HILYA AS-SA’ADA

Útlit Habib al-akram sall-Allahu alayhi wa sallam er nefnt „Hilya as-Sa’ada“. Fræðimenn Íslams hafa ritað skýrt, með heimildum og gögnum, um alla sýnilega líkamshluta Muhammads alayhis-salam, vöxt hans, eiginleika, fagurt siðferði og alla ævi hans, allt niður í smæstu atriði. Þessi vitneskja er dregin saman úr hadith sharif, sem eru orð Spámannsins sjálfs, og úr frásögnum Sahaba hans. Verkin sem hafa hana að geyma eru nefnd siyar-bækur. Meðal þúsunda siyar-bóka eru þessar frægastar þeirra sem greina frá hilya as-sa’ada Spámannsins: „ash-Shama’il ar-Rasul“ eftir Imam Tirmidhi, „Shifa sharif“ eftir Qadi Iyad, „Dala’il an-Nubuwwa“ eftir Imam Bayhaqi og Abu Nu’aym Isfahani, og loks verkið „Mawahib al-Ladunniyya“ eftir hazrat Imam Qastallani. Í hadith sharif og í frásögnum Sahaba er hilya as-sa’ada ástkæra Spámannsins okkar lýst svo: „Blessað andlit Sóma alheimsins, allir göfugir limir hans og blessuð rödd hans voru fegurri en andlit, limir og raddir allra manna.

Blessað andlit hans var ögn kringlótt, og þegar hann var glaður ljómaði það eins og tunglið.1 Gleði hans mátti sjá á blessuðu enni hans.

Rasulullah sá jafnt á nóttu sem á degi; eins og hann sá það sem var fyrir framan hann sá hann einnig það sem var fyrir aftan hann. Þegar hann vildi líta til hliðar eða aftur fyrir sig sneri hann sér við með öllum líkamanum. Hann leit oftar til jarðar en til himins. Blessuð augu hans voru stór og augnhárin löng. Í blessuðum augum hans var ögn af roða, og hið svarta í augum hans var kolsvart; á nóttunni bar hann kohl á augu sér. Enni Sóma heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam var breitt.

Blessaðar augabrúnir hans voru grannar og bil á milli þeirra. Æðin milli augabrúnanna þrútnaði þegar hann reiddist. Blessað nef hans var einstaklega fagurt og ögn hátt um miðjuna. Blessað höfuð hans var stórt. Blessaður munnur hans var ekki lítill. Blessaðar tennur hans voru hvítar, og framtennurnar stóðu ögn gisnar. Þegar hann talaði var sem nur kæmi fram milli tanna hans. Meðal þjóna Allahu Taala hefur enginn sést sem talaði af meiri mælsku og með ljúfari orðum en hann.

Þegar Sómi heimsins varð fertugur
var kóróna sendiboðastarfsins sett á höfuð honum.
Hvað eftir annað barst rödd: „Ó Amin,
Ég hef gert þig að miskunn handa heimunum.“

„Hjá biskupi hverrar kirkju sem ég kom að spurði ég um eiginleika og hilya (vöxt og ásýnd) Rasulullah (sall-Allahu alayhi wa sallam) og festi allt í minni, atriði fyrir atriði. Þegar ég kom aftur til Medínu sagði ég Rasulullah (sall-Allahu alayhi wa sallam) frá öllu saman. Honum líkaði það“ Mughira ibn Shu’ba (radiy-Allahu anh)

Hinn göfugi Kóran kom niður, vers eftir vers, í skýrum táknum,
kraftaverk af mörgu tagi urðu sýnileg.
Þótt þessi hreina persóna væri öll nur,
bjó þó kraftaverk í hverjum lim hans.
Í fyrsta lagi: af blessuðum líkama hans
féll skugginn aldrei á jörðina.
Frá hvirfli til ilja var líkami hans nur,
og ljóst er að nur varpar engum skugga.
Og yfir blessuðu höfði hans var ætíð
skýhnoðri sem veitti honum skugga.
Hvert sem hann fór fór skýið með honum
og stóð ætíð yfir höfði hans.
Og kraftaverkið í blessuðum augum hans,
hvernig það var skal ég einnig segja ykkur:
Eins og hann sá skýrt það sem fyrir framan hann var,
eins sá hann það sem að baki honum var.
Heyrið líka um blessað nef hans,
sjáið hvílíkt kraftaverk í því bjó:
Þegar Jibril al-Amin steig niður með opinberunina,
á sömu stundu og hann skildi við himininn,
fann hann ilm Jibrils
og vissi að hann steig niður með opinberunina.
Þegar hann, sem var fagur sem máninn, hreyfði varir sínar,
hreyfðist einnig sólarkringlan á himninum.

Blessuð orð hans voru afar auðskilin, unnu hjörtun og drógu sálirnar að sér. Þegar hann talaði röðuðust orðin eins og perlur. Hefði einhver viljað telja orð hans hefði það verið unnt. Stundum endurtók hann eitthvað þrisvar svo að það skildist vel. (Í Paradís verður talað eins og Muhammad alayhis-salam talaði.) Blessuð rödd hans barst þangað sem engin önnur rödd náði. Sómi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam var ætíð brosmildur. Hlátur hans var bros, og þá sáust blessaðar framtennur hans.

Þegar hann hló varpaðist nur hans á veggina. Grátur hans var jafn hljóðlátur og hlátur hans. Hann hló aldrei hátt og grét ekki heldur hástöfum; en þegar hann var hryggur runnu tár úr blessuðum augum hans og hljóð heyrðist frá blessuðu brjósti hans. Hann grét þegar hann hugsaði um syndir ummu sinnar, af ótta við Allahu Taala, þegar hann heyrði hinn göfuga Kóran og stundum líka meðan hann iðkaði salat. Blessaðir fingur Sóma heimsins voru gildir og blessaðir handleggir hans holdugir. Blessaðir lófar hans voru breiðir. Ilmur alls líkama hans var fegurri en moskus. Blessaður líkami hans var bæði mjúkur og sterkur. Anas ibn Malik segir: „Ég þjónaði Rasulullah í tíu ár. Blessaðar hendur hans voru mýkri en silki.“

Blessað hörund hans ilmaði sætar en moskus og blóm. Blessaðir handleggir hans, fótleggir og fingur voru langir. Tær blessaðra fóta hans voru gildar og iljarnar ekki mjög holar, heldur mjúkar. Blessaður kviður hans var breiður og í sömu línu og brjóstið. Axlarbeinin voru gild og blessað brjóst hans breitt. Hið göfuga hjarta Rasulullah var staðurinn sem Allah lítur til (nazargah-i ilahi). Rasul al-akram var hvorki mjög hávaxinn né lágvaxinn. Kæmi hávaxinn maður við hlið hans virtist hann hærri en sá. Þegar hann sat bar blessaða öxl hans hærra en allra annarra sem sátu.

Blessað höfuðhár hans og skegghár voru hvorki mjög hrokkin né mjög slétt, heldur liðuð að eðlisfari. Blessað hár hans var sítt; fyrst lét hann ennistopp falla fram, síðar tók hann að skipta því í tvennt. Stundum lét hann blessað hár sitt vaxa, stundum klippti hann það og stytti. Hann litaði hvorki hár sitt né skegg. Þegar hann andaðist voru hvítu hárin í hári hans og skeggi færri en tuttugu. Blessað yfirskegg sitt snyrti hann stutt. Lengd og lögun yfirskeggsins var eins og blessaðra augabrúna hans. Hann hafði sína eigin rakara.

Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam lét misvak sinn og greiðu aldrei frá sér. Þegar hann greiddi blessað hár sitt og skegg leit hann í spegil. Sómi alheimsins gekk hratt og horfði fram fyrir sig, og hvar sem hann hafði farið um mátti finna það af góðum ilmi hans. Rasulullah var Arabi. Það er að segja: hann var hvítur á hörund, blandaður roða, einstaklega fagur, nurríkur og elskulegur.“ Ef einhver segir að Spámaðurinn hafi verið svartur verður hann vantrúarmaður (kafir). Orðið „Arabi“ merkir í málinu „fagur“. Þannig merkir „lisan al-Arab“ „fagurt mál“. Í fræðilegri merkingu, það er að segja í landafræði, er Arabi sá sem fæddur er og uppalinn á skaganum sem nefnist Arabía, alinn upp við loftslag hans, loft, vatn og fæðu og af blóði þess fólks. Eins og þeir sem af anatólísku blóði eru kallast Tyrkir, þeir sem fæddir eru og uppaldir í Búlgaríu Búlgarar og þeir sem í Þýskalandi búa Þjóðverjar, þannig er Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam einnig Arabi, því að hann fæddist á Arabíuskaganum. Arabar eru hvítir, með hveitilitaða húð. Einkum var ætt Spámannsins okkar hvít og mjög fögur. Forfaðir hans, Ibrahim alayhis-salam, var enda hvítur og sonur hvíts trúaðs manns frá borginni Basra sem hét Taruh. Azar, sem var kafir, var ekki faðir Ibrahims alayhis-salam, heldur föðurbróðir hans og stjúpfaðir.

„Ég þjónaði Rasulullah í tíu ár. Blessaðar hendur hans voru mýkri en silki. Blessað hörund hans ilmaði sætar en moskus og blóm“ Anas ibn Malik (radiy-Allahu anh)

Fegurð Abdullahs, föður ástkæra Spámannsins okkar, hafði spurst allt til Egyptalands, og vegna nursins á enni hans höfðu nærri tvö hundruð stúlkur komið til Mekku til að giftast honum. En nur Muhammads alayhis-salam hlotnaðist Aminu. Föðurbróðir hans Abbas og Abdullah, sonur Abbas, voru einnig hvítir. Afkomendur Spámannsins okkar eru einnig fagrir og hvítir allt til upprisudagsins. Sahaba Rasulullah voru einnig hvítir og fagrir. Uthman radiy-Allahu anh var hvítur og ljóshærður. Dihya Kalbi, sendimaðurinn sem Rasulullah sendi til stjórnar Heraklíusar, keisara Rómverja, var mjög fríður; þegar hann gekk um göturnar komu rómverskar stúlkur út á göturnar til að sjá andlit hans. Jibril alayhis-salam kom oft í mynd Dihya radiy-Allahu anh. Frumbyggjar Egyptalands, Sýrlands (Sham), Afríku, Sikileyjar og Spánar eru ekki Arabar. En þar sem Arabar fóru frá Arabíuskaganum og komu til þessara landa til að breiða Íslam út um heiminn búa þeir nú einnig þar. Þannig búa þeir einnig í Anatólíu, á Indlandi og í öðrum löndum. En ekki er rétt að kalla íbúa neins þessara landa nú á dögum Araba.

Íbúar Egyptalands eru dökkir á hörund. Íbúar Abessiníu eru svartir; þeir eru nefndir Habash. Íbúar Zanzibar eru nefndir Zanjar; þeir eru einnig svartir. Að elska og virða ættingja Spámannsins okkar og afkomendur er tilbeiðsla. Sérhver múslimi elskar þá. Svartir fellahar, Abessiníumenn og Zanjar sem komu sem gestir til Anatólíu kynntu sig sem Araba til að njóta virðingar og gestrisni, og hinir einlægu múslimar Anatólíu trúðu orðum þeirra og elskuðu þá. Því að í þessari ást er enginn greinarmunur gerður á svörtum og hvítum. Svartur múslimi er margfalt æðri, dýrmætari og elskulegri en hvítur vantrúarmaður. Að maður sé svartur rýrir ekki sæmd trúar hans. Hazrat Bilal al-Habashi og Usama, sem Rasulullah elskaði mjög, voru svartir. Vantrúarmennirnir Abu Lahab og Abu Jahl, sem allir vita hve illir og lítilmótlegir voru, voru hvítir. Allahu Taala metur ekki lit mannsins heldur styrk trúar hans og taqwa. En það að hinir svörtu kynntu sig sem Araba kom óvinum Íslams, gyðingunum, að gagni. Annars vegar lýstu þeir svörtu fólki sem óæðra og viðbjóðslegu. Þeir notuðu það sem þræla.

Hins vegar kölluðu þeir svarta ketti og hunda „Arabi, Arabi!“ og nefndu svartar myndir og skopmyndir sem þeir birtu í dagblöðum og tímaritum „Araba“; þannig reyndu þeir að sýna æskunni Arabann sem svartan og fá með því múslimsk börn til að snúast frá Spámanninum okkar.

Allir fagrir eiginleikar voru sameinaðir í ástkæra Spámanninum okkar. Fagrir eiginleikar hans voru wahbi, það er að segja gefnir af Allahu Taala, en ekki kasbi, það er að segja áunnir síðar með erfiði. Aldrei bölvaði hann múslima með nafni og aldrei sló hann nokkurn mann með blessaðri hendi sinni. Hann hefndi fyrir sakir Allahs, en fyrir sjálfan sig hefndi hann sín aldrei á neinum. Við ættingja sína, Sahaba og þjóna kom hann fram af auðmýkt og góðvild. Heima fyrir var hann mjög mildur og brosmildur. Hann vitjaði sjúkra og var viðstaddur útfarir. Hann hjálpaði Sahaba sínum við verk þeirra og tók börn þeirra í fang sér. En hjarta hans var ekki bundið við þetta. Blessuð sál hans var í heimi englanna. Þann sem sá Rasulullah óvænt greip ótti. Hefði hann ekki sjálfur verið mildur í framkomu hefði enginn, vegna ástands spámennskunnar, getað setið hjá honum né haft þrek til að hlýða á orð hans. En sjálfur leit hann, af blygðunarsemi sinni, ekki framan í nokkurn mann með blessuðum augum sínum.

Sómi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam var örlátastur manna. Aldrei sást hann segja „ég á það ekki“ þegar hann var beðinn um eitthvað. Átti hann það sem beðið var um gaf hann það; ætti hann það ekki svaraði hann engu.

Velgjörðir hans og gjafir voru svo miklar að hvorki keisarar Rómverja, shahar Írans né nokkur annar þjóðhöfðingi gátu gefið eins mikið og hann. En sjálfur kaus hann að lifa við skort; hann lifði þannig að matur og drykkur komu honum ekki einu sinni í hug. Aldrei sagði hann: „Komið með mat, við skulum borða,“ eða: „Eldið þennan eða hinn réttinn.“ Væri komið með mat borðaði hann, og hvaða ávöxt sem honum var gefinn þáði hann. Stundum borðaði hann lítið mánuðum saman og unni hungrinu. Stundum borðaði hann líka mikið. Í lok máltíðar drakk hann ekki vatn. Hann drakk vatn sitjandi.2 Þegar hann borðaði með öðrum hætti hann síðastur.3 Hann þáði gjafir allra. Þeim sem færðu honum gjöf gaf hann margfalt meira í staðinn.

Það var siður hans að klæðast ýmiss konar fötum. Þegar sendimenn erlendra ríkja komu bjó hann sig upp, klæddist dýrmætum og fallegum fötum og sýndi sitt fagra andlit. Hann bar silfurhring með steini úr agati og notaði hann sem innsigli. Á hringinn var grafið „Muhammadun Rasulullah“. Rúm hans var úr leðri og fyllt trefjum döðlupálmans. Stundum lá hann á þessu rúmi, stundum á skinni sem breitt var á jörðina og stundum á mottu eða berri moldinni. Hann lagði lófa blessaðrar handar sinnar undir hægri kinnina og lá á hægri hliðinni.4 Rasulullah (sall-Allahu alayhi wa sallam) þáði ekki zakat-fé, borðaði ekki hráan lauk, hvítlauk og annað slíkt og orti ekki ljóð. Blessuð augu Spámannsins sváfu, en hans göfuga hjarta svaf ekki. Hann lagðist svangur til svefns og reis saddur á fætur. Aldrei geispaði hann. Blessaður líkami hans var nurríkur og skugginn af honum féll ekki á jörðina. Engin fluga settist á föt hans, og hvorki moskítóflugur né önnur skordýr sugu blessað blóð hans.

Eftir að Allahu Taala hafði kunngjört að hann væri Rasulullah gátu djöflarnir ekki lengur stigið upp til himna til að hlera fréttir, og spásagnamennirnir gátu ekkert sagt fyrir. Höfðingi heimsins sall-Allahu alayhi wa sallam er nú lifandi með lífi sem við þekkjum ekki. Hinn göfugi líkami hans rotnar aldrei. Við gröf hans stendur engill sem flytur honum salawat sharifa sem umma hans fer með. Svæðið milli minbars hans og hinnar göfugu grafar nefnist Rawda al-Mutahhara. Þessi staður er einn af görðum Paradísar. Að vitja hinnar göfugu grafar hans er mest allra hlýðniverka og dýrmætust allra tilbeiðsluverka. Hinir mestu meðal Sahaba lýstu fegurð Spámannsins svo: Abu Hurayra sagði: „Ég hef engan séð fegurri en Rasulullah. Það var sem sólin skini í allri sinni dýrð í andliti hans. Þegar hann hló vörpuðu tennur hans birtu á veggina.“

„Þeir úr ummu minni sem elska mig mest eru þeir sem koma á eftir mér og vildu fórna fjölskyldu sinni og eigum til að fá að sjá mig“ Hadith sharif

Ibn Abi Hala sagði: „Blessað andlit Spámannsins ljómaði eins og fullt tungl á fjórtándu nótt.“ Hazrat Ali sagði: „Þann sem sá hann óvænt greip ótti vegna tignar hans. En sá sem umgekkst hann og kynntist honum hændist þegar að honum og fékk ást á honum.“

Jabir ibn Samura sagði: „Rasulullah strauk blessaðri hendi sinni um andlit mitt. Ég fann af hendi hans ilm og svala, eins og hún hefði rétt verið dregin upp úr tösku attars, það er að segja manns sem selur ilmefni. Þegar Rasulullah snerti hönd einhvers til að heilsa honum með handabandi hvarf þessi góði ilmur ekki af hendi þess manns allan daginn.“5

Móðir okkar, hazrat Aisha, sagði: „Þegar Rasulullah strauk höfuð barns mátti þegar í stað þekkja það barn úr hópi hinna barnanna af góðum ilmi þess.“6

Dag einn svaf Rasulullah sall-Allahu alayhi wa sallam heima hjá sér. Umm Sulaym, móðir Anas ibn Malik, kom inn. Meðan hann svaf höfðu svitadropar sprottið fram á blessuðu andliti Rasulullah. Umm Sulaym tók að safna blessuðum svita Spámannsins. Þegar hann vaknaði og spurði um ástæðuna sagði Umm Sulaym, sem var móðursystir Spámannsins að fóstri: „Við blöndum honum í ilmefni okkar. Sviti þinn er fegurstur og ilmbestur allra ilmefna.“7

Abu Hurayra sagði: „Ég hef engan séð ganga hraðar en Rasulullah. Það var sem jörðin væri undin saman undir honum. Þegar við gengum með honum lögðum við fram alla krafta okkar og reyndum mjög á okkur.“

Spámaðurinn talaði einstaklega fagurlega. Hann vissi á fullkomnasta hátt hvar orð skyldi hefjast og hvar því skyldi ljúka. Orð hans voru tær í framsetningu, afar mælsk og hnitmiðuð. Í orðum hans og orðalagi birtist ætíð réttmæti merkingarinnar; og þar sem tjáningarmáttur hans var einstaklega mikill þreyttist hann aldrei við að tala og átti ekki í neinum erfiðleikum með það.