HANN HEIÐRAR HEIMINN MEÐ KOMU SINNI (FÆÐING HANS)

Umma mín, umma mín

Hazrat Amina, sælust allra mæðra, sem hlotnaðist hinn æðsti heiður, segir svo frá meðgöngu sinni: „Þá daga sem ég gekk með þennan Höfðingja kenndi ég hvorki sársauka né þjáningar. Ég fann ekki einu sinni að ég væri barnshafandi. En þegar sex mánuðir voru liðnir sagði einhver við mig dag einn, milli svefns og vöku: ‚Veist þú hvern þú berð undir belti?‘ Þegar ég svaraði: ‚Ég veit það ekki,‘ flutti hann mér þessi tíðindi: ‚Vit þú að þú gengur með hinum síðasta spámannanna!‘ Þegar fæðingin nálgaðist kom sá hinn sami aftur og sagði: ‚Ó Amina! Þegar barnið fæðist skaltu gefa því nafnið Muhammad.‘ Í annarri frásögn er greint frá því með þessum orðum: ‚Ó Amina! Þegar barnið fæðist skaltu gefa því nafnið Ahmad!‘“

Móðir okkar, hazrat Amina, segir einnig svo frá fæðingarstundinni: „Þegar fæðingarstundin rann upp heyrði ég ógnþrungna rödd. Það fór um mig hrollur. Síðan sá ég hvítan fugl; hann kom og strauk mig með væng sínum. Ekki var eftir vottur af ótta né hrolli. Á sömu stundu varð ég þyrst; það var sem ég brynni af hita. Við hlið mér sá ég skál af svaladrykk, hvítum sem mjólk. Mér var réttur drykkurinn að drekka. Ég drakk; hann var sætari en hunang og svalur. Þorstinn var horfinn. Síðan sá ég mikinn nur; hús mitt fylltist svo af nur að ég sá ekkert annað en þann nur.

Viljið þið bjargast frá eldinum,
Farið þá með salawat af ást og brennandi þrá!
As-salatu was-salamu alayka ya Rasulallah!
As-salatu was-salamu alayka ya Habiballah!
As-salatu was-salamu alayka ya Nura Arshillah.

„Ég er habib Allahu Taala, ástvinur Hans. Ég er leiðtogi spámannanna. Ég segi það ekki til að stæra mig“ Hadith sharif

Húsið sem Spámaðurinn fæddist í stóð 300–400 metra norðaustur af Kaaba og var í eigu langafa hans, Hashims ibn Abd Manaf.

Þegar Spámaðurinn fluttist búferlum (Hijra) fól hann Aqil ibn Abi Talib þetta blessaða hús. Barnabörn Aqils seldu það síðar Muhammad ibn Yusuf Thaqafi.

Seinna keypti frú Khayzuran, móðir Harun ar-Rashids, þetta blessaða hús og gerði úr því mosku.

Abbasídar og Mamlúkar varðveittu þessa mosku, og á tímum Ottómana var henni einnig haldið við af kostgæfni. Kanuni Sultan Suleyman Khan lét endurreisa hana.

Í aldanna rás var gert við moskuna margsinnis.

Árið 1924 var moskan rifin. Húsið sem shaykh Abbas Qattan lét reisa þar árið 1950 hefur frá 1959 verið notað sem Almenningsbókasafn Mekku.

Á sömu stundu sá ég fjölda kvenna sem slógu hring um mig og þjónuðu mér. Þær voru hávaxnar og andlit þeirra ljómuðu eins og sólin. Þær líktust dætrum ættbálksins Abd Manaf. Ég undraðist mjög hvernig þær birtust allt í einu. Ein þeirra sagði: ‚Ég er Asiya, eiginkona Faraós!‘ Önnur sagði: ‚En ég er Maryam bint Imran. Og þessar eru huri-meyjar2 Paradísar.‘

Á sömu stundu sá ég hvítan, langan silkidúk sem náði frá himni niður til jarðar. Sagt var: ‚Hyljið hann fyrir augum mannanna.‘ Í sama bili birtist fuglahópur. Goggar þeirra voru úr smaragði og vængirnir úr rúbín. Ég hafði svitnað af ótta, og af svitadropunum sem féllu lagði moskusilm. Meðan ég var í þessu ástandi var hulunni svipt frá augum mér. Ég sá alla jörðina, frá austri til vesturs. Englarnir höfðu slegið hring um mig.

Um leið og Muhammad alayhis-salam fæddist lagði hann blessað höfuð sitt niður í sajda og lyfti vísifingri sínum. Síðan steig niður af himni hvítur skýhnoðri sem umlukti hann. Ég heyrði rödd sem sagði: ‚Farið með hann um alla jörðina, frá vestri til austurs. Farið með hann, svo að allur heimurinn sjái hann, nafn hans, líkama og eiginleika. Látið þá vita að nafn hans er Mahi, það er að segja að Allahu Taala afmái með honum ummerki shirk.‘

Síðan hvarf skýið sjónum, og ég sá Muhammad (sall-Allahu alayhi wa sallam) vafinn í hvítan ullardúk. Í sama bili komu þrír menn sem ljómuðu í andliti eins og sólin. Einn hélt á silfurkönnu, annar á skál úr smaragði og hinn þriðji á silki. Það var sem moskus drypi úr könnunni. Þeir lögðu blessaðan son minn í skálina. Þeir þvoðu blessað höfuð hans og fætur og vöfðu hann í silkið. Síðan smurðu þeir ilmi á blessað höfuð hans, drógu augnsvertu á blessuð augu hans og hurfu sjónum.“

Englarnir stigu niður af himni, röð eftir röð,
Og gengu tawaf um hús mitt eins og um Kaaba.
Huri-meyjarnar komu, hópur eftir hóp, með reykelsisilm,
Af nur andlita þeirra fylltist hús mitt nur.
Og í loftinu var breidd út hvíla,
Sundus hét hún; engill breiddi hana út.
Þegar allt þetta birtist mér ljóslifandi,
Stóð ég á samri stundu agndofa.
Skyndilega klofnaði veggurinn,
Þrjár huri-meyjar komu og birtust mér.
Sumir segja að af þessum þremur fríðu
Hafi ein verið Asiya, björt sem tunglið.
Önnur var, svo ljóst sem dagur, frú Maryam,
Og hin þriðja fögur mær af huri-meyjunum.
Af mildi komu þessar þrjár, tunglbjartar á brá,
Og heilsuðu mér á sömu stundu.
Þær settust allt í kringum mig
Og fluttu hver annarri fagnaðartíðindin um Mustafa.

Þegar Muhammad alayhis-salam fæddist voru hjá móður okkar, hazrat Aminu, frú Shifa, móðir Abdurrahmans ibn Awf, frú Fatima, móðir Uthmans ibn Abi’l-As, og frú Safiyya, föðursystir Spámannsins okkar. Þær greindu einnig svo frá nurnum sem þær sáu og öðrum atburðum sem urðu:

Frú Shifa segir frá: „Ég var hjá Aminu þessa nótt til að aðstoða hana. Ég heyrði Muhammad alayhis-salam biðja bænar og ákalla auðmjúkur um leið og hann fæddist. Úr hinu ósýnilega var sagt: ‚Yarhamuka Rabbuk‘. Síðan birtist nur sem lýsti svo að allt sást frá austri til vesturs…“ Frú Shifa, sem varð vitni að mörgum fleiri atburðum, sagði: „Þegar honum var kunngjörður spámannsdómurinn var ég ein af þeim fyrstu sem tóku trú án þess að hika.“

„Á upprisunni, þegar allir þegja, mun ég tala. Þegar enginn fær hreyft sig, mun ég bera fram árnaðarorð fyrir þá“ Hadith sharif

Allar sköpunarverur fylltust gleði,
Sorgin hvarf, heimurinn öðlaðist nýtt líf.
Allar agnir heimsins hófu upp raust sína,
Kölluðu hver til annarrar og sögðu: Velkominn!
Velkominn, ó hái soldán, velkominn,
Velkominn, ó náma þekkingarinnar, velkominn.
Velkominn, ó leyndardómur Furqan, velkominn,
Velkominn, ó lækning meinanna, velkominn.
Velkominn, ó næturgali í garði fegurðarinnar,
Velkominn, ó vinur Dhul-Jalal.
Velkominn, ó tungl og sól frá Allah,
Velkominn, ó þú sem aldrei ert aðskilinn frá Haqq.
Velkominn, ó athvarf hinnar syndugu ummu, velkominn,
Velkominn, ó athvarf hinna hjálparvana, velkominn.
Velkominn, ó eilífa sál, velkominn,
Velkominn, ó byrlari elskendanna, velkominn.
Velkominn, ó augasteinn Khalils,
Velkominn, ó hinn útvaldi ástvinur Jalils.
Velkominn, ó miskunn handa heimunum,
Velkominn, þú berð fram árnaðarorð fyrir syndarana.
Velkominn, ó konungur beggja heima,
Þín vegna voru tilveran og rúmið sköpuð.

Frú Safiyya greindi svo frá: „Þegar Muhammad alayhis-salam fæddist huldi nur allt umhverfis. Um leið og hann fæddist féll hann fram í sajda, lyfti síðan blessuðu höfði sínu og sagði skýrri tungu: ‚La ilaha illallah, inni Rasulullah.‘ Þegar ég ætlaði að þvo hann var sagt: ‚Vér sendum hann þveginn.‘ Sást þá að búið var að skera á naflastrenginn og að hann var umskorinn. Um leið og hann fæddist féll hann fram í sajda. Í sama bili sagði hann eitthvað lágum rómi; ég lagði eyrað að blessuðum munni hans, og hann sagði: ‚Ummati, ummati!..‘ (Umma mín, umma mín!..)“3

Þannig sneri sá Rasul sér að Baytullah,
Lagði ásjónu sína á jörðina og féll fram í sajda.
Í sajda lofa höfuð hans og tunga Haqq,
Og með upplyftum fingri vitnar hann um tawhid.
Hann segir: „Ó Mawla minn, til Þín sný ég ásjónu minni,
Ó Allah minn, gef mér ummu mína.“
Hann batt alla þrá hjarta síns við Haqq
Og sagði: „Umma mín, ó umma mín!“

Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar fæddist var afi hans, Abdulmuttalib, við hina göfugu Kaaba og ákallaði Allahu Taala í bæn. Fæðingin var honum boðuð sem fagnaðartíðindi á þessa leið:

Allt í einu laut Kaaba í sajda í átt að Maqam Ibrahim og komst síðan aftur í fyrri stöðu. Abdulmuttalib heyrði Kaaba segja skýrri og fagurri tungu: „Allahu akbar! Rödd Muhammads sall-Allahu alayhi wa sallam mun hreinsa mig af skurðgoðunum.“ Í sama bili féll skurðgoðið Hubal fram á ásjónu sína. Rödd heyrðist: „Amina hefur alið son. Muhammad sall-Allahu alayhi wa sallam mun leiða fólkið úr myrkri villunnar til nurs hinnar réttu leiðsagnar. Haqq Taala hefur sent hann sem spámann til manna og jinna. Ó englar, verið vitni að því að honum hafa verið fengnir lyklar allra fjársjóða. Gleymið ekki fæðingardegi hans; sá dagur skal vera hátíðisdagur ykkar allt til upprisunnar.“ Þegar Abdulmuttalib heyrði þessi orð varð hann orðlaus af undrun. „Skyldi mig vera að dreyma?“ hugsaði hann og strauk hendi um brjóst sér. Aftur heyrði hann rödd: „Ó höfðingi Qurayshíta, hvað er það sem skelfir þig?“ Hann hafði ekki mátt til að svara.

Þegar hann nálgaðist hús Aminu sá hann fugl á þakinu. Fuglinn hafði breitt vængi sína yfir húsið og hulið það. Fjöll Mekku ljómuðu af nur hans. Hvítt ský skyggði á húsið. Tveir englar stóðu fyrir dyrunum og vörnuðu honum inngöngu. Meðan hann hugsaði: „Hvað er þetta? Skyldi mig vera að dreyma?“ lagði moskusilminn innan úr húsinu fyrir vit hans.

Abdulmuttalib, sem varð vitni að mörgum atburðum á fæðingardegi Muhammads alayhis-salam, gladdist mjög yfir þessum fagnaðartíðindum og sagði: „Tign og sómi þessa sonar míns munu verða mikil og háleit.“4

Til að fagna svo mikilli hamingju hélt Abdulmuttalib Mekkabúum veislu í þrjá daga, frá sjöunda degi eftir fæðinguna. Auk þess lét hann slátra úlföldum í hverju hverfi borgarinnar og gaf mönnum og skepnum að njóta.5 Þeim sem spurðu hann í veislunni hvaða nafn hann hefði gefið barninu svaraði hann: „Ég gaf honum nafnið MUHAMMAD (sall-Allahu alayhi wa sallam).“ Og þeim sem spurðu hvers vegna hann hefði ekki gefið honum nafn einhvers forfeðra sinna svaraði hann: „Af því að ég vil að Allahu Taala og mennirnir lofi hann og vegsami.“6 Í annarri frásögn er greint frá því að það hafi verið frú Amina sem gaf honum nafnið „Muhammad“.

Ó þú, sem berð ásjónu bjarta sem fullt tungl,
Ó þú, sem réttir öllum föllnum hjálparhönd.
Ó þú, lækning við meinum hjartnanna,
Ó þú, soldán allra skapaðra vera.
Þú ert soldán allra spámannanna,
Ljós augna awliya og hinna hreinu.
Ó þú, innsiglið á hásæti sendiboðadómsins,
Ó þú, innsiglið á spámannsdóminum.

„Á upprisudeginum er ég imam spámannanna, ræðumaður þeirra og sá sem ber fram árnaðarorð fyrir þá alla. Ég segi þetta ekki til að stæra mig“ Hadith sharif

Þegar nur þinn lýsti upp heiminn,
Gerði rósásjóna þín heiminn að rósagarði.
Myrkur fáfræði og villu hvarf,
Garður þekkingarinnar náði fullkomnun sinni.
Ó Habiballah, kom þú okkur til hjálpar,
Gleð okkur við hinsta andardrátt með ásjónu þinni.

Merkir atburðir nóttina sem Rasulullah fæddist

Áður en Rasul al-akram (sall-Allahu alayhi wa sallam) fæddist og um það leyti sem hann fæddist urðu margir atburðir sem tákn þess að hann myndi heiðra heiminn með komu sinni. Nafnkunnir menn þess tíma höfðu séð drauma áður en Spámaðurinn fæddist. Þegar þeir létu spásagnamenn og fræga fræðimenn þess tíma ráða drauma sína sögðu þeir að draumarnir „bentu til þess að Muhammad alayhis-salam myndi koma“.

Abdulmuttalib, afi ástkæra Spámannsins okkar, sagði svo frá: „Eitt sinn hafði ég sofnað. Af draumi sem mig dreymdi vaknaði ég með miklum hrolli. Ég vildi þegar í stað fara til spásagnamanns og láta hann ráða drauminn. Þegar ég kom til hans leit hann framan í mig og sagði: ‚Ó höfðingi Qurayshíta! Hvað hefur komið fyrir þig? Þú ert allur annar ásýndum. Hefur kannski eitthvað mikilvægt gerst sem komið hefur þér í þetta ástand?‘ Eftir að ég hafði sagt: ‚Já, mig dreymdi hræðilegan draum sem ég hef engum sagt enn,‘ settist ég hjá honum og tók að segja frá:

‚Í nótt sá ég í draumi afar stórt tré. Annar endi þess teygði sig upp til himins, og greinar þess breiddust til austurs og vesturs. Frá trénu stafaði slíkur nur að sólin bliknaði við hlið hans.

Stundum sást tréð, stundum hvarf það sjónum. Mennirnir höfðu snúið sér að því. Með hverju andartaki jókst nur þess. Sumir af ættbálkinum Quraysh héldu sér í greinar trésins, en aðrir reyndu að höggva það. Ungur maður varnaði þeim sem vildu höggva það. Hann var mjög fagur í andliti; slíkt andlit hef ég aldrei séð til þessa dags. Auk þess lagði ljúfan ilm af líkama hans allt um kring. Ég rétti út höndina til að grípa grein af trénu, en náði ekki til hennar.‘

Þegar ég hafði lokið við að segja drauminn breyttist svipur spásagnamannsins.

Hann fölnaði. Síðan sagði hann: ‚Þú átt engan hlut í því!‘ Ég spurði: ‚Hver á þá hlut í því?‘ Hann svaraði: ‚Þeir sem halda sér í greinar þessa trés,‘ og hélt áfram: ‚Af afkomendum þínum mun koma spámaður; hann mun ráða yfir öllum löndum, og mennirnir munu ganga inn í trú hans.‘ Síðan sneri hann sér að Abu Talib syni mínum, sem var hjá mér, og sagði: ‚Þessi verður líklega föðurbróðir hans.‘“ Abu Talib sagði Spámanninum frá þessum atburði þegar spámannsdómurinn var kunngjörður honum, og sagði: „Þetta tré er Abu’l-Qasim, al-Amin, Muhammad alayhis-salam.“

Nóttina sem ástkæri Spámaðurinn okkar, Muhammad alayhis-salam, kom í heiminn reis stjarna. Fræðimenn gyðinga sem sáu hana skildu að Muhammad alayhis-salam væri fæddur.

Hassan ibn Thabit, einn af Sahaba, segir frá: „Ég var átta ára gamall. Einn morguninn kom gyðingur nokkur hlaupandi og hrópaði: ‚Heyrið, gyðingar!‘ Þegar gyðingarnir þyrptust að honum og spurðu: ‚Hvað er um að vera? Hvers vegna hrópar þú svona?‘ svaraði hann: ‚Vitið að stjarna Ahmads er risin í nótt! Ahmad er kominn í heiminn í nótt…‘“

Nóttina sem Rasul al-akram fæddist féllu öll skurðgoðin í Kaaba fram á ásjónu sína til jarðar.

Urwa ibn az-Zubayr greinir frá: „Hópur Qurayshíta átti sér skurðgoð. Einu sinni á ári gengu þeir tawaf um það, slátruðu úlföldum og drukku vín. Dag einn, þegar þeir komu enn sem fyrr að skurðgoðinu, fundu þeir það fallið fram á ásjónu sína til jarðar. Þeir reistu það við, en það féll aftur. Þetta endurtók sig þrisvar. Þegar þeir skorðuðu það síðan vandlega á alla vegu og reistu það upp heyrðist rödd: ‚Einhver er fæddur; öll jörðin er komin á hreyfingu. Öll skurðgoð, hve mörg sem þau eru, hafa fallið. Hjörtu konunganna skulfu af ótta!‘“ Þessi atburður bar einmitt upp á nóttina sem Muhammad alayhis-salam fæddist.

Í borginni Mada’in hrundu fjórtán turnar (virkisturnar) hallar keisara Írans (kisra). Kisra og þegnar hans hrukku upp um nóttina við gný og skelfingu; og þegar þeir létu ráða hina hræðilegu drauma sem sumir af fyrirmönnum þeirra höfðu séð, skildu þeir að þetta væri tákn um mikil tíðindi.

Frægustu spásagnamennirnir réðu þessa drauma svo: „Þeir boða að Sýrland (Sham), Tígris, Efrat, Írak og Íran verði lönd Íslams.“

„Ég var leiddur í heiminn af hinum bestu og útvöldu meðal þeirra manna sem lifað hafa á hverri öld og hverjum tíma“ Hadith sharif

Mekka al-Mukarrama og nágrenni

Sömu nótt slokknuðu skyndilega hinir miklu eldar majus, það er að segja eldsdýrkendanna, sem logað höfðu í þúsund ár. Þeir skráðu hjá sér hvenær eldurinn slokknaði, og bar það upp á sömu nótt og turnarnir í höll kisra hrundu.

Sömu nótt hvarf allt vatn úr Sawa-vatni, sem þá var talið heilagt, á einu andartaki, og það þornaði upp.

Dalur Samawa-fljóts, Sýrlandsmegin, þar sem ekkert vatn hafði runnið í þúsund ár og allt var skrælnað, fylltist þessa nótt, flóði yfir bakka sína og tók að renna.

Frá nóttinni sem Muhammad alayhis-salam fæddist gátu djöflar og jinnar ekki lengur fært spásagnamönnum Qurayshíta fregnir af atburðum. Spásagnirnar liðu undir lok…

Nóttina sem Habib al-akram fæddist, og einnig síðar, urðu auk þessara atburða, sem aldrei höfðu sést fram að því, margir aðrir atburðir. Allt voru þetta tákn þess að síðasti Spámaðurinn, Muhammad alayhis-salam, væri fæddur.7

Mawlid-nóttin

Nóttin sem Spámaðurinn (sall-Allahu alayhi wa sallam) fæddist nefnist Mawlid-nóttin. Mawlid merkir „fæðingartími“.

Hún er dýrmætust allra nótta á eftir Qadr-nóttinni, og þeim sem gleðjast yfir því að ástkæri Spámaðurinn okkar fæddist á þessari nótt er fyrirgefið.

Á þessari nótt veitir það mikla umbun að lesa, hlusta á og læra um það sem fyrir augu bar og kraftaverkin sem urðu þegar Spámaðurinn fæddist. Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði sjálfur einnig frá því.

Sahaba komu einnig saman á einum stað þessa nótt; þeir minntust þessa dags, lásu og sögðu frá.

Múslimar um allan heim halda tólftu nótt mánaðarins rabi al-awwal hátíðlega á hverju ári sem Mawlid-hátíðarnótt. Hvarvetna eru Mawlid-kvæðin flutt og Soldáns alheimsins minnst.

Umma sérhvers spámanns hefur gert fæðingardag spámanns síns að hátíðisdegi. Þessi dagur er einnig hátíð múslima, dagur gleði og fagnaðar.

„Að lofa mig [að flytja mawlid og ilahi-söngva] er tilbeiðsla. Tilbeiðsla meðan slegið er á daf [hljóðfæri], innan um skemmtun og leik, er ekki ja’iz“ Hadith sharif

Frú Amina er móðir hans,
Úr þeirri skel fæddist sú perla.
Í mánuðinum rabi al-awwal,
Tólftu nóttina, aðfaranótt mánudags,
Þá nótt sem hinn besti manna fæddist,
Hvað sá ekki móðir hans þá!
Móðir þessa Habibs sagði: Ég sá
Undursamlegan nur sem sólin sveimar um sem mölfluga.
Sem elding braust hann skyndilega út úr húsi mínu,
Allt til himna fylltist heimurinn nur.
Himnarnir opnuðust, myrkrið hvarf,
Ég sá þrjá engla með þrjú ljós í höndum.
Einn stóð í austri, annar í vestri,
Hinn þriðji á þaki Kaaba.
Á þeirri stundu kvað Kaaba skyndilega við
Og sagði: Í nótt er sól heimsins fædd.
Ó Allah minn, fyrir sakir Muhammads,
Fyrir sakir Ahmads, námu árnaðarorðanna,
Megi Hjálparinn vera ánægður með ummu hans,
Rahmatullahi alayhim ajma’in.
As-salatu was-salamu alayka ya Rasulallah!
As-salatu was-salamu alayka ya Habiballah!
As-salatu was-salamu alayka ya Nura Arshillah!
Süleyman Çelebi