ÆSKA HANS OG HJÓNABAND

Æskuár hans

Muhammad alayhis-salam, æðstur manna í hvívetna, var þegar á unga aldri miklu betur metinn meðal Mekkabúa en jafnaldrar hans. Hann var elskaður fyrir fagurt siðferði sitt, fyrir að koma fram við fólk af slíkri gæsku sem aldrei hafði sést, fyrir rósemi sína, mildi og aðra framúrskarandi eiginleika. Fólk dáðist að honum fyrir þessa kosti. Vegna hinnar undraverðu sannsögli og trúverðugleika sem Mekkabúar sáu í fari hans gáfu þeir honum viðurnefnið „al-Amin“, það er að segja „sá sem ætíð má treysta“. Þannig varð hann kunnur undir þessu nafni þegar á æskuárum.

Á æskuárum Spámannsins okkar lifðu Arabar í svartasta myrkri Jahiliyya. Skurðgoðadýrkun, áfengi, fjárhættuspil, hórdómur, okur og margt annað ljótt athæfi var útbreitt meðal þeirra. Muhammad alayhis-salam hafði hina mestu andstyggð á spillingu þeirra og hélt sig ætíð fjarri öllu illu sem þeir aðhöfðust. Allir Mekkabúar þekktu þessa hegðun hans og undruðust hana. Þar sem hann hafði megna andstyggð á skurðgoðunum kom hann aldrei nálægt þeim. Aldrei bragðaði hann kjöt fórnardýra sem slátrað var handa skurðgoðunum. Í bernsku og æsku gætti hann eigin kinda á fjallinu Jiyad og í grennd við það og aflaði sér þannig lífsviðurværis. Á þann hátt hélt hann sig fjarri samfélaginu, sem spillt var úr hófi fram. Eitt sinn sagði hann við Sahaba: „Enginn er sá spámaður sem ekki hefur gætt kinda.“ Þegar þeir spurðu: „Ó Rasulallah! Gættir þú einnig kinda?“ sagði hann: „Já, ég gætti þeirra líka.“

Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar var um tvítugt var allri reglu í Mekku gersamlega raskað. Ranglætið var orðið afar útbreitt, og hvorki eignir, líf né æra voru lengur óhult. Innfæddir Mekkabúar beittu aðkomumenn, sem komu í verslunarerindum og til að vitja Kaaba, ranglæti og kúgun. Þeir sem órétti voru beittir fundu hvergi stað þar sem þeir gætu leitað réttar síns. Um þær mundir hrifsaði Mekkabúi sem hét As ibn Wa’il með valdi til sín varning kaupmanns frá Jemen sem kominn var til Mekku í verslunarerindum. Eftir þennan atburð gekk Jemeninn upp á fjallið Abu Qubays, hrópaði á hjálp og bað ættbálkana að hjálpa sér að ná rétti sínum. Eftir slíka atburði, sem sýndu að ranglætið var komið á hæsta stig, komu höfðingjar sona Hashims og sona Zuhra og annarra ættbálka saman í húsi Abdullahs ibn Jud’an. Þeir ákváðu að engum, innfæddum né aðkomumanni, skyldi gert rangt né mein, að hindra skyldi ranglæti og hjálpa þeim sem órétti væru beittir að ná rétti sínum. Í því skyni stofnuðu þeir bandalag um réttlæti.1

Þetta bandalag, sem ástkæri Spámaðurinn okkar tók þátt í á unga aldri og átti ríkan þátt í að stofna, var nefnt Hilf al-Fudul.

Áður höfðu tveir menn sem hétu Fadl og einn sem hét Fudayl stofnað slíkt bandalag. Með vísan til bandalagsins sem þeir höfðu stofnað forðum fékk þetta bandalag nafn sitt.

„Sjá: Muhammad alayhis-salam, sem allur heimurinn viðurkennir hve fullkominn maður hann var, kölluðu jafnvel mestu óvinir hans, hinir ofstopafullu vantrúarmenn, Muhammad al-Amin (Muhammad sem treysta má) vegna hins ýtrasta heiðarleika hans og trúfesti“ Hüseyin Hilmi ibn Sa’id (rahmatullahi alayh)

Frægar kaupstefnur og markaðir í Arabíu og nágrenni

Hverjum manni hlotnast sá hlutur sem honum ber,
Aðkomumanninn láta menn ekki fara tómhentan.
Hvað á sál Eyyübis að gera,
Meðan ástvinurinn er ekki glaður?
Konungur minn, Habib hins Mikla,
Fegurð þín er lækning við hverju meini.
Hvernig getur elskhuginn reynst þér trúr,
Nema hann gefi líf sitt?

Þetta bandalag hindraði ranglæti og kom aftur á þeirri reglu sem raskast hafði í Mekku. Áhrifa þess gætti lengi. Eftir að Rasulullah hafði verið kunngjörður spámannsdómurinn sagði hann Sahaba frá þessu og sagði: „Ég var einnig viðstaddur eiðinn sem svarinn var í húsi Abdullahs ibn Jud’an. Sá eiður er mér kærari en að eiga rauðhærða úlfalda (auðæfi). Væri mér boðið til slíkrar samkomu nú, myndi ég þekkjast boðið.“2

Hann stundar verslun

Mekkabúar höfðu frá fornu fari stundað verslun og aflað sér lífsviðurværis á þann hátt. Abu Talib, föðurbróðir Spámannsins sall-Allahu alayhi wa sallam, stundaði einnig verslun. Þegar ástkæri Spámaðurinn okkar var um tuttugu og fimm ára hafði orðið æ erfiðara að sjá sér farborða í Mekku. Þess vegna bjuggu Mekkabúar út mikla verslunarlest sem halda skyldi til Sýrlands. Um þær mundir kom Abu Talib til Rasulullah og sagði: „Ó virti bróðursonur minn! Fátæktin er komin á hæsta stig. Þessi síðustu ár, sem við höfum lifað við hungursneyð og strit, hafa ekkert skilið eftir í höndum okkar. Nú er lest Qurayshíta tilbúin og í þann veginn að leggja af stað til Sýrlands. Frú Khadija ætlar einnig að senda varning með lestinni. Áreiðanlega leitar hún að traustum mönnum til að annast þetta verk. Vafalaust þarfnast hún manns sem er jafn áreiðanlegur, hreinn og tryggur og þú. Það væri gott ef við færum og töluðum við hana og kæmum því til leiðar að þú færir sem umboðsmaður hennar. Án efa tekur hún þig fram yfir aðra. Í rauninni vil ég ekki að þú farir til Sýrlands, því að ég óttast að gyðingarnir þar geri þér mein. En ég finn heldur engin önnur ráð.“ Spámaðurinn sagði við hann: „Gerðu eins og þú vilt.“

Hazrat Khadija var kona sem var víðfræg í Arabíu fyrir fegurð sína, auð, vitsmuni, skírlífi, blygðunarsemi og prúðmennsku. Þess vegna voru mjög margir alls staðar að sem báðu hennar og sóttust eftir henni. En vegna draums sem hana hafði dreymt hafði hún engum þeirra gefið gaum. Í draumnum hafði tunglið stigið niður af himni og gengið inn í barm hennar, og nur tunglsins hafði komið út undan handarkrika hennar og lýst upp allan heiminn. Um morguninn sagði hún Waraqa ibn Nawfal, ættingja sínum, frá þessum draumi. Waraqa sagði: „Spámaður hinna síðustu tíma er kominn í heiminn. Hann mun kvænast þér, og á þínum dögum mun opinberunin (wahy)3 stíga niður til hans. Nur trúar hans mun fylla heiminn. Þú munt verða fyrst allra til að trúa á hann. Sá Spámaður mun verða af Quraysh og af Banu Hashim.“

Hazrat Khadija gladdist mjög yfir þessu svari og tók að bíða þess að sá Spámaður kæmi.

Hazrat Khadija stundaði verslun og gekk í félag við þá sem hún náði samkomulagi við. Abu Talib bar málið upp við móður okkar, hazrat Khadiju. Þá bauð hazrat Khadija Rasulullah heim til sín til að sjá hann og ræða við hann.

Þegar hann heiðraði hana með komu sinni sýndi hún honum mikla virðingu og lotningu. Hún sá háttvísi Spámannsins og hreina, flekklausa ásjónu hans og varð frá sér numin af aðdáun. Hún sagði við Rasulullah: „Ég veit að þú ert sannsögull, áreiðanlegur, traustur og ljúfur í lund. Fyrir þetta verk mun ég greiða þér margföld þau laun sem ég hef nokkru sinni greitt nokkrum manni…“ Eftir að einnig hafði verið rætt um upphæð launanna gaf móðir okkar, hazrat Khadija, Rasulullah þau klæði sem hann þyrfti til þessarar þjónustu og kvaddi hann af heimili sínu með rósömu hjarta. Auk þess fékk hún Maysara önnur dýrmæt klæði sem Rasulullah skyldi klæðast á leiðinni.

„Ef múslimi aflar sér halal tekna, er engum háður og hjálpar nágrönnum sínum og ættingjum, mun hann á upprisudeginum ljóma og vera fullur af nur eins og tunglið þegar það er fullt“ Hadith sharif

Móðir okkar, hazrat Khadija, hafði fengið vitneskju um tákn spámannsdómsins hjá föðurbróðursyni sínum, Waraqa ibn Nawfal, sem var lærður kristinn maður. Í þessari heimsókn Rasulullah hafði hún einnig borið kennsl á einkenni spámannsdómsins á honum. Þess vegna sagði hún við þræl sinn, Maysara: „Þegar lestin leggur af stað frá Mekku skaltu fá Muhammad alayhis-salam taum úlfaldans í hendur, svo að Mekkabúar fari ekki að slúðra. Þegar þið eruð komnir langt frá borginni og hún er horfin sjónum skaltu klæða hann í þessi dýrmætu klæði.“

Síðan skreytti hún fegursta úlfalda sinn svo að soldánum sæmdi og sagði við Maysara: „Láttu hann stíga á bak þessum úlfalda með mikilli lotningu, taktu tauminn í hönd þér og líttu á þig sem þjón þessarar göfugu persónu! Gerðu ekkert án leyfis hans, og sparaðu ekki líf þitt til að gæta hans og verja hann hættum! Dveljist ekki lengi á þeim stöðum sem þið komið til, og komið fljótt aftur, svo að við verðum ekki til skammar frammi fyrir sonum Hashims. Ef þú framkvæmir það sem ég segi þér út í æsar, mun ég gefa þér frelsi og eins mikið fé og þú vilt.“

Lestin var búin til ferðar. Mekkabúar söfnuðust saman í stórum hópum til að kveðja ástvini sína. Ættingjar ástkæra Spámannsins okkar, föðurbræður hans og öldungar sona Hashims voru þar einnig viðstaddir. Þegar föðursystir Spámannsins okkar sá Rasul Allahu Taala sall-Allahu alayhi wa sallam í þjónsklæðum og með taum úlfaldans í hendi brast henni þróttur í hnjánum. Hún grét og kveinaði. Með andvörpum og tárum lýsti hún harmi sínum: „Ó Abdulmuttalib! Ó þú mikli maður sem grófst upp Zamzam-brunninn! Ó Abdullah! Rísið upp úr gröfum ykkar, snúið höfðum ykkar hingað og sjáið í hvaða ástandi þessi blessaði er!“ Abu Talib var gagntekinn sömu tilfinningum og í sama ástandi. Úr blessuðum augum Rasulullah, sem sáu Haqq, féllu tár sem perlur, og hann sagði: „Gleymið mér ekki. Minnist þess að ég þoli harm og sorg í framandi landi.“ Allir sem heyrðu þessi orð grétu. Englarnir á himnum tóku einnig þátt í þessu og sögðu: „Ó Rabb okkar! Þetta er Muhammad alayhis-salam, sem Þú gerðir að habib Þínum og veittir hið æðsta tignarstig. Hver er viskan að baki þessu ástandi?“ Allahu Taala sagði við þá: „Já, hann er Habib Minn. En þið þekkið ekki leyndardóm ástarinnar. Þið getið ekki skilið leyndardómana milli hins elskaða og elskandans. Þetta tignarstig þekkir enginn. Þennan hulda leyndardóm skilur enginn.“

Þegar lestin loks hélt af stað og Mekka var horfin sjónum klæddi Maysara, eins og honum hafði verið boðið, ástkæra Spámanninn okkar í dýrmætu klæðin. Hann lét hann stíga á bak úlfaldanum, sem hulinn var margs konar dúkum og fagurlega skreyttur. Tauminn tók hann sjálfur í hönd sér.

Á þessari ferð sáu lestarmennirnir að ský sem skyggði á ástkæra Spámanninn okkar, sem sendur var sem miskunn handa heimunum, og tveir englar í fuglslíki fylgdu honum allt þar til ferðinni lauk.4

Á leiðinni strauk hann blessaðri hendi sinni um fætur tveggja úlfalda sem voru svo örþreyttir að þeir gátu ekki lengur gengið og höfðu dregist aftur úr lestinni, og tóku úlfaldarnir þá skyndilega að fara hratt. Þegar lestarmenn sáu þetta og margt annað slíkt í fari hans fengu þeir á honum hinar mestu mætur og skildu að tign hans yrði afar mikil.

Þegar þeir komu á stað sem nefnist Busra áðu þeir aftur nálægt klaustrinu sem þar var. Bahira munkur, sem af mörgum táknum hafði skilið og sagt að hann yrði síðasti spámaðurinn, var dáinn, og annar, Nastura að nafni, kominn í hans stað. Nastura munkur virti fyrir sér lest Qurayshíta sem áð hafði nálægt klaustrinu. Þegar hann sá að einhver settist undir visið tré sem stóð þar nærri og að tréð laufgaðist á sömu stundu spurði hann Maysara: „Hver er maðurinn undir þessu tré?“ Maysara svaraði: „Það er maður af ættbálkinum Quraysh, af íbúum Haram.“ Munkurinn sagði: „Fram að þessu hefur enginn annar en spámaður setið undir þessu tré.“ Síðan spurði hann: „Er dálítill roði í augum hans?“ Maysara svaraði: „Já, og hann hverfur aldrei úr augum hans.“ Þá sagði Nastura: „Við Allahu Taala, sem sendi Isa alayhis-salam Injil: þessi maður verður síðasti spámaðurinn. Bara að ég fengi að lifa þann tíma er honum verður falinn spámannsdómurinn!“

Einnig þegar Muhammad alayhis-salam seldi varning frú Khadiju á markaðnum í Busra sagði gyðingur nokkur, sem prúttaði við hann og trúði honum ekki: „Sverðu við skurðgoðin sem heita Lat og Uzza, þá skal ég trúa þér.“ Muhammad alayhis-salam sagði: „Aldrei sver ég við þessi skurðgoð! Þegar ég geng fram hjá þeim sný ég andlitinu í aðra átt.“ Gyðingurinn, sem sá einnig önnur tákn á honum, sagði: „Orð þín standa. Ég sver við Allah, þessi maður á eftir að verða spámaður,“ og lét í ljós aðdáun sína með þessum orðum: „Fræðimenn okkar hafa fundið lýsingu hans í bókunum.“

Maysara greypti í huga sér, eins og útsaum, allt sem hann sá í fari Rasulullah og heyrði um hann, og aðdáun hans á honum óx stöðugt. Í hjarta Maysara hafði kviknað mikil ást til Höfðingja heimanna. Upp frá því þjónaði hann honum með gleði og lotningu og framkvæmdi af mikilli ást hverja minnstu bendingu hans. Varningurinn sem þeir fluttu með sér seldist, og fyrir blessun Spámannsins varð gróðinn margfalt meiri en endranær. Lestin hélt heimleiðis. Þegar þeir komu að staðnum Marr az-Zahran lagði Maysara til við ástkæra Spámanninn okkar að hann færi á undan til Mekku með fagnaðartíðindin. Spámaðurinn féllst á það, skildi við lestina og hvatti úlfalda sinn í átt til Mekku.

Frú Nafisa bint Munya sagði svo frá: „Sá tími nálgaðist að lestin kæmi. Frú Khadija gekk á hverjum degi upp á þak húss síns með þjónustustúlkum sínum og skimaði eftir lestinni. Einn slíkan dag var ég hjá Khadiju. Allt í einu birtist í fjarska maður sem reið úlfalda. Ský og tveir englar í fuglslíki veittu honum skugga, og nurinn á blessuðu enni Spámannsins okkar ljómaði eins og tunglið. Frú Khadija skildi hver kominn var, og hjarta hennar fylltist gleði. En hún lét sem hún vissi það ekki og spurði: ‚Hver skyldi koma á svo heitum degi?‘ Þjónustustúlkurnar sögðu: ‚Sá sem kemur líkist Muhammad (alayhis-salam),‘ og undruðust það sem þær sáu.“

Skömmu síðar kom Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam að húsi móður okkar Khadiju og sagði henni hvernig farið hafði. Með fagnaðartíðindunum sem hann flutti gladdi hann hana mjög.

Nokkru síðar kom lestin inn í Mekku. Maysara sagði móður okkar, hazrat Khadiju, frá því, atriði fyrir atriði, að skyggt hefði verið á Spámanninn á ferðinni, hvað Nastura munkur hafði sagt, hvernig veikburða úlfaldarnir hefðu tekið að fara hratt og mörgu fleiru óvenjulegu af því tagi sem hann hafði séð. Hann lofaði Spámanninn eins og tunga hans frekast leyfði. Hazrat Khadija vissi þetta þegar, en þessi orð juku vissu hennar. Hún lagði ríkt á við Maysara: „Segðu engum frá því sem þú hefur séð!“5

„Aldrei sver ég við þessi skurðgoð! Þegar ég geng fram hjá þeim sný ég andlitinu í aðra átt“ Hadith sharif

Móðir okkar Khadija fór til Waraqa ibn Nawfal til að segja honum frá því sem hún hafði heyrt. Waraqa hlýddi með mikilli aðdáun á það sem gerst hafði og sagði: „Ó Khadija, ef það sem þú segir er satt, verður Muhammad alayhis-salam spámaður þessarar ummu.“

Spámaðurinn fór 12 ára gamall með föðurbróður sínum Abu Talib í verslunarferð allt til Busra, 17 ára með föðurbróður sínum Zubayr til Jemens, 20 ára með hazrat Abu Bakr til Sýrlands og 25 ára aftur til Sýrlands til að selja varning móður okkar, hazrat Khadiju.6 Nákvæmlega fjórum sinnum fór hann í ferðalög. Utan þessara ferða ferðaðist hann hvergi.

Hjónaband hans og móður okkar, hazrat Khadiju

Eftir fagnaðartíðindin sem Waraqa ibn Nawfal hafði flutt henni, og þegar hún sá fagra eiginleika ástkæra Spámannsins okkar, hneigðist hugur móður okkar, hazrat Khadiju, að því að verða kona hans og hljóta þann heiður að þjóna honum. Nafisa bint Munya varð þessa vör og gekk á milli. Í þeim erindum gekk hún á hinn háa fund Rasuls al-akram og spurði: „Ó Muhammad! Hvað aftrar þér, göfugi maður, frá því að kvænast?“ Spámaðurinn okkar svaraði: „Ég hef ekki nægilegt fé handa á milli til að kvænast.“ Frú Nafisa sagði: „Ó Muhammad! Ef þú vilt kvænast skírlífri og virtri konu sem á bæði auð og fegurð, er ég reiðubúin að þjóna þér.“ Ástkæri Spámaðurinn okkar spurði: „Hver er sú kona?“ Hún svaraði: „Það er Khadija bint Khuwaylid.“ Þegar Rasulullah spurði: „Hver mun hafa milligöngu um þetta?“ sagði hún: „Það geri ég,“ og fór af fundi hans. Hún fór til hazrat Khadiju og flutti henni fagnaðartíðindin. Hazrat Khadija kallaði til sín ættingja sína, Amr ibn Asad og Waraqa ibn Nawfal, og sagði þeim hvernig málum væri háttað. Auk þess sendi hún Rasulullah boð og bauð honum að koma á tilteknum tíma. Abu Talib og bræður hans bjuggu sig einnig til fararinnar og fóru með Spámanninum.

Móðir okkar, hazrat Khadija, bjó hús sitt og skreytti. Í þakkarskyni fyrir þennan dag gaf hún þjónustustúlkum sínum allt skart sitt. Síðan gaf hún þeim frelsi. Rasulullah kom ásamt föðurbræðrum sínum heim til móður okkar Khadiju. Abu Talib sagði: „Lof sé Skapara okkar, sem gerði okkur að afkomendum Ibrahims alayhis-salam og niðjum Ismails alayhis-salam. Hann gerði okkur að vörðum Baytullah. Hann veitti okkur þetta blessaða hús, sem er qibla mannanna og heimarnir ganga tawaf um, og Haram ash-Sharif, sem Hann verndar gegn öllu illu. Muhammad, sonur Abdullahs bróður míns, er slíkur maður að hver sem hann er borinn saman við af Quraysh, ber hann af. Að vísu á hann lítið fé, en fé skiptir engu máli. Því að fé er sem skuggi; það gengur úr hendi í hönd og hverfur. Sóma og yfirburði bróðursonar míns þekkið þið öll. Nú biður hann Khadiju bint Khuwaylid sér til löglegrar eiginkonu. Hve mikinn mahr7 viljið þið að greiddur verði af fé mínu? Ég sver að tign Muhammads mun verða mikil.“ Waraqa ibn Nawfal staðfesti þessi orð.

Amr ibn Asad, föðurbróðir móður okkar Khadiju, sagði: „Verið vitni að því að ég hef gefið Muhammad alayhis-salam Khadiju bint Khuwaylid fyrir eiginkonu.“ Þannig var nikah-samningurinn gerður. Samkvæmt einni frásögn var mahrinn 400 mithqal af gulli, samkvæmt annarri fimm hundruð dirham og samkvæmt enn annarri 20 úlfaldar.8

Abu Talib slátraði úlfalda til brúðkaupsveislunnar og hélt veislu sem engin önnur slík hafði sést fram að þeim degi. Hjónabandið var fullkomnað. Móðir okkar, hazrat Khadija, gaf Spámanninum allar eigur sínar og sagði: „Allar þessar eigur heyra til hinni háu persónu þinni. Og ég er sú sem þarfnast þín og stend í þakkarskuld við þig.“

Allt hjónaband sitt þjónaði móðir okkar, hazrat Khadija, Spámanninum okkar, Muhammad alayhis-salam, og var honum stoð og stytta. Þetta hjónaband Spámannsins stóð í tuttugu og fimm ár, allt til andláts móður okkar Khadiju. Fimmtán þeirra voru fyrir bi’tha og tíu eftir bi’tha (kunngjörð spámannsdómsins). Meðan fyrsta eiginkona hans, hazrat Khadija, var á lífi kvæntist Spámaðurinn okkar, Muhammad alayhis-salam, engri annarri. Hann eignaðist sex börn, tvo syni og fjórar dætur. Þau eru Qasim, Zaynab, Ruqayya, Umm Kulthum, Fatima og Abdullah (Tayyib eða Tahir). Með hazrat Mariyu, sem hann kvæntist á tíma spámannsdóms síns, eignaðist hann einnig son sem hét Ibrahim. Með öðrum eiginkonum sínum eignaðist hann ekki börn. Zaynab var elst dætra hans. Yngsta dóttir hans, Fatima, var föður sínum kærust. Hún fæddist þrettán árum fyrir Hijru. Synir hans önduðust á unga aldri, og allar dætur hans nema hazrat Fatima önduðust einnig á undan honum. Móðir okkar Fatima andaðist sex mánuðum á eftir Spámanninum. Ætt ástkæra Spámannsins okkar, Muhammads alayhis-salam, hélt áfram í börnum hazrat Fatimu.9

Rasul al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam stundaði einnig verslun eftir að hann kvæntist móður okkar Khadiju. Af tekjum sínum tóku þau vel á móti gestum og hjálpuðu munaðarleysingjum og fátækum.

Zayd ibn Haritha

Þegar Zayd ibn Haritha var barn að aldri hafði hann farið með móður sinni Su’da að heimsækja ættingja. Þá urðu þau fyrir árás annars ættbálks. Zayd var tekinn til fanga. Hann var færður til Mekku, á kaupstefnuna sem nefnist Suq Ukaz, og boðinn til sölu. Hakim ibn Hizam, bróðursonur hazrat Khadiju, keypti Zayd fyrir 400 dirham. Hakim ibn Hizam gaf síðan föðursystur sinni, hazrat Khadiju, Zayd ibn Haritha, og hún gaf hann Spámanninum. Spámaðurinn gaf honum þegar frelsi og hélt honum hjá sér. Því að Zayd ibn Haritha átti í engan stað að venda eftir að hann fékk frelsi, og enginn gat annast hann betur en Rasulullah. Hann var líka fús til að vera um kyrrt hjá Rasulullah.

Spámaðurinn hafði verið skapaður til að fullkomna hvers kyns fagurt siðferði, sýnilegt og ósýnilegt, þekkt og óþekkt: réttlæti, sanngirni, miskunnsemi, mannúð, glaðlegt viðmót, göfuglyndi, örlæti, trúfesti við gefin heit (orðheldni), trúmennsku við það sem honum var trúað fyrir, hjálpsemi, fórnfýsi, áreiðanleika, vernd hinna kúguðu, hjálparvana og fátæku, ást og umhyggju í garð barna, heiðarleika, sannsögli, háttvísi, lítillæti, hófsemi, góða stjórn á mönnum, hugrekki og dirfsku. Hann var í hvívetna æðri öllum sköpunarverum sem komið hafa og koma munu, og þar sem hann hafði áunnið sér traust allra hafði hann hlotið viðurnefnið „al-Amin“. Vegna hinnar góðu framkomu sem Zayd ibn Haritha naut af hans hendi unni hann honum, þegar áður en honum var kunngjörður spámannsdómurinn, meira en föður sínum og móður og vildi aldrei víkja frá honum.

„Allar þessar eigur heyra til hinni háu persónu þinni. Og ég er sú sem þarfnast þín og stend í þakkarskuld við þig“ Khadijat al-Kubra (radiy-Allahu anha)

Móðir hans og faðir vissu ekki hvert sonur þeirra hafði verið fluttur né hvað um hann hafði orðið. Haritha faðir hans brann af söknuði eftir barni sínu og fór land úr landi að leita sonar síns. Hann lagði ríkt á við ættingja sína og kunningja sem fóru frá Jemen til ýmissa landa að færa sér fréttir af Zayd syni sínum, og hann orti ljóð og felldi tár:

Ég hef grátið Zayd minn; ég veit ekki hvað um hann varð.
Er hann á lífi, eða hefur dauðinn hrifið hann?
Spyr ekki um hann til einskis, ó hjarta!
Þú getur ekki vitað hvort gröf hans er á sléttu eða í bröttu fjalli.
Annað ljóð hans, þar sem hann lýsir söknuði sínum eftir syninum, er svo:
Zayd minn, barnið mitt! Ó, vissi ég að sá sem fór kæmi aftur!
Ég sver við Allah, ég vil ekki að neinn snúi aftur nema þú.
Ég minnist hans þegar vindurinn blæs, hvar sem ég sé barn,
Og sólin minnir mig á þig hvern morgun er hún rís.
Vei, vei vegna augasteins míns, þúsundfalt vei,
Á reiðskjóta mínum leita ég hans, þótt ástand mitt sé aumt.
Hvorki ég né reiðskjóti minn þekkjum leiða né þreytu,
Meðan von er til að sonur minn finnist og birtist mér.
Þótt vonin blekki manninn, er hún að lokum forgengileg;
Synir mínir! Qays, Amr, Yazid, Jabal; Zayd minn er í ykkar umsjá.

Að lokum, áður en Íslam kom, sáu nokkrir menn af ættbálkinum Banu Kalb, sem komu til að vitja Kaaba, hazrat Zayd og þekktu hann; hazrat Zayd sagði við þá: „Ég veit að fjölskylda mín kveinar og harmar mín vegna; færið þeim þessar ljóðlínur,“ og fór með eftirfarandi ljóð:

Hjarta mitt brennur; ég er fjarri hreiðri mínu,
En ég er nágranni Kaaba, þótt ég sé fjarri móður og föður.
Látið ekki sorgina brenna hjörtu ykkar,
Látið ekki harmakvein ykkar mín vegna stíga allt til Arsh.
Lof sé Mawla, ég er í slíku hreiðri
Að fyrir heiðurinn og gæðin sem ég nýt er ég sífellt á bæn.

Haritha gladdist mjög við þessi tíðindi. Hann tók þegar með sér mikið fé og kom ásamt Ka’b bróður sínum til Mekku. Þegar þangað kom spurðist hann fyrir um hús Spámannsins okkar, gekk á fund hans og sagði: „Ó höfðingi Quraysh-þjóðarinnar, ó sonarsonur Abdulmuttalibs, ó sonur ættar Banu Hashim! Þú ert nágranni Haram ash-Sharif. Þú gerir vel við gesti, sýnir föngum gæsku og leysir þá úr ánauð. Við munum gefa þér eins mikið fé og þú vilt fyrir lausn sonar okkar, sem er þræll þinn; gefðu honum frelsi, og vísaðu, við biðjum þig, þessari bón okkar ekki á bug!“ Spámaðurinn okkar sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: „Köllum á Zayd og segjum honum hvernig málum er háttað. Látum hann sjálfráðan. Ef hann kýs að fara til ykkar, getið þið tekið hann með ykkur án þess að greiða nokkuð fé. En ef hann kýs mig og vill vera hjá mér, þá sver ég við Allah að ég læt engum eftir þann sem kýs mig; hann verður hjá mér.“

Haritha og bróðir hans voru mjög ánægðir með þetta svar Spámannsins og sögðu: „Þú hefur sýnt okkur mikið réttlæti og sanngirni.“

Þá kallaði Spámaðurinn Zayd á sinn fund og spurði hann: „Þekkir þú þessa menn?“ Zayd svaraði: „Já, annar er faðir minn og hinn föðurbróðir minn.“ Þá sagði hann: „Ó Zayd! Þú veist hver ég er, og þú hefur séð ástúð mína og miskunnsemi í þinn garð og framkomu mína við þig. Þeir eru komnir til að sækja þig. Veldu því: annaðhvort kýst þú mig og verður hjá mér, eða þú kýst þá og ferð.“

Faðir hans og föðurbróðir biðu og hugsuðu: „Nú kýs hann okkur, og við tökum Zayd með okkur.“ Zayd sagði: „Ég tek engan fram yfir þig. Þú ert mér bæði í föðurbróður stað og föður. Ég vil vera hjá þér.“

Faðir hans og föðurbróðir urðu orðlausir af undrun. Faðir hans sagði reiður við Zayd: „Vei þér! Þú tekur þá þrældóminn fram yfir frelsið, fram yfir móður þína, föður og föðurbróður!“ Zayd svaraði föður sínum: „Elsku pabbi, ég hef notið slíkrar ástúðar og framkomu af hálfu þessa manns að ég get engan tekið fram yfir hann.“

Spámaðurinn unni Zayd mjög. Þegar hann sá þessa tryggð hans og ást fór hann með hann að Hijr við Kaaba al-Mu’azzama, ávarpaði þá sem þar voru og sagði: „Verið vitni að því að Zayd er sonur minn. Hann erfir mig og ég erfi hann.“ Þegar faðir Zayds og föðurbróðir sáu þetta rann þeim reiðin. Þeir sneru glaðir heim til lands síns. Upp frá því tóku Sahaba að kalla Zayd Zayd ibn Muhammad (Zayd, son Muhammads). Síðar afnam Allahu Taala ættleiðingu með boðum Sínum í 5. versi súru al-Ahzab: „Kallið börn ykkar eftir nöfnum feðra þeirra; það er réttara hjá Allah,“ og í 40. versi: „Muhammad (alayhis-salam) er ekki faðir neins af karlmönnum ykkar (eins og Zayds)“; þá tók hazrat Zayd að vera kallaður eftir föður sínum, það er að segja „Zayd, sonur Haritha“ (Zayd ibn Haritha).10

Gerðardómari um Kaaba

Þegar Rasulullah var um þrjátíu og fimm ára gamall gerðist hann gerðardómari í máli Kaaba. Þá höfðu regn og flóð slitið veggjum Kaaba mjög. Auk þess hafði eldsvoði skemmt Kaaba.11 Nauðsynlegt var að reisa bygginguna á ný. Þá reif ættbálkurinn Quraysh Kaaba niður allt að grunninum sem Ibrahim alayhis-salam hafði lagt og tók að reisa hana að nýju. Þeir fengu hverjum ættbálki sinn hluta og hlóðu þannig veggina upp. Ættbálkarnir vissu að þetta verk var mikill heiður, og þeir gátu ekki komið sér saman um hver skyldi leggja Svarta steininn á sinn stað. Þar sem hver ættbálkur vildi hljóta þennan heiður kom upp mikil sundrung meðal þeirra. Synir Abd ad-Dars gerðu með sér sáttmála og sögðu: „Ef einhver annar en við vinnur þetta verk munum við úthella blóði.“ Vegna þessarar deilu, sem stóð í fjóra eða fimm daga, munaði minnstu að blóði væri úthellt.

„Ég tek engan fram yfir þig. Þú ert mér bæði í föðurbróður stað og föður. Ég vil vera hjá þér“ Zayd ibn Haritha (radiy-Allahu anh)

Þetta var á mánudegi. Hudhayfa ibn Mughira, móðurbróðir Abdulmuttalibs og aldraður virðingarmaður, benti á hlið Banu Shayba, sem lá inn að Kaaba, og sagði: „Ó Qurayshítar! Gerið þann mann sem fyrstur gengur inn um þetta hlið að gerðardómara ykkar á milli, til að skera úr því máli sem þið getið ekki komið ykkur saman um.“ Viðstaddir féllust á þessa tillögu; þeir horfðu á hlið Banu Shayba og tóku að bíða þess sem fyrstur gengi inn og leysti málið á viðkvæmustu stundu þess. Loks sáu þeir Muhammad alayhis-salam koma inn um hliðið, hann sem þeir mátu mest allra fyrir sannsögli hans og framúrskarandi siðferði og kölluðu al-Amin, það er að segja „sá sem ætíð má treysta“. Þeir sögðu: „Þarna er al-Amin. Við sættum okkur við úrskurð hans.“

Þegar ástkæra Spámanninum okkar, Muhammad alayhis-salam, hafði verið sagt frá málinu fór hann úr skikkju sinni og breiddi hana á jörðina. Hann lagði Svarta steininn á blessaða skikkju sína og sagði: „Haldi einn maður af hverjum ættbálki í horn hennar.“ Þannig lét hann lyfta steininum upp að staðnum þar sem hann skyldi standa.

Síðan tók hann sjálfur steininn í fang sér og lagði hann á sinn stað með göfugum höndum sínum. Þegar ættbálkarnir sáu að þannig hafði verið afstýrt miklum átökum, sem voru í þann veginn að brjótast út, urðu þeir ánægðir með þetta. Þeir héldu áfram að hlaða veggina þaðan sem frá var horfið og luku við þá.12