SOLDÁN ALHEIMSINS, SPÁMAÐURINN

Sköpun hins blessaða nurs hans

Á undan öllu, það er að segja áður en Hann skapaði nokkurn hlut, skapaði Allahu Taala hinn blessaða nur ástkæra Spámannsins okkar, Muhammads alayhis-salam. Flestir fræðimanna okkar í tafsir og hadith hafa kunngjört: „Janab al-Haqq skapaði af Sínum eigin nur fíngerðan og mikilfenglegan kjarna (jawhar) og lét af honum allan alheiminn verða til í réttri röð. Þessi kjarni nefnist ‚Nur Muhammadi‘. Upphaf og uppruni allra sálna og líkama er þessi kjarni.“

„Ef þín hefði ekki notið við, ef þín hefði ekki notið við, hefði Ég ekki skapað sköpunarverurnar!“ Hadith qudsi

Dag einn spurði Jabir ibn Abdullah, einn af Sahaba: „Ó Rasulallah! Hvað skapaði Allahu Taala á undan öllu öðru?“ Rasulullah svaraði: „Á undan öllu skapaði Hann af Sínum eigin nur nur Spámanns þíns, það er að segja nur minn. Á þeim tíma var hvorki til Lawh né Qalam, hvorki Paradís né Víti, hvorki engill né himnar (samawat), jörð (ard), sól, tungl, menn né jinnar.“

Þegar hjarta og göfugur líkami Adams alayhis-salam voru skapaðir, var Nur Muhammadi komið fyrir milli augabrúna hans. Þegar honum var gefin sálin, varð Adam alayhis-salam þess var að á enni hans var nur sem ljómaði eins og morgunstjarnan.

Þegar Adam alayhis-salam var skapaður, skildi hann af innblæstri að Janab al-Haqq ávarpaði hann sem Abu Muhammad, það er að segja föður Muhammads. Þegar Adam spurði: „Ó Rabb minn! Hvers vegna gafst Þú mér kunya-nafnið Abu Muhammad?“, sagði Allahu Taala við hann: „Ó Adam! Lyftu höfði þínu!“ Adam alayhis-salam lyfti höfði sínu og leit upp: á Arsh al-a’la5 sá hann nafn ástkæra Spámannsins okkar (sall-Allahu alayhi wa sallam), ritað með nur – nafnið Ahmad. Þá spurði hann: „Ó Rabb minn! Hver er þetta?“ Allahu Taala sagði: „Þetta er spámaður af afkomendum þínum. Nafn hans er Ahmad á himnum og Muhammad á jörðu. Hefði hans ekki notið við, hefði Ég ekki skapað þig. Ekki heldur hefði Ég skapað jörðina og himnana.“6

Nur hans flyst frá hreinum ennum á hrein enni

Þegar Adam alayhis-salam var skapaður, var hinum göfuga nur ástkæra Spámannsins okkar, Muhammads alayhis-salam, komið fyrir á enni hans. Sá nur tók að ljóma þar. Eins og greint er frá í „Tafsir Mazhari“ fluttist hann frá Adam alayhis-salam um hreina feður og hreinar mæður, uns hann barst til Spámannsins. Allahu Taala kunngjörði þetta í göfugu versi7 að merkingu til á þessa leið:

„Þú, það er að segja nur þinn, fluttist sífellt frá þeim sem falla fram í sajda til þeirra sem falla fram, uns hann barst til þín.“8

Í hadith sharif var sagt: „Allahu Taala skapaði mennina. Mig lét Hann verða til af besta hluta mannanna. Síðan valdi Hann hinn besta af þessum hlutum (í Arabíu). Mig lét Hann verða til af honum. Síðan valdi Hann hið besta af húsunum, af fjölskyldunum, og lét mig fæðast í heiminn af því. Þess vegna eru sál mín og líkami best allra sköpunarvera. Ætt mín, forfeður mínir, eru bestir manna.“

Í öðrum hadith sharif var sagt: „Allahu Taala skapaði alla hluti úr engu. Af öllum hlutum elskaði Hann mennina og gaf þeim gildi; af mönnunum setti Hann þá sem Hann valdi niður í Arabíu. Meðal hinna útvöldu í Arabíu valdi Hann mig. Hann setti mig á hverjum tíma meðal hinna útvöldu, hinna bestu manna. Þeir sem elska í Arabíu þá sem tengdir eru mér, elska þá mín vegna. Þeir sem sýna þeim fjandskap, hafa sýnt mér fjandskap.“

Þegar Haqq Taala hafði skapað Adam,
Prýddi Hann með Adam allan þennan heim.
Englarnir féllu fram í sajda fyrir Adam,
Og margar gjafir veitti honum Hinn mildi.
Á enni hans lagði Hann nur Mustafa
Og sagði: „Vit þú, þetta er nur Habibs Míns.“
Sá nur tók sér bústað á enni hans
Og dvaldist þar með honum langa hríð.
Síðan fluttist hann, vit það, á enni Hawwu
Og dvaldist þar einnig marga mánuði og ár.
Shith fæddist – til hans fluttist þessi nur,
Á enni hans birtist nurinn í ljóma sínum.
Hann barst til Ibrahims og einnig Ismails,
Segði ég frá hinu, yrði sagan of löng.
Þannig fluttist hann, sem hlekkir í keðju, órofinn,
Sífellt áfram, uns hann kom til Mustafa.
Þegar hann kom, sem er miskunn handa heimunum,
Fór nurinn til hans og fann hjá honum hvíld.
Viljið þið bjargast frá eldinum,
Farið þá með salawat af ást og brennandi þrá!

„Þú, það er að segja nur þinn, fluttist sífellt frá þeim sem falla fram í sajda til þeirra sem falla fram, uns hann barst til þín“ Shu’ara: 219

Þar sem Adam alayhis-salam, fyrsti maðurinn sem skapaður var, bar í sér ögn Muhammads alayhis-salam, ljómaði nur Spámannsins á enni hans. Þessi ögn fluttist til hazrat Hawwu, frá henni til Shiths alayhis-salam, og þannig frá hreinum körlum til hreinna kvenna og frá hreinum konum til hreinna karla. Nur Muhammads alayhis-salam fluttist einnig ásamt ögninni frá hreinum ennum á hrein enni. Í hvert sinn sem englarnir litu á andlit Adams alayhis-salam sáu þeir á enni hans nur Muhammads alayhis-salam og báðu um fyrirgefningu honum til handa (gerðu istighfar).

Þegar komið var að andláti Adams alayhis-salam, sagði hann við son sinn Shith alayhis-salam: „Barnið mitt! Þessi nur sem ljómar á enni þínu er nur síðasta Spámannsins, Muhammads alayhis-salam. Fel hann aðeins trúuðum, skírlífum og hreinum konum, og legðu syni þínum hið sama ríkt á hjarta sem hinstu ósk þína!“

Allt fram að Muhammad alayhis-salam lögðu allir feður sonum sínum þessa hinstu ósk á hjarta. Allir uppfylltu þeir hana og kvæntust göfugustu og best uppöldu stúlkunum. Um hrein enni karla og kvenna barst nurinn til síns raunverulega eiganda. Þegar einhver af forfeðrum Rasulullah átti tvo syni, eða þegar ættbálkur klofnaði í tvær greinar, var nur Spámanns okkar, Muhammads alayhis-salam, ætíð þeim megin sem göfugri og betri var. Á hverri öld þekktist á nurnum í andliti hans hver forfaðir hans var. Til var útvalin ætt sem bar nur hans; á hverri öld var andlit þess manns af þessari ætt sérlega fagurt og fullt af nur. Fyrir þennan nur skar hann sig úr meðal bræðra sinna, og ættbálkurinn sem hann tilheyrði stóð ofar og var göfugri en aðrir ættbálkar.9

Spámaðurinn sagði í hadith sharif: „Enginn forfeðra minna drýgði hór. Allahu Taala leiddi mig í heiminn af hreinum, góðum feðrum og hreinum mæðrum. Ef einhver forfeðra minna átti tvo syni, var ég í hinum besta og ágætasta þeirra.“ Þessi nur, sem frá Adam alayhis-salam hafði gengið frá kynslóð til kynslóðar, barst til Taruhs, frá honum til sonar hans Ibrahims alayhis-salam og síðan til sonar hans Ismails alayhis-salam. Nurinn, sem einnig ljómaði á enni hans eins og sólin, fluttist frá afkomendum hans til Adnans, frá honum til Ma’adds og frá honum til Nizars. Þegar Nizar fæddist sá faðir hans Ma’add nurinn á enni sonar síns og gladdist; hann hélt mikla veislu og sagði: „Fyrir slíkan son er þessi veisla lítilræði“ – og þess vegna hélst nafnið Nizar á syni hans, en það merkir „lítilræði“. Síðan fluttist nurinn áfram í réttri röð, uns hann barst til síns raunverulega eiganda, Innsiglis spámannanna (Khatam al-Anbiya), ástkæra Spámannsins okkar, Muhammads alayhis-salam.

Spámaðurinn sagði í hadith sharif: „Ég er Muhammad, sonur Abdullahs, Abdulmuttalibs, Hashims (Amrs), Abd Manafs (Mughira), Qusayys (Zayds), Kilabs, Murra, Ka’bs, Lu’ayys, Ghalibs, Fihrs, Maliks, Nadrs, Kinana, Khuzayma, Mudrika (Amirs), Ilyas, Mudars, Nizars, Ma’adds, Adnans. Í hvert sinn sem samfélagið sem ég tilheyri klofnaði í tvennt, setti Allahu Taala mig vissulega í betri hlutann…“10

Í öðrum hadith sharif sagði hann: „Allahu Taala valdi Ismail úr hópi sona Ibrahims. Úr hópi sona Ismails valdi Hann syni Kinana. Úr hópi sona Kinana valdi Hann Quraysh. Úr Quraysh valdi Hann syni Hashims. Úr hópi sona Hashims valdi Hann syni Abdulmuttalibs. Og úr hópi sona Abdulmuttalibs valdi Hann mig.“11

Göfug ætt Spámannsins allt til Adnans er á þessa leið:

Muhammad alayhis-salam Abdullah Abdulmuttalib (Shayba) Hashim (Amr) Abd Manaf (Mughira) Qusayy (Zayd) Kilab Murra Ka’b Lu’ayy Ghalib Fihr Malik Nadr Kinana Khuzayma Mudrika (Amir) Ilyas Mudar Nizar Ma’add Adnan

Afi hans, hazrat Abdulmuttalib

Spámaðurinn (sall-Allahu alayhi wa sallam) er af grein sona Hashims í ættbálkinum Quraysh. Faðir hans er Abdullah. Faðir Abdullahs var Shayba. Shayba, afi Spámannsins okkar, fæddist í Medínu. Þegar Hashim faðir hans andaðist var Shayba enn barn. Dag einn æfði hann sig í bogfimi með vinum sínum í Medínu, fyrir framan hús móðurbræðra sinna. Hinir eldri, sem horfðu á, gátu sér þess til af nurnum sem ljómaði á enni Shayba að hann væri sonur göfugs manns, og horfðu á hann fullir aðdáunar.

Þegar röðin kom að Shayba að skjóta, spennti hann boga sinn og skaut örinni í markið. Þegar örin hitti beint í mark hrópaði hann í ákafa sínum: „Ég er sonur Hashims. Auðvitað hittir ör mín í mark!“ Af þessum orðum hans skildu þeir að hann var sonur Hashims frá Mekku. Hashim var þá ekki lengur á lífi.

Þegar einn af sonum Abd Manafs sneri aftur til Mekku sagði hann við Muttalib, bróður Hashims: „Bróðursonur þinn Shayba, sem býr í Medínu, er mjög skynsamur drengur. Á enni hans ljómar auk þess nur sem allir dást að. Er rétt af ykkur að láta svo dýrmætt barn alast upp fjarri ykkur?“ Þá fór Muttalib þegar í stað til Medínu og kom með Shayba bróðurson sinn til Mekku. Þeim sem spurðu á götum Mekku: „Hvaða barn er þetta?“, svaraði hann: „Þetta er þræll minn.“ Upp frá því hét Shayba Abdulmuttalib, sem merkir „þræll Muttalibs“.12

„Barnið mitt! Þessi nur sem ljómar á enni þínu er nur síðasta Spámannsins, Muhammads alayhis-salam. Fel hann aðeins trúuðum, skírlífum og hreinum konum, og legðu syni þínum hið sama ríkt á hjarta sem hinstu ósk þína!“ Adam alayhis-salam

Abdulmuttalib dvaldist hjá Muttalib föðurbróður sínum þar til hann andaðist. Af blessuðum líkama Abdulmuttalibs lagði moskusilm. Á enni hans ljómaði nur Muhammads alayhis-salam, habibs Allahu Taala, og dreifði gæðum og blessun allt um kring. Í hvert sinn sem ekki rigndi í Mekku og þurrkur geisaði, tóku Mekkabúar í hönd Abdulmuttalibs, leiddu hann upp á fjallið Thabir og báðu hann að biðja bænar. Hann brást engum og bað Allahu Taala að veita regn. Og Janab al-Haqq tók bæn hans gilda vegna blessunar nurs ástkæra Spámannsins okkar, sem ljómaði á enni Abdulmuttalibs, og sendi ríkulegt regn. Þannig jókst virðing og álit Abdulmuttalibs dag frá degi. Mekkabúar völdu hann sér að höfðingja. Enginn reis gegn honum, og hver sá sem gekk undir vald hans fann ró og frið. Konungar þess tíma viðurkenndu einnig dyggð og mikilleik Abdulmuttalibs. Aðeins keisari Írans (kisra) öfundaði hann og ól með sér fjandskap í garð hans, bæði opinberlega og á laun. Abdulmuttalib var hanif, það er að segja múslimi.13 Hann gekk veg tawhid: hann trúði á tilvist og einingu Allahs, hafði enga aðra hugsun en Hann og fylgdi trú forföður síns Ibrahims alayhis-salam, sem var hanif. Þess vegna tilbað hann aldrei skurðgoð og kom ekki einu sinni nálægt þeim.

Umhverfis Kaaba bað hann til Allahu Taala og innti af hendi tilbeiðslu sína.

Zamzam

Dag einn sagði einhver við hann í draumi: „Ó Abdulmuttalib! Rís upp og grafðu upp Tayyiba!“ – og hvarf. Næsta dag sagði hann: „Rís upp, grafðu upp Barra!“ Þriðja daginn bauð sami maður: „Rís upp, grafðu upp Madnuna!“ Draumunum linnti ekki. Þegar sami maður sagði enn á fjórða degi: „Ó Abdulmuttalib! Rís upp, grafðu upp Zamzam-brunninn!“, spurði Abdulmuttalib: „Hvað er Zamzam? Hvar er brunnurinn?“ Maðurinn svaraði: „Zamzam er vatn sem aldrei þverr og enginn nær til botns í. Það nægir öllum pílagrímum sem koma úr fjórum heimshornum. Það spratt fram þar sem Jibril alayhis-salam sló með væng sínum. Það er vatnið sem Allahu Taala skapaði handa Ismail alayhis-salam. Það svalar þorsta hinna þyrstu. Það seður hina svöngu og er hinum sjúku lækning. Ég skal vísa þér á staðinn. Þegar þeir slátra fórnardýrum kasta þeir leifunum á tiltekinn stað. Þegar þú ert þar kemur kráka með rauðan gogg.

Hún mun róta í jörðinni með goggi sínum. Þar sem krákan rótar muntu einnig sjá mauraþúfu. Einmitt þar er staður Zamzam.“14

Að morgni tók Abdulmuttalib Harith son sinn með sér, fór að Kaaba og tók að bíða í eftirvæntingu. Allt í einu kom krákan með rauða gogginn, eins og sagt hafði verið í draumnum, settist í holu sem þar var og tók að höggva goggi sínum í jörðina. Undir henni kom í ljós mauraþúfa. Abdulmuttalib og Harith sonur hans tóku þegar að grafa á þeim stað. Þegar þeir höfðu grafið um stund kom brunnopið í ljós. Þegar Abdulmuttalib sá það tók hann að fara með takbir: „Allahu akbar, Allahu akbar!“

Qurayshítar, sem frá upphafi höfðu fylgst grannt með greftrinum, sneru sér að honum og sögðu: „Ó Abdulmuttalib! Þetta er brunnur Ismails föður okkar. Við eigum líka rétt á honum. Þú verður að leyfa okkur að eiga hlut að þessu verki!“ En Abdulmuttalib mótmælti þegar í stað og svaraði: „Nei! Þetta verk hefur aðeins verið falið mér.“ Þá sögðu Qurayshítar: „Þú ert einn. Fyrir utan einn son áttu engan að. Þannig geturðu ekki staðið gegn okkur!“

Zamzam-brunnurinn

var innan Masjid al-Haram, gegnt
horni Svarta steinsins. Hann hafði
brún úr steini. Gólfið var
lagt marmara og
hallaði að veggjunum.
Abdulhamid Khan I hafði
látið gera hann svo að ekkert vatn læki úr honum.
Þetta fagra listaverk,
dýrmætur minjagripur
sögunnar,
var rifið árið 1963. Brunnopið og
nokkrir metrar umhverfis það
voru lækkaðir nokkra metra niður fyrir yfirborðið.
Síðar var alveg byrgt yfir hann
og lagður marmari. Nú á dögum
sést þessi brunnur ekki lengur.

Þá herptist hjarta hans saman, því að þeir brigsluðu honum um að hann ætti engan að. Hann lyfti höndum til himins og bað: „Ó Rabb minn! Gef mér tíu syni. Ef Þú tekur þessa bæn mína gilda, mun ég fórna einum þeirra við Kaaba.“15

Abdulmuttalib sá að gröfturinn var að taka hættulega stefnu og að hann gæti að lokum leitt til harðra átaka. Þess vegna hætti hann að grafa og valdi leið samkomulags.

Hann vildi að gerðardómari skæri úr málinu. Að lokum ákváðu þeir að spásagnamaður (kahin) sem bjó í Damaskus skyldi finna lausn á því. Með hópi tignarmanna Qurayshíta lögðu þeir af stað. Á leiðinni gat lestin, aðframkomin af þorsta og hita, ekki haldið lengra. Þeir þráðu einn einasta vatnsdropa. Þótt það væri eina ósk þeirra var ómögulegt að finna vatn í miðri brennheitri eyðimörkinni.

Á því andartaki þegar allir höfðu misst vonina kallaði Abdulmuttalib til þeirra: „Komið, komið! Safnist saman! Ég hef fundið vatn sem nægir bæði ykkur og skepnum ykkar!“ Meðan Abdulmuttalib, sem bar hinn blessaða nur Muhammads alayhis-salam á enni sér, leitaði vatns, hafði fótur úlfalda hans rekist í stóran stein, og þegar steinninn bifaðist hafði vatn sprottið fram undan honum. Allir komu hlaupandi.

Þeir drukku sig sadda og var sem þeir fengju nýtt líf.

Qurayshítar blygðuðust sín frammi fyrir þessum mikilleik Abdulmuttalibs og sögðu: „Ó Abdulmuttalib! Við höfum ekkert meira við þig að segja. Þú ert verðugastur þess að grafa upp Zamzam-brunninn. Við munum aldrei framar deila við þig um þetta. Nú þarf ekki lengur að fara til gerðardómarans; við snúum aftur.“ Og þeir héldu leiðina til Mekku. Vegna nursins sem ljómaði á enni hans hlotnaðist Abdulmuttalib sá heiður að grafa upp Zamzam-brunninn og láta vatn hans spretta fram.16

„Zamzam seður og læknar hinn sjúka“ Hadith sharif

Sonurinn sem fórna átti

Eftir að Abdulmuttalib hafði grafið upp Zamzam-brunninn jukust frægð hans og álit enn meir. Árin liðu. Janab al-Haqq tók gilda bænina sem stigið hafði upp úr djúpi hjarta hans og veitti Abdulmuttalib tíu syni og sex dætur auk Hariths. Synir þessir hétu Qutham, Abu Lahab, Abdulka’ba, Hajl, Zubayr, Abu Talib, Abdullah, Ghaydaq, Dirar og Muqawwim. [Hamza og Abbas voru enn ófæddir.] Dætur hans voru Safiyya, Atika, Umm Hakim Bayda, Barra, Umayma og Arwa. Af börnum sínum unni Abdulmuttalib Abdullah mest, því að nurinn sem verið hafði á enni hans sjálfs var tekinn að ljóma á enni Abdullahs.

Dag einn var sagt við Abdulmuttalib í draumi: „Ó Abdulmuttalib! Efndu heit þitt!“

Að morgni fórnaði Abdulmuttalib hrút. Um nóttina var honum boðið í draumi: „Fórnaðu einhverju meira en því!“ Að morgni fórnaði hann nauti. Þegar honum var enn boðið í draumi að fórna einhverju meira en því, spurði hann: „Hvað er meira en það?“ Þá var sagt við hann: „Þú hést því að fórna einum sona þinna ef þér yrðu gefnir tíu synir. Efndu heit þitt!“

Næsta dag kallaði Abdulmuttalib börn sín saman og sagði þeim frá bæninni sem hann hafði beðið árum áður. Síðan tjáði hann sonum sínum að hann yrði að fórna einum þeirra. Hann mætti engri mótstöðu af hálfu barna sinna. Þvert á móti samþykktu þau og sögðu: „Ó faðir okkar! Efndu heit þitt! Þú mátt gera það sem þú vilt!“ Abdulmuttalib varpaði hlutkesti til að ákveða hvaða syni skyldi fórnað. Hlutkestið féll á þann son sem hann unni mest – Abdullah, sem bar á enni sér nur Muhammads alayhis-salam, habibs Allahu Taala. Abdulmuttalib riðaði við eitt andartak; augu hans fylltust tárum. Hann varð að efna það heit sem hann hafði gefið Allahu Taala. Með hnífinn í annarri hendi og Abdullah, augastein sinn, í hinni hélt hann að Kaaba til að efna það heit sem hann hafði gefið Rabb sínum. Með tár í augum lauk faðirinn öllum undirbúningi að því að fórna Abdullah. Á meðan fylgdust tignarmenn Qurayshíta furðu lostnir með atburðinum.

Einn þeirra, móðurbróðir Abdullahs, sagði: „Ó Abdulmuttalib! Hættu! Við samþykkjum aldrei að þú skerir þennan son þinn á háls. Ef þú gerir slíkt verður það upp frá því siður meðal Qurayshíta. Hver og einn mun heita því að fórna syni sínum og slátra honum síðan. Vertu ekki upphafsmaður að slíku! Gerðu Rabb þinn ánægðan með öðrum hætti!“ Síðan lagði hann til: „Leitaðu ráða hjá spásagnamanni, svo að hann vísi þér veginn.“

Við þessi orð fór Abdulmuttalib til spásagnamanns í Khaybar sem hét Qutba (eða Sajah) og bar málið upp við hann. Spásagnamaðurinn spurði: „Hversu há eru blóðgjöldin (diya) fyrir mann hjá ykkur?“ Þegar hann fékk svarið: „Tíu úlfaldar,“ sagði hann: „Varpið hlutkesti milli tíu úlfalda og sonar ykkar. Falli hlutkestið á son ykkar, bætið þá tíu úlföldum við og haldið þannig áfram að bæta við og varpa hlutkesti þar til það fellur á úlfaldana.“

Abdulmuttalib sneri þegar aftur til Mekku og gerði eins og spásagnamaðurinn hafði sagt. Hann varpaði hlutkesti mörgum sinnum og bætti tíu úlföldum við í hvert sinn. Það féll ætíð á Abdullah. En þegar fjöldi úlfaldanna var kominn upp í hundrað féll hlutkestið á úlfaldana. Til vonar og vara varpaði hann hlutkesti tvisvar enn. Í bæði skiptin féll það á úlfaldana. Með takbir – „Allahu akbar! Allahu akbar!“ – fórnaði Abdulmuttalib úlföldunum. Af kjötinu tók hvorki hann sjálfur né nokkur sona hans neitt. Hann útdeildi því öllu meðal fátækra.17

Auk þess er allt frá dögum Adams alayhis-salam einnig til frásögnin af því þegar fórna átti Ismail alayhis-salam. Þar sem ætt Spámannsins rekur sig til Ismails alayhis-salam sagði hann: „Ég er sonur tveggja fórna.“18

Faðir hans, hazrat Abdullah

Þegar Abdullah fæddist, sem bar á enni sér nur Spámanns okkar, Muhammads alayhis-salam, höfðingja beggja heima, fluttu menn Bókarinnar hver öðrum tíðindin: „Faðir Spámanns hinna síðustu tíma er fæddur í Mekku.“ Synir Ísraels áttu kufl ofinn úr ull; hann hafði verið í eigu Yahya alayhis-salam, sem klæddist honum þegar hann féll sem shahid, og blessað blóð hans hafði farið í þennan kufl. Í bókum þeirra stóð skrifað: „Þegar þetta blóð verður ferskt á ný og tekur að drjúpa, kemur faðir Spámanns hinna síðustu tíma í heiminn.“ Af þessu tákni skildu menn Bókarinnar að Abdullah væri fæddur. Þótt þeir reyndu margsinnis af öfund að drepa hann verndaði Allahu Taala Abdullah fyrir blessun nursins á enni hans.

Þegar Abdullah náði aldri bulugh (trúarlegs kynþroska) skar hann sig úr meðal manna, bæði fyrir fagurt siðferði sitt og fríðleik. Einkum þegar hann varð átján ára komst fegurð hans á hvers manns varir. Nurinn á enni hans ljómaði eins og sólin, og hjörtu stúlknanna sem sáu hann hneigðust til hans, hvort sem þær vildu eða ekki. Fegurð hans og frægð hafði borist allt til Egyptalands.

Nær og fjær tóku allir að keppast um að gefa honum dætur sínar. Margir konungar komu til Abdulmuttalibs og lögðu til að hann tæki dætur þeirra handa syni sínum. Þeir lýstu því einnig yfir að þeir væru reiðubúnir að færa hverja fórn til þess. Sömuleiðis voru nærri tvö hundruð stúlkur komnar alla leið til Mekku og höfðu látið í ljós að þær vildu giftast Abdullah. En Abdulmuttalib hafnaði hverri þeirra með viðeigandi orðum.

Því að Abdulmuttalib leitaði handa syni sínum að stúlku sem væri hanif, það er að segja múslimi – hinni best uppöldu, göfugustu og fegurstu – og héldi tryggð við trú forfeðra þeirra, sem þeir höfðu fylgt allt frá dögum Ibrahims alayhis-salam.

Þegar synir Ísraels skildu að Spámaður hinna síðustu tíma, sem boðaður var í bókum þeirra, kæmi ekki af þeirra þjóð, sóru þeir af öfund að drepa Abdullah. Í því skyni sendu þeir sjötíu vopnaða menn til Mekku. Þeir tóku að bíða færis. Dag einn þegar Abdullah hafði gengið út á víðavang töldu þeir loksins að enginn sæi til þeirra; þeir brugðu sverðum og réðust á hann. Þann dag hafði, samkvæmt visku Allahs19, Wahb ibn Abd Manaf, einn af ættingjum Abdullahs, einnig farið á veiðar með nokkrum félögum sínum. Einmitt á þeirri stundu sáu þeir syni Ísraels ráðast að Abdullah. Knúnir af frændsemi ákváðu þeir að koma Abdullah til hjálpar. En andstæðingarnir voru mjög margir. Ljóst var að þeir myndu lúta í lægra haldi í þessum bardaga. Að lokum þótti þeim betra að velja leið áminningar. Þegar þeir nálguðust þá sáu þeir hvernig fjöldi riddara, sem líktust engum í þessum heimi, á kolsvörtum hestum og með sverð í hendi, kom eins og elding úr hinu ósýnilega, réðst með takbir-hrópum á syni Ísraels, felldi þá alla með sverði og hvarf. Wahb stóð agndofa yfir því sem hann hafði séð og skildi hvernig Abdullah var verndaður og hversu dýrmætur hann var í augum Allahu Taala.

Þegar hann kom heim sagði hann konu sinni frá því sem gerst hafði. Bæði viðurkenndu þau að ungi maðurinn sem verðugur væri dóttur þeirra væri Abdullah, og þau ákváðu að gefa honum Aminu.

„Ég er sonur tveggja fórna“ Hadith sharif

Abdulmuttalib hafði fyrir sitt leyti heyrt um fegurð, skírlífi, hógværð og trúrækni Aminu, dóttur Wahbs, höfðingja ættbálksins Banu Zuhra. Þau voru einnig skyld að ætterni: ættir þeirra mættust nokkrum kynslóðum ofar. Hann fór að húsi Wahbs til að biðja þessarar stúlku handa Abdullah syni sínum. Þegar Abdulmuttalib bað hennar sagði Wahb: „Ó frændi! Við höfum þegar fengið þetta bónorð á undan þér,“ og hann sagði frá atburðinum sem hann hafði áður orðið vitni að. Síðan bætti hann við: „Móður Aminu dreymdi draum. Samkvæmt því sem hún sagði kom nur inn í hús okkar og birta hans fyllti jörðina og himnana. Ég sá líka í nótt í draumi forföður okkar, Ibrahim alayhis-salam. Hann sagði við mig: ‚Ég hef sjálfur gefið saman í nikah Abdullah, son Abdulmuttalibs, og Aminu dóttur þína. Samþykktu það einnig!‘ Frá því í morgun hef ég verið undir áhrifum þessa draums. Ég velti fyrir mér hvenær þeir kæmu.“ Þegar Abdulmuttalib heyrði þetta komu orðin fram á varir hans: „Allahu akbar! Allahu akbar!“

Að lokum gifti hann Abdullah, átján ára son sinn, hinni fjórtán ára Aminu, dóttur Wahbs. Um hjónaband Aminu og Abdullahs eru einnig aðrar frásagnir.20

Blessaður nur hans flyst til móður hans

Þegar blessaður nur Höfðingja heimsins (sall-Allahu alayhi wa sallam) fluttist til móður hans, fluttu úlfarnir og fuglarnir hver öðrum fagnaðartíðindin:

„Senn kemur sú stund er Höfðingi alheimsins heiðrar heiminn með komu sinni; hann er amin21 jarðarinnar, sól tímans.“ Þá nótt féllu öll skurðgoðin í Kaaba fram á ásjónu sína. Djöflarnir urðu máttvana og gátu ekki lengur sinnt verkum sínum. Englarnir brutu hásæti Iblís í spón og vörpuðu því í hafið, og í fjörutíu daga refsuðu þeir Iblís og kvöldu hann. Síðan flýði hann, klifraði upp á fjallið Abu Qubays og rak upp ægilegt óp. Allar hersveitir hans sem heyrðu þetta óp Iblís söfnuðust saman umhverfis hann. Hann sagði við þær: „Vei ykkur! Fæðing Muhammads alayhis-salam er í nánd. Upp frá þessu verða Lat og Uzza ekki tilbeðin. Nur tawhid mun breiðast út um allan heiminn.“ Þá nótt urðu allir galdramenn og spásagnamenn máttvana í iðju sinni. Spásagnirnar liðu undir lok. Galdrar þeirra misstu mátt sinn. Þá nótt heyrðu þeir sem á jörðinni voru rödd af himni: „Senn kemur sú stund er Spámaður hinna síðustu tíma kemur með þúsundir góðverka og velgjörða.“

Á þeim tíma geisaði þurrkur í Mekku al-Mukarrama. Árum saman hafði ekki rignt. Ekkert grænt laufblað var á trjánum og hvergi sást vottur af uppskeru. Fólk var komið í nauðir og vissi ekki lengur hvað það átti til bragðs að taka. Eftir að hinn blessaði nur ástkæra Spámannsins okkar hafði flust frá hazrat Abdullah til hazrat Aminu rigndi svo mikið og uppskeran varð svo ríkuleg að menn kölluðu það ár „ár allsnægtanna“. Þá níu mánuði sem hazrat Amina gekk með hann fann hún hvorki til sársauka né óþæginda.

Þegar Amina móðir okkar var komin tvo mánuði á leið hafði Abdullah maður hennar farið í verslunarferð til Damaskus. Á heimleiðinni veiktist hann. Hann andaðist í Dar an-Nabigha, í grennd við Medínu, hjá móðurbræðrum sínum, sonum Najjars, átján eða tuttugu og fimm ára að aldri.22 Þegar sú frétt barst til Mekku sökk öll borgin í sorg.23

„Þegar Abdullah, faðir Spámannsins, andaðist áður en sonur hans fæddist, sögðu englarnir: ‚Ó Rabb okkar! Rasul Þinn er orðinn föðurlaus‘“ Abdullah ibn Abbas (radiy-Allahu anhuma)

Abdullah ibn Abbas (radiy-Allahu anhuma), einn af Sahaba, hefur greint frá: „Þegar Abdullah, faðir Spámannsins, andaðist áður en sonur hans fæddist, sögðu englarnir: ‚Ó Rabb okkar! Rasul Þinn er orðinn föðurlaus.‘ Allahu Taala sagði: ‚Ég er verndari hans og hjálpari.‘“

Frú Amina harmaði mjög lát manns síns. Í ljóði syrgði hún brottför hans á þessa leið:

Á óvæntri stundu hreif dauðinn hann burt,
Þótt hann væri svo örlátur, svo miskunnsamur.

Atburður fílsins

Atburður fílsins

Um tveir mánuðir voru þá eftir þar til Rasul al-akram (sall-Allahu alayhi wa sallam) fæddist. Á þeim tíma varð atburður fílsins. Abraha, landstjóri Jemens fyrir hönd konungsríkisins Abessiníu, vildi koma í veg fyrir að fólk, sem streymdi hópum saman úr öllum áttum, vitjaði Kaaba. Með aðstoð býsanska keisarans lét hann reisa í San’a stóra kirkju sem nefnd var „Qullays“. Hann vildi að fólk vitjaði þessarar kirkju. En Arabar, sem frá fornu fari höfðu vitjað Kaaba, gáfu kirkjunni sem Abraha lét reisa engan gaum. Þeir litu hana fyrirlitningaraugum. Einn þeirra saurgaði jafnvel kirkjuna.

Abraha reiddist þessu og ákvað að leggja Kaaba í rúst; í því skyni bjó hann út mikinn her og hélt gegn Mekku. Þegar her Abraha nálgaðist Mekku tóku hermennirnir að ræna eigum Qurayshíta, og þeir lögðu einnig hald á tvö hundruð úlfalda sem Abdulmuttalib átti. Abdulmuttalib fór til Abraha og krafðist úlfalda sinna aftur. Abraha sagði: „Ég er kominn til að leggja ykkar helgu Kaaba í rúst. Þú vilt ekki verja hana, en biður um úlfaldana þína?“

Abdulmuttalib sagði: „Ég er eigandi úlfaldanna. Kaaba á vissulega sinn Eiganda. Hann mun vernda hana.“ „Enginn getur verndað hana gegn mér!“ sagði Abraha, og hann skilaði Abdulmuttalib úlföldum hans og sendi hann burt. Síðan bauð hann her sínum að halda í átt að Kaaba. Í her Abraha var fíll að nafni „Mahmuda“, sem leiddur var á undan hersveitunum, því að menn trúðu að þannig myndi sigur vinnast. Nuqayl ibn Labib, einn af leiðsögumönnum Abraha, laut að eyra hins risavaxna fíls og sagði: „Ó Mahmuda, húsið sem þú ætlar að leggja í rúst er hús Allahu Taala. Krjúptu þegar í stað! Farðu alls ekki lengra! Annars ferst þú!“ Þegar Abraha beindi honum að Kaaba lagðist fíllinn niður á jörðina og vildi ekki ganga lengra. En um leið og honum var snúið í átt til Jemens hljóp hann af stað í þá átt.

Þannig sendi Allahu Taala gegn her Abraha, sem nálgast hafði Mekku en skorti mátt til að ráðast á hana, fuglahóp sem nefnist ababil, það er að segja fjallasvölur. Hver þessara fugla bar þrjá steina á stærð við kjúklingabaun eða linsubaun: einn í goggnum og tvo í klónum. Þeim slepptu þeir yfir her Abraha. Steinarnir hittu hermennina í höfuðið og fóru beint í gegnum líkama þeirra. Sérhver hermaður sem steinn hitti dó þegar í stað. Eins og hið göfuga vers kunngjörir varð herinn eins og upp étin blöð á akri. Þegar Abraha sá þetta vildi hann flýja í ofboði. En hann komst ekki undan. Það var hann sem steinarnir beindust fyrst og fremst að, og hann varð einnig fyrir þeim. Meðan hann flýði féll hold hans af honum í tætlum, og þannig dó hann. Frá þessum atburði er greint í súru al-Fil í hinum göfuga Kóran, að merkingu til á þessa leið: „(Ó Rasul Minn!) Hefur þú ekki séð hvernig Rabb þinn fór með (þá sem vildu leggja Kaaba í rúst,) menn fílsins (her Abraha, búinn fílum)? Lét Hann ekki ráðabrugg þeirra (um að leggja Kaaba al-Mu’azzama í rúst) verða að engu? Hann sendi gegn þeim fugla í hópum. Hver þessara fugla varpaði á þá steinum úr leir, brenndum í eldi. Að lokum tortímdi Allahu Taala þeim og gerði þá eins og blöð á akri sem mölur hefur étið. (Hann gerði þá líka upp étnum blöðum á akri, sem ormar hafa nagað og rifið í tætlur.)“24

„Ég er eigandi úlfaldanna. Kaaba á vissulega sinn Eiganda. Hann mun vernda hana“ Shaybat al-Hamd

Arabía og menningarmiðstöðvarnar umhverfis hana