ХИЛЈЕ-И СЕАДЕТ

Изгледот на Хабиб-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) се нарекува „Хилје-и сеадет“. Исламските учени јасно, со докази и документи, ги опишаа сите видливи удови на Мухаммед алејхиселам, неговиот лик, особини, убави нарави и целиот негов живот, сѐ до најситните детали. Овие податоци се собрани од хадис-и шерифите, кои се зборови на самиот Пејгамбер, и од вестите што ги пренесоа неговите асхаби. Делата што ги содржат се нарекуваат книги на сирата. Меѓу илјадниците книги на сирата, најпознатите книги што ја опишуваат хилје-и сеадет на Пејгамберот се „Еш-Шемаилур-Ресул“ од имам Тирмизи, „Шифа-и шериф“ од Кади Ијад, „Делаилун-нубуве“ од имам Бејхеки и од Ебу Нуајм Исфахани, како и делото на хазрети имам Касталани „Мевахиб-и ледунијје“. Во хадис-и шерифите и во вестите што ги пренесоа Есхаб-и кирам, хилје-и сеадет на нашиот сакан Пејгамбер е опишана вака: „Благословеното лице на Гордоста на вселената, сите негови благословени удови и неговиот благословен глас беа поубави од лицата, удовите и гласовите на сите луѓе.

Благословеното лице му беше малку тркалезно и кога беше расположен, светеше како месечина.1 Кога ќе се израдуваше, тоа се гледаше на неговото благословено чело.

Ресулуллах ноќе гледаше како што гледаше дење. Ги гледаше оние зад себе како што ги гледаше оние пред себе. Кога сакаше да погледне настрана или наназад, се вртеше со целото тело. Повеќе гледаше во земјата отколку во небото. Благословените очи му беа крупни, а трепките долги. Во благословените очи имаше малку црвенило, зениците му беа многу црни, а ноќе ставаше сурма. Челото на Гордоста на светот (саллаллаху алејхи ве селлем) беше отворено.

Благословените веѓи му беа тенки, а растојанието меѓу веѓите отворено. Жилата меѓу двете веѓи се надуваше кога ќе се налутеше. Благословениот нос му беше многу убав, а на средината малку издигнат. Благословената глава му беше крупна. Благословената уста не му беше мала. Благословените заби му беа бели, а предните малку раздвоени. Кога зборуваше, како меѓу забите да излегуваше нур. Меѓу робовите на Аллах теала не е виден никој покрасноречив и со посладок говор од него.

Кога Гордоста на светот наполни четириесет години,
круната на пејгамберството му беше ставена на главата.
Час по час се слушаше глас: „О Емине,
Јас те направив милост за световите.“

„Од секој епископ на секоја црква покрај која поминав ги прашував особините и хилјето (ликот и изгледот) на Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) и сите, една по една, ги сместив во паметењето. Кога се вратив во Медина, сите му ги раскажав на Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем). Тоа му се допадна“ Мугира ибн Шуба (радијаллаху анху)

Чесниот Кур’ан слезе, ајет по ајет, со јасни докази,
многу муџизи од разни видови се појавија.
Иако тој чист човек беше сиот нур,
во секој негов уд имаше муџиза.
Најнапред: сенката на неговото благословено тело
никогаш не паѓаше на земјата.
Од глава до петици телото му беше нур,
а јасно е дека нурот нема сенка.
Исто така, над неговата благословена глава
секогаш имаше облак што му правеше сенка.
Каде и да одеше, и облакот одеше со него,
секогаш стоеше над неговата глава.
Каква муџиза имаше во неговите благословени очи,
и тоа ќе ви го кажам.
Како што јасно го гледаше она што е пред него,
така го гледаше и она што е зад него.
Слушнете и за неговиот благословен нос,
погледнете каква муџиза имаше во него.
Кога Џибрил Емин слегуваше со вахјот,
во часот кога Џибрил ќе се одвоеше од небото,
тој веднаш го чувствуваше мирисот на Џибрил
и знаеше дека слегува со вахјот.
Кога тој со лик како месечина ќе ги поместеше усните,
на небото се поместуваше и сончевиот круг.

Неговите благословени зборови се разбираа многу лесно, ги освојуваа срцата и ги привлекуваа душите. Кога зборуваше, зборовите се низаа како бисери. Ако некој сакаше да ги изброи неговите зборови, можеше да ги изброи. Понекогаш, за да се разбере добро, она што го кажал го повторуваше три пати. (Во џенетот ќе се зборува како што зборуваше Мухаммед алејхиселам.) Неговиот благословен глас стигнуваше до местото до кое ничиј глас не можеше да стигне. Гордоста на светот (саллаллаху алејхи ве селлем) беше со насмеано лице. Се смееше со благ осмев, и тогаш му се гледаа благословените предни заби.

Кога ќе се насмееше, неговиот нур се одбиваше од ѕидовите. И плачот му беше тивок како и смеењето. Не се смееше гласно, ниту плачеше на глас, но кога ќе се натажеше, од благословените очи му течеа солзи и од благословените гради се слушаше звук. Плачеше кога ќе помислеше на гревовите на својот умет, од страв од Аллах теала, кога ќе го слушнеше Чесниот Кур’ан, а понекогаш и додека клањаше намаз. Благословените прсти на Гордоста на светот беа крупни, а благословените раце меснати. Благословените дланки му беа широки. Мирисот на целото негово тело беше поубав од мошус. Благословеното тело му беше и меко и силно. Енес ибн Малик вели: „Му служев на Ресулуллах десет години. Неговите благословени раце беа помеки од свила.“

Неговата благословена кожа миришаше поубаво од мошус и од цвеќе. Благословените раце, нозе и прсти му беа долги. Прстите на благословените нозе му беа крупни, а стапалата не му беа многу вдлабнати и беа меки. Благословениот стомак му беше широк и во иста рамнина со градите. Коските на рамената му беа крупни, а благословените гради широки. Благословеното срце на Ресулуллах беше место во кое гледа божествениот поглед. Ресул-и екрем не беше ни премногу висок ни низок. Кога покрај него ќе застанеше некој висок, Ресул-и екрем изгледаше повисок од него. Кога седеше, неговото благословено рамо беше над рамената на сите што седеа.

Благословената коса и брада не му беа ни премногу кадрави ни сосема прави, туку по природа брановидни. Благословената коса му беше долга; порано пушташе перчем на челото, а подоцна почна да ја дели на две страни. Благословената коса понекогаш ја пушташе да расте, а понекогаш ја скратуваше. Косата и брадата не ги бојадисуваше. Кога се пресели на ахиретот, белите влакна во косата и брадата му беа помалку од дваесет. Благословените мустаќи ги скратуваше. Должината и обликот на мустаќите беа како неговите благословени веѓи. Имаше свои посебни бербери.

Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) не ги одвојуваше од себе мисвакот и чешелот. Кога ги чешлаше благословената коса и брада, се гледаше во огледало. Гордоста на вселената одеше брзо, гледајќи пред себе, а по неговиот убав мирис се знаеше дека поминал од некое место. Ресулуллах беше Арапин. Односно, лицето му беше бело, измешано со црвено, и беше многу убав, полн со нур и мил.“ Ако некој рече за Пејгамберот дека бил црн, станува кафир. Зборот „араб“ во речникот значи „убав“. На пример, „лисанул-араб“ значи „убав јазик“. А во терминолошка смисла, односно во географијата, Арапин е човек што е роден и пораснат на полуостровот наречен Арабија, што пораснал со тамошната клима, воздух, вода и храна и што е од нивната крв. Како што оние што потекнуваат од турска крв во Анадолија се нарекуваат Турци, оние што се родени и пораснати во Бугарија Бугари, а оние во Германија Германци, така и Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) е Арапин затоа што е роден на Арапскиот Полуостров. Арапите се бели или со пченична кожа. Особено лозата на нашиот Пејгамбер беше бела и многу убава. Впрочем, неговиот предок Ибрахим алејхиселам беше со бело лице и беше син на еден бел верник по име Тарух, од жителите на градот Басра. Кафирот Азер не беше татко на Ибрахим алејхиселам, туку негов чичко и очув.

„Му служев на Ресулуллах десет години. Неговите благословени раце беа помеки од свила. Неговата благословена кожа миришаше поубаво од мошус и од цвеќе“ Енес ибн Малик (радијаллаху анху)

Убавината на Абдуллах, таткото на нашиот сакан Пејгамбер, се прочу сѐ до Египет, и поради нурот на неговото чело близу двесте девојки дојдоа во Мека за да се омажат за него. Но нурот на Мухаммед алејхиселам ѝ беше суден на Амина. И неговиот чичко Абас и синот на Абас, Абдуллах, беа бели. И потомството на нашиот Пејгамбер до Судниот ден е убаво и бело. И асхабите на Ресулуллах беа бели и убави. Осман (радијаллаху анху) беше бел и рус. Дихја Келби, пратеникот што Ресулуллах го испрати до владата на византискиот цар Ираклиј, беше многу убав, и кога одеше по улиците, византиските девојки излегуваа на улиците за да го видат неговото лице. Џибрил алејхиселам често доаѓаше во ликот на Дихја (радијаллаху анху). Староседелците на Египет, Шам (Сирија), Африка, Сицилија и Шпанија не се Арапи. Но бидејќи Арапите, за да го рашират исламот во светот, излегоа од Арапскиот Полуостров и дојдоа во тие краишта, денес ги има и таму. Така ги има и во Анадолија, во Индија и во други земји. Но денес не би било исправно жителите на ниедна од тие земји да се нарекуваат Арапи.

Жителите на Египет се темнопути. Жителите на Абисинија се црни; нив ги викаат Хабеши. Жителите на Занзибар ги викаат Зенџии; и тие се црни. Да се сакаат и да се почитуваат роднините и внуците на нашиот Пејгамбер е ибадет. Нив ги сака секој муслиман. Црните феласи, Хабешите и Зенџиите што доаѓаа како гости во Анадолија се претставуваа како Арапи за да им се укажуваат почит и внимание, а чистите муслимани од Анадолија поверуваа во нивните зборови и ги засакаа. Зашто во таа љубов нема разлика меѓу црн и бел. Еден црн муслиман е повеќекратно повозвишен, повреден и помил од еден бел кафир. Тоа што човекот е црн не ја намалува честа на иманот. Хазрети Билал Хабеши и Усама, кого Ресулуллах многу го сакаше, беа црни. Кафирите Ебу Лехеб и Ебу Џехл, чии злодела и подлост им се познати на сите, беа бели. Аллах теала не ја цени бојата на човековата кожа, туку силата на неговиот иман и неговата таква (богобојазливост). Но тоа што црните се претставуваа како Арапи им користеше на непријателите на исламот, на Евреите. Од една страна, црните луѓе ги прикажуваа како пониски и одвратни. Ги користеа како робови.

Од друга страна, викајќи ги црните мачки и кучиња со зборовите „Арап, Арап“ и нарекувајќи ги Арапи црните слики и карикатури што ги објавуваа во весниците и во списанијата, се трудеа на младите да им го претстават Арапинот како црнец и така муслиманските деца да ги оддалечат од нашиот Пејгамбер.

Сите убави нарави беа собрани во нашиот сакан Пејгамбер. Неговите убави нарави беа дар од Аллах теала (вехби), а не нешто што го стекнал со труд (кесби). Никогаш не проколна ниеден муслиман спомнувајќи му го името и никогаш со својата благословена рака не удри никого. Се одмаздуваше заради Аллах, а заради себе никогаш од никого не се одмазди. Кон роднините, асхабите и слугите се однесуваше убаво и скромно. Дома беше многу благ и со насмеано лице. Ги посетуваше болните и присуствуваше на џеназите. Им помагаше на асхабите во нивните работи и ги земаше нивните деца в прегратка. Но неговото срце не беше зафатено со тоа. Неговата благословена душа беше во светот на мелеките. Оној што одеднаш ќе го видеше Ресулуллах го обземаше страв. Да не се однесуваше тој самиот благо, никој, поради состојбите на пејгамберството, не би можел да седи покрај него, ниту би имал сила да ги слуша неговите зборови. А тој самиот, од срам (хаја), со своите благословени очи не гледаше никому во лице.

Гордоста на светот (саллаллаху алејхи ве селлем) беше најдарежливиот меѓу луѓето. Никој никогаш не видел да рече „нема“ кога некој ќе побараше нешто од него. Ако бараното нешто постоеше, го даваше, а ако не, молчеше.

Имаше толку многу добрини и толку многу дарови што ни византиските цареви, ни иранските цареви, ни кој било друг владетел не можеа да даваат колку него. Но тој самиот сакаше да живее во оскудица; водеше таков живот што ни јадењето ни пиењето не му паѓаа на ум. Никогаш не велеше: „Донесете јадење да јадеме“ или „Згответе го тоа и тоа јадење.“ Ако му донесеа јадење, јадеше, а какво и да е овошје да му дадеа, го примаше. Понекогаш со месеци јадеше малку и го сакаше гладот. Понекогаш јадеше и многу. По јадењето не пиеше вода. Водата ја пиеше седејќи.2 Кога јадеше со други, последен престануваше да јаде.3 Го примаше подарокот на секого. На оној што ќе му донесеше подарок му возвраќаше повеќекратно.

Обичај му беше да носи различна облека. Кога доаѓаа пратеници на странски држави, се дотеруваше, облекуваше скапоцена и убава облека и го покажуваше своето убаво лице. Носеше сребрен прстен со камен од акик и го користеше како печат. На прстенот беше напишано „Мухаммедун Ресулуллах“. Постелата му беше од кожа, полнета со влакна од урмена палма. Понекогаш спиеше на таа постела, понекогаш на кожа постелена на земјата, а понекогаш на рогозина или на сува земја. Спиеше на десната страна, ставајќи ја благословената дланка под десниот образ.4 Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) не примаше имот од зекат, не јадеше суров кромид, лук и слични работи и не изговараше поезија. Благословените очи на Пејгамберот спиеја, но неговото благословено срце не спиеше. Легнуваше гладен, а стануваше сит. Никогаш не зеваше. Неговото благословено тело беше полно со нур и неговата сенка не паѓаше на земјата. На неговата облека не слетуваше мува, а комарците и другите инсекти не ја пиеја неговата благословена крв.

Откако од страна на Аллах теала беше објавено дека тој е Ресулуллах, шејтаните веќе не можеа да се искачуваат на небесата и да донесуваат вести, а ни кахините (гатачите) веќе не можеа да прорекуваат. Сервер-и алем (саллаллаху алејхи ве селлем) и сега е жив со живот што ние не го познаваме. Неговото благословено тело никогаш не се распаѓа. Во неговиот гроб стои еден мелек и му ги соопштува благородните салавати што ги донесува неговиот умет. Просторот меѓу неговиот минбер и неговиот благословен гроб се нарекува Равда-и мутахера. Тоа место е една од градините на џенетот. Посетата на неговиот благословен гроб е најголемата од сите покорности и највредна од сите ибадети. Големите меѓу Есхаб-и кирам вака ја опишаа убавината на Пејгамберот. Ебу Хурејре рече: „Не сум видел човек поубав од Ресулуллах. Како сонцето со сиот свој сјај да светеше на неговото лице. Кога ќе се насмееше, забите му ги осветлуваа ѕидовите.“

„Меѓу мојот умет најмногу ме сакаат оние што ќе дојдат по мене и што би ги жртвувале своето семејство и својот имот само за да ме видат“ Хадис-и шериф

Ибн Ебу Хала рече: „Благословеното лице на Пејгамберот светеше како полната месечина во четиринаесеттата ноќ.“ Хазрети Алија рече: „Оној што ќе го видеше одненадеж, од неговата величественост го обземаше страв. А оној што ќе седеше со него и ќе го запознаеше, веднаш му се приврзуваше со срцето и го засакуваше.“

Џабир ибн Семура рече: „Ресулуллах со својата благословена рака ме помина по лицето. Во неговата рака почувствував убав мирис и свежина, како штотуку да е извадена од торбата на атарите, односно продавачите на мириси. Ако Ресулуллах, ракувајќи се, ќе ја допреше нечија рака, тој убав мирис не исчезнуваше од раката на тој човек цел ден.“5

Нашата мајка хазрети Аиша рече: „Кога Ресулуллах ќе погалеше некое дете по главата, тоа дете меѓу другите деца веднаш се препознаваше по убавиот мирис.“6

Еднаш Ресулуллах (саллаллаху алејхи ве селлем) спиеше во својата куќа. Дојде Уму Сулејм, мајката на Енес ибн Малик. Додека спиеше, на благословеното лице на Ресулуллах се појавија капки пот. Уму Сулејм почна да ја собира благословената пот на Пејгамберот. Кога Пејгамберот се разбуди и ја праша причината, Уму Сулејм, која му беше тетка по млеко, рече: „Ја додаваме во нашите мириси. Вашата пот е најубавата и најмирисната од сите мириси.“7

Ебу Хурејре рече: „Не сум видел никого што оди побрзо од Ресулуллах. Како земјата да се свиткуваше пред него. Кога одевме со него, ја вложувавме сета своја сила и се напрегнувавме.“

Пејгамберот зборуваше исклучително убаво. На најсовршен начин знаеше од каде треба да се почне говорот и каде да се заврши. Неговите зборови беа јасни по изговорот, крајно красноречиви и делотворни. Во неговите зборови секогаш се покажуваше исправноста на значењето. Бидејќи моќта на изразувањето му беше исклучително голема, додека зборуваше никогаш не се заморуваше ниту се мачеше.