ВТОР ДЕЛ ЖИВОТОТ ВО ГРОБОТ

Пејгамберот е жив во својот гроб

Пејгамберите во своите гробови се живи со живот што ние не го познаваме. И евлиите (Аллаховите пријатели) и шехидите се живи. Тоа што се живи не е само на збор. Тие се целосно живи. Во 169-тиот ајет-и керим од сурата Али Имран е речено, по значење: „Не сметајте ги за мртви оние што се убиени на патот на Аллах теала! Тие се живи кај својот Господар. Тие се снабдуваат со опскрба.“

Овој ајет-и керим соопштува дека шехидите се живи. А пејгамберите, секако, се понапред и повисоко од шехидите. Според исламските учени, секој пејгамбер се преселил на ахиретот како шехид. Ресулуллах во својата последна болест рече: „Секогаш ја чувствував болката од јадењето што го изедов во Хајбер.“1 Овој хадис-и шериф соопштува дека Ресулуллах се преселил на ахиретот како шехид. Поради тоа и оттука се разбира дека Пејгамберот, како и сите шехиди, е жив во својот гроб.

Во хадис-и шерифот што е соопштен во „Бухари“ и во „Муслим“ е речено: „Во ноќта на Мираџот бев проведен покрај гробот на Муса (алејхиселам). Во својот гроб клањаше намаз стоејќи.“2

Во друг хадис-и шериф е речено: „Аллах теала ѝ го направи харам (строго забрането) на земјата да ги распаѓа телата на пејгамберите.“3 Дека тоа е вистина, учените го соопштуваат едногласно. Во „Бухари“ и во „Муслим“ е запишано: „Аллах теала во ноќта на Мираџот ги испрати сите пејгамбери кај нашиот Пејгамбер. Тој им беше имам и клањаа два реката намаз.“

Намазот се клања со правење руку’ и сеџде. Оваа вест покажува дека го клањале живи, телесно, со своите тела. И тоа што Муса алејхиселам клањал намаз во својот гроб го покажува истото. Во последниот том од книгата „Мишкат“, на крајот од првиот дел на поглавјето за Мираџот, во хадис-и шерифот што го соопшти Ебу Хурејре, преземен од Муслим, е речено: „Аллах теала ми покажа. Муса (алејхиселам) клањаше намаз стоејќи; беше слаб. Косата не му беше ни разбушавена ни спуштена. Беше како некој јунак од племето Шенуе. Иса (алејхиселам) личеше на Урва ибн Месуд Секафи.“4 Шенуе е името на две племиња во Јемен. Овие хадис-и шерифи покажуваат дека пејгамберите се живи кај својот Господар. Нивните тела станале нежни (латиф) како нивните души. Не се густи и тврди. Можат да се видат и во материјалниот и во духовниот свет. Затоа пејгамберите можат да се видат и со своите души и со своите тела. Во хадис-и шерифот се соопштува дека Муса и Иса алејхимеселам клањале намаз. Да се клања намаз значи да се прават разни движења. Тие движења се прават со телото, не се прават со душата. Тоа што Пејгамберот за Муса алејхиселам рече: „Го видов со среден раст, сув и слаб, со собрана коса“, покажува дека го видел неговото тело, а не неговата душа.

„Не сметајте ги за мртви оние што се убиени на патот на Аллах теала! Тие се живи кај својот Господар. Тие се снабдуваат со опскрба“ Али Имран: 169

Имам Бејхеки рече: „Откако пејгамберите ќе бидат положени во гробот, нивните души им се враќаат во телата. Ние не можеме да ги видиме. Невидливи се како мелеките. Можат да ги видат само одбраните луѓе на кои Аллах теала им го подарил тоа како керамет.“ И имам Сујути го соопшти истото. Многумина многу пати слушнале дека на селамите се одговара од Кабр-и сеадет. Многу пати е слушнато дека на селамите се одговара и од други гробови.

И во хадис-и шерифот е речено: „Кога ќе ми се даде селам, Аллах теала ми ја враќа душата и јас му одговарам.“5

Хазрети имам Сујути рече: „Ресулуллах е потонат во гледањето на Џемал-и илахи (божествената убавина). Ги заборавил сетилата на телото. Кога некој муслиман ќе му даде селам, неговата благословена душа излегува од таа состојба и ги прима сетилата на телото. И на овој свет не се малку оние со кои се случува тоа. Кога човек премногу размислува за некоја работа на овој свет или на ахиретот, не го слуша она што се зборува покрај него. Може ли оној што е потонат во Џемал-и илахи да чуе некаков глас?“

Хазрети Кади Ијад во книгата „Шифа“ го пренесува преданието на Сулејман ибн Сухајм: „Една ноќ во сон ја видов Гордоста на вселената. Реков: ‚Ја Ресулаллах! Дали ги знаете селамите на оние што доаѓаат и ти даваат селам?‘ Рече: ‚Да, ги знам, ги примам нивните селами и им одговарам.‘“ Хадис-и шерифите што соопштуваат дека пејгамберите се живи во своите гробови се толку многубројни што се поткрепуваат едни со други. На пример, е речено: „Салаватот што ми се учи кај мојот гроб го слушам. А оној што се учи на далечни места ми се соопштува.“ Овој хадис-и шериф го соопшти Ебу Бекр ибн Ебу Шејба. Овој и слични хадис-и шерифи се наоѓаат во книгите на шестте големи имами на хадисот. Во хадис-и шерифот што Ибн Ебид-Дунја го соопшти од хазрети Абдуллах ибн Абас е речено: „Ако некој помине покрај гробот на некој свој познаник и му даде селам, умрениот го познава и му одговара. Ако му даде селам на умрен што не го познавал, умрениот се радува и му одговара.“

Ако се праша како Ресулуллах во исто време одговара секому одделно од оние што му донесуваат салават и селам од секое место на светот, се одговара: тоа е како сонцето што пладне во еден миг ги осветлува илјадниците градови. Хазрети Ибрахим ибн Бишар рече: „Откако го извршив хаџот, отидов во Медина за да го посетам Кабр-и сеадет. Пред Хуџре-и сеадет дадов селам. И го слушнав одговорот: ‚Ве алејкеселам.‘“

Во еден хадис-и шериф е речено: „И по мојата смрт разбирам како што разбирав додека бев жив.“ Во друг хадис-и шериф е речено: „Пејгамберите се живи во своите гробови и клањаат намаз.“6

Во многу сигурни книги е запишано дека хазрети Сејид Ахмед Рифаи, еден од големите евлии, и многу други евлии го слушнале одговорот на селамот што му го дале на Ресулуллах и дека Ахмед Рифаи бил почестен со тоа што ја бакнал благословената рака на Ресулуллах. Имам Сујути во својата книга вели: „Евлиите од висок степен ги гледаат пејгамберите како никогаш да не се преселиле на ахиретот. Тоа што Пејгамберот го виде Муса алејхиселам жив во неговиот гроб беше муџиза (чудо). А кога евлиите гледаат така, тоа е керамет. Неверувањето во керамет произлегува од незнаење.“

Во хадис-и шерифот што го соопштуваат Ибн Хибан, Ибн Маџе и Ебу Давуд е речено: „Во петоците донесувајте ми многу салавати! Тие ми се соопштуваат.“ Кога рекоа: „Дали ќе се соопштуваат и по смртта?“, рече: „Земјата не ги распаѓа телата на пејгамберите. Кога некој верник ќе ми донесе салават, еден мелек ме известува и вели: ‚Тој и тој, синот на тој и тој, од твојот умет, ти прати селам и упати дова.‘“

Како што Ресулуллах, додека беше жив, за своите асхаби беше милост од Аллах теала и голема благодат, така и по своето преселување на ахиретот е голема благодат за целиот свој умет. Тој е причина за добрините. Во хадис-и шерифот што го пренесе Бекр ибн Абдуллах Музени, Ресул-и екрем рече: „Мојот живот е добро за вас. Вие ми раскажувате, а и јас ви раскажувам. И по мојата смрт моето преселување ќе биде добро за вас. Вашите дела ќе ми бидат покажувани. Кога ќе ги видам вашите добри дела, ќе Му оддадам фалба на Аллах теала. Кога ќе ги видам вашите лоши дела, ќе барам за вас простување и прошка.“7

Хазрети Кусем ибн Абас беше почестен со служењето при погребот на Ресулуллах. Кога службата во гробот заврши, тој излезе последен. Рече: „Јас сум последниот што го виде благословеното лице на Ресулуллах. Во гробот неговите благословени усни се движеа. Се наведнав над него и наслушнав. Велеше: (Господаре мој! Мојот умет!.. Господаре мој! Мојот умет!..)“8

Гледањето на Пејгамберот

Може ли Ресулуллах да се види во сон и на јаве? Ако може да се види, дали се гледа тој самиот или нешто слично на него? Нашите учени дадоа разни одговори на ова. Откако едногласно соопштија дека тој е жив во гробот, во најголем дел изјавија дека се гледа тој самиот. Дека е така, се разбира и од хадис-и шерифите. Во еден хадис-и шериф е речено: „Кој ќе ме види во сон, како да ме видел на јаве.“9 Затоа хазрети имам Невеви рече: „Да се види во сон значи да се види токму тој самиот.“ Во хадис-и шерифот е речено: „Кој ќе ме види во сон, вистински ме видел. Зашто шејтанот не може да го земе мојот лик.“10

„Кој ќе ме види во сон, како да ме видел на јаве“ Хадис-и шериф

Хазрети Ибрахим Лекани вели: „Учените на хадисот едногласно соопштија дека Ресулуллах може да се види и на јаве, како и во сон.“ За двете состојби можат да се наведат многу примери. Да наведеме неколку од нив:

Хазрети Муинудин Чишти во секој град во кој ќе отидеше ги посетуваше гробиштата и таму остануваше некое време. Кога во местото каде што ќе стигнеше ќе го препознаеја и ќе станеше познат, не се задржуваше, туку тајно си заминуваше, без да каже некому. Едно од тие патувања беше и во Мека. Отиде во Мека-и мукерреме и ја посети Кааба-и муаззама. Откако остана некое време во Мека, оттаму отиде во Медина-и муневвере. Еден ден, додека го посетуваше благословениот гроб на нашиот Пејгамбер, од неговото турбе се слушна глас: „Повикајте го Муинудин!“ По оваа наредба турбедарот викна: „Муинудин!“ Од неколку страни се слушна: „Еве ме!“ Потоа рекоа: „Кој Муинудин го бараш? Овде има многу луѓе по име Муинудин.“ На тоа турбедарот се врати и застана пред вратата на Равда-и мутахера. Слушна глас што двапати повика: „Повикај го Муинудин Чишти!“ Слушајќи ја оваа наредба, турбедарот му викна на џематот: „Го бараат Муинудин Чишти!“

Кога хазрети Муинудин Чишти го слушна овој збор, падна во сосема поинаква состојба. Плачејќи, ронејќи солзи и донесувајќи салават, се приближи до турбето на нашиот сакан Пејгамбер и застана со едеб. Во тој миг слушна глас: „О Кутбул-мешаих! Влези внатре!“

Нашиот Пејгамбер рече: „Ти си служител на мојата вера. Треба да отидеш во Индија. Оди во Индија. Таму има еден град што се вика Еџмир. Таму е еден од моите потомци (внуци) по име Сејид Хусејн. Отиде таму со нијет за џихад и газа. Тој сега стана шехид. Еџмир е пред тоа да падне во рацете на кафирите (неверниците). Со причината и со берекетот на твоето одење таму, исламот ќе се рашири, а кафирите ќе бидат понижени и ќе останат без сила и без влијание.“ Потоа му даде една калинка и рече: „Внимателно погледни ја оваа калинка, па ќе видиш и ќе сфатиш каде ќе одиш.“ Хазрети Муинудин Чишти ја зеде калинката што му ја даде Пејгамберот, погледна како што му беше наредено и сосема го виде сѐ што е меѓу истокот и западот. Хазрети Ахмед Рифаи беше отишол на хаџ. На враќањето, додека во Медина-и муневвере го посетуваше благословеното турбе на Ресул-и екрем, ја изговори песната со следново значење:

Бевме далеку, за да ја бакнам твојата земја, предводниче мој,
Самиот не можев да дојдам, ја праќав душата како заменик.
Сега ми се даде благодатта да те посетам,
Подај ја благословената рака, нека ја бакнат усните мои, о Хабибе!

Кога песната заврши, од гробот на нашиот сакан Пејгамбер се појави неговата благословена рака. Сејид Ахмед Рифаи со крајна почит и уважување ја бакна благословената рака на Пејгамберот. Сите што беа таму со чудење го гледаа настанот. Откако ја бакна благословената рака на Пејгамберот, легна на праговите на вратите на Равда-и мутахера. Плачејќи, ги преколнуваше сите од џематот што беа таму: „Поминете преку мене газејќи ме!“ Учените беа принудени да излегуваат низ други врати. Овој керамет стана многу познат и од уста до уста стигна до нашите денови. Хазрети Ибн Абидин е познат по своето придржување кон верата, а неговите керамети и менкиби се многубројни.

Кога во петте дневни намази го учеше ет-тахијату, го гледаше Ресулуллах со своите телесни очи. Кога не ќе го видеше, тој намаз го клањаше повторно. Еден од најголемите исламски учени, обновителот (муџедид) на второто илјадалетие, хазрети имам Рабани Ахмед Фаруки Серхенди рече: „Во последните денови на благородниот рамазан ми се појави една многу убава состојба. Лежев испружен во постелата. Ги имав затворено очите. Почувствував дека некој друг дошол и седнал на мојата постела. И што да видам! Тоа беше сејидот, предводникот на првите и на последните. Веднаш се прибрав. Нашиот сакан Пејгамбер рече: ‚Дојдов да ти напишам иџазет. Никому не сум му напишал ваков иџазет.‘ Видов дека во текстот на тој иџазетнаме се запишани големи благодати што се однесуваат на овој свет, а на задната страна многу милости што се однесуваат на оној свет.“

Хазрети Абдулкадир Гејлани во книгата „Гунја“ раскажува пренесувајќи од хазрети Ибрахим Темими: Хизр алејхиселам ми рече: „Ако сакаш во сон да го видиш Ресулуллах, откако ќе го клањаш акшам-намазот, ќе станеш и, без да зборуваш со никого до јацијата, ќе го клањаш евабин-намазот по акшам-намазот. На секои два реката ќе даваш селам.

Во секој рекат ќе ја проучиш еднаш ‚Хамд‘, односно сурата Фатиха, и седум пати сурата Ихлас. Откако и јација-намазот ќе го клањаш во џемат, ќе дојдеш дома и ќе го клањаш витрот. Кога ќе легнеш да спиеш, ќе клањаш два реката намаз и во секој рекат ќе ги проучиш ‚Хамд‘ и сурата Ихлас седум пати. По намазот ќе паднеш на сеџде и седум пати ќе Му направиш истигфар (барање простување) на Аллах теала, а седум пати ќе кажеш: ‚Субханаллахи вел-хамдулиллахи ве ла илахе иллаллаху валлаху екбер ве ла хавле ве ла куввете илла биллахил-алијјил-азим‘. Потоа ќе ја кренеш главата од сеџде, ќе седнеш, ќе ги кренеш рацете и ќе кажеш: ‚Ја Хајју, ја Кајјуму, ја Зел-џелали вел-икрам, ја Илахел-еввелине вел-ахирин, ве ја Рахманед-дунја вел-ахирети ве Рахимехума, ја Рабби, ја Рабби, ја Рабби, ја Аллах, ја Аллах, ја Аллах‘.

Потоа ќе станеш и ќе ја проучиш истата дова. Потоа ќе паднеш на сеџде и ќе ја проучиш истата дова. Потоа ќе ја кренеш главата од сеџде, ќе се свртиш кон киблата, ќе легнеш како сакаш и ќе заспиеш. Додека не те совлада сонот, ќе донесуваш салават-и шериф за Пејгамберот.“

Реков: „Сакам да ми кажеш од кого ја научи оваа дова.“ Хазрети Хизр рече: „Зар не ми веруваш?“ Реков: „Се колнам во Аллах теала, кој го испрати Мухаммед алејхиселам како вистински пејгамбер, дека ти верувам.“

Хизр алејхиселам рече: „Јас бев на меџлисот на кој Ресулуллах ја подучуваше оваа дова и ја завешта. Оваа дова ја научив од оној кого тој го подучи.“ И јас направив како што рече Хизр алејхиселам. Во постелата почнав да донесувам салават-и шериф за Пејгамберот. Од радост што ќе го видам Пејгамберот, сонот ми избега и до утрото не можев да заспијам.

„Учените на хадисот едногласно соопштија дека Ресулуллах може да се види и на јаве, како и во сон“ Ибрахим Лекани (рахметуллахи алејх)

Го клањав сабах-намазот и седев додека сонцето не се издигна. Го клањав духа-намазот, односно намазот во времето на духа (претпладне). Си реков во себе: „Ако ја дочекам вечерта, ќе направам како минатата ноќ.“ Во тој миг сум заспал. Во сонот дојдоа мелеките, ме зедоа и ме однесоа во џенетот (рајот). Таму видов дворци и палати направени од рубин, смарагд и бисер и реки од мед, од млеко и од џенетски пијалаци. Ги прашав мелеките што ме однесоа во џенетот: „За кого е овој дворец?“ Мелеките рекоа: „За оние што го прават делото што ти го направи.“ Не ме изведоа од џенетот додека не ме нахранија со џенетски јадења и не ме напоија со џенетски води. Потоа ме изведоа од џенетот и ме донесоа на местото каде што бев.

Потоа ми дојде Ресулуллах со седумдесет пејгамбери и со седумдесет сафови мелеки, кај кои растојанието меѓу секои два сафа беше колку меѓу истокот и западот, ми даде селам и ме фати за рака. Тогаш реков: „Ја Ресулаллах! Хизр алејхиселам ми соопшти дека овој хадис го слушнал од тебе.“ Пејгамберот рече: „Хизр кажа вистина, она што го раскажа е вистина. Хизр е најученот меѓу оние што се на земјата. Тој е поглаварот на абдалите. Тој е од Аллаховите војски на земјата.“

Повторно реков: „Ја Ресулаллах! Дали за оној што го прави ова дело има друга награда освен ова што го видов јас?“ Рече: „Каква награда може да биде повозвишена од она што го виде, од она што ти беше подарено? Го виде своето место и својот степен во џенетот. Јадеше од џенетските плодови и пиеше од неговите пијалаци. Заедно со мене ги виде мелеките и пејгамберите. Ги виде хуриите.“

Реков: „Ја Ресулаллах! Дали на оној што ќе го прави делото што го направив јас, а во сон не го види она што го видов јас, ќе му биде дадено она што ми беше подарено мене?“ Рече: „Се колнам во Аллах теала, кој ме испрати како вистински пејгамбер, на тој човек ќе му бидат простени големите гревови што ги направил. Гневот на Аллах теала кон тој човек ќе се крене. Се колнам во Аллах теала, кој ме испрати како вистински пејгамбер, на оној што го прави ова дело, иако во сон не го види она што ти го виде, ќе му биде дадено она што ти беше дадено тебе. Еден глас од небото ќе викне: ‚Аллах теала му прости на оној што го прави ова дело и на уметот на Мухаммед од истокот до западот.‘“

Реков: „Ја Ресулаллах! Како што јас ја видов твојата убавина и џенетот, дали и тој човек има удел во тоа?“ Рече: „Да, сѐ ќе му биде дадено.“

Кога реков: „Ја Ресулаллах! Дали е соодветно на сите верници, мажи и жени, да ја подучиме оваа дова и да им ги соопштиме нејзините севапи (награди кај Аллах)?“, рече: „Се колнам во Аллах теала, кој ме испрати како вистински пејгамбер, ова дело не го прави никој друг освен оние што Аллах теала ги создал како среќни.“ Кој во сон ќе го види нашиот Пејгамбер Мухаммед алејхиселам во неговиот вистински лик, сигурно го видел него. Зашто шејтанот не може да го земе неговиот лик. Но шејтанот може да земе некој друг лик и да се покаже. На оној што не го познава Ресулуллах не му е лесно да го разликува тоа. Некои учени рекоа: „И да се види Пејгамберот во поинаков лик, пак е гледање на него. Но тоа е знак за недостаток во верата на тој човек. Секој што ќе го види Пејгамберот во сон во неговиот вистински лик и ќе умре како верник, ќе влезе во џенетот.“

Ебу Хурејре го соопшти следниов хадис-и шериф на Пејгамберот: „Ако некој во ноќта спроти петокот клања два реката намаз и во секој рекат ги проучи по еднаш Фатиха и Ајетул-курси, а сурата Ихлас петнаесет пати, и по намазот илјада пати рече: ‚Аллахумме салли ала Мухаммединин-небијјил-уммијји‘, ќе ме види во сон пред да дојде следниот петок. На тој човек ќе му бидат простени сите минати и идни гревови. Џенетот е за оние што ме гледаат мене.“

Посетата на благословениот гроб на Пејгамберот

Гордоста на вселената рече: „Кој ќе ме посети по мојата смрт, како да ме посетил додека бев жив.“ Во хадис-и шерифот што е соопштен во книгата „Mir’ât-i Medîne“ рече: „На оној што ќе го посети мојот гроб, мојот шефаат му стана ваџиб.“ Овој хадис-и шериф го соопштуваат Ибн Хузејма, Базар, Дарекутни и Табарани. Во друг хадис-и шериф што го соопшти хазрети Базар е речено: „На оној што ќе го посети мојот гроб, мојот шефаат му стана халал.“ Во хадис-и шерифот што е соопштен во „Муслим-и шериф“ и во книгата „Муџем“ од Ебу Бекр ибн Мекари е речено: „Ако некој дојде да ме посети и нема нијет за ништо друго, на Судниот ден ќе заслужи јас да направам шефаат за него.“ Овој хадис-и шериф соопштува дека Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) ќе прави шефаат за оние што доаѓаат во Медина-и муневвере за да го посетат него.

Чувај се да не го напуштиш едебот, ова е улицата на Аллаховиот миленик,
Ова е местото кон кое гледа божествениот поглед, ова е макамот на Мустафа!
Младата месечина на небото е со раскинати гради пред Бабус-селам,
Ѕвездата Џевза му е кандило; ова е изгревот на нурот и светлината.
Ова е почивалиштето на Хабибот на Кибрија; по вредноста
Ова место го надминува и Аршот на Џенаб-и Кибрија.
Од сјајот на оваа земја исчезна темнината на непостоењето,
Сите суштества, мачкајќи ја на очите како сурма, се спасија од слепилото.
Влези, Наби, во овој дергах под услов да го чуваш едебот,
Ова е местото каде што светите мелеки прават таваф, каде што пејгамберите ја бакнуваат земјата!
Nâbî

Во друг хадис-и шериф што го соопшти Дарекутни е речено: „Кој ќе изврши хаџ, а не ме посети мене, ме навредил.“ Тоа што Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) сака да биде посетуван е за неговиот умет и на тој начин да стекне севап. Затоа нашите учени на фикхот, откако ќе ја извршеа должноста на хаџот, доаѓаа во Медина-и муневвере и клањаа намаз во благородниот месџид. Потоа ги посетуваа „Равда-и мутахера“, Минбер-и мунир и благословениот гроб, кој е повреден од Арш-и ала, потоа местата каде што седел, одел и на кои се потпирал, столбот на кој се потпирал кога ќе му дојдеше вахјот (објавата), и местата низ кои поминувале Есхаб-и кирам и табиините, кои работеле кога се градел и кога се поправал месџидот и биле почестени со тоа што го дале својот имот и своите пари; гледајќи ги тие места, стекнуваа берекет. И учените и праведните што дојдоа по нив доаѓаа по хаџот во Медина и правеа како нашите учени на фикхот. Како и вчера, така и денес хаџиите, верни на тоа, прават посети во Медина-и муневвере.

„Ако некој дојде да ме посети и нема нијет за ништо друго, на Судниот ден ќе заслужи јас да направам шефаат за него“ Хадис-и шериф

Сонцето на исламските учени, хазрети Ебу Ханифа, рече: „Посетата на Кабр-и сеадет, која е меѓу највозвишените мустехаби (пофални, препорачани дела), е ибадет блиску до степенот на ваџиб (неопходна верска должност).“ Оној што оди да го посети благословениот гроб на Ресулуллах треба да донесува многу салават-и шериф. Во хадис-и шерифот е соопштено дека овие салавати и селами што се донесуваат стигнуваат до Пејгамберот. Едебот на посетата на нашиот сакан Пејгамбер е соопштен вака:

Кога градот Медина-и муневвере ќе се види оддалеку, се донесуваат салават и селам. Потоа се вели: „Аллахумме хаза харему небијјике, феџалху викајетен ли минен-нари ве еманен минел-азаби ве суил-хисаб.“ Ако е можно, пред влегувањето во градот или во месџидот се зема гусул. Се става убав мирис (есенција). Се облекува нова, чиста облека. Зашто тие изразуваат уважување и почит. Во Медина-и муневвере се влегува скромно, достоинствено и смирено. Откако ќе се рече: „Бисмиллахи ве ала миллети Ресулиллах“, треба да се проучи 80-тиот ајет-и керим од сурата Исра. Веднаш потоа, со зборовите: „Аллахумме салли ала Мухаммедин ве ала али Мухаммед. Вагфир ли зунуби вефтах ли ебвабе рахметике ве фадлике“, се влегува во Месџидун Небеви. Потоа покрај минберот на Ресулуллах треба да се клањаат два реката тахијјетул-месџид намаз, стоејќи така што столбот на минберот да дојде во линија со десното рамо. Нашиот сакан Пејгамбер клањаше намаз тука. Тоа е местото меѓу гробот на Пејгамберот и неговиот минбер. Во хадис-и шерифот е речено: „Меѓу мојот гроб и мојот минбер е една од градините на џенетот. Мојот минбер е над мојот хавз.“11 Потоа треба да Му се направи сеџде на Аллах теала затоа што Тој му подарил да го посети благословениот гроб на Ресулуллах.

По довата треба да се стане, да се дојде до благословениот гроб на Пејгамберот, до Хуџре-и сеадет, и, со грбот свртен кон киблата, да се застане со едеб наспроти благословеното лице на Ресулуллах, на оддалеченост од околу два метра. Поблиску не се приоѓа. Треба да се биде во скрушеност и понизност (хушу и худу) и да се стои со едеб пред Ресулуллах, онака како што Аллах теала наредил во Чесниот Кур’ан, како да е жив и како да се стои во неговото возвишено присуство. Не треба да се напушта смиреноста и достоинството. Подобро е да не се става раката на ѕидовите на благословениот гроб, туку да се стои подалеку со едеб, зашто тоа е посообразно со почитта. Треба да се стои како во намаз. Треба во мислите да се претстави благословениот, нежен лик на Ресулуллах и да се помисли дека тој го знае посетителот, дека ги слуша неговиот збор, неговиот селам и неговите дови, дека му одговара и вели „Амин“. Зашто Ресулуллах рече: „Кој ќе ми донесе салават кај мојот гроб, јас го слушам.“ Исто така, во хадис-и шерифот е соопштено дека во благословениот гроб на Ресулуллах е оставен еден мелек како заменик и дека тој мелек му го пренесува селамот на оние од неговиот умет што му даваат селам. Потоа треба да се рече: „Еселаму алејке ја сејјиди ја Ресулаллах! Еселаму алејке ја Небијјаллах! Еселаму алејке ја Сафијјаллах! Еселаму алејке ја Хабибаллах! Еселаму алејке ја Небијјер-рахмети! Еселаму алејке ја Шефиал-уммети! Еселаму алејке ја Сејјидел-мурселин! Еселаму алејке ја Хатемен-небијјин!“

„Аллах теала нека ти подари највисока награда и возврат. Сведочам дека ти ја изврши својата пејгамберска должност. Го предаде аманетот. Го посоветува својот умет. Се бореше на патот на Аллах теала додека не ти дојде јекинот (смртта). Аллах теала нека ти донесува салават и селам до Судниот ден. Ја Ресулаллах! Дојдовме кај тебе од многу далечни краишта. Дојдовме за да го посетиме твојот благословен гроб, да го оддадеме твоето право, да го видиме на самото место она што си го направил, да стекнеме берекет со посетата на тебе и да побараме да направиш шефаат за нас кај Аллах теала. Зашто нашите грешки ни ги свиткаа грбовите. Нашите гревови ни натежнаа на рамениците. Ја Ресулаллах! Ти си и оној што прави шефаат и оној чиј шефаат се прима. Макам-и Махмуд ти е ветен тебе. И Аллах теала во Чесниот Кур’ан (во 64-тиот ајет-и керим од сурата Ниса, по значење) вели: ‚Ние секој пејгамбер го испративме само за да му се покоруваат (народот кај кој е испратен) по наредбата на Аллах теала. Ако тие, откако ќе направат зулум кон своите нефсови (ќе си наштетат на себеси), дојдат кај тебе и побараат простување од Аллах теала, а и Мојот Ресул побара истигфар за нив, сигурно ќе Го најдат Аллах теала како Оној што ги прима тевбите и што покажува милост.‘ Ние дојдовме во твое присуство. Но ние направивме зулум кон своите нефсови. Бараме да ни бидат простени гревовите. Ја Ресулаллах! Направи шефаат за нас кај Аллах теала. Ја Ресулаллах! Преколни Го Аллах теала да ни ја земе душата додека сме на твојот сунет, утре, на Судниот ден, да нѐ вброи меѓу оние што заедно со тебе ќе дојдат на махшерот и да ни подари да дојдеме до твојот хавз и да пиеме од него. Ја Ресулаллах! Го бараме твојот шефаат“, вака треба да се упати дова. Потоа треба да се проучи 10-тиот ајет-и керим од сурата Хашр, чие значење е: „… Господаре наш! Прости ни нам и на нашите браќа што поминаа пред нас со иман! Не оставај во нашите срца никаква злоба кон оние што поверувале! Господаре наш! Ти, навистина, си сопственик на сочувство и милост!..“

Потоа, пренесувајќи го селамот на оние што испратиле селам, треба да се рече: „Еселаму алејке ја Ресулаллах! Тој и тој бара да направиш шефаат за него кај Аллах теала. Направи шефаат за него и за сите муслимани“, и да се донесат салавати колку што сака.

Потоа, половина метар надесно, треба да се дојде во линија со благословената глава на хазрети Ебу Бекр Сидик и да се упати дова: „Еселаму алејке ја халифете Ресулиллах! Еселаму алејке ја рефикаху фил-гар! Еселаму алејке ја еминеху алел-есрар! Аллах теала нека ти подари, како имам на овој умет, највисока награда и возврат. Ти на најубав начин му беше халифа на Ресулуллах. На најдобар начин го следеше неговиот возвишен сунет. Војуваше против муртедите (отпадниците од верата) и против оние што скршнаа од правиот пат. Секогаш ја зборуваше вистината. Сѐ до своето преселување на ахиретот им беше помагач на оние што се на патот на вистината. Селамот, милоста и берекетот на Аллах теала нека се врз тебе! Аллаху мој! Со Својата милост земи ни ја душата во љубовта кон него. Не прави ја залудна нашата посета на него!“

„Меѓу мојот гроб и мојот минбер е една од градините на џенетот. Мојот минбер е над мојот хавз“ Хадис-и шериф

Потоа, повторно половина метар надесно, треба да се дојде во линија со гробот на хазрети Омер и да се рече: „Еселаму алејке ја Емирел-муминин! Еселаму алејке ја Музхирел-ислам! Еселаму алејке ја Муксирел-еснам! Аллах теала нека ти даде највисок возврат и награда. И додека беше жив и во својата смрт им помагаше на исламот и на муслиманите. Беше старател на сираците. Им правеше добро на роднините. На муслиманите им беше водач со кого тие беа задоволни, кој и самиот беше на хидајет и ги изведуваше луѓето на правиот пат. Ги собра и ги уреди нивните работи. Нивните сиромаси ги направи богати, нивните рани ги преврза. Селамот, милоста и берекетот на Аллах теала нека се врз тебе!“

Потоа, обраќајќи им се на хазрети Ебу Бекр и на хазрети Омер, треба да се рече: „Еселаму алејкума ја даџиај-Ресулиллахи ве рефикајхи ве везирејхи ве муширејхи вел-муавинејни леху алел-кијами фид-дини вел-каимејни бадеху би-месалихил-муслимин! Аллах теала нека ви даде најубав возврат. Ве земаме вас за весила кај Ресулуллах, за да Го преколнувате Аллах теала Ресулуллах да направи шефаат за нас, Тој да го прими нашиот труд, да нѐ усмрти во верата ислам и повторно да нѐ оживее во верата ислам и на Судниот ден да нѐ собере меѓу оние што се блиску до Ресулуллах.“

Потоа треба да упати дова за себе, за своите родители, за оние што побарале дова и за сите муслимани. Потоа, застанувајќи наспроти благословеното лице на Ресулуллах, треба да упати дова: „Аллаху мој! Ти велиш: ‚Ние секој пејгамбер го испративме само за да му се покоруваат (народот кај кој е испратен) по наредбата на Аллах теала. Ако тие, откако ќе направат зулум кон своите нефсови (ќе си наштетат на себеси), дојдат кај тебе и побараат простување од Аллах теала, а и Мојот Ресул побара истигфар за нив, сигурно ќе Го најдат Аллах теала како Оној што ги прима тевбите и што покажува милост.‘12 Господаре мој! Следејќи го Твојот возвишен збор и покорувајќи се на Твојата наредба, бараме Твојот сакан Пејгамбер да направи шефаат за нас пред Тебе“, а потоа да ја проучи довата што ја проучи претходно, односно 10-тиот ајет-и керим од сурата Хашр (по значење):

„Господаре наш! Прости ни нам и на нашите браќа што поминаа пред нас со иман! Не оставај во нашите срца никаква злоба кон оние што поверувале! Господаре наш! Ти, навистина, си сопственик на големо сочувство и милост!“ Потоа, проучувајќи ги ајет-и керимите „Раббенагфир лена ве ли-абаина ве ли-уммехатина ве ли-ихванинел-лезине себекуна бил-иман“, „Раббена атина…“ и „Субхане раббике…“, ја завршува посетата на Хуџре-и сеадет. Потоа доаѓа до Равда-и мутахера, која се наоѓа меѓу гробот и минберот на Ресулуллах. Тоа е место во облик на квадрат. Таму клања намаз колку што сака. Упатува дова. Изговара тесбихи. Му оддава фалба и сена на Аллах теала. Потоа доаѓа до минберот. Со нијет да го стигне берекетот на Ресулуллах, ја става својата рака на местото на кое Пејгамберот ја ставаше својата благословена рака кога држеше хутба. Таму клања два реката намаз. Го бара од Аллах теала она што го сака. Од гневот на Аллах теала бара засолниште во Неговата милост. Потоа доаѓа до столбот поставен на местото каде што порано беше столбот Ханана. Ханана е столбот што стенкаше затоа што Ресулуллах го напушти кога премина на минберот за да држи хутба, а се смири кога Ресулуллах слезе и го прегрна. Потоа доаѓа до столбот за кој хазрети Ебу Лубаба се врза и направи тевба (покајание). Таму клања два реката намаз и Му прави тевба и истигфар на Аллах теала. Упатува дови што сака.

Додека престојува таму, ноќите треба да ги поминува учејќи го Чесниот Кур’ан, правејќи зикр на Аллах теала, упатувајќи тајно и јавно дови покрај минберот и гробот и правејќи рабита. По посетата на Ресулуллах мустехаб е да се оди на гробиштата Беки и да се посети и тоа. Потоа треба да се посетат другите гробови, особено гробот на Сејидуш-шухеда (предводникот на шехидите) хазрети Хамза. Исто така, во Беки треба да се посетат хазрети Абас и оние што се таму: Хасан ибн Алија, Зејнелабидин, неговиот син Мухаммед Бакир и неговиот син Џафер Садик, емирот на верниците хазрети Осман, синот на Ресулуллах Ибрахим, чистите сопруги на Ресулуллах што се таму, неговата тетка (сестра на таткото) Сафија и уште многу големи луѓе од асхабите и од табиините (радијаллаху анхум еџмаин). Треба да се клања намаз во Месџидот на Фатима во Беки. Мустехаб е во четврток да се посетат шехидите од Ухуд. Таму треба да се рече: „Селамун алејкум бима сабертум. Фениме укбед-дар. Селамун алејкум ја ехле дарил-кавмил-муминин, ве инна иншаллаху ан карибин бикум лахикун.“ Потоа треба да се проучат Ајетул-курси и сурата Ихлас. Оние што го посетуваат Хуџре-и сеадет мора да бидат многу будни. Во срцето не смеат да имаат мисли за овој свет. Треба да размислуваат за благословениот нур на Мухаммед алејхиселам и за возвишеноста на неговиот степен. Довите што се упатуваат со мисли за работите на овој свет, за средби со големи луѓе заради корист и за трговија Аллах теала не ги прима, и таквите не ги постигнуваат своите желби. Посетата на Хуџре-и сеадет е чесен ибадет. Се стравува дека оние што не веруваат во тоа ќе излезат од исламот. Зашто тие Му се спротивставиле на Аллах теала, на Неговиот Ресул и на сите муслимани. Иако неколку маликиски учени рекле дека посетата на Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) е ваџиб, едногласно е соопштено дека е мустехаб.

ЕС-СУБХУ БЕДА
Ессубху беда мин талатихи.
Вел-лејлу деџа мин вефратихи.
Факар-русула фадлен ве ула.
Ехдес-субула ли делалетихи.
Зората својата светлина ја зеде од неговото лице.
А ноќта својата темнина ја зеде од неговата црна коса.
Со својата вредност и возвишеност ги надмина сите ресули.
Оние што најдоа хидајет, патот го најдоа со неговото упатување.
Кензул-керами мевленниами.
Хадил-умеми ли шериатихи.
Езкен-несеби алел-хасеби.
Куллул-араби фи хидметихи.
Тој е ризницата на дарежливоста и оној што од таа ризница дарува.
Народите ги доведе до својата вера и до хидајетот.
Лозата му е многу чиста, а честа многу возвишена.
Сите Арапи се во негова служба.
Сеатиш-шеџеру натакал-хаџеру.
Шуккал-камеру би ишаратихи.
Џибрилу ета лејлете есра.
Вер-Раббу деа ли-хадратихи.
Дрвјата трчаа во неговото присуство, камењата проговорија.
Со неговиот знак (што беше муџиза) месечината се расцепи на два дела.
Во ноќта на Исра му дојде Џибрил (алејхиселам).
И неговиот Господар го повика во Своето присуство.
Налеш-шерефа валлаху афа.
Амма селефа мин умметихи.
Фе Мухаммедуна хуве Сејјидуна.
Фел-иззу лена би иџабетихи.
Тој ги достигна големите степени.
А Аллах (џелле џелалуху) го прости неговиот умет.
Нашиот Мухаммед (саллаллаху алејхи ве селлем), тој е нашиот предводник.
Затоа што го прифативме, честа нам ни припаѓа.
Абдуллах ибн Реваха (радијаллаху анху)