ТЕВЕСУЛ СО ПЕЈГАМБЕРОТ

Со Пејгамберот секогаш е правен тевесул1, и тоа пред да биде создаден, откако беше создаден, во неговиот живот на овој свет и по неговото преселување на ахиретот, во светот на берзахот (гробот); тевесул ќе се прави и на Судниот ден, по оживувањето, на полето Арасат и во џенетот. Весила е сѐ што Аллах теала го направил причина за блискоста кај Него и за исполнувањето на потребите. Тевесулот со Ресул-и екрем, односно Ресулуллах да се направи весила кај Аллах теала и да се бараат неговата помош и неговиот шефаат, е џаиз (дозволено). Тоа е од она што го правеа селеф-и салихин (асхабите, табиините и теба-и табиин), учените и другите муслимани. Никој од муслиманите не го сметал тоа за лошо. Досега не е сретнат никој што не го прифаќа тоа, освен луѓето со расипано верување. Таткото на луѓето, Адем алејхиселам, кога беше спуштен на земјата, го направи Пејгамберот весила. Нашиот сакан Пејгамбер тоа во еден свој хадис-и шериф го раскажа вака: „Кога Адем (алејхиселам) поради својот пропуст беше изведен од џенетот, рече: ‚Господаре мој! Прости ми заради честа на Мухаммед.‘ Аллах теала рече: ‚О Адеме! Како го дозна Мухаммед? Јас уште не сум го создал.‘ Адем (алејхиселам) рече: ‚Господаре мој! Кога ме создаде и ми даде душа, ги отворив очите, погледнав и видов дека на работ на Аршот е напишано „Ла илахе иллаллах, Мухаммедун Ресулуллах“. Оној чие име го сакаш заедно со Своето име, тоа е тој.‘ Аллах теала рече: ‚Кажа вистина, о Адеме! Од Моите созданија најмногу го сакам него. Бидејќи побара простување заради неговата чест, ти простив.‘“2 Според едно предание, Тој рече: „Тој е пејгамбер што ќе дојде од твоето потомство. Да не го создадев него, немаше да те создадам ни тебе ни твоето потомство. Бидејќи го посочи него како посредник со шефаат, ти простив и те помилував.“3

За ова има илјадници примери. Неколку од нив се наведени подолу. Еден човек, слеп на двете очи, побара од Ресулуллах да упати дова за да му се отворат очите. Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) рече: „Ако сакаш, ќе упатам дова. Но ако бидеш трплив и поднесеш, подобро е за тебе.“ Човекот рече: „Немам веќе сила да трпам. Ве преколнувам да упатите дова.“ На тоа Пејгамберот му рече: „Тогаш земи абдест и проучи ја оваа дова!“

„Аллахумме инни еселуке ве етевеџџеху илејке би Небијјике Мухаммедин Небијјир-рахме. Ја Мухаммед! Инни етевеџџеху бике ила Рабби фи хаџети хазихи, ли-тукда ли. Аллахумме шеффиху фијје.“

Учениот на хадисот имам Несаи соопштува дека, кога тој човек ја проучи оваа дова, Аллах теала ја прими и неговите очи се отворија. Хазрети Осман ибн Ханиф го раскажува следниов настан за земањето на Ресулуллах за весила: „Додека Осман ибн Афан беше халифа, еден човек што имаше голема мака ми се пожали, зашто се срамеше да излезе пред халифата. Му реков: ‚Веднаш земи абдест! Оди во Месџид-и сеадет! Проучи ја довата што е наведена погоре и кажи што сакаш.‘ Кутриот човек, откако ја проучи довата, отиде таму каде што беше халифата и беше изведен пред него. Халифата го седна на својата сеџада, ја сослуша неговата мака и му ја исполни молбата. Кога кутриот човек виде дека неговата работа одеднаш е завршена, радосен дојде кај мене. Рече: ‚Аллах теала нека е задоволен од тебе! Да не му беше кажал ти на халифата, немаше да се ослободам од маката.‘ Мислеше дека јас сум разговарал со халифата.“

„(О Адеме!) Тој е пејгамбер што ќе дојде од твоето потомство. Да не го создадев него, немаше да те создадам ни тебе ни твоето потомство. Бидејќи го посочи него како посредник со шефаат, ти простив и те помилував“ Хадис-и кудси

Додека хазрети Омер беше халифа, еднаш настапи глад. Билал ибн Харс, еден од Есхаб-и кирам, отиде до турбето на Ресулуллах и рече: „Ја Ресулаллах! Твојот умет е пред умирање од глад. Те преколнувам да бидеш весила за да падне дожд.“ Ресулуллах таа ноќ му се појави во сон и рече: „Оди кај халифата! Пренеси му го мојот селам! Нека излезе на дова за дожд!“ Кога хазрети Омер излезе на дова за дожд, почна да паѓа дожд. Аллах теала ги прима довите заради оние што ги сака. Аллах теала објави дека многу го сака Мухаммед алејхиселам. Затоа, ако некој упати дова велејќи: „Аллахумме инни еселуке би-џахи Небијјикел-Мустафа“, неговата дова нема да биде одбиена. Сепак, не е во склад со едебот Ресулуллах да се зема за весила заради ситни работи на овој свет. Бурханедин Ибрахим Малики рече: „Еден многу гладен сиромав човек дојде до Хуџре-и сеадет и рече: ‚Ја Ресулаллах! Гладен сум.‘ Малку потоа дојде некој, го одведе сиромавиот во својата куќа и го нахрани. Кога сиромавиот рече дека неговата дова е примена, тој човек рече: ‚Брате мој! Го остави своето семејство и, трпејќи маки по далечни патишта, дојде да го посетиш Ресулуллах. Дали приличи да се излезе во присуството на Ресулуллах заради залак леб? Во тоа возвишено присуство требаше да ги бараш џенетот и вечните благодати! Аллах теала не го одбива она што се бара тука.‘ Оние што ќе бидат почестени со посетата на Ресулуллах треба да упатат дова тој да направи шефаат за нив на Судниот ден.“ Еден ден имам Ебу Бекр Мукри седеше во Месџид-и сеадет со имам Табарани и со Ебуш-Шејх. Бидејќи веќе неколку дена не беа јаделе ништо, беа многу гладни. Имам Ебу Бекр повеќе не можеше да издржи, рече: „Гладен сум, ја Ресулаллах!“ и се повлече во еден агол. Една личност од сејидите дојде со двајца слуги и рече: „Браќа мои! Сте побарале помош од мојот дедо Ресулуллах поради гладот. Тој ми нареди да ве нахранам.“ Заедно го изедоа она што го донесе. Остатокот им го остави и си отиде. Еден од исламските учени, Ебу Абдуллах ибн Ну’ман Меракуши Тилимсани (683 / 1284 година од новата ера), во својата скапоцена книга „Мисбахуз-зулам“ опширно пишува за стотици муслимани што, земајќи го Ресулуллах за весила, ги постигнале своите желби, и за нивните дови. Еден од оние што, земајќи го Ресулуллах за весила, ги постигнале своите желби е Мухаммед ибн Мункедир. Тој раскажува: „Еден човек му остави на мојот татко осумдесет златници и отиде во џихад. Рече: ‚Чувај ги! Можеш да му помогнеш и на оној што е во голема потреба.‘ Во Медина настапи глад. Мојот татко ги подели сите златници на оние што страдаа од глад. Сопственикот на златниците дојде и ги побара. Мојот татко рече: ‚Дојди утре навечер.‘ Отиде до Хуџре-и сеадет и до утрото го преколнуваше Ресулуллах. Среде ноќ дојде еден човек и рече: ‚Подај ја раката!‘ Му даде ќесе со златници и потоа исчезна оттаму. Мојот татко дома ги изброи златниците и, кога виде дека се осумдесет, радосен веднаш му ги даде на сопственикот.“

Хазрети Ебу Абдуллах Тилимсани во оваа книга раскажува и еден настан што му се случил нему:

„Во 637 година (1239 година од новата ера) тргнавме од тврдината Садер со едно одбрано друштво. Со нас беше еден човек што ни беше водич. Откако одевме некое време, ни снема вода. Почнавме да бараме вода. Во меѓувреме и јас отидов да ја обавам нуждата. Тогаш страшно ме фати сонот. ‚Онака, кога ќе тргнуваат, ќе ме разбудат‘, си реков и ја спуштив главата на земјата.

Кога се разбудив, се најдов сосема сам среде пустината. Другарите ме заборавиле и заминале. Од осаменоста ме обзеде голем страв. Почнав да одам по пустината лево и десно. Не знаев каде сум ниту каде треба да одам. Насекаде беше рамен песок. Малку потоа се стемни. Од караванот со кој патувавме немаше ни трага. Бев сосема сам во ноќната темнина. Стравот уште повеќе ми се засили. Вознемирен, почнав да одам уште побрзо. Откако одев некое време, многу жеден, уморен и исцрпен, паднав на земјата. Веќе бев ја изгубил надежта за животот и почнав да чувствувам дека смртта ми се приближува. Бев во неопислива болка, страдањето и мачнината стигнаа до крајната граница. Одеднаш ми текна нешто. Во ноќната темнина, собирајќи ја сета своја сила, искрено и со ихлас, уште еднаш, последен пат, простенкав: ‚Ја Ресулаллах! Помош! Барам од тебе, со дозвола на Аллах теала, да ми помогнеш!‘ Штом го изговорив тоа, слушнав дека некој ме вика. Кога погледнав на страната од која доаѓаше гласот, видов дека во ноќната темнина ме вика некој што дотогаш никогаш не сум го видел, облечен во снежнобела облека, кој расфрлаше светлина околу себе. Ми пристапи и ме фати за рака. Во тој миг исчезнаа сиот мој замор и сета моја жед. Како одново да се родив. Срцето одеднаш ми се приврза за него. Некое време одевме држејќи се за раце. Почувствував дека проживувам еден од најслатките мигови во својот живот. Кога преминавме еден песочен рид, ги здогледав светлата на караванот со кој патував и ги слушнав гласовите на своите другари. Им се приближивме. Животното што го јавав одеше по нив најпозади. Одеднаш дојде и застана пред мене. Кога го видов своето јавачко животно пред себе, извикав од радост. Кога извикав, оној што дојде со мене ја повлече својата рака од мојата. Потоа ме фати за рака и ме качи на моето јавачко животно. А потоа рече: ‚Ние не го враќаме со празни раце оној што бара нешто од нас и моли за помош‘, се сврти и си отиде. Тогаш сфатив дека тоа беше Ресулуллах. Додека се враќаше и заминуваше, се гледаше како нурот што го расфрлаше околу себе во ноќната темнина се издигнува кон небото. Кога исчезна од мојот поглед, одеднаш дојдов при себе. ‚Како можев да не му ги бакнам рацете и нозете на Ресулуллах!‘ се кинев од мака, но веќе беше доцна, приликата беше пропуштена.“ Ебул-Хајр Акта пет дена остана гладен во Медина. Дојде до Хуџре-и сеадет и му даде селам на Ресулуллах. Кажа дека е гладен. Се повлече на една страна и заспа. Во сон виде дека дошол Ресулуллах. Од неговата десна страна беше Ебу Бекр Сидик, од левата Омерул-Фарук, а пред него Алијјул-Муртеза.

Хазрети Алија дојде и рече: „О Ебул-Хајре! Стани, што лежиш? Ресулуллах доаѓа!“ Веднаш стана. Ресулуллах дојде и му даде голем леб. Ебул-Хајр вели: „Бидејќи бев многу гладен, веднаш почнав да јадам. Кога изедов половина, се разбудив. Другата половина ја најдов в рака.“

„Кој ќе претрпи штета од нешто, нека земе беспрекорен абдест и нека клања два реката намаз! Потоа нека рече: ‚Господаре мој! Барам од Тебе. Те преколнувам, земајќи го за весила Твојот Пејгамбер Мухаммед алејхиселам, кој е милост за световите. Ја Мухаммед! Те земам тебе за весила кај мојот Господар за да ми ја прими молбата. Господаре мој! Нека тој направи шефаат за мене!‘“ Хадис-и шериф

Исто така, во книгата „Мисбахуз-зулам“ се раскажува: Ахмед ибн Мухаммед Суфи вели: „Во пустините на Хиџаз ми снема сѐ што имав. Дојдов во Медина. Кај Хуџре-и сеадет му дадов селам на Ресулуллах. Седнав на една страна и заспав. Ми се појави Ресулуллах и рече: (Дојде ли, Ахмеде? Отвори ја дланката!) Ми ја наполни дланката со златници. Се разбудив. Рацете ми беа полни со злато.“ И имам Семхуди во својата книга „Историја на Медина“ раскажува еден настан што му се случил нему: „Ми падна клучот од вратата. Не можев да го најдам. Дојдов пред Хуџре-и сеадет и реков: ‚Ја Ресулаллах! Ми падна клучот, не можам да одам дома!‘ Во тој миг дојде едно дете. Покажувајќи го клучот што го држеше в рака, рече: ‚Го најдов ова. Да не е можеби ваше?‘“

Килисли Мустафа Ишки-ефенди во историската книга „Mevârid-i Mecîdiyye“ вели: „Во Мека живеев дваесет години. Собрав шеесет златници и во 1247 година [1831 година од новата ера] со жената и децата дојдов во Медина. Парите ни снемаа на патот. Отседнав како гостин кај еден познаник и дојдов до Хуџре-и сеадет. Побарав помош од Ресулуллах. По три дена во куќата во која престојувавме дојде еден бег и рече дека ми изнајмил куќа. Ги пренесе моите работи таму. Ја плати киријата за една година. По неколку месеци се разболев и еден месец лежев болен. Во куќата не остана ништо ни за јадење ни за продавање. Со помош на жената се искачив на покривот, наспроти турбето на Ресулуллах, со намера да ја кажам својата мака и да побарам помош. Кога ги кренав рацете, се засрамив да барам нешто од овој свет. Не можев ништо да кажам. Слегов во својата соба. Следниот ден дојде некој и рече: ‚Тој и тој ефенди ти ги испрати на подарок овие златници.‘ Го зедов ќесето. Иако животот ни се поправи, не можев да се ослободам од болеста. Со туѓа помош дојдов пред Хуџре-и сеадет и побарав од Ресулуллах оздравување. Излегов од месџидот и, без да барам помош од никого, пешки отидов дома. Кога влегував во куќата, од болеста немаше ни трага. За да не ме урочат, неколку дена излегував на улица потпирајќи се на стап. Но парите беа снемале. Оставајќи го семејството во темница, дојдов во Месџидун Небеви. По јација-намазот му ја кажав својата мака на Ресулуллах. На патот ми пријде човек што не го познавав и ми даде ќесе в рака. Во него имаше четириесет и девет златници, секој од по девет гроша. Купив свеќи и потребни работи и дојдов дома.“

Во вториот том од преводот на книгата „Şakâyık-i Nu’mâniyye“ се вели: На првиот шејхул-ислам на османската држава и обновител (муџедид) на своето време, големиот исламски учен Мевлана Шемседин Мухаммед ибн Хамза Фенари, на очите му падна перде и престана да гледа. Една ноќ, кога Ресулуллах му рече: „Направи тефсир на сурата Таха!“, тој рече: „Како што немам сила во вашето возвишено присуство да правам тефсир на Чесниот Кур’ан, така и моите очи не гледаат.“ Ресулуллах, лекарот на пејгамберите, извади од својата благословена хирка парче памук, го навлажни со својата благословена плунка и го стави врз неговите очи. Мола Фенари се разбуди, го најде памукот на очите и, кога го тргна, почна да гледа. Му оддаде фалба и благодарност на Аллах теала. Ги сочува памучните влакна и завешта, кога ќе се пресели на ахиретот, да му ги стават на очите. Кога во 834 година [1431 година од новата ера] се пресели на ахиретот во Бурса, ја извршија неговата опорака.

Абасидскиот халифа Ебу Џафер Мансур разговараше во Месџидун Небеви со имам Малик. Имам Малик рече: „О Мансуре! Ова е Месџид-и сеадет! Зборувај тивко! Хак теала во сурата Хуџурат, велејќи, по значење: ‚Не кревајте го својот глас повисоко од гласот на Ресулуллах!‘4, прекори една група. А со ајет-и керимот ‚Оние што покрај Ресулуллах зборуваат со тивок глас‘5 ги пофали оние што зборуваат тивко. Почитувањето на Ресулуллах по неговото преселување на ахиретот е исто како почитувањето додека беше жив.“ Мансур ја наведна главата и праша: „О Ебу Абдуллахе! Дали треба да се застане свртен кон киблата или кон Кабр-и сеадет?“ Хазрети имам Малик рече: „Не го свртувај лицето од Ресулуллах! Тој возвишен Пејгамбер (саллаллаху теала алејхи ве селлем), кој ќе прави шефаат на Судниот ден, на Судниот ден ќе биде весила за спасот и твој и на твојот татко Адем алејхиселам. Треба да се свртиш кон Кабр-и сеадет и, држејќи се за благословената душа на Ресулуллах, да бараш шефаат. Во 64-тиот ајет-и керим од сурата Ниса е речено, по значење:

‚Ако оние што направиле зулум кон своите нефсови (што си наштетиле на себеси) дојдат кај тебе и побараат од Аллах теала да им прости, а и Мојот Ресул побара простување за нив, ќе Го најдат Аллах теала како Оној што ги прима тевбите и што покажува милост.‘ Овој ајет-и керим ветува дека ќе биде примена тевбата на оние што ќе го земат Ресулуллах за весила.“ На тоа Мансур стана од своето место, застана пред Хуџре-и сеадет и почна да преколнува: „Господаре мој! Во овој ајет-и керим вети дека ќе ја примиш тевбата на оние што ќе го земат Твојот Ресул за весила. И јас дојдов во возвишеното присуство на Твојот возвишен Пејгамбер и барам простување од Тебе. Како на Твоите робови што бараа простување додека тој беше жив и на кои им прости, прости ми и мене! Господаре мој! Те преколнувам земајќи го за весила Твојот возвишен Пејгамбер, кој е Небијур-рахме (пејгамберот на милоста). О Мухаммеде алејхиселам, највисок меѓу пејгамберите! Правејќи тевесул со тебе, го преколнував својот Господар. Господаре мој! Направи тој возвишен Пејгамбер да направи шефаат за мене!“ Стоејќи со грбот свртен кон киблата, а со лицето кон прозорецот Муваџехе-и сеадет, упати дова. Минбер-и Небеви му остана од левата страна. Советот што имам Малик му го даде на халифата Мансур покажува дека оние што упатуваат дова пред Хуџре-и сеадет мора да бидат многу будни. Речено е дека не е исправно оние што нема да можат да ги покажат едебот и почитта што му приличат на тоа место да престојуваат долго во Медина-и муневвере. Еден селанец од Анадолија живееше многу години во Медина-и муневвере, се ожени и стапи на една определена служба во Хуџре-и сеадет. Еден ден падна во болест со треска и посака ајран. Низ срцето му помина мислата: „Да бев во своето село, ќе дадев да ми направат ајран од јогурт и ќе го пиев.“ Таа ноќ Ресулуллах му се појави во сон на Шејхул-харем-ефенди и нареди работата на тој човек да му се даде на друг. Кога Шејхул-харем рече: „Ја Ресулаллах! Таа служба ја врши тој и тој од твојот умет“, тој рече: „Кажи му на тој човек! Нека оди во своето село и нека пие ајран!..“ Следниот ден, кога му беше соопштена таа наредба, селанецот рече: „Со драго срце!“ и замина во својот крај.

„Ако оние што направиле зулум кон своите нефсови дојдат кај тебе и побараат од Аллах теала да им прости, а и Мојот Ресул побара простување за нив, ќе Го најдат Аллах теала како Оној што ги прима тевбите и што покажува милост“ Ниса: 64

Ако една единствена мисла што поминала низ срцето нанела толкава штета, оттука треба да се сфати колкава голема штета би нанел, Аллах да чува, еден несоодветен збор, макар изречен и на шега, или едно движење што не е во склад со едебот.

Ти си иманот во срцето на верникот што те сака,
Тага за него нема, ти си лек за неговата болка,
Тој го чека твојот шефаат, ти си ферманот на неговото срце,
Кој се надева на помош, сигурно ќе ја добие, ја Ресулаллах.