TAWASSUL FYRIR MILLIGÖNGU SPÁMANNSINS

Tawassul1 hefur ætíð verið gert fyrir milligöngu Spámannsins: áður en hann var skapaður, eftir að hann var skapaður, á lífsdögum hans í þessum heimi og eftir andlát hans, í heimi barzakh (grafarinnar); og það verður einnig gert á upprisudeginum, eftir að menn hafa verið vaktir upp, á Arasat-völlum og í Paradís. Wasila er hvaðeina sem Allahu Taala hefur gert að orsök þess að menn nálgist Hann og að þörfum þeirra sé fullnægt. Tawassul fyrir milligöngu Rasul al-akram, það er að segja að hafa Rasulullah að wasila hjá Allahu Taala og biðja um hjálp hans og árnaðarorð, er ja’iz. Þetta er meðal þess sem Salaf as-Salihin (Sahaba, Tabi’in og Taba’ at-Tabi’in), fræðimennirnir og aðrir múslimar hafa gert. Enginn múslimi hefur talið það rangt. Fram á þennan dag hefur enginn fundist sem ekki viðurkennir þetta, nema þeir sem hafa spillta trúarskoðun. Faðir mannanna, Adam alayhis-salam, hafði Spámanninn að wasila þegar hann var sendur niður til jarðar. Ástkæri Spámaðurinn okkar sagði svo frá þessu í einum hadith sharif sínum: „Þegar Adam (alayhis-salam) hafði verið rekinn úr Paradís vegna hrösunar sinnar sagði hann: ‚Ó Rabb minn! Fyrirgef mér fyrir sakir Muhammads!‘ Allahu Taala sagði: ‚Ó Adam! Hvernig þekkir þú Muhammad? Ég hef ekki enn skapað hann.‘ Adam (alayhis-salam) sagði: ‚Ó Rabb minn! Þegar Þú skapaðir mig og gafst mér sál opnaði ég augun og leit upp, og ég sá ritað á brún Arsh: La ilaha illallah, Muhammadun Rasulullah. Hann er sá sem Þú elskar nafnið á ásamt nafni Þínu.‘ Allahu Taala sagði: ‚Þú sagðir satt, ó Adam! Af sköpunarverum Mínum er hann sá sem Ég elska mest. Af því að þú baðst fyrirgefningar fyrir sakir hans hef Ég fyrirgefið þér.‘“2 Samkvæmt annarri frásögn sagði Hann: „Hann er Spámaður sem koma mun af afkomendum þínum. Hefði Ég ekki skapað hann hefði Ég hvorki skapað þig né börn þín. Af því að þú tilnefndir hann til að bera fram árnaðarorð fyrir þig hef Ég fyrirgefið þér og sýknað þig.“3

Um þetta eru til þúsundir dæma. Nokkur þeirra eru tekin hér á eftir: Maður nokkur, sem var blindur á báðum augum, bað Rasulullah að biðja þess að hann fengi sjónina. Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam sagði: „Ef þú vilt bið ég fyrir þér. En ef þú sýnir þolinmæði og umberð þetta er það betra fyrir þig.“ „Ég hef ekki lengur þrek til að vera þolinmóður. Ég grátbið þig að biðja fyrir mér,“ sagði maðurinn. Þá sagði hann: „Taktu þá wudu og farðu með eftirfarandi bæn!“

„Allahumma inni as’aluka wa atawajjahu ilayka bi-Nabiyyika Muhammadin Nabiyyir-rahma, ya Muhammad, inni atawajjahu bika ila Rabbi fi hajati hadhihi li-tuqda li. Allahumma shaffi’hu fiyya.“

Imam Nasa’i, einn af fræðimönnum hadith-fræðanna, greinir frá því að þegar maðurinn fór með þessa bæn hafi Allahu Taala tekið hana gilda og hann fengið sjónina. Hazrat Uthman ibn Hanif segir svo frá atviki sem varðar það að hafa Rasulullah að wasila: „Þegar Uthman ibn Affan var kalífi trúði maður nokkur, sem átti í miklum vanda, mér fyrir raunum sínum, því að hann blygðaðist sín fyrir að ganga fyrir kalífann. Ég sagði við hann: Taktu þegar í stað wudu! Farðu í Masjid as-Sa’ada! Farðu með bænina sem greint er frá hér að framan og berðu fram ósk þína. Eftir að hafa beðist fyrir fór vesalings maðurinn þangað sem kalífinn var og var leiddur fyrir hann. Kalífinn lét hann setjast á bænamottu sína, hlýddi á raunir hans og varð við beiðni hans. Þegar maðurinn sá að mál hans hafði allt í einu verið leyst kom hann glaður til mín og sagði: ‚Megi Allahu Taala vera ánægður með þig! Hefðir þú ekki talað við kalífann hefði ég ekki losnað úr þessum vanda.‘ Hann hélt að ég hefði talað við kalífann.“

„(Ó Adam!) Hann er Spámaður sem koma mun af afkomendum þínum. Hefði Ég ekki skapað hann hefði Ég hvorki skapað þig né börn þín. Af því að þú tilnefndir hann til að bera fram árnaðarorð fyrir þig hef Ég fyrirgefið þér og sýknað þig“ Hadith qudsi

Meðan hazrat Umar var kalífi varð hallæri. Bilal ibn Harith, einn af Sahaba, fór að grafhýsi Rasulullah og sagði: „Ó Rasulallah! Umma þín er að deyja úr hungri. Ég grátbið þig að vera wasila þess að rigni.“ Þá nótt birtist Rasulullah honum í draumi og sagði: „Farðu til kalífans! Berðu honum kveðju mína! Hann skal ganga út til regnbænar!“ Þegar hazrat Umar gekk út til regnbænar tók að rigna. Allahu Taala tekur bænir gildar fyrir sakir þeirra sem Hann elskar. Allahu Taala hefur kunngjört að Hann elski Muhammad alayhis-salam mjög. Þess vegna er bæn ekki hafnað ef einhver biður og segir: „Allahumma inni as’aluka bi-jahi Nabiyyikal-Mustafa.“ Eigi að síður samrýmist það ekki lotningunni (adab) að hafa Rasulullah að wasila vegna smávægilegra veraldlegra mála. Burhanuddin Ibrahim Maliki sagði: „Fátækur maður, sem var mjög svangur, fór að Hujrat as-Sa’ada og sagði: ‚Ó Rasulallah! Ég er svangur.‘ Skömmu síðar kom maður, fór með fátæklinginn heim til sín og gaf honum að borða. Þegar fátæklingurinn sagði að bæn sín hefði verið heyrð sagði gestgjafinn: ‚Bróðir minn! Þú yfirgafst fjölskyldu þína og lagðir á þig erfiði langra leiða til að vitja Rasulullah. Sæmir það að ganga fram fyrir Rasulullah vegna brauðbita? Í þessari háu návist hefðir þú átt að biðja um Paradís og eilífar velgjörðir! Allahu Taala hafnar ekki því sem beðið er um hér.‘ Þeir sem hljóta þann heiður að vitja Rasulullah skulu biðja þess að hann beri fram árnaðarorð fyrir þá á upprisudeginum.“ Dag einn sat Imam Abu Bakr al-Muqri í Masjid as-Sa’ada ásamt Imam Tabarani og Abu’sh-Shaykh. Þar sem þeir höfðu ekkert borðað í nokkra daga voru þeir orðnir glorsoltnir. Imam Abu Bakr þoldi ekki lengur við, sagði: „Ég er svangur, ó Rasulallah!“ og dró sig út í horn. Maður af ætt sayyida kom með tvo þjóna sína og sagði: „Bræður mínir! Þið hafið beðið afa minn, Rasulullah, um hjálp í hungri ykkar. Hann bauð mér að gefa ykkur að borða.“ Þeir neyttu saman þess sem hann kom með. Afganginn skildi hann eftir hjá þeim og fór. Einn af fræðimönnum Íslams, Abu Abdullah ibn Nu’man Marrakushi Tilimsani (683 / 1284 e.Kr.), skrifar ítarlega í hinni dýrmætu bók sinni Misbah az-Zulam um hundruð múslima sem náðu óskum sínum með því að hafa Rasulullah að wasila, og um bænir þeirra. Einn þeirra sem náðu óskum sínum með því að hafa Rasulullah að wasila er Muhammad ibn Munkadir. Hann segir svo frá: „Maður nokkur skildi eftir áttatíu gullpeninga hjá föður mínum og fór í jihad. Hann hafði sagt: ‚Geymdu þá! Þú mátt líka hjálpa þeim sem eru í mikilli þörf.‘ Hallæri varð í Medínu. Faðir minn útdeildi öllum gullpeningunum til þeirra sem voru aðframkomnir af hungri. Eigandi gullpeninganna kom og bað um þá. Faðir minn sagði: ‚Komdu aftur annað kvöld.‘ Hann fór að Hujrat as-Sa’ada og grátbað Rasulullah fram undir morgun. Um miðnætti kom maður og sagði: ‚Réttu fram höndina!‘ Hann fékk honum pyngju af gulli og hvarf síðan. Þegar faðir minn taldi gullpeningana heima og sá að þeir voru áttatíu varð hann glaður og afhenti eigandanum þá þegar í stað.“

Hazrat Abu Abdullah Tilimsani segir einnig svo frá í þessari bók sinni af atviki sem hann lenti sjálfur í:

„Árið 637 (1239 e.Kr.) lögðum við af stað frá Sadar-virkinu ásamt hópi úrvalsmanna. Með okkur var maður sem vísaði okkur veginn. Eftir nokkra ferð þraut vatnið. Við tókum að leita að vatni. Á meðan gekk ég afsíðis til að ganga örna minna. Þá sótti að mér ógurlegur svefn. Þeir vekja mig hvort eð er þegar þeir halda af stað, hugsaði ég og lagði höfuðið á jörðina.

Þegar ég vaknaði var ég aleinn úti í miðri eyðimörkinni. Félagar mínir höfðu gleymt mér og haldið áfram. Einsemdin fyllti mig miklum ótta. Ég tók að ráfa fram og aftur um eyðimörkina. Ég vissi hvorki hvar ég var né hvert ég ætti að fara. Allt umhverfis var marflatur sandur. Brátt tók að dimma. Ekki sást einu sinni slóð lestarinnar sem ég hafði ferðast með. Ég var aleinn í náttmyrkrinu. Óttinn magnaðist enn. Í ofboði tók ég að ganga hraðar. Eftir nokkra göngu hneig ég niður, sárþyrstur, þreyttur og örmagna. Ég hafði gefið upp alla von um líf mitt og fann að dauðinn nálgaðist. Ég var í ólýsanlegri kvöl; þjáning mín og sársauki voru komin í algleymi. Allt í einu kom mér nokkuð í hug. Í náttmyrkrinu safnaði ég öllum kröftum mínum og stundi einu sinni enn, af einlægni og ikhlas: ‚Ó Rasulallah! Hjálp! Ég bið þig að hjálpa mér, með leyfi Allahu Taala!‘ Varla hafði ég lokið orðum mínum þegar ég heyrði einhvern kalla á mig. Þegar ég leit þangað sem röddin kom frá sá ég í náttmyrkrinu mann sem ég hafði aldrei séð áður kalla á mig; hann var klæddur skjannahvítum klæðum og stafaði birtu umhverfis sig. Hann kom til mín og tók í hönd mína. Á sama andartaki hvarf öll þreyta mín og þorsti. Mér fannst sem ég væri endurfæddur. Hjarta mitt hlýnaði þegar í stað til hans. Við gengum hönd í hönd um stund. Ég fann að ég lifði eina af ljúfustu stundum ævi minnar. Þegar við höfðum farið yfir sandöldu sá ég ljós lestarinnar sem ég ferðaðist með og heyrði raddir félaga minna. Við nálguðumst þá. Skepnan sem ég reið fylgdi þeim aftast. Allt í einu kom hún og nam staðar fyrir framan mig. Þegar ég sá reiðskjóta minn fyrir framan mig rak ég upp fagnaðaróp. Þegar ég hrópaði dró maðurinn sem með mér var hönd sína úr hendi minni. Síðan tók hann í hönd mína og lyfti mér á bak reiðskjóta mínum. Því næst sagði hann: ‚Þeim sem biður okkur einhvers og leitar hjálpar okkar vísum við aldrei tómhentum frá,‘ sneri við og fór. Þá skildi ég að hann var Rasulullah. Meðan hann sneri burt mátti sjá nurinn, sem hann breiddi út umhverfis sig, stíga til himins í náttmyrkrinu. Þegar hann hvarf mér sjónum rankaði ég skyndilega við mér. ‚Hvernig gat ég látið hjá líða að kyssa hendur og fætur Rasulullah?‘ hrópaði ég í örvæntingu, en það var um seinan; tækifærið var gengið mér úr greipum.“ Abu’l-Khayr Aqta’ hafði verið svangur í fimm daga í Medínu. Hann kom að Hujrat as-Sa’ada og heilsaði Rasulullah. Hann sagði honum að hann væri svangur. Síðan dró hann sig afsíðis og sofnaði. Í draumi sá hann Rasulullah koma; honum á hægri hönd var Abu Bakr as-Siddiq, á vinstri hönd Umar al-Faruq og fyrir framan hann Ali al-Murtada.

Hazrat Ali kom og sagði: „Ó Aba’l-Khayr! Rístu upp! Hví liggur þú? Rasulullah er að koma!“ Hann reis þegar á fætur. Rasulullah kom og gaf honum stórt brauð. Abu’l-Khayr segir: „Þar sem ég var mjög svangur tók ég strax að borða. Þegar helmingurinn var búinn vaknaði ég. Hinn helminginn fann ég í hendi mér.“

„Sá sem orðið hefur fyrir einhverjum skaða skal taka fullkomið wudu og iðka tveggja rak’a salat! Síðan skal hann segja: ‚Ó Rabb minn! Ég bið Þig. Ég grátbið Þig og hef að wasila Spámann Þinn, Muhammad alayhis-salam, sem er miskunn handa heimunum. Ó Muhammad! Ég hef þig að wasila hjá Rabb mínum til þess að Hann verði við ósk minni. Ó Rabb minn! Lát hann bera fram árnaðarorð fyrir mig!‘“ Hadith sharif

Í Misbah az-Zulam er enn fremur sagt frá því að Ahmad ibn Muhammad Sufi hafi sagt: „Í eyðimörkum Hijaz gekk allt sem ég átti til þurrðar. Ég kom til Medínu. Við Hujrat as-Sa’ada heilsaði ég Rasulullah. Ég settist afsíðis og sofnaði. Rasulullah birtist og sagði: (Ertu kominn, Ahmad? Opnaðu lófa þinn!) Hann fyllti lófa minn af gulli. Ég vaknaði. Hendur mínar voru fullar af gulli.“ Imam Samhudi segir einnig svo frá atviki sem hann lenti sjálfur í, í bók sinni „Saga Medínu“: Ég missti lykilinn að dyrum mínum. Ég fann hann ekki. Ég kom að Hujrat as-Sa’ada og sagði: „Ó Rasulallah! Ég missti lykilinn minn. Ég kemst ekki heim til mín.“ Í því kom drengur. Hann sýndi lykilinn sem hann hélt á og sagði: „Ég fann þennan. Skyldi hann vera þinn?“

Mustafa Ishki efendi frá Kilis segir í sögubók sinni Mawarid-i Majidiyya: „Ég bjó tuttugu ár í Mekku. Árið 1247 [1831 e.Kr.] hafði ég safnað sextíu gullpeningum og kom með konu og börn til Medínu. Peningarnir þrutu á leiðinni. Ég gisti hjá kunningja mínum og kom að Hujrat as-Sa’ada. Ég bað Rasulullah um hjálp. Þremur dögum síðar kom heldri maður í húsið þar sem ég dvaldist og sagði að hann hefði leigt hús handa mér. Hann lét flytja eigur mínar þangað. Hann greiddi leiguna fyrir eitt ár. Nokkrum mánuðum síðar lá ég veikur í mánuð. Ekkert var eftir í húsinu til að borða eða selja. Með hjálp konu minnar komst ég upp á þakið, því að ég vildi snúa mér að grafhýsi Rasulullah, segja frá raunum mínum og biðja um hjálp. Þegar ég lyfti höndunum blygðaðist ég mín fyrir að biðja um veraldleg gæði. Ég kom engu orði upp. Ég fór aftur niður í herbergi mitt. Daginn eftir kom maður og sagði: Sá og sá efendi sendi þér þessa gullpeninga að gjöf. Ég tók við pyngjunni. Þótt hagur okkar vænkaðist losnaði ég ekki við sjúkdóminn. Með aðstoð komst ég að Hujrat as-Sa’ada og bað Rasulullah um lækningu. Ég gekk út úr moskunni og heim án þess að biðja nokkurn um hjálp. Þegar ég gekk inn í húsið var sjúkdómurinn með öllu horfinn. Til að verjast illu auga gekk ég í nokkra daga við staf þegar ég fór út. En peningarnir voru á þrotum. Ég skildi konu og börn eftir í myrkrinu og fór í Masjid an-Nabawi. Eftir náttsalat sagði ég Rasulullah frá raunum mínum. Á leiðinni kom ókunnugur maður til mín og rétti mér pyngju. Í henni voru fjörutíu og níu gullpeningar, hver að verðmæti níu kurush. Ég keypti kerti og annað sem þurfti og fór heim.“

Í öðru bindi þýðingar bókarinnar Shaqa’iq-i Nu’maniyya segir að ský hafi dregið fyrir augu hins mikla fræðimanns Íslams, Mawlana Shamsuddin Muhammad ibn Hamza Fanari, fyrsta shaykh al-Islam Ósmanaríkisins og mujaddid síns tíma, og að hann hafi misst sjónina. Nótt eina, þegar Rasulullah sagði: „Gerðu tafsir á súru Ta Ha!“, svaraði hann: „Ég hef ekki þrek til að gera tafsir á hinum göfuga Kóran í hinni háu návist þinni, og auk þess sjá augu mín ekki.“ Rasulullah, læknir spámannanna, tók þá bómullarlagð úr blessaðri khirqa sinni, vætti hann með blessuðu munnvatni sínu og lagði hann á augu hans. Molla Fanari vaknaði, fann bómullina á augum sér, tók hana burt og tók að sjá. Hann lofaði Allahu Taala og færði Honum þakkir. Hann geymdi bómullarþræðina og mælti svo fyrir í erfðaskrá sinni að þeir skyldu lagðir á augu hans þegar hann dæi. Þegar hann andaðist í Bursa árið 834 [1431 e.Kr.] var orðið við hinstu ósk hans.

Abu Ja’far Mansur, einn af kalífum Abbasída, átti tal við Imam Malik í Masjid an-Nabawi. „Ó Mansur! Þetta er Masjid as-Sa’ada! Talaðu lágt! Haqq Taala ávítaði hóp manna þegar Hann sagði í súru al-Hujurat að merkingu til: ‚Hækkið ekki raddir ykkar yfir rödd Rasulullah!‘4 Og með göfuga versinu ‚Þeir sem tala lágt í návist Rasulullah‘5 lofaði Hann þá sem tala lágt. Að sýna Rasulullah virðingu eftir andlát hans er eins og að sýna honum virðingu meðan hann lifði,“ sagði imaminn. Mansur laut höfði og spurði: „Ó Aba Abdullah! Á ég að standa andspænis qiblu eða andspænis Qabr as-Sa’ada?“ Hazrat Imam Malik sagði: „Snúðu ekki andlitinu frá Rasulullah! Þessi upphafni Spámaður sall-Allahu Taala alayhi wa sallam, sem ber fram árnaðarorð á upprisudeginum, verður á upprisudeginum wasila þess að þú og faðir þinn Adam alayhis-salam bjargist. Snúðu þér að Qabr as-Sa’ada, haltu þér fast við blessaða sál Rasulullah og biddu um árnaðarorð! Í 64. göfuga versi súru an-Nisa segir að merkingu til:

‚Þeir sem gert hafa nafs sínum rangt (unnið sjálfum sér tjón), ef þeir koma til þín og biðja Allahu Taala fyrirgefningar, og Rasul Minn biður einnig fyrirgefningar þeim til handa, munu finna að Allahu Taala tekur við iðrun og er miskunnsamur.‘ Þetta göfuga vers heitir því að iðrun þeirra sem hafa Rasulullah að wasila verði tekin gild,“ sagði hann. Þá reis Mansur upp þaðan sem hann var, nam staðar fyrir framan Hujrat as-Sa’ada og tók að grátbæna: „Ó Rabb minn! Í þessu göfuga versi hefur Þú heitið því að taka gilda iðrun þeirra sem hafa Rasul Þinn að wasila. Ég er einnig kominn í háa návist hins upphafna Spámanns Þíns og bið Þig fyrirgefningar. Fyrirgef Þú mér eins og Þú fyrirgafst þjónum Þínum sem báðu fyrirgefningar meðan hann lifði! Ó Rabb minn! Ég grátbið Þig og hef að wasila hinn upphafna Spámann Þinn, sem er Nabiyy ar-Rahma. Ó Muhammad alayhis-salam, ágætastur spámannanna! Með tawassul fyrir þína milligöngu hef ég grátbeðið Rabb minn. Ó Rabb minn! Lát þennan upphafna Spámann bera fram árnaðarorð fyrir mig!“ Hann stóð og baðst fyrir með bakið að qiblu og andlitið að Muwajahat as-Sa’ada-glugganum. Minbar an-Nabawi var honum á vinstri hönd. Ráðið sem Imam Malik gaf Mansur kalífa sýnir að þeir sem biðjast fyrir frammi fyrir Hujrat as-Sa’ada verða að vera mjög árvakrir. Sagt hefur verið að ekki sé rétt að þeir sem ekki geta sýnt þá lotningu og virðingu sem þessum stað hæfir dveljist lengi í Medínu al-Munawwara. Anatólískur sveitamaður nokkur hafði dvalist árum saman í Medínu al-Munawwara, kvænst þar og fengið tiltekið starf við Hujrat as-Sa’ada. Dag einn tók hann sótthita og langaði í ayran. „Væri ég í þorpinu mínu léti ég búa til ayran úr jógúrt og drykki það,“ hugsaði hann með sér. Þá nótt birtist Rasulullah Shaykh al-Haram efendi í draumi og bauð að starf þessa manns skyldi fengið öðrum. Þegar Shaykh al-Haram sagði: „Ó Rasulallah! Sá og sá úr ummu þinni gegnir því starfi,“ sagði hann: „Segðu þeim manni að fara í þorpið sitt og drekka ayran!..“ Daginn eftir, þegar honum var flutt boðið, sagði sveitamaðurinn: „Svo skal vera!“ og hélt heim til átthaga sinna.

„Þeir sem gert hafa nafs sínum rangt, ef þeir koma til þín og biðja Allahu Taala fyrirgefningar, og Rasul Minn biður einnig fyrirgefningar þeim til handa, munu finna að Allahu Taala tekur við iðrun og er miskunnsamur“ an-Nisa: 64

Fyrst hugsun sem aðeins fór um hjartað gat valdið slíku tjóni, ætti af því að skiljast hve mikið tjón, Allah forði okkur frá því, óviðeigandi orð eða athöfn sem ekki samrýmist lotningunni getur valdið, jafnvel þótt í gamni sé.

Í hjarta hins trúaða sem elskar þig ert þú trú hans,
hann þekkir enga sorg, þú ert lækning meina hans,
árnaðarorða þinna bíður hann, þú ræður hjarta hans,
sá sem vonar á hjálp þína hlýtur hana vissulega, ó Rasulallah.