FAGNAÐARTÍÐINDI

Jahiliyya (tími fáfræðinnar)

Áður en Sómi alheimsins kom í heiminn var allur heimurinn í andlegum skilningi í hræðilegu myrkri (zulmat). Mennirnir voru gengnir af göflunum langt út fyrir öll mörk og takmörk; trúarbrögðin sem Allahu Taala hafði sent voru gleymd; í stað boða Allahs voru komnar hugmyndir og hugsanir sem sprottnar voru úr höfðum manna. Allar sköpunarverur liðu sárlega undir grimmd og kúgun mannanna.

Meðal allra þjóða jarðar var Allahu Taala gleymdur, og trúin á tawhid (einingu Allahs), uppspretta friðar, hamingju og gleði, var horfin. Stormur vantrúarinnar (kufr) hafði rifið trúna upp úr hjörtunum, og í stað trúarinnar á Allahu Taala hafði sú hugsun tekið sér bólfestu í hugum manna að tilbiðja skurðgoð.

Trúin sem Musa alayhis-salam hafði flutt var gleymd og Tawrat fölsuð. Synir Ísraels höfðu orðið ósáttir sín á milli. Einnig trú Isa, sem Isa alayhis-salam hafði flutt, var gjörspillt; hún átti ekki lengur neitt skylt við hin sönnu trúarbrögð. Þrenningin, það er að segja hugmyndin um þrjá guði, hafði verið viðtekin. Frumtexti Injil hafði glatast; prestarnir höfðu breytt honum að eigin geðþótta. Hvorug bókin var lengur orð Allahs. Í Egyptalandi gilti lögmál hinnar fölsuðu Tawrat, í Býsans hin breytta trú Isa, það er að segja kristnin. Í Íran var eldurinn tilbeðinn, og eldur eldsdýrkendanna hafði ekki slokknað í heil þúsund ár. Í Kína ríktu uppspunnin trúarbrögð á borð við konfúsíusarhyggju og í Indlandi búddismi.

Íbúar Arabíu höfðu villst og afvegaleiðst enn meir. Þeir höfðu komið fyrir þrjú hundruð og sextíu (360) skurðgoðum í Kaaba al-Mu’azzama, sem Allahu Taala metur svo mikils. En Kaaba al-Mu’azzama var eftirmynd í sömu stærð af húsinu sem nefnist „Bayt al-Ma’mur“ og englarnir vitja við Arsh. Hver sem sýndi Kaaba vanvirðingu, honum tortímdi Janab al-Haqq á skemmstum tíma.

Ættbálkurinn Jurhum hafði einnig gengið langt í hórdómi og ólifnaði. Þegar konungur þeirra sá hið afar óvirðulega og fyrirlitlega framferði þessa ættbálks áminnti hann þá: „Ó Jurhumítar! Komið til sjálfra ykkar og virðið Haram ash-Sharif Allahu Taala og helgi friðarins í Haram! Þið vitið hvað kom fyrir hverja af ummum Huds, Salihs og Shu’aybs (alayhimus-salam), sem lifðu á undan ykkur, og hvernig þeim var tortímt. Bjóðið hver öðrum hið góða og haldið hver öðrum frá hinu illa. Látið ekki blekkjast af því að treysta á forgengilegan mátt ykkar. Varist í Mekku að snúa baki við Haqq og fremja ranglæti, því að ranglæti veldur tortímingu manna. Ég sver við Allahu Taala: aldrei hefur nokkur búið á þessum slóðum, framið ranglæti og snúið baki við Haqq án þess að Allahu Taala hafi skorið á ætt hans, upprætt hann með rótum og leitt aðra þjóð í hans stað. Fyrir íbúa Mekku sem halda áfram afglöpum sínum og snúa baki við Haqq er hér enginn varanlegur samastaður. Þið vitið hvað kom fyrir þjóðirnar Tasm, Jadis og Amaliqa, sem bjuggu á þessum slóðum á undan ykkur, lifðu lengur en þið og voru sterkari, fjölmennari og auðugri en þið. Að þær vanvirtu Haram ash-Sharif, sneru baki við Haqq og steyptu sér í ranglæti varð til þess að þeim var vísað burt frá þessum blessaða stað. Þið hafið séð og heyrt að Allahu Taala rak suma þeirra burt með því að senda smáa maura gegn þeim, aðra með hungursneyð og enn aðra með sverði!“

En þeir hlustuðu ekki. Að lokum lagði Allahu Taala þá einnig í rúst vegna þessara afglapa þeirra… Á slíkum tíma flæddi vantrúin eins og flóð um hina blessuðu Mekku, miðpunkt jarðarinnar, og Baytullah var troðfyllt hundruðum skurðgoða á borð við Lat, Uzza og Manat. Ranglætið náði ýtrustu mörkum og siðleysi var talið tilefni til stolts. Arabía var í trúarlegu, andlegu, félagslegu og pólitísku tilliti í almennu myrkri, algerri fáfræði, gegndarleysi, afglöpum og villu. Á þessum tíma, sem nefnist Jahiliyya, lifðu menn að jafnaði hirðingjalífi og skiptust í ættbálka. Jahiliyya var tími fullur af myrkri (zulmat). Arabísku ættbálkarnir, sem áttu í sífelldum deilum sín á milli, töldu árásir og rán vera lífsviðurværi sitt. Í Arabíu, sem samanstóð af ættbálkum þar sem kúgun og rán höfðu orðið almenn, var hvorki til pólitísk skipan né félagslegt skipulag. Auk þess hafði allt sem heitir áfengi, fjárhættuspil, hórdómur, þjófnaður, kúgun, lygi og siðleysi breiðst út takmarkalaust. Gripið var til kúgunar sem hins miskunnarlausasta og hryllilegasta verkfæris sem hinn sterki beitti gegn hinum veika. Konan var keypt og seld eins og hver önnur verslunarvara. Sumir töldu fæðingu dóttur ógæfu og smán. Þessi hræðilega skoðun hafði gengið svo langt að þeir lögðu litlar stúlkur lifandi í holur sem þeir höfðu grafið í sandinn, og án þess að gefa nokkurn gaum að því að þær vöfðu litlum handleggjunum um háls þeim og hrópuðu nístandi: „Pabbi minn! Pabbi minn!..“, huldu þeir þær mold og létu þær deyja. Samviskan nagaði þá ekki fyrir þessi verk; þvert á móti töldu þeir það hetjudáð. Í stuttu máli virtust fagrir eiginleikar eins og blíða, miskunnsemi, góðvild og réttlæti horfnir meðal manna á þeim tíma.

„Ég flyt ykkur þau fagnaðartíðindi að á eftir mér komi rasul sem heitir Ahmad“ Isa alayhis-salam

Á þessum tíma var þó eitt athyglisvert meðal Araba: bókmenntir, mælska og hreinleiki málsins voru í hávegum hafðar og höfðu náð hátindi sínum. Þeir lögðu mikið upp úr skáldum og skáldskap og töldu það mikið tilefni til stolts. Öflugt skáld aflaði bæði sjálfu sér og ættbálki sínum virðingar. Á tilteknum tímum voru haldnir markaðir með keppnum í skáldskap og mælskulist. Ljóð eða ræður sigurvegaranna voru hengd upp á vegg Kaaba. Sjö frægustu ljóðin sem hengd voru á vegg Kaaba á tímum Jahiliyya voru nefnd „Mu’allaqat as-Sab’a“, það er að segja „hin sjö upphengdu ljóð“.

Á þeim tíma voru íbúar Arabíu einnig sundraðir hvað trú snerti. Sumir trúðu alls engu og viðurkenndu ekkert annað en lífið í þessum heimi. Aðrir trúðu á Allahu Taala og upprisudaginn, en viðurkenndu ekki að spámaður kæmi úr hópi manna. Enn aðrir trúðu á Allahu Taala, en ekki á eftirlífið. Annar stór hluti tengdi félaga við Allahu Taala og tilbað skurðgoð. Sérhver mushrik átti skurðgoð í húsi sínu.

Heimurinn var orðinn svo myrkvaður og myrkrið hafði hulið hann svo að mennirnir höfðu hætt að trúa á Allahu Taala, Skapara allra hluta, og tilbiðja Hann. Í villu sinni tilbáðu þeir sem „guði“ fyrirbærin í alheiminum og hlutina sem Janab al-Haqq hefur skapað – einkum skurðgoðin sem þeir höfðu sjálfir höggvið úr steini og tré.

Auk allra þessara voru einnig til trúaðir menn með rétta trú, nefndir „hanif“, sem fylgdu þeirri trú sem hazrat Ibrahim hafði boðað. Þeir trúðu á Allahu Taala og héldu sig fjarri skurðgoðunum. Abdullah, faðir Spámannsins, Abdulmuttalib afi hans, móðir hans og nokkrir aðrir fylgdu trú Ibrahims alayhis-salam.

Að undanskildum þeim trúuðu sem voru hanif fóru allir hópar villu vegar og voru í miklu myrkri.

Zulumat og ab-i hayat

Abu Mujahid Enver ibn Nazif rahmatullahi alayh sagði: „Ab-i hayat er að finna í zulumat.“ Ab-i hayat er lífsins vatn, og sá sem af því drekkur deyr ekki; zulumat merkir myrkur. Menn ímynda sér að þetta vatn sé að finna í ósnortnum frumskógum, meðal villidýra, í kolniðamyrkri, í dýpstu fylgsnum skóganna.

Svo erfitt er að ná til þessa vatns að það virðist nánast ógerlegt. Sagt er að sá sem yfirstígur þessar torfærur og nær til vatnsins deyi ekki. Trú Ahl as-Sunna er einnig eins og ab-i hayat, sem væri að baki Qaf-fjalli, í fjarlægasta afkima hinna ósnortnu frumskóga. Sá sem drekkur einn dropa af þessu vatni, sem rennur til eilífðarinnar, öðlast eilífar velgjörðir. Eins og segir í ljóðlínu: „Ab-i hayat er að finna á myrkum stöðum!“

Hazrat Hüseyin Hilmi ibn Sa’id quddisa sirruh sagði: „Sá sem drekkur einn dropa af því, fyrir honum er enginn dauði framar; í Paradís bíður hans eilíft líf. Ab-i hayat er að finna þar sem illir og spilltir menn, bid’a og vantrú eru.“

Soldán alheimsins kemur

Heimurinn var hryggur, verurnar voru hryggar, hjörtun voru hrygg og andlitin höfðu gleymt að brosa. Þörf var á hetju sem yrði mönnunum – sem Allahu Taala hafði skapað öðrum sköpunarverum æðri – til björgunar frá Víti. Og nú var mjög skammt þar til hann kæmi í heiminn. Heimurinn bjó sig undir að taka á móti eiganda nursins sem frá Adam alayhis-salam og fram á þann dag hafði flust frá hreinum ennum á hrein enni. Nú kom Maðurinn sem á engan sinn líka, sá er sýna myndi mönnum og jinnum eilífa sælu!… Nú kom hinn Upphafni Maður, uppspretta blíðu og miskunnar, prýddur siðferði Rabbs síns!…

Nú kom eigandi Maqam Mahmud, kóróna þeirra sem bera fram árnaðarorð!… Nú kom Kennari alheimsins, kjarni allra vera, höfðingi mannanna! Nú kom soldán spámannanna, sá sem kemur til hjálpar á degi samansafnaðarins (mahshar)!… Nú kom Habib Allahu Taala, ástvinur Hans, sá sem við vorum sköpuð vegna, ástkæri Spámaðurinn okkar, miskunn handa heimunum!.. Nú kom Spámaðurinn, hazrat Muhammad Mustafa (sall-Allahu alayhi wa sallam)…

Þeir sögðu: Sonur líkur syni þínum
Hefur aldrei komið síðan heimurinn var skapaður.
Svo fagra tign sem tign sonar þíns
Hefur Jalil aldrei veitt neinni móður.
Mikla sælu hefur þú hlotið, ó Amina,
Af þér mun hann fæðast, hinn fagri að siðferði.
Sá sem kemur er soldán þekkingarinnar frá Allah,
Sá sem kemur er uppspretta tawhid og visku.
Eitt nafn hans er Mahmud, annað Ahmad,
Tilvera hans er miskunn handa öllum heiminum.
Af ást til hans sem kemur snýst himinhvolfið,
Eftir ásjónu hans þrá menn og englar.

„Á upprisudeginum er ég sayyid hinna fyrstu og hinna síðustu. Ég segi sannleikann, ég stæri mig ekki“ Hadith sharif

Svæði Mekku al-Mukarrama

Hvítur fugl kom svífandi á vængjum sínum
Og strauk þegar í stað bak mitt af krafti.
Á þeirri stundu fæddist Soldán trúarinnar,
Himnar og jörð flóðu í nur.
Viljið þið bjargast frá eldinum,
Farið þá með salawat af ást og brennandi þrá!
As-salatu was-salamu alayka ya Rasulallah!
As-salatu was-salamu alayka ya Habiballah!
As-salatu was-salamu alayka ya Sayyidal-awwalina wal-akhirin.