ПЕЈГАМБЕРОТ, СУЛТАНОТ НА ВСЕЛЕНАТА

Создавањето на неговиот благословен нур

Аллах теала пред сѐ, односно пред да создаде што и да е, го создаде благословениот нур на нашиот сакан Пејгамбер Мухаммед алејхиселам. Многумина од нашите учени на тефсирот и хадисот го соопштија следново: „Џенаб-и Хак од Својот нур создаде еден нежен и голем скапоцен камен. Од тој скапоцен камен Тој, по ред, ѝ даде постоење на целата вселена. Тој скапоцен камен се нарекува ‚Нур-и Мухаммеди‘. Почетокот и изворот на сите души и тела е тој скапоцен камен.“

„Да не беше ти, да не беше ти, немаше да ги создадам созданијата!“ Хадис-и кудси

Еден ден Џабир ибн Абдуллах, еден од Есхаб-и кирам, праша: „Ја Ресулаллах! Што создаде Аллах теала пред сѐ?“ Ресулуллах одговори: „Пред сѐ Тој од Својот нур го создаде нурот на твојот Пејгамбер, односно мојот нур. Тогаш немаше ни Левх, ни Калем, ни џенет, ни џехенем, ни мелеки, ни семават (небеса), ни арз (земја), ни сонце, ни месечина, ни луѓе, ни џинови.“

Кога беа создадени срцето и благословеното тело на Адем алејхиселам, Нур-и Мухаммеди беше ставен меѓу неговите веѓи. Кога му беше вдахната душата, Адем алејхиселам почувствува на своето чело нур што сјае како ѕвездата Деница.

Кога Адем алејхиселам беше создаден, преку илхам сфати дека Џенаб-и Хак му се обраќал со зборовите Ебу Мухаммед, односно таткото на Мухаммед. Кога Адем праша: „Господаре мој! Зошто ми даде кунја Ебу Мухаммед?“, Аллах теала му рече: „О Адеме! Подигни ја главата!“ Адем алејхиселам ја подигна главата, погледна и на Арш-и ала5 го виде, од нур испишано, името на нашиот сакан Пејгамбер (саллаллаху алејхи ве селлем) – името Ахмед. Тогаш праша: „Господаре мој! Кој е ова?“ Аллах теала рече: „Ова е еден пејгамбер од твоето потомство. Неговото име на небесата е Ахмед, а на земјата Мухаммед. Да не беше тој, немаше да те создадам тебе. Немаше да ги создадам ни земјата ни небесата.“6

Неговиот нур преминува од чисти чела на чисти чела

Кога Адем алејхиселам беше создаден, на неговото чело беше ставен благословениот нур на нашиот сакан Пејгамбер Мухаммед алејхиселам. Тој нур почна да сјае на неговото чело. Како што се наведува во „Тефсир-и Мазхари“, нурот од Адем алејхиселам, преку чисти татковци и чисти мајки, стигна до Пејгамберот. Аллах теала тоа во ајет-и керим7 го објави, по значење, вака:

„Ти, односно твојот нур, непрекинато беше пренесуван од оние што паѓаат на сеџде кон оние што паѓаат на сеџде и така стигна до тебе.“8

Во еден хадис-и шериф е речено: „Аллах теала ги создаде луѓето. Мене ме создаде од најдобриот дел на луѓето. Потоа од тие делови го одбра најдобриот (во Арабија). Мене ме создаде од нив. Потоа ги одбра најдобрите меѓу домовите и семејствата и мене од нив ме донесе на светот. Значи, и мојата душа и моето тело се најдобри меѓу созданијата. Мојата лоза и моите предци се најдобрите луѓе.“

Во друг хадис-и шериф е речено: „Аллах теала сѐ создаде од ништо. Меѓу сите нешта ги засака луѓето и ги направи вредни; оние што ги одбра меѓу луѓето ги смести во Арабија. Меѓу одбраните во Арабија ме одбра мене. Ме смести меѓу одбраните и најдобрите луѓе на сите времиња. Значи, оние што ги сакаат оние во Арабија што се приврзани кон мене, ги сакаат заради мене. А оние што непријателуваат со нив, со мене непријателуваат.“

Кога Хак теала го создаде Адем,
Со Адем Тој го украси светот.
Мелеките пред Адем на сеџде ги стави,
Дарежливиот обилно со милост го дари.
На челото му го стави нурот на Мустафа
И рече: „Знај, тоа е нурот на Мојот Хабиб.“
Тој нур на неговото чело се насели,
Со него остана низ многу времиња.
Потоа, знај, на челото на Хава премина,
И таму многу месеци и години остана.
Се роди Шит – на него нурот премина,
На неговото чело нурот заблеска.
Стигна и до Ибрахим и до Исмаил,
Ако кажам сѐ, зборот ќе се одолжи.
Така, како алки од синџир споени,
Сѐ додека не премина на Мустафа, траеше.
Кога дојде тој – милоста на световите,
Нурот му стигна и во него се насели.
Ако сакате од огнот спас да најдете,
Со љубов и со болка донесувајте салават!

„Ти, односно твојот нур, непрекинато беше пренесуван од оние што паѓаат на сеџде кон оние што паѓаат на сеџде и така стигна до тебе“ Шуара: 219

Бидејќи Адем алејхиселам, првиот создаден човек, ја носеше честичката на Мухаммед алејхиселам, на неговото чело сјаеше нурот на Пејгамберот. Таа честичка најнапред премина на хазрети Хава, а потоа на Шит алејхиселам, и така преминуваше од чисти мажи на чисти жени и од чисти жени на чисти мажи. И нурот на Мухаммед алејхиселам преминуваше заедно со таа честичка од чисти чела на чисти чела. Секогаш кога мелеките ќе погледнеа во лицето на Адем алејхиселам, на неговото чело го гледаа нурот на Мухаммед алејхиселам и правеа истигфар за него (бараа простување за него).

Кога требаше да се пресели на ахиретот, Адем алејхиселам му рече на својот син Шит алејхиселам: „Сине мој! Овој нур што ти сјае на челото е нурот на последниот Пејгамбер, Мухаммед алејхиселам. Предај го на верни, чесни и чисти жени и истото опорачај му го и на својот син!“

Сѐ до Мухаммед алејхиселам, сите татковци го опорачуваа тоа на своите синови. Сите ја исполнија таа опорака и се женеа со најблагородните и најдобро воспитаните девојки. Нурот, преминувајќи од чистите чела на мажите и жените, стигна до својот вистински сопственик. Ако некој од предците на Ресулуллах имал два сина, или ако некое племе се поделело на два огранока, нурот на нашиот Пејгамбер Мухаммед алејхиселам секогаш бил на онаа страна што е најчесна и најдобра. Во секој век оној што бил негов предок се распознавал по нурот на лицето. Постоела една одбрана лоза што го носела неговиот нур; во секој век лицето на оној што бил од таа лоза било многу убаво и полно со нур. Со тој нур се истакнувал меѓу браќата, а племето на кое му припаѓал било повозвишено и почесно од другите племиња.9

Пејгамберот во еден свој хадис-и шериф рече: „Ниеден од моите предци не направил блуд. Аллах теала ме донесе на светот од чисти, добри татковци и чисти мајки. Ако некој од моите предци имал два сина, јас ќе бев во најдобриот и најодбраниот од нив.“ Овој нур, што од Адем алејхиселам преминуваше од колено на колено, премина на Тарух, од него на неговиот син Ибрахим алејхиселам, а потоа на неговиот син Исмаил алејхиселам. Нурот, што и на неговото чело сјаеше како сонце, меѓу неговите потомци премина на Аднан, од него на Ме’ад, а од него на Низар. Кога се роди Низар, неговиот татко Ме’ад го виде нурот на челото на својот син и се израдува. Приреди голема гозба и рече: „За ваков син и толкава гозба е нешто малку“, па затоа неговиот син го доби името Низар, односно „нешто малку“. Потоа нурот, преминувајќи по ред, стигна до својот вистински сопственик – печатот на пејгамберите (Хатемул-енбија), нашиот сакан Пејгамбер Мухаммед алејхиселам.

Пејгамберот во еден хадис-и шериф рече: „Јас сум Мухаммед, синот на Абдуллах, Абдулмуталиб, Хашим (Амр), Абду Менаф (Мугира), Кусај (Зејд), Килаб, Мура, Ка’б, Лувеј, Галиб, Фихр, Малик, Надр, Кинана, Хузејма, Мудрика (Амир), Илјас, Мудар, Низар, Ме’ад, Аднан. Секогаш кога заедницата на која ѝ припаѓам се делеше на две, Аллах теала сигурно ме сместуваше во нејзиниот најдобар дел…“10

Во друг хадис-и шериф тој рече: „Аллах теала од синовите на Ибрахим го одбра Исмаил. Од синовите на Исмаил ги одбра синовите на Кинана. Од синовите на Кинана го одбра Курејш. Од Курејш ги одбра синовите на Хашим. Од синовите на Хашим ги одбра синовите на Абдулмуталиб. А од синовите на Абдулмуталиб ме одбра мене.“11

Чесната лоза на Пејгамберот до Аднан е следнава:

Мухаммед алејхиселам Абдуллах Абдулмуталиб (Шејба) Хашим (Амр) Абду Менаф (Мугира) Кусај (Зејд) Килаб Мура Ка’б Лувеј Галиб Фихр Малик Надр Кинана Хузејма Мудрика (Амир) Илјас Мудар Низар Ме’ад Аднан

Неговиот дедо хазрети Абдулмуталиб

Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) потекнува од огранокот на синовите на Хашим, од племето Курејш. Неговиот татко е Абдуллах. Таткото на Абдуллах беше Шејба. Дедото на нашиот Пејгамбер, Шејба, е роден во Медина. Кога татко му Хашим се пресели на ахиретот, Шејба уште беше дете. Еден ден во Медина, пред куќата на своите вујковци, вежбаше со другарите гаѓање со стрела. Постарите што ги набљудуваа се восхитија, наслутувајќи по нурот што сјаеше на челото на Шејба дека тој е син на некој угледен човек.

Кога Шејба дојде на ред, го затегна лакот и ја одапна стрелата кон целта. Кога стрелата ја погоди право целта, тој возбудено извика: „Јас сум синот на Хашим. Мојата стрела сигурно ја погодува својата цел!“ По тие негови зборови сфатија дека тој е син на Меканецот Хашим. Хашим тогаш веќе не беше меѓу живите.

Кога еден од синовите на Абду Менаф се врати во Мека, му рече на братот на Хашим, Муталиб: „Твојот внук Шејба, кој живее во Медина, е многу паметно момче. На челото му сјае нур што ги восхитува сите. Дали е правилно толку драгоцено дете да живее далеку од вас?“ На тоа Муталиб веднаш отиде во Медина и го донесе својот внук Шејба во Мека. На оние што по улиците на Мека го прашуваа „Кое е ова дете?“ им одговараше: „Мојот роб.“ Потоа Шејба остана запаметен по името Абдулмуталиб, што значи „робот на Муталиб“.12

„Сине мој! Овој нур што ти сјае на челото е нурот на последниот Пејгамбер, Мухаммед алејхиселам. Предај го на верни, чесни и чисти жени и истото опорачај му го и на својот син!“ Адем алејхиселам

Абдулмуталиб живееше кај својот чичко Муталиб сѐ додека тој не се пресели на ахиретот. Од благословеното тело на Абдулмуталиб се ширеше мирис на мошус. На неговото чело сјаеше нурот на Мухаммед алејхиселам, хабибот на Аллах теала, и наоколу расфрлаше добро и берекет. Секогаш кога во Мека немаше дожд и ќе настапеше суша, Меканците го земаа Абдулмуталиб за рака, го изведуваа на ридот Себир и го молеа да упати дова. А тој никого не одбиваше, туку му упатуваше дова на Аллах теала да им подари дожд. А Џенаб-и Хак, заради берекетот на нурот на нашиот сакан Пејгамбер што сјаеше на челото на Абдулмуталиб, ја примаше неговата дова и испраќаше обилен дожд. Така угледот и почитта кон Абдулмуталиб од ден на ден растеа. Меканците го избраа за свој поглавар. Никој не му се спротивставуваше, а кој се ставаше под неговата власт, наоѓаше мир и спокој. И владетелите од тоа време ги признаваа доблеста и величината на Абдулмуталиб. Само иранскиот цар (кисра) не го поднесуваше и чувствуваше кон него отворено и прикриено непријателство. Абдулмуталиб беше ханиф, односно муслиман.13 Беше на патот на тевхидот, веруваше во постоењето и единственоста на Аллах, немаше ниедна друга мисла освен Него и беше во верата на својот предок Ибрахим алејхиселам, кој беше ханиф. Затоа никогаш не им се поклонуваше на идолите, па дури и не им се приближуваше.

Околу Кааба му упатуваше дови на Аллах теала и Му правеше ибадет.

Земзем

Еден ден некој во сон му рече: „О Абдулмуталибе! Стани, ископај ја Тајиба!“ – и исчезна. Следниот ден рече: „Стани, ископај ја Бера!“ Третиот ден истиот човек нареди: „Стани, ископај ја Меднуна!“ Соништата не престануваа. Кога четвртиот ден истиот човек повторно му рече: „О Абдулмуталибе! Стани, ископај го бунарот Земзем!“, Абдулмуталиб праша: „Што е Земзем? Каде е тој бунар?“ Човекот рече: „Земзем е вода што никогаш не опаѓа и чие дно не може да се допре. Доволна е за сите хаџии што доаѓаат од четирите страни на светот. Изби на местото каде што Џибрил алејхиселам удри со своето крило. Тоа е водата што Аллах теала ја создаде за Исмаил алејхиселам. Ги напојува жедните. Гладните ги заситува, болните ги лекува. Ќе ти кажам каде е. Кога колат курбани, остатоците ги фрлаат на едно место. Додека ќе бидеш таму, ќе дојде една врана со црвен клун.

Со клунот ќе ја копа земјата. На местото каде што враната ќе копа ќе видиш и мравјалник. Ете, тоа е местото на Земзем.“14

Наутро Абдулмуталиб го поведе својот син Харис, отиде до Кааба и почна возбудено да чека. Малку потоа, како што му беше речено во сонот, дојде врана со црвен клун, слета во една тамошна вдлабнатина и почна со клунот да удира по земјата. Под неа се појави мравјалник. Абдулмуталиб и неговиот син Харис веднаш почнаа да копаат на тоа место. Откако копаа извесно време, се појави отворот на бунарот. Кога го виде тоа, Абдулмуталиб почна да изговара текбир: „Аллаху екбер, Аллаху екбер!“

Курејшиите, што од почетокот внимателно го следеа копањето на бунарот, се свртеа кон него и рекоа: „О Абдулмуталибе! Ова е бунарот на нашиот предок Исмаил. И ние имаме право на него. Мораш да нѐ направиш ортаци во оваа работа!“ Абдулмуталиб веднаш се спротивстави и одговори: „Не! Оваа работа е должност што ми е подарена само мене.“ Тогаш Курејшиите рекоа: „Ти си сам. Немаш никого освен еден син. Не можеш така да ни се спротивставиш!“

Бунарот Земзем

Се наоѓаше во Месџидул Харам, наспроти
аголот на Хаџер-и есвед. Имаше
камен венец. Подот му беше
поплочен со мермер и
наведнат кон ѕидовите.
Абдулхамид-хан I нареди
бунарот да се ѕида така што водата да не продира.
Ова убаво уметничко
дело, драгоцен
спомен од историјата,
беше урнато во 1963 година. Отворот на бунарот и
неколку метри околу него
беа спуштени неколку метри под земјата.
Потоа сѐ беше целосно покриено
и поплочено со мермер. Денес
овој бунар не се гледа.

Тогаш му се стегна срцето, зашто го прекоруваа дека нема никого. Ги подигна рацете кон небото и извика: „Господаре мој! Подари ми десет синови. Ако ми ја примиш оваа дова, еден од нив ќе го принесам како курбан кај Кааба.“15

Абдулмуталиб помисли дека копањето зема опасен тек и дека на крајот може да дојде до жестоки судири. Затоа го прекина копањето и го избра патот на спогодбата.

Сакаше работата да ја пресуди некој судија. Најпосле решија решението да го даде еден кахин (гатач) што живееше во Дамаск. Со група курејшиски првенци тргнаа на пат. На патот караванот, изнурен од жед и жега, дојде во состојба да не може да мрдне. Беа подготвени да дадат живот за капка вода. Иако тоа им беше единствената желба, среде пустината што гори беше невозможно да се најде вода.

Во мигот кога сите ја изгубија надежта, Абдулмуталиб им викна: „Дојдете, дојдете! Соберете се! Најдов вода доволно и за вас и за вашиот добиток!“ Додека Абдулмуталиб, кој на челото го носеше благословениот нур на Мухаммед алејхиселам, бараше вода, ногата на неговата камила се закачи за еден голем камен, и кога каменот се помести од место, под него потече вода. Сите дотрчаа.

Се напија до волја и како повторно да оживеаја.

Посрамени од величината на Абдулмуталиб, Курејшиите рекоа: „О Абдулмуталибе! Немаме повеќе што да ти кажеме. Ти си најдостоен да го копаш бунарот Земзем. Повеќе нема да се расправаме со тебе за тоа. Нема потреба ни да одиме кај судијата, се враќаме.“ И тргнаа по патот за Мека. Заради нурот што сјаеше на неговото чело, Абдулмуталиб се стекна со честа да го ископа бунарот Земзем и да ја извади неговата вода.16

„Земзем заситува и на болните им носи лек“ Хадис-и шериф

Синот одреден за курбан

Откако го ископа бунарот Земзем, угледот и славата на Абдулмуталиб уште повеќе пораснаа. Поминаа години. Џенаб-и Хак ја прими довата што тој ја упати од длабочината на срцето и му подари на Абдулмуталиб, освен Харис, уште десет синови и шест ќерки. Неговите синови се викаа Кусем, Ебу Лехеб, Абдулкааба, Хаџл, Зубејр, Ебу Талиб, Абдуллах, Гајдак, Дирар и Мукавим (Хамза и Абас уште не беа родени). Ќерките му беа Сафија, Атика, Уму Хаким Бејда, Бера, Умејма и Ерва. Од сите свои деца Абдулмуталиб најмногу го сакаше Абдуллах, зашто нурот од неговото чело почна да сјае на челото на Абдуллах.

Еден ден на Абдулмуталиб во сон му беше речено: „О Абдулмуталибе! Исполни го својот завет!“

Наутро Абдулмуталиб принесе овен како курбан. Ноќта во сонот му беше наредено: „Принеси како курбан нешто поголемо од тоа!“ Наутро принесе како курбан крава. Кога во сонот повторно му беше наредено да принесе како курбан нешто поголемо од тоа, тој праша: „Што е поголемо од тоа?“ Тогаш му беше речено: „Ти се завети дека, ако ти бидат подарени десет синови, еден од нив ќе го принесеш како курбан. Исполни го својот завет!“

Утредента Абдулмуталиб ги собра своите деца и им раскажа за довата што ја упатил пред многу години. Потоа им соопшти на синовите дека еден од нив мора да го принесе како курбан. Од своите деца не наиде на никакво противење. Напротив, тие се согласија велејќи: „Татко наш! Исполни го својот завет! Слободен си да направиш што сакаш!“ Абдулмуталиб фрли ждрепка за да утврди кој син ќе биде курбан. Ждрепката падна на неговиот најсакан син – на Абдуллах, кој на челото го носеше нурот на Мухаммед алејхиселам, хабибот на Аллах теала. Абдулмуталиб за миг се затетерави, а очите му се наполнија со солзи. Мораше да го исполни зборот даден на Аллах теала. Земајќи го во едната рака ножот, а во другата своето мило чедо Абдуллах, дојде до Кааба за да го исполни зборот даден на својот Господар. Таткото со расплакани очи ги заврши сите подготовки Абдуллах да го принесе како курбан. Во тој миг курејшиските првенци со погледи полни со чудење следеа што се случува.

Меѓу нив вујкото на Абдуллах рече: „О Абдулмуталибе! Застани! Ние никако не се согласуваме да го заколеш овој свој син. Ако направиш такво нешто, тоа ќе стане обичај меѓу Курејшиите. Секој ќе се заветува дека ќе го принесе синот како курбан и ќе го заколе. Немој да бидеш зачетник на такво дело! Задоволи го својот Господар на некој друг начин!“ Потоа предложи: „Прашај некој кахин, нека тој ти го покаже патот.“

По тие зборови Абдулмуталиб отиде кај кахинот по име Кутба (или Сеџак), кој живееше во Хајбер, и му раскажа што се случило. Кахинот праша: „Колкава е кај вас крвнината (дија) за еден човек?“ Кога го доби одговорот: „Десет камили“, рече: „Фрлете ждрепка меѓу десет камили и вашиот син. Ако ждрепката падне на синот, додадете уште десет камили и фрлајте ждрепка одново, зголемувајќи го така бројот, сѐ додека ждрепката не падне на камилите.“

Абдулмуталиб веднаш се врати во Мека и направи како што рече кахинот. Зголемувајќи го секој пат бројот на камилите за десет, фрли ждрепка многу пати. Ждрепката секогаш паѓаше на Абдуллах. Меѓутоа, кога бројот на камилите стигна до сто, ждрепката падна на камилите. За да биде сигурен, фрли ждрепка уште два пати. Двата пати ждрепката падна на камилите. Изговарајќи текбир: „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“, Абдулмуталиб ги принесе камилите како курбан. Од нивното месо не зеде ни тој ни кој било од неговите синови. Сѐ им раздели на сиромасите.17

Меѓу настаните со курбан од Адем алејхиселам наваму, еден е и оној кога Исмаил алејхиселам требаше да биде принесен како курбан. Бидејќи лозата на Пејгамберот стигнува до Исмаил алејхиселам, тој рече: „Јас сум син на двајца курбани.“18

Неговиот татко хазрети Абдуллах

Кога се роди Абдуллах, кој на челото го носеше нурот на нашиот Пејгамбер Мухаммед алејхиселам, предводникот на двата света, следбениците на Книгата си јавуваа едни на други: „Во Мека дојде на светот таткото на Пејгамберот на последното време.“ Синовите Израилови имаа едно џубе исткаено од волна; тоа му припаѓаше на Јахја алејхиселам, тој го носеше на себе кога стана шехид, и неговата благословена крв капна на тоа џубе. Во нивните книги беше запишано: „Секогаш кога оваа крв ќе се освежи и ќе почне да капе, на светот ќе дојде таткото на Пејгамберот на последното време.“ И токму гледајќи го тој знак, следбениците на Книгата сфатија дека се родил Абдуллах. Иако од завист многу пати се обидоа да го убијат, Аллах теала го зачува Абдуллах заради берекетот на нурот на неговото чело.

Кога Абдуллах влезе во возраста на булуг (верска зрелост), се истакна меѓу луѓето и со убав ахлак и со убавина. Особено кога наполни осумнаесет години, неговата убавина стана надалеку позната. Нурот на неговото чело сјаеше како сонце, и срцата на девојките што го гледаа, сакале или не сакале, се свртуваа кон него. Гласот за неговата убавина и слава се рашири сѐ до Египет.

Од далеку и од блиску секој се натпреваруваше да му ја даде својата ќерка. Многу владетели доаѓаа кај Абдулмуталиб и нудеа нивните ќерки да ги земе за својот син. Изјавуваа дека заради тоа се подготвени на секаква жртва. Исто така, речиси двесте девојки дојдоа сѐ до Мека, нудејќи се да се омажат за Абдуллах. Но Абдулмуталиб секоја од нив ја одбиваше со пригодни зборови.

Зашто Абдулмуталиб за својот син бараше најдобро воспитаната, најблагородната и најубавата девојка од редот на ханифите, односно муслиманка, приврзана кон верата на нивните предци, што ја следеа уште од Ибрахим алејхиселам.

Синовите Израилови, сфаќајќи дека Пејгамберот на последното време, за кого зборуваат нивните книги, нема да биде од нивниот народ, од завист се заколнаа дека ќе го убијат Абдуллах. Заради тоа во Мека испратија седумдесет вооружени луѓе. Почнаа да демнат погодна прилика. Најпосле, еден ден, кога Абдуллах излезе во полето, во мигот кога мислеа дека никој не ги гледа, ги извадија мечовите и се нафрлија врз него. Тој ден, по божествената мудрост19, еден од роднините на Абдуллах, Вехб ибн Абду Менаф, исто така со неколку другари излезе на лов. Тие токму во тој миг ги видоа синовите Израилови како се нафрлаат врз Абдуллах. Поттикнати од роднинска ревност, решија да му помогнат и да го спасат Абдуллах. Но противниците беа многу. Беше јасно дека во тој судир ќе бидат поразени. Најпосле решија да се обидат со убав збор и совет. Кога им се приближија, видоа како одненадеж, од невидливиот свет, како молња, се појавија многу луѓе на врани коњи, со мечеви в раце, на какви што никој на овој свет не личи; како со текбири се нафрлија врз синовите Израилови, сите ги исекоа со меч и исчезнаа. Вехб се зачуди на ова и сфати колку е заштитен Абдуллах и колку е вреден кај Аллах теала.

Кога дојде дома, сѐ ѝ раскажа на својата жена. Обајцата сфатија дека Абдуллах е момче достојно за нивната ќерка и решија да му ја дадат Амина.

„Јас сум син на двајца курбани“ Хадис-и шериф

И Абдулмуталиб слушна за убавината, чесноста, срамежливоста и побожноста на Амина, ќерката на Вехб, старешината на племето Бени Зухра. И по потекло беа роднини, лозите им се спојуваа неколку колена наназад. Отиде во куќата на Вехб со намера таа девојка да ја испроси за својот син Абдуллах. Кога Абдулмуталиб ја испроси ќерката на Вехб за својот син Абдуллах, Вехб рече: „Братучеде! Ние оваа понуда ја добивме пред вас“, па го раскажа настанот на кој беше сведок, а потоа го додаде и ова: „Мајката на Амина сонуваше еден сон. Како што раскажува, во нашата куќа влезе нур и неговата светлина ги исполни и земјата и небесата. А јас ноќеска во сонот го видов нашиот предок Ибрахим алејхиселам. Ми рече: ‚Јас склопив никах меѓу Абдуллах, синот на Абдулмуталиб, и твојата ќерка Амина. Прифати го и ти тоа!‘ Од утрово сум под впечаток на тој сон. Се прашував кога ли ќе дојде.“ Кога го слушна тоа, од устата на Абдулмуталиб излегоа зборовите: „Аллаху екбер! Аллаху екбер!“

Најпосле својот осумнаесетгодишен син Абдуллах го ожени со четиринаесетгодишната ќерка на Вехб, Амина. За венчавката на Амина и Абдуллах постојат и други преданија.20

Неговиот благословен нур преминува на мајката

Кога благословениот нур на Сервер-и алем (саллаллаху алејхи ве селлем) премина на неговата мајка, волците и птиците си ја јавуваа едни на други радосната вест:

„Се приближи времето кога Предводникот на вселената ќе го почести светот со своето доаѓање; тој е емин21 на земјата и сонцето на времето.“ Таа ноќ сите идоли во Кааба паднаа ничкум. Шејтаните ја изгубија моќта и повеќе не можеа да ја вршат својата работа. Мелеките го скршија престолот на Иблис и го фрлија во морето, а самиот Иблис четириесет дена го казнуваа и го мачеа. Потоа тој побегна, се качи на ридот Ебу Кубејс и страшно закрешти. Слушајќи го тој крик на Иблис, сите негови војски се собраа околу него. Тој им рече: „Тешко вам! Се приближи раѓањето на Мухаммед алејхиселам. Отсега Лат и Узза повеќе нема да бидат обожавани. Нурот на тевхидот ќе го покрие целиот свет.“ Таа ноќ сите волшебници и кахини станаа немоќни во својата работа. Гатањето престана. Нивните маѓии останаа без дејство. Таа ноќ оние на земјата слушнаа од небото глас: „Се приближи времето да дојде Пејгамберот на последното време со илјадници доброчинства и дарови.“

Во тоа време во Мека-и мукерреме владееше оскудица. Со години не падна дожд. На дрвјата немаше ниеден зелен лист, од летината не остана ни трага. Луѓето западнаа во неволја и не знаеја што да прават. Откако благословениот нур на нашиот сакан Пејгамбер премина од хазрети Абдуллах на хазрети Амина, падна толку дожд и роди толку летина што таа година ја нарекоа „година на изобилство“. Хазрети Амина за девет месеци, додека го носеше под срцето, не почувствува никаква болка ни тегоба.

Кога бременоста на нашата мајка Амина беше во вториот месец, нејзиниот сопруг Абдуллах отиде по трговија во Дамаск. На враќањето се разболе. Се пресели на ахиретот на возраст од осумнаесет или дваесет и пет години, во Дарун-Набига, во близината на Медина, кај своите вујковци, синовите на Неџар.22 Кога оваа вест се слушна во Мека, целиот град потона во тага.23

„Кога Абдуллах, таткото на Пејгамберот, се пресели на ахиретот пред да му се роди синот, мелеките рекоа: ‚Господаре наш! Твојот Ресул остана сирак‘“ Абдуллах ибн Абас (радијаллаху анхума)

Абдуллах ибн Абас (радијаллаху анхума), еден од Есхаб-и кирам, раскажа вака: „Кога Абдуллах, таткото на Пејгамберот, се пресели на ахиретот пред да му се роди синот, мелеките рекоа: ‚Господаре наш! Твојот Ресул остана сирак.‘ Аллах теала рече: ‚Негов заштитник и помагач сум Јас.‘“

Амина-хатун многу се нажали поради смртта на својот сопруг. Во една своја песна вака ја опеа тагата по него:

Кога никој не се надеваше, го однесе смртниот час,
А беше толку дарежлив, толку милостив.

Настанот со слонот

Настанот со слонот

До раѓањето на Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) остануваа уште околу два месеца. Токму тогаш се случи Настанот со слонот. Ебреха, намесникот на Абисинското Кралство во Јемен, кој сакаше да ги спречи луѓето што од сите страни во бранови доаѓаа и ја посетуваа Кааба, со помош на византискиот цар нареди во Сана да се изгради голема црква по име „Кулејс“. Сакаше луѓето да ја посетуваат таа црква. Но Арапите, бидејќи од дамнина ја посетуваа Кааба, воопшто не се грижеа за таа црква. Гледаа на неа со презир. Дури еден од нив ја извалка.

Разгневен поради тоа, Ебреха реши да ја урне Кааба; со таа цел подготви голема војска и тргна кон Мека. Кога војската на Ебреха се приближи до Мека, војниците почнаа да го грабаат имотот на Курејшиите, а запленија и двесте камили што му припаѓаа на Абдулмуталиб. Абдулмуталиб отиде кај Ебреха и ги побара своите камили. Ебреха рече: „Јас дојдов да ја урнам вашата света Кааба. А ти не сакаш да ја браниш, туку ги бараш своите камили?“

Абдулмуталиб рече: „Јас сум сопственикот на камилите. А Кааба, се разбира, си има свој Сопственик. Тој ќе ја зачува.“ „Нема кој да ја одбрани од мене!“ рече Ебреха, па му ги врати камилите на Абдулмуталиб и го пушти да си оди. Потоа ѝ нареди на својата војска да тргне кон Кааба. Во војската на Ебреха имаше слон по име „Махмуда“; го водеа на чело на војската, зашто веруваа дека така ќе извојуваат победа. Еден од водичите на Ебреха, Нукајл ибн Лебиб, се наведна до увото на големиот слон и рече: „О Махмуда, куќата што одиш да ја урнеш е куќата на Аллах теала. Веднаш клекни! Не оди напред! Инаку ќе загинеш!“ Кога Ебреха го сврте слонот кон Кааба, слонот клекна и не сакаше да мрдне. А кога ќе го свртеа кон Јемен, веднаш ќе потрчаше.

Така Аллах теала врз војската на Ебреха, која немаше сила да ѝ се приближи на Мека и да нападне, испрати јато птици што се викаат ебабил, односно планински ластовички. Секоја од тие птици носеше по три камења со големина на леблебија или леќа: едно во клунот, а две во нозете. Ги пуштија врз војската на Ебреха. Камењата ги пробиваа војниците од главата надолу и минуваа низ нив. Секој војник што ќе го погодеше камен веднаш умираше. Како што е објавено во ајет-и керимот, војската стана како изедено лисје од нива. Гледајќи го тоа, Ебреха се исплаши и сакаше да побегне. Но не можеше да побегне. Тој беше главната мета на камењата, и камењата го погодија и него. Додека бегаше, месото му отпаѓаше парче по парче, и така умре. Овој настан во сурата Ел-Фил од Чесниот Кур’ан е објавен, по значење, вака: „(О Мој Ресуле!) Не виде ли како постапи твојот Господар со сопствениците на слонот (кои сакаа да ја урнат Кааба, односно со војската на Ебреха опремена со слонови)? Нели Тој ги осуети нивните сплетки (да ја урнат Кааба-и муаззама)? Испрати врз нив јата птици. Секоја од тие птици фрлаше врз нив камења од кал печена во оган. Најпосле Аллах теала ги уништи, правејќи ги како лисје од нива изедено од молци. (Ги направи како изедено лисје од нива што црвите го изгризале и го исецкале.)“24

„Јас сум сопственикот на камилите. А Кааба, се разбира, си има свој Сопственик. Тој ќе ја зачува“ Шејбетул-Хамд

Арабија и културните средишта околу неа