BERNSKA HANS

Honum fengin brjóstmóðir

Þegar móðir okkar Amina tók barnið sitt, ljómandi af nur, í fang sér var sem hún gleymdi harminum yfir láti manns síns, hazrat Abdullah. Eftir að móðir hans hafði haft Spámanninn á brjósti í níu daga gegndi frú Thuwayba, ambátt Abu Lahabs, hlutverki brjóstmóður hans í nokkra daga. Frú Thuwayba hafði áður haft hazrat Hamza á brjósti og síðar Abu Salama. Hafiz Ibn al-Jazari segir: „Abu Lahab birtist einhverjum í draumi og var spurður hvernig honum liði. Hann sagði: ‚Ég sæti refsingu grafarinnar. En á hverju ári, tólftu nótt mánaðarins rabi al-awwal, léttist refsing mín. Þá sýg ég svalt vatn sem sprettur fram milli tveggja fingra minna og fæ af því fró. Nóttina sem Rasulullah kom í heiminn flutti ambátt mín, Thuwayba að nafni, mér þau fagnaðartíðindi. Af gleði gaf ég henni frelsi og bauð henni að gerast brjóstmóðir hans. Þess vegna léttist refsing mín á þessum nóttum.‘“ Á þeim tíma var það siður Mekkabúa að fá börnum sínum brjóstmóður. Börnin voru send upp á hálendið í grenndinni, þar sem loftið var gott og vatnið ferskt, og dvöldust um tíma hjá brjóstmæðrunum sem þeim voru fengnar. Ástæðan var hitinn í Mekku. Á hverju ári komu í þessu skyni margar konur til Mekku. Hver þeirra tók með sér barn til að hafa það á brjósti. Þegar þær skiluðu börnunum uppvöxnum fengu þær ríkuleg laun og margar gjafir. Árið sem Spámaðurinn fæddist komu einnig margar konur af ættbálkinum Banu Sa’d, sem bjó á hálendinu, til Mekku í þeim erindum að gerast brjóstmæður. Hver þeirra hafði fengið barn til að hafa á brjósti. Meðal ættbálkanna í grennd við Mekku var Banu Sa’d víðfrægur fyrir sóma sinn, örlæti, hreysti og lítillæti og fyrir að tala hreina arabísku. Höfðingjar Qurayshíta vildu helst fela börn sín þessum ættbálki. Það ár geisuðu miklir þurrkar og hungursneyð í landi Banu Sa’d. Frú Halima, af þessum ættbálki, segir svo frá: „Það ár reikaði ég um hagana og tíndi jurtir, og ég þakkaði Allahu Taala fyrir að finna þær. Stundum liðu þrír dagar án þess að ég setti nokkurn bita í munn mér. Í því ástandi eignaðist ég barn. Annars vegar var hungrið, hins vegar þrautir fæðingarinnar. Stundum gat ég af hungri hvorki greint jörð frá himni né nótt frá degi. Eina nótt sofnaði ég úti í eyðimörkinni. Í draumi dýfði einhver mér ofan í vatn sem var hvítara en mjólk og sagði: ‚Drekktu af þessu vatni.‘ Ég drakk þar til ég var södd. Síðan lagði hann að mér að drekka aftur. Ég drakk og drakk; það var sætara en hunang. ‚Megi mjólk þín vera ríkuleg, ó Halima! Þekkir þú mig?‘ spurði hann. Þegar ég sagðist ekki þekkja hann sagði hann: ‚Ég er lofið og þakkirnar sem þú barst fram í nauðum þínum. Ó Halima! Farðu til Mekku. Þar verður „Nur“ förunautur þinn, og þú munt fyllast blessun. Segðu engum frá þessum draumi!‘ Þegar ég vaknaði fann ég brjóst mín full af mjólk, og ég sá að neyðin og hungrið höfðu yfirgefið mig.“ Það ár höfðu vegna hungursneyðarinnar komið fleiri brjóstmæður til Mekku en önnur ár, til þess að hafa börn á brjósti gegn launum og létta þannig neyð sína.

„Við vorum ekki sköpuð til að leika okkur“ Hadith sharif

Eyðimörk sona Sa’ds

Allar kepptust þær um að fá börn auðugu fjölskyldnanna. Konurnar sem flýtt höfðu sér höfðu hver fengið sitt barn. En þar sem Spámaðurinn var munaðarlaus sýndu þær honum engan áhuga, því að þær hugðu að þær fengju ekki mikil laun. Meðal þessara kvenna var frú Halima, sem kunn var að skírlífi, hreinleika, hilm, það er að segja mildi, blygðunarsemi og fögru siðferði. Þar sem skepnan sem þau riðu var veikburða höfðu þau orðið sein til Mekku. En þessi töf varð til þess að þau hlutu meira en það sem þau leituðu að. Þegar hún gekk um Mekku ásamt manni sínum sáu þau að börn auðugu fjölskyldnanna höfðu þegar verið tekin. Samt vildu þau ekki snúa tómhent heim. Að snúa heim með barn var orðin eina ósk þeirra.

Loks hittu þau virðulegan mann, mjög ljúfan ásýndum. Það var Abdulmuttalib, höfðingi Mekku. Þegar hann hafði fengið að vita hvers þau óskuðu sagði hann þeim að taka sonarson sinn; þannig myndu þau öðlast mikla gæfu og hamingju. Ástúð og vinsemd Abdulmuttalibs drógu þau að honum. Þau tóku boði hans þegar í stað. Síðan fór gamli afinn með frú Halimu heim til hazrat Aminu.

Frú Halima segir frá: „Þegar ég kom að barninu lá drengurinn reifaður á ábreiðu úr grænu silki og svaf vært, og moskusilm lagði allt um kring. Ég varð agndofa og tók á augabragði slíku ástfóstri við hann að ég fékk ekki af mér að vekja hann. Þegar ég lagði höndina á brjóst hans vaknaði hann, leit á mig og brosti. En ég heillaðist svo af brosinu að ég var frá mér numin. Síðan huldi ég andlit hans, því að ég hugði að móðir hans myndi ekki láta mig fá svo fagurt og blessað barn, og tók hann strax í fang mér. Ég gaf honum hægra brjóstið, og hann tók að sjúga. Ég gaf honum vinstra brjóstið, en hann saug það ekki. Abdulmuttalib sneri sér að mér og sagði: ‚Gleðst þú! Engin kona hefur hlotið aðra eins velgjörð og þú!‘1

Eftir að frú Amina hafði fengið mér ástkært barn sitt sagði hún: ‚Ó Halima, fyrir þremur dögum heyrði ég rödd sem sagði: „Konan sem hafa mun son þinn á brjósti er af ættbálkinum Banu Sa’d, af ætt Abu Dhu’aybs.“‘ Þá svaraði ég: ‚Ég er af ættbálkinum Banu Sa’d, og kunya föður míns er Abu Dhu’ayb.‘“

Frú Halima sagði enn fremur: „Frú Amina sagði mér frá mörgum fleiri atburðum og gaf mér heilræði. Ég sagði henni aftur á móti frá draumnum sem mig dreymdi áður en ég kom til Mekku, og að á leiðinni hefðu raddir borist mér frá hægri og vinstri og sagt: ‚Gleðst þú, ó Halima! Þér mun hlotnast að hafa á brjósti þann nur sem blindar augun og lýsir upp heimana.‘“

Frú Halima segir: „Ég tók Muhammad alayhis-salam og fór úr húsi hazrat Aminu. Ég kom til manns míns. Hann leit einnig á andlit barnsins í fangi mér, varð frá sér numinn og sagði: ‚Ó Halima! Fram á þennan dag hef ég aldrei séð svo fagurt andlit.‘ Og þegar hann sá blessunina sem við hlutum um leið og við höfðum tekið hann til okkar sagði hann: ‚Ó Halima! Vit þú að þú hefur tekið afar blessað og mikils metið barn.‘ Ég svaraði: ‚Ég sver við Allah, það var einmitt það sem ég þráði; ég hef fengið það sem ég vildi.‘“

Frá þeirri stundu sem frú Halima og maður hennar tóku Muhammad alayhis-salam og lögðu af stað frá Mekku tóku þau að njóta blessunar hans. Asninn þeirra, horaður og seinfær, var nú orðinn sem gæðingur. Þótt lestin sem þau höfðu komið með hefði lagt af stað á undan þeim og væri komin langt á leið náðu þau henni og skildu hana eftir. Þegar þau komu í land Banu Sa’d hlutu þau gnægð og blessun sem aldrei hafði sést. Júgur skepna þeirra, sem áður mjólkuðu lítið, fylltust svo að út af flóði. Nágrannarnir, sem sáu þetta, undruðust og skildu greinilega að það var barninu að þakka sem þau höfðu tekið á brjóst. Spámaðurinn saug aðeins hægra brjóst brjóstmóður sinnar, frú Halimu.

„Enginn forfeðra minna drýgði hór. Allahu Taala leiddi mig í heiminn af hreinum, góðum feðrum og hreinum mæðrum“ Hadith sharif

Vinstra brjóstið lét hann fóstbróður sínum eftir. Tveggja mánaða gamall skreið hann. Þriggja mánaða gat hann staðið, og fjögurra mánaða gekk hann með stuðningi af veggnum. Fimm mánaða gekk hann, og sex mánaða tók hann að ganga hratt. Sjö mánaða fór hann hvert sem var. Átta mánaða tók hann að tala svo að skilja mátti, og níu mánaða afar skýrt. Tíu mánaða tók hann að skjóta af boga.

Frú Halima sagði svo frá: „Þegar hann tók fyrst að tala sagði hann: ‚La ilaha illallahu wallahu akbar. Walhamdu lillahi Rabbil-alamin.‘ Upp frá þeim degi rétti hann aldrei hönd að neinu án þess að nefna nafn Allahu Taala. Hann neytti einskis með vinstri hendi. Þegar hann tók að ganga hélt hann sig fjarri þeim stöðum þar sem börnin léku sér og sagði við þau: ‚Við vorum ekki sköpuð til þessa.‘ Á hverjum degi umlukti nur hann eins og sólarljós og vék síðan frá honum aftur. Hann talaði við tunglið, og í hvert sinn sem hann benti á það hreyfðist tunglið.“

Vegna þurrkanna lentu þau í miklum nauðum, og eitt sinn gengu þau út til að biðja um regn. Þau tóku Muhammad alayhis-salam með sér, báðu bænar og hlutu hans vegna ríkulegt regn og blessun. Frú Halima segir frá: „Þegar Muhammad alayhis-salam varð tveggja ára vandi ég hann af brjósti. Síðan fórum við hjónin til Mekku til að skila honum til móður hans. En við höfðum hlotið svo mikla blessun hans vegna að okkur þótti afar þungbært að skilja við hann og fá ekki framar að sjá blessað andlit hans. Ég sagði móður hans frá háttum hans. Frú Amina sagði: ‚Sonur minn er mikillar tignar.‘ Ég sagði: ‚Ég sver við Allah, aldrei hef ég séð nokkurn blessaðri en hann.‘ Síðan tíndi ég til ýmsar ástæður og bað frú Aminu að leyfa honum að vera lengur hjá okkur. Hún synjaði okkur ekki og leyfði að hann yrði um kyrrt hjá okkur. Með honum snerum við aftur til ættbálks okkar. Fyrir vikið fylltist heimili okkar blessun, og eigur okkar, auður og orðstír jukust. Við hlutum ótal velgjörðir.“2

Ský yfir blessuðu höfði hans

Frú Halima sagði frá: „Dag einn spurði Höfðingi heimsins (sall-Allahu alayhi wa sallam): ‚Á daginn sé ég ekki bræður mína. Hver er ástæðan?‘ Ég svaraði: ‚Þeir fara að gæta fjár. Þeir koma ekki heim fyrr en á kvöldin.‘ Þá sagði hann: ‚Sendu mig líka með þeim. Ég vil einnig gæta fjár.‘ Ég fann upp ýmsar viðbárur og bar fram margar afsakanir. Að lokum sagði ég, til að gera honum til geðs: ‚Gott og vel.‘

Daginn eftir greiddi ég blessað hár hans, klæddi hann og sendi hann með fóstbræðrum sínum.

Í nokkra daga fór hann með þeim og kom aftur. Dag einn, þegar Shayma, fóstursystir hans, kom heim úr haganum, spurði ég: ‚Hvar er Muhammad sonur minn, ljós augna minna?‘ Hún svaraði: ‚Úti í eyðimörkinni.‘ Þegar ég spurði: ‚Hvernig þolir hjartans barnið mitt þennan hita?‘ svaraði Shayma: ‚Ó mamma mín! Honum verður aldrei neitt að meini. Því að ský yfir blessuðu höfði hans fylgir honum stöðugt; þannig er hann varinn fyrir sólarhitanum.‘ Þegar ég sagði: ‚Hvað ertu að segja? Er þetta sem þú segir virkilega satt?‘ sór hún þess eið. Þá fyrst varð ég róleg.

Opnun blessaðs brjósts hans (Shaqq-i sadr)

Um hádegisbil kom Damra, fóstbróðir hans, enn til mín og sagði: ‚Mamma! Komdu fljótt!… Við vorum að gæta fjár með qurayshískum bróður mínum. Allt í einu komu þrír grænklæddir menn. Þeir tóku bróður minn frá okkur og fóru með hann upp á fjallstindinn. Þeir lögðu hann á bakið og ristu upp kvið hans með hníf. Þegar ég fór til að segja þér frá því voru þeir þar enn. Ég veit ekki hvort bróðir minn er lífs eða liðinn.‘ Frú Halima hélt frásögninni áfram svo: Á þeirri stundu stökk mér blóðið til höfuðs. Við hröðuðum okkur þangað og sáum hann. Ég kyssti þegar í stað blessað andlit hans og höfuð og spurði: ‚Ó ljós augna minna! Ó sonur minn, miskunn handa heimunum! Hvað er þetta? Hvað hefur komið fyrir þig? Hver hefur gert þér mein?‘

Hann svaraði: ‚Eftir að ég fór að heiman sá ég tvo menn í grænum klæðum. Annar hélt á silfurkönnu, hinn á skál úr grænum smaragði. Skálin var full af einhverju sem var hvítara en snjór. Þeir fóru með mig upp á fjallstindinn. Annar þeirra lagði mig á bakið. Meðan ég horfði á opnaði hann brjóst mitt allt niður að nafla. Ég fann hvorki til sársauka né óþæginda. Þeir stungu inn hendi og tóku út allt sem þar var. Þeir þvoðu það með þessu hvíta og settu það aftur á sinn stað. Annar sagði við hinn: „Rístu upp; nú skal ég inna mitt verk af hendi.“ Hann stakk inn hendinni og tók út hjarta mitt. Hann skipti því í tvennt, tók úr því eitthvað svart og fleygði því. Og hann sagði: „Þetta var hlutur Satans í líkama þínum. Við tókum hann út og fleygðum honum. Ó ástvinur Allahu Taala! Við höfum gert þig óhultan fyrir waswasa3 og brögðum Satans.“ Síðan fylltu þeir hjarta mitt af einhverju fíngerðu og mjúku sem þeir höfðu meðferðis. Þeir innsigluðu það með innsigli úr nur. Enn finn ég svala þess innsiglis í öllum limum mínum. Þegar annar þeirra lagði höndina á staðinn sem opnaður hafði verið greri sár mitt. Síðan vógu þeir mig á móti tíu mönnum af ummu minni, og ég var þyngri. Þeir vógu mig á móti þúsund mönnum, og enn var ég þyngri. Þá sagði annar þeirra við hinn: „Hættu nú að vega hann. Ég sver við Allah, þótt þú vægir hann á móti allri ummu hans, yrði hann samt þyngri.“ Þá kysstu þeir báðir hönd mína og andlit, skildu mig hér eftir og fóru.‘ Staðurinn sem opnaður hafði verið sást greinilega á blessuðu brjósti hans.“4

Þessi atburður, sem ástkæri Spámaðurinn okkar varð fyrir og greint er frá í fyrsta versi súru ash-Sharh (al-Inshirah) í hinum göfuga Kóran, nefnist „Shaqq-i sadr“, það er að segja opnun brjóstsins.

Eftir að Muhammad alayhis-salam hafði verið kunngjörður spámannsdómurinn sögðu nokkrir af Sahaba: „Ó Rasulallah! Viltu segja okkur frá sjálfum þér?“ Hann sagði: „Ég er bæn forföður míns Ibrahims. Ég er fagnaðartíðindi bróður míns Isa!

Og ég er draumur móður minnar. Þegar hún gekk með mig sá hún nur ganga út frá sér sem lýsti upp hallir Sýrlands… Ég var hafður á brjósti og ólst upp hjá sonum Sa’ds ibn Bakr.“

Eftir að hann var orðinn fjögurra ára fór frú Halima með hann til Mekku og skilaði honum til móður hans. Abdulmuttalib afi hans gaf frú Halimu stórgjafir og sýndi henni mikla gæsku. Þegar frú Halima skildi hann eftir í Mekku lýsti hún sársauka skilnaðarins með þessum orðum: „Það er sem líf mitt og hjarta hafi orðið eftir hjá honum.“

„Allan þann tíma sem ég hafði Muhammad (sall-Allahu alayhi wa sallam) á brjósti var ég afar ánægð með hann. Aldrei óhreinkaði hann neitt. Hann kastaði af sér vatni einu sinni á sólarhring og ekki aftur fyrr en á sama tíma næsta dag“ Frú Halima

Andlát hinnar virtu móður hans

Ástkæri Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam ólst upp hjá móður sinni til sex ára aldurs. Þegar hann var sex ára fór móðir hans með hann og ambátt sem hét Umm Ayman til Medínu til að heimsækja ættingja sína og gröf Abdullahs föður hans.

Þar dvöldust þau í mánuð. Í Medínu lærði Spámaðurinn að synda í tjörn sem synir Najjars áttu. Um þær mundir sá fræðimaður af gyðingum tákn spámannsdómsins á honum. Hann gekk til hans og spurði hann að nafni. Þegar hann svaraði: „Ahmad,“ hrópaði fræðimaðurinn: „Þetta barn verður Spámaður hinna síðustu tíma!“ Auk þess sáu nokkrir aðrir fræðimenn gyðinga sem þar voru tákn spámannsdómsins á honum og ræddu sín á milli um að hann yrði spámaður.

Þegar Umm Ayman heyrði þessi orð þeirra sagði hún móður okkar, hazrat Aminu, frá því; hin blessaða móðir hans óttaðist að honum yrði gert mein, tók hann með sér og lagði af stað heim til Mekku. Þegar þau komu á stað sem nefnist Abwa veiktist móðir okkar, hazrat Amina. Veikin ágerðist og hún missti oft meðvitund.

Hún leit á ástkæran son sinn, Muhammad alayhis-salam, sem stóð við höfðalag hennar, og sagði: „Ó sonur þess manns sem af náð og hjálp Allahu Taala var bjargað frá hinni hræðilegu ör dauðans gegn hundrað úlföldum! Megi Allahu Taala gera þig blessaðan. Ef það sem ég sá í draumi rætist, verður þú sendur af Allahu Taala, sem á tignina og hið ríkulega örlæti, til að kunngjöra afkomendum Adams hvað er halal og hvað haram. Janab al-Haqq mun vernda þig og varðveita fyrir skurðgoðunum og skurðgoðadýrkuninni sem fylgt hefur þjóðunum frá fornu fari.“ Og hún fór með þessar ljóðlínur:

Hið nýja eldist, hið lifandi deyr,
Hið mikla þrýtur; hver helst ungur?
Ég mun einnig deyja; munurinn er sá einn:
Ég ól þig, það er minn heiður.
Ég skil eftir mig gott afkvæmi,
Ég loka augunum með rósömu hjarta.
Nafn mitt mun ávallt lifa á vörum manna,
Ástin á þér lifir æ í hjörtunum.

Síðan andaðist hún. Hún var jarðsett þar. Móðir okkar Amina var tuttugu ára þegar hún andaðist. Umm Ayman tók Höfðingja heimanna með sér, og eftir nokkurra daga ferð kom hún með hann til Mekku og fól hann afa hans, Abdulmuttalib.5

Foreldrar hans voru trúaðir

Faðir og móðir Habibs al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam voru á trú Ibrahims alayhis-salam.6 Það er að segja, þau voru trúuð. Fræðimenn Íslams hafa kunngjört að þau hafi verið á trú Ibrahims alayhis-salam og að eftir að Muhammad alayhis-salam var kunngjörður spámannsdómurinn hafi þau verið vakin til lífs, til þess að þau yrðu af ummu hans, og hafi heyrt kalima ash-shahada og farið með hana og þannig einnig orðið af þessari ummu.7

Hjá blessuðum afa sínum

Muhammad alayhis-salam ólst upp hjá afa sínum til átta ára aldurs. Abdulmuttalib afi hans var ástsæll maður í Mekku sem stýrði ýmsum málum; hann var tignarlegur, þolinmóður, siðprúður, heiðarlegur, hugrakkur og örlátur. Hann mettaði fátæka og gaf jafnvel hungruðum og þyrstum skepnum fóður.

Hann trúði á Allahu Taala og eftirlífið. Hann forðaðist hið illa og hélt sig fjarri öllum ljótum siðum Jahiliyya-tímans. Í Mekku hindraði hann kúgun og ranglæti og tók vel á móti gestum sem komu. Það var siður hans að draga sig í hlé á fjallinu Hira í mánuðinum ramadan. Abdulmuttalib, sem unni börnum og var fullur ástúðar, þrýsti ástkærum sonarsyni sínum að brjósti sér og lét hann aldrei víkja frá sér, hvorki nótt né dag. Hann sýndi honum mikla ást og umhyggju. Í skugga Kaaba sat hann með honum á sessu sem ætluð var honum einum, og við þá sem vildu varna því sagði hann: „Látið son minn í friði; tign hans er mikil.“8 Hann lagði ríkt á við Umm Ayman, fóstru Spámannsins, að annast hann vel og sagði: „Annastu son minn vel. Menn Bókarinnar segja um son minn að hann verði spámaður þessarar ummu.“ Umm Ayman sagði: „Aldrei sá ég hann kvarta undan hungri né þorsta í bernsku sinni. Á morgnana drakk hann sopa af Zamzam-vatni. Þegar við vildum gefa honum að borða sagði hann: ‚Ég vil ekki, ég er saddur.‘“

Þegar Abdulmuttalib svaf eða var einn í herbergi sínu leyfði hann engum öðrum en honum að koma inn til sín. Hann þrýsti honum ástúðlega að brjósti sér, gældi við hann og hafði óumræðilega unun af orðum hans og látbragði. Við máltíðir tók hann hann sér við hlið, setti hann á kné sér, gaf honum hið besta og ljúffengasta af matnum og settist ekki til borðs fyrr en hann var kominn. Hann dreymdi marga drauma um hann og varð vitni að mörgum atburðum.

Eitt sinn geisuðu þurrkar og hungursneyð í Mekku. Vegna draums sem hann hafði séð tók Abdulmuttalib í hönd Muhammads alayhis-salam, gekk upp á fjallið Abu Qubays og bað: „Ó Allah, gleð okkur fyrir sakir þessa barns með regni sem færir blessun.“ Bæn hans var þegin og það rigndi ríkulega. Skáld þess tíma ortu ljóð um þennan atburð.

Munkurinn frá Najran

Dag einn þegar Abdulmuttalib sat hjá Kaaba kom munkur frá Najran til hans og tók hann tali. Í samtalinu sagði hann: „Við höfum lesið að eiginleikum þess spámanns sem síðastur mun koma af sonum Ismails sé lýst í bókunum. Þessi staður, það er að segja Mekka, er fæðingarstaður hans. Eiginleikar hans eru svo og svo!“ sagði hann og tók að telja þá upp einn af öðrum. Í því kom ástkæri Spámaðurinn okkar til þeirra. Munkurinn frá Najran tók að virða hann vandlega fyrir sér; síðan gekk hann nær, leit á augu hans, bak og fætur og sagði í mikilli geðshræringu:

„Janab al-Haqq mun vernda þig og varðveita fyrir skurðgoðunum og skurðgoðadýrkuninni sem fylgt hefur þjóðunum frá fornu fari“ Frú Amina

„Þetta er hann. Er þetta barn af þínum afkomendum?“ Þegar Abdulmuttalib sagði: „Hann er sonur minn!“ sagði munkurinn frá Najran: „Samkvæmt því sem við höfum lesið í bókunum á faðir hans ekki að vera á lífi!“ Abdulmuttalib skýrði þá frá: „Hann er sonur sonar míns. Faðir hans andaðist meðan móðir hans gekk með hann, áður en hann fæddist.“ Þá sagði munkurinn: „Nú sagðir þú satt.“ Síðan sagði Abdulmuttalib við syni sína: „Heyrið hvað sagt er um son bróður ykkar, gætið hans og verndið hann vel.“

Andlát blessaðs afa hans

Þegar komið var að andláti Abdulmuttalibs kallaði hann syni sína saman og sagði: „Nú er sá tími kominn að ég flytjist úr þessum heimi til eftirlífsins. Það eina sem ég ber fyrir brjósti er þessi munaðarleysingi. Bara að ég ætti langa ævi fyrir höndum, svo að ég gæti haldið þessari þjónustu áfram af ást! En hvað fæ ég að gert? Ævin endist ekki. Nú brenna hjarta mitt og tunga í eldi þessarar þrár. Ég vil fela einhverjum ykkar þessa perlu. Hver ykkar mun gæta réttar hans sem vera ber og ekki bregðast í þjónustu við hann?“ Abu Lahab féll á kné og sagði: „Ó höfðingi Araba! Ef þú hefur einhvern í huga sem þú vilt afhenda þennan trúnað, er það vel; að öðrum kosti tek ég þessa þjónustu að mér.“ Abdulmuttalib sagði við hann: „Þú átt mikinn auð. En þú ert harður í hjarta og lítt miskunnsamur. Hjarta munaðarleysingjans er hins vegar sært og viðkvæmt. Það brestur fljótt.“ Sumir hinna sonanna báru fram sömu bón. Abdulmuttalib nefndi eiginleika hvers þeirra og hafnaði þeim. Þegar röðin kom að Abu Talib sagði hann: „Ég þrái þetta meira en þeir allir. En meðan eldri bræður mínir voru hér sæmdi mér ekki að ganga fram fyrir þá. Eigur mínar eru litlar, en tryggð mín er meiri en bræðra minna.“ Abdulmuttalib sagði: „Þú segir satt. Það ert þú sem verðskuldar þessa þjónustu. En ég ráðfæri mig við hann í hverju máli og fer að vilja hans. Og í hvert sinn kemst ég að réttri niðurstöðu. Ég ætla einnig að ráðfæra mig við hann um þetta. Hvern ykkar sem hann velur, hann tek ég einnig gildan.“

Síðan sneri hann sér að ástkæra Spámanninum okkar og spurði: „Ó ljós augna minna! Með þrá eftir þér held ég til eftirlífsins. Hvern af þessum föðurbræðrum þínum velur þú?“

Spámaðurinn stóð þegar upp, lagði hendur um háls Abu Talibs og settist á kné hans. Þá létti Abdulmuttalib mjög, og hann sagði: „Lof sé Allahu Taala. Þetta var einmitt það sem ég vildi.“ Síðan sneri hann sér að Abu Talib og sagði: „Ó Abu Talib! Þessi perla hefur ekki notið ástúðar föður og móður. Annastu hann því sem vera ber og vaktu yfir honum af öllu hjarta. Ég met þig meira en önnur börn mín. Þennan mikla og dýrmæta trúnað hef ég falið þér. Því að þið faðir hans eruð sammæðra. Verndaðu hann eins og þú verndar sjálfan þig. Tekur þú við þessari hinstu ósk minni?“ „Ég tek við henni,“ svaraði hann. Þá faðmaði Abdulmuttalib ástkæra Spámanninn okkar, kyssti blessað höfuð hans og andlit og þefaði af honum. Síðan sagði hann: „Verið þið allir vitni að því að aldrei hef ég fundið ljúfari ilm en þennan og aldrei séð fegurra andlit en þetta.“9

Í skjóli Abu Talibs

Eftir andlát afa síns tók Höfðingi alheimsins sall-Allahu alayhi wa sallam, frá átta ára aldri, að búa hjá föðurbróður sínum Abu Talib og ólst upp í skjóli hans. Á þeim tíma var Abu Talib, eins og Abdulmuttalib faðir hans, einn af fyrirmönnum Qurayshíta í Mekku, ástsæll og virtur maður sem hlustað var á. Hann sýndi einnig Spámanninum mikla ást og umhyggju. Hann unni honum meira en eigin börnum; hann hvorki svaf né fór neitt án þess að hafa hann hjá sér, og hann sagði: „Þú ert afar góður, afar blessaður!“ Abu Talib byrjaði ekki að borða fyrr en drengurinn hafði rétt út höndina; hann vildi að hann byrjaði fyrstur. Stundum lét hann bera fram sérstakt borð handa honum. Þegar hann vaknaði á morgnana sáu þau að andlit hans ljómaði sem tunglið og hár hans var greitt. Abu Talib átti ekki miklar eigur, og fjölskylda hans var stór. Eftir að hann hafði tekið Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam í skjól sitt hlotnaðist honum gnægð og blessun. Þegar fólkið lenti í nauðum vegna þurrka sem gengu yfir Mekku fór Abu Talib með hann að Kaaba og bað bænar. Fyrir blessun hans rigndi ríkulega. Þau losnuðu undan þurrkunum og hungursneyðinni.10

Af ætt Ghalibs mun Spámaður rísa,
Milli Zamzam og Steinsins mun hann standa.
Veitið honum lið, með öllu fólki borgarinnar,
Ó synir Amirs, sælan felst í að hjálpa honum.

„Nú er sá tími kominn að ég flytjist úr þessum heimi til eftirlífsins. Það eina sem ég ber fyrir brjósti er þessi munaðarleysingi. Bara að ég ætti langa ævi fyrir höndum, svo að ég gæti haldið þessari þjónustu áfram af ást! En hvað fæ ég að gert? Ævin endist ekki. Nú brenna hjarta mitt og tunga í eldi þessarar þrár“ Abdulmuttalib

Ferðin Mekka–Busra

Munkurinn Bahira

Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar var um tólf ára gamall sá hann dag einn að Abu Talib bjó sig undir verslunarferð. Þegar hann skildi að Abu Talib vildi ekki taka hann með sér varð hann hryggur og sagði við hann: „Hjá hverjum skilur þú mig eftir í þessari borg þegar þú ferð? Ég á hvorki föður né nokkurn sem kennir í brjósti um mig!…“ Þessi orð fengu mjög á Abu Talib, og hann ákvað að taka hann einnig með sér. Eftir langt ferðalag áði verslunarlestin í Busra, nálægt klaustri kristinna manna.11

Í þessu klaustri bjó munkur sem hét Bahira. Þessi lærði munkur, sem áður hafði verið einn af fræðimönnum gyðinga en síðar orðið kristinn, átti bók sem gengið hafði mann fram af manni og varðveitt var á laun, og af henni svaraði hann þeim spurningum sem fyrir hann voru lagðar. Þótt lest Qurayshíta hefði oft farið þar um á fyrri árum hafði hann aldrei gefið henni gaum. Hvern morgun gekk hann upp á þak klaustursins, horfði í þá átt sem lestirnar komu úr og beið, leitandi og forvitinn, eftir einhverju. En í þetta sinn brá Bahira munki svo að hann hrökk við í geðshræringu og spratt á fætur. Því að þegar lest Qurayshíta birtist í fjarska tók hann eftir því að ský sveif yfir henni og fylgdi henni. Þetta ský skyggði á Spámanninn. Þegar lestin áði sá Bahira einnig að greinar trésins sem Habib al-akram hafði sest undir svignuðu niður yfir hann, og varð hann þá enn hrærðari. Þegar í stað lét hann bera fram borð. Síðan sendi hann mann og bauð öllum sem í lest Qurayshíta voru til máltíðar. Lestarmennirnir skildu ástkæra Spámanninn okkar eftir hjá varningi sínum og fóru til munksins. Bahira virti komumenn vandlega fyrir sér og spurði: „Ó Qurayshítar, er einhver ykkar sem ekki hefur komið til máltíðarinnar?“ Þeir svöruðu: „Já, það er einn.“ Því að þótt Qurayshítarnir væru komnir var skýið þar enn. Þegar hann sá það hafði hann skilið að einhver hefði orðið eftir hjá lestinni. Bahira munkur lagði fast að þeim að hann kæmi einnig. Um leið og hann kom tók Bahira að virða hann vandlega fyrir sér og rannsaka hann. Hann spurði Abu Talib: „Er þetta barn af þínum afkomendum?“ Þegar Abu Talib sagði: „Hann er sonur minn,“ sagði Bahira: „Í bókunum stendur skrifað að faðir þessa barns verði ekki á lífi; hann er ekki sonur þinn.“ Þá svaraði Abu Talib: „Hann er bróðursonur minn.“ Við spurningu Bahira: „Hvað varð um föður hans?“ svaraði hann: „Faðir hans andaðist skömmu áður en hann fæddist.“ Bahira sagði: „Þú segir satt. Hvað varð um móður hans?“ Abu Talib svaraði: „Hún andaðist einnig.“ Bahira sagði þá: „Þú segir satt,“ sneri sér að Spámanninum og lét hann sverja við skurðgoðin. En ástkæri Spámaðurinn okkar sagði við Bahira: „Láttu mig ekki sverja við nöfn skurðgoðanna. Í þessum heimi á ég engan meiri óvin en þau. Ég hef andstyggð á þeim.“

Þá lét Bahira hann sverja við Allahu Taala og spurði: „Sefur þú?“ Hann svaraði: „Augu mín sofa, en hjarta mitt sefur ekki.“

Bahira spurði margra fleiri spurninga og fékk svör við þeim. Svörin sem hann fékk komu nákvæmlega heim við bækurnar sem hann hafði áður lesið. Síðan leit hann á blessuð augu ástkæra Spámannsins okkar og spurði Abu Talib:

„Ég ber vitni um að þú ert Rasul Allahu Taala!.. Hér er Höfðingi heimanna… Hér er Rasul Rabbs heimanna… Hér er hinn mikli Spámaður sem Allahu Taala sendi sem miskunn handa heimunum!..“ Bahira munkur

„Er þessi roði alltaf í blessuðum augum hans?“

„Já, við höfum aldrei séð hann hverfa,“ svaraði hann.

Þegar Bahira sá að þetta tákn kom einnig heim vildi hann, til þess að hjarta hans öðlaðist fulla vissu, sjá innsigli spámannsdómsins. En Spámaðurinn sall-Allahu alayhi wa sallam vildi af blygðunarsemi ekki bera blessað bak sitt.

Þá sagði Abu Talib: „Ó ljós augna minna! Uppfylltu einnig þessa ósk hans!“ Beraði hann þá blessað bak sitt, og Bahira virti „innsigli spámannsdómsins“ fyrir sér í allri sinni fegurð og gat ekki fengið nóg. Hrærður kyssti hann það, og tárin streymdu sem flóð úr augum hans. Síðan sagði hann:

„Ég ber vitni um að þú ert Rasul Allahu Taala!“ Og hann hóf röddina enn hærra og sagði: „Hér er Höfðingi heimanna… Hér er Rasul Rabbs heimanna… Hér er hinn mikli Spámaður sem Allahu Taala sendi sem miskunn handa heimunum…“

Qurayshítarnir sem þar voru sögðu undrandi: „Mikils er Muhammad metinn í augum þessa munks!“

Þá sneri Bahira sér að Abu Talib og sagði:

„Þetta er síðastur spámannanna og hinn göfugasti þeirra. Trú hans mun breiðast út um alla jörðina og nema úr gildi hin fyrri trúarbrögð. Farðu ekki með þetta barn til Sýrlands. Því að synir Ísraels eru óvinir hans. Ég óttast að þeir geri blessuðum líkama hans mein. Um hann hafa verið gerðir margir sáttmálar og gefin mörg heit.“

Abu Talib spurði:

„Hvaða sáttmálar og heit eru það?“ Bahira svaraði:

„Allahu Taala tók af öllum spámönnunum, og síðast af Isa alayhis-salam, loforð um að kunngjöra ummum sínum að Spámaður hinna síðustu tíma myndi koma.“

Eftir þessi orð Bahira hætti Abu Talib við að fara til Sýrlands. Hann seldi varning sinn í Busra og sneri aftur til Mekku.12 Það sem hann hafði heyrt af Bahira hljómaði í eyrum Abu Talibs alla ævi hans. Hann unni Spámanninum enn meir. Allt til dauðadags verndaði hann hann og hjálpaði honum í öllum málum.

Ferð hans til Jemens með Zubayr föðurbróður sínum

Ástkæri Spámaðurinn okkar, einstakur maður sem bjó yfir dyggðum og fegurð í öllu sínu fari, var vaxinn úr grasi og orðinn sautján ára. Þá tók Zubayr föðurbróðir hans, sem fór til Jemens í verslunarerindum, hann með sér, til þess að verslun hans yrði blessunarrík. Einnig í þessari ferð sáust á honum mörg undur. Þegar þeir sneru aftur til Mekku var sagt frá þessu, og meðal ættbálksins Quraysh tóku menn að segja: „Tign hans mun verða afar mikil.“13