БЛАГОСЛОВЕНИТЕ ИМИЊА НА ПЕЈГАМБЕРОТ

Најчесто изговараното име на нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) е „Мухаммед“. Тоа значи „многу фален, особено сакан“. Ова име во Чесниот Кур’ан се спомнува четири пати: Сура Али Имран, 3:144; Сура Ел-Ахзаб, 33:40; Сура Ел-Фетх, 48:29 и Сура Мухаммед, 47:2. И Иса алејхиселам, како што е објавено во 6-тиот ајет-и керим од сурата Саф, му соопшти на својот умет, по значење: „О синови Израилови! Јас сум Аллахов пејгамбер кај вас. Дојдов како потврдувач на Теврат и како донесувач на радосна вест за еден пејгамбер што ќе дојде по мене, а името на тој пејгамбер е Ахмед.“ Ахмед значи „најмногу фален, сакан“.

Освен имињата „Мухаммед“ и „Ахмед“, нашиот сакан Пејгамбер во Чесниот Кур’ан се спомнува и како Махмуд, Ресул, Неби, Шахид, Бешир, Незир, Мубешир, Мунзир, Даи илаллах, Сираџ-и мунир, Рауф, Рахим, Мусадик, Музекир, Мудесир, Абдуллах, Керим, Хак, Мунир, Нур, Хатемун-небијин, Рахмет, Нимет, Хади, Таха, Јасин… Другите негови благословени имиња се спомнуваат делумно во Чесниот Кур’ан, делумно во хадис-и шерифите, а делумно во светите книги испратени на претходните пејгамбери. Во некои хадис-и шерифи се наведуваат следниве имиња на нашиот Пејгамбер: Махи, Акиб, Мукафи, Небијур-рахме, Небијут-тевбе, Небијул-мелахим, Катал, Мутевекил, Фатих, Хатем, Мустафа, Умми, Кусем (оној што го собира во себе секое добро). Во еден хадис-и шериф нашиот Пејгамбер рече: „Имам пет имиња што ми припаѓаат само мене: јас сум Мухаммед, јас сум Ахмед, јас сум Махи, бидејќи Аллах теала преку мене го уништува куфрот (неверувањето). Јас сум Хашир, бидејќи на Судниот ден луѓето ќе бидат собрани по моите стапки. Јас сум Акиб, бидејќи по мене нема пејгамбер.“1

На нашиот сакан Пејгамбер му е дадена кунјата „Ебул-Касим“ по синот Касим, кој му се роди од хазрети Хатиџа и се пресели на ахиретот во рана возраст. Уште пред пејгамберството, поради неговите безбројни возвишени особини, како што се вистинољубивоста, доверливоста и тоа што беше емин и сигурен, во племето Курејш го викаа со името „Ел-Емин“. Едно од имињата на Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) што се спомнуваат во Чесниот Кур’ан е и зборот „Јасин“ во сурата Јасин, која е срцето на Чесниот Кур’ан. Еден од големите меѓу учените цврсто втемелени во знаењето (улема-и расихин), хазрети Сејид Абдулхаким Арваси, рече: „Јасин значи: ‚О Мој Хабибе, пливачу во морето на Мојот јекин (цврсто уверување)‘, односно: ‚О Мој Хабибе, нуркачу во морето на Мојата љубов.‘“ Сите оние што го слушнаа името на тоа море, што го видоа оддалеку, што му се приближија, што влегоа во него и нурнаа во длабочината колку што им беше суден удел, во секоја фаза од својот живот гореа и изгоруваа од љубовта кон Ресулуллах и таа своја љубов ја изразуваа со жални воздишки, со солзи од длабочината на срцето и со стихови што горат. Еден од најголемите и најпознатите меѓу нив, кој од тоа море на љубовта доби голем удел, е хазрети Мевлана Халид Багдади. Во една од своите касиди во кои ги изрази својата љубов и својот копнеж кон Ресулуллах, тој пишува:

„О синови Израилови! Јас сум Аллахов пејгамбер кај вас. Дојдов како потврдувач на Теврат и како донесувач на радосна вест за еден пејгамбер што ќе дојде по мене, а името на тој пејгамбер е Ахмед“ Саф: 6

О Сервер-и алем, вљубен во тебе горам!
Каде и да сум, го барам твојот убав лик.
Ти си султанот на престолот Каба-кавсејн, а јас сум ништо,
за непристојност сметам и да кажам „Твој гостин сум“.
Сѐ на светот е создадено во твоја чест,
ако и врз мене падне твојата милост, тој миг ќе биде моја пролет.
Секој во Хиџаз доаѓа за да направи таваф околу Кааба,
а јас, со копнеж да стигнам до тебе, преку планини минувам.
Во сон ми ја ставија на главата круната на среќата,
како да ми беше посипана по лицето земја од твоите стапки.
О Џами, славеју на вљубените што го фалат својот сакан!
Овие стихови од твојот Диван мој толкувач се:
„Како шугаво куче, жедно, со исплазен јазик,
од морето на твојата дарежливост една капка сакам.“

Настрана песните и медхиите (фалбите) напишани во делови, за Пејгамберот се напишани многу дела. Дури и оние меѓу нивните автори чија слава и вештина ги опфатија целиот свет и вековите изјавија дека се немоќни да го пофалат Ресулуллах. Оние што го видоа и се вљубија во неговата убавина се трудеа да ја опишат колку што им дозволуваше јазикот и велеа дека човечката моќ не е доволна за да се искаже таа убавина.

Во книгите на исламските учени се запишани стотици од она што го пренеле тие вљубеници. Оние што ги читаат веднаш сфаќаат дека Аллах теала Својот сакан Пејгамбер го создал во совршенство што не може да се замисли и во убавина со која погледот не може да се насити. Луѓето му го даваат срцето и без да го видат. Оние што се вљубени во Хабибуллах со секој здив, во свежината на воздухот што им влегува во белите дробови, го чувствуваат вкусот на љубовта кон него. Секогаш кога ќе погледнат во месечината, уживаат барајќи го одблесокот на зраците што дошле од неговите благословени очи. Секоја честичка на оној што ќе стигне до една капка од морето на неговата убавина вели:

Кој го знае твојот убав образ, ни не погледнува во ружа,
кој се топи во љубовта кон тебе, лек не бара!

Во еден хадис-и шериф што се пренесува од Енес ибн Малик е речено: „Никој од вас нема да биде верник сѐ додека јас не му бидам помил од неговото дете, од неговиот татко и од сите луѓе.“2 Еден ден хазрети Омер му рече на Пејгамберот: „Ја Ресулаллах! Се колнам во Аллах теала, ти си ми помил од сѐ, освен од мојата душа.“ Тогаш Ресулуллах рече: „Никој од вас нема да биде верник сѐ додека јас не му бидам помил од неговата душа.“ По тоа хазрети Омер рече: „Ја Ресулаллах! Се колнам во Аллах теала, кој ти го испрати Чесниот Кур’ан, ти си ми помил од мојата душа.“ Тогаш Пејгамберот рече: „О Омере, сега (твојот иман) е целосен.“

Вселенска ера, компјутери,
многу модерни средства,
изворот на сѐ е во Кур’анот,
ти си милост, ја Ресулаллах.
На искуството му даде значење,
на учењето знаење и наука,
патот напред го покажа,
ти си светлина, ја Ресулаллах.
Кој те сака тебе, наш е другар,
без тебе светот ни е тесен,
сѐ постои заради тебе,
ти си благодат, ја Ресулаллах.
Од тебе ги зедоа мислите,
знаењето, науката и уметноста,
корист имаа Истокот и Западот,
ти си предводник, ја Ресулаллах.
Што и да кажа, вистина излезе,
уште пред петнаесет векови,
ти си Мухаммедул-Емин,
ти си праведен, ја Ресулаллах.
Во добрината, во правдата,
во дарежливоста, во благородноста,
во милосрдието, во доблеста,
ти си пример, ја Ресулаллах.

„Никој од вас нема да биде верник сѐ додека јас не му бидам помил од неговата душа“ Хадис-и шериф