðja eld og naut og búddatrúarmönnum.

Fjórða lagið er Jahim. Þar er þeim refsað sem tilbiðja sólina og stjörnurnar. Þriðja lagið er Saqar. Þar er kristnum mönnum refsað. Annað lagið er Sa’ir. Þar er gyðingum refsað. Fyrsta lagið er Jahannam. Refsingin þar var minni en í hinum lögunum. (Samt) sá ég þar sjötíu þúsund höf af eldi. Hvert haf var svo stórt að ef jörðunum og himnunum væri varpað í eitt þeirra og engli boðið að leita, fyndi hann þau ekki þótt hann leitaði í þúsund ár. Zabaniya (englarnir sem gegna störfum í Víti) voru svo ógurlegir að ef einn þeirra legði jarðirnar og himnana í annað munnvikið sæist það alls ekki. Höfin ólguðu og frá þeim bárust skelfileg hljóð. Bærist ögn af því hljóði til heimsins myndi allt sem lífsanda dregur farast.

‚Fyrir hvaða flokk er þetta lag?‘ spurði ég. Malik svaraði ekki. Ég spurði aftur. Hann þagði… Jibril sagði við Malik: ‚Hann bíður svars frá þér.‘ Hann baðst afsökunar og sagði: ‚Virtu mér það til vorkunnar.‘ Ég sagði: ‚Hvað sem það er, svaraðu, svo að unnt sé að gera ráðstafanir í dag.‘ Malik sagði: ‚Ó Rasulallah! Það er fyrir hina óhlýðnu í ummu þinni; gefðu þeim heilræði, svo að þeir verji sig gegn þessum skelfilega stað og forðist það sem draga mun líkama þeirra í slíka refsingu. Þann dag sýni ég hinum óhlýðnu enga miskunn. Hvorki gráskeggjuðum öldungum þeirra né ungmennum þeirra sýni ég meðaumkun.‘“

„Mi’raj er þar sem skynsemin endar og trúin hefst“ Hadith sharif

Höfðingi heimanna tók að gráta. Hann tók vefjarhöttinn af blessuðu höfði sínu og tók að bera fram árnaðarorð og grátbæna (Allahu Taala). Hann sagði að umma sín væri veikburða og myndi ekki þola slíka refsingu, og grét svo mjög að Jibril alayhis-salam og allir englarnir grétu með honum. Þá kom ávarp frá Allahu Taala: „Ó Habib Minn! Virðing þín og gildi eru mikil hjá Mér, og bæn þín hefur verið tekin gild. Vertu rór. Ég hef látið þig ná ósk þinni. Ég mun veita þér slíkt stig að Ég fyrirgef fyrir árnaðarorð þín fjölda óhlýðinna, uns þú segir: Nóg. Ó Habib Minn! Hver sem heldur boð Mín bjargast frá refsingu og hegningu, hlýtur miskunn Mína og öðlast þann heiður að sjá Mig í Paradís. Þér og ummu þinni hef Ég gert fimmtíu salat að fard á nóttu og degi.“

Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam hélt áfram og sagði: „(Eftir) það stig náði ég til Arsh. Ég fór um himnana og kom að stiginu þar sem Musa (alayhis-salam) var. Hann spurði mig: ‚Hvað hefur Haqq Taala gert að fard fyrir þig og ummu þína?‘ Ég sagði: ‚Hann hefur gert mér að fard að fimmtíu salat skuli iðkuð á hverjum degi og hverri nóttu.‘ ‚Snúðu aftur til Rabbs þíns og biddu Hann að létta það nokkuð. Því að umma þín mun ekki rísa undir þessu. Ég hef reynt syni Isra’ils og prófað þá,‘ sagði hann. Þá sneri ég aftur til Rabbs míns og sagði: ‚Ó Rabb minn! Léttu (þetta boð) nokkuð af ummu minni!‘ Þá dró Hann aðeins fimm frá fimmtíu. Ég sneri aftur til Musa (alayhis-salam) og sagði: (Hann dró fimm frá.) Hann sagði: ‚Snúðu aftur til Rabbs þíns! Biddu Hann að létta það enn nokkuð. Því að umma þín mun ekki rísa undir þessu.‘ Þannig gekk ég fram og aftur milli Musa (alayhis-salam) og Rabbs míns, og loks sagði Allahu Taala: ‚Ég hef fækkað þessu salat í fimm. Fyrir hvert salat er tíföld umbun. Þannig verða þau á endanum aftur fimmtíu. Því að hver sem ætlar sér að vinna góðverk en kemur því ekki í verk fær skráða eina umbun; en vinni hann það eru honum skráðar fullar tíu umbanir fyrir eitt. En ætli hann sér að drýgja synd og drýgi hana ekki er ekkert skráð. Drýgi hann hana er hún aðeins færð til bókar sem ein synd.‘ Síðan steig ég niður til Musa (alayhis-salam) og sagði honum hvernig komið var. Aftur sagði hann: ‚Snúðu aftur og biddu Hann að létta það enn nokkuð.‘ Þá sagði ég við hann: ‚Ég hef ákallað Rabb minn svo oft að nú fyrirverð ég mig.‘“5 Þannig huggaði Allahu Taala blessað hjarta ástkæra Spámannsins okkar, sem sært var af þeim þrengingum sem hann hafði mátt þola. Hann veitti honum velgjörðir sem Hann hefur engri annarri sköpunarveru Sinni veitt og enginn fær vitað um né skilið.

Kom hingað, þú sem brennur í eldi ástarinnar,
Þú sem telur sjálfan þig elskhuga Ástvinarins.
Kom og hlýð á Mi’raj þessa Konungs, skýrt og greinilega,
Sértu elskhugi, hik þá ekki, brenn í eldi ástarinnar.
Það var aðfaranótt mánudags, fréttin er sönn,
Sú nótt var víst Laylat al-Qadr.
Hann, sem gæfan var konungleg og tignin há,
Var þá nótt í húsi Umm Hani.
Enginn sem á undan kom öðlaðist þessa sæld,
Enginn hlaut þessa upphafningu.
Því að hann sá allt og hélt lengra,
Hann komst alla leið að hinni upphöfnu Návist.
Dhul-Jalal, sem hafinn er yfir áttirnar sex,
Sýndi honum fegurð Sína, án hvernigs og án magns.
Hann sá Rabb al-Izza opinskátt,
Þannig mun umma hans sjá Hann í eftirlífinu.
Þú sem fórst í Mi’raj og barst fram bæn þína,
Mi’raj ummu þinnar hef Ég gert að salat.

„Ó Habib Minn! Hver sem heldur boð Mín bjargast frá refsingu og hegningu, hlýtur miskunn Mína og öðlast þann heiður að sjá Mig í Paradís“ Hadith qudsi