РАДОСНИ ВЕСТИ
Доаѓањето на нашиот сакан Пејгамбер Мухаммед алејхиселам, почнувајќи од Адем алејхиселам, му беше објавено на секој пејгамбер и на неговиот умет; а кога се приближи неговото раѓање, многу настани што требаше да се случат однапред беа најавени како радосна вест.
Во вистинскиот Теврат1 – книгата што му беше спуштена на Муса2 алејхиселам и подоцна изопачена – е запишано следново:
„Тој е толку благословена личност: со високи стремежи и обилна помош. Тој е миленик на сиромасите, лекар на богатите. Тој е најубав меѓу убавите, најчист меѓу чистите. Во разговорот благ, во поделбата праведен, во секоја постапка исправен. Кон кафирите (неверниците) е остар и строг. Постарите ги почитува, кон помладите е нежен и милостив. И за малото е благодарен. Се сожалува над заробениците. Секогаш е со насмеано лице. Смеењето му е насмевка, не се смее гласно. Тој е умми: иако ништо не читал ни пишувал, сѐ му е обзнането. Тој е ресул на Аллах теала. Не е со лоша нарав, ни со тврдо срце. Не вика на сиот глас по чаршиите и пазарите. Неговиот умет е со убав ахлак. На возвишени места го спомнуваат името на Аллах теала. Нивните мујезини од минарињата го повикуваат народот на намаз. Земаат абдест и клањаат намаз. Во намазот ги порамнуваат сафовите, стојат во еден ред. Ноќе нивните тесбихи се слушаат како зуење на пчели. Ќе се роди во Мека. Сѐ од Медина до Дамаск ќе биде под негова управа. Името му е Мухаммед, а Јас му го дадов името Мутевекил. Нема да го земам од овој свет додека не ги отстрани изопачените вери и не ја рашири и зацврсти исправната, вистинска вера. Тој го повикува народот кон Хак; со неговиот берекет слепите очи се отвораат и прогледуваат, глувите уши слушаат. Од срцата си оди немарноста…“3
Во вистинскиот Зебур4 – книгата што му беше спуштена на Давуд5 алејхиселам и подоцна изопачена – е запишано следново:
„Тој е човек со отворена рака, односно дарежлив. Никогаш не се лути. Многу е благ. Лицето му е убаво и полно со нур, зборовите слатки. Тој е лекар на луѓето. Многу плаче, малку се смее. Малку спие, многу размислува. Ставот му е складен и убав. Неговите зборови ги освојуваат срцата и ги привлекуваат душите… О Мој Хабибе! Извади го мечот на решителноста и со сета сила одмазди им се на кафирите на мегданот на јунаштвото.
Со убав јазик рашири ги насекаде Мојата фалба и слава. Главите на сите кафири ќе се наведнат пред твоите раце полни со керамет…“
Во вистинскиот Инџил6 – книгата што му беше спуштена на Иса7 алејхиселам и подоцна изопачена – е запишано следново:
„Господаре мој! Направи ме од уметот на Мухаммед алејхиселам!“ Муса алејхиселам
„Тој не јаде многу, не е скржав. Не мами, никого не кара, никогаш не брза. Не се одмаздува за себе. Не е мрзлив. Никого не озборува…“
Кога еден свештеник го праша Иса алејхиселам какво ќе биде името на пејгамберот што ќе дојде и какви ќе бидат знаците на неговото доаѓање, Иса алејхиселам рече:
„Името на тој Ресул е со прекрасна убавина. Кога Аллах теала ја создаде неговата душа, му го даде тоа име, го смести во небесниот сјај и рече: ‚Чекај, о Ахмеде! Заради тебе ги создадов џенетот, светот и многу созданија. Нив ти ги подарувам. Кој тебе те цени, ќе најде почит кај Мене. Кој те проколнува (те пцуе), ќе биде проколнат од Мене. Ќе те испратам на светот како Мој Ресул спасител. Твојот збор ќе биде чиста вистина. Земјата и небото можат да исчезнат, но твојот пат ќе остане вечен.‘ Неговото свето име е Ахмед.“ Тогаш народот, што се беше собрал околу Иса алејхиселам, извика во еден глас: „О Ахмеде! Дојди брзо да го спасиш светот!“
Иса алејхиселам упати многу дови за да припаѓа на уметот на Мухаммед алејхиселам – оној за кого радосна вест е дадена дури и во денешните евангелија, кого христијаните го викаат „Параклит“, а во превод „Утешител“, и кој е единствениот вистински Утешител. Пред Судниот ден Аллах теала повторно ќе го спушти Иса алејхиселам на земјата. Тогаш Иса алејхиселам ќе постапува според верата на Мухаммед алејхиселам: она што Мухаммед алејхиселам го нарекол халал, и тој ќе го нарече халал, а она што го нарекол харам, и тој ќе го нарече харам. Параклит значи Ахмед. А Ахмед е едно од имињата на Мухаммед алејхиселам.
Во Инџилот е исто така запишано:
„Да дојдеше тој Мунхаменна, кој ќе излезе и ќе дојде од Господарот, да дојдеше тој Рухул-кудс, кој ќе излезе и ќе дојде од Господарот, тој ќе сведочеше за мене. И вие ќе сведочите, зашто одамна сте со мене. Ова ви го реков за да не паднете во сомнеж и да не се сопнете.“ Зборот Мунхаменна, што се спомнува тука, на сириски јазик значи Мухаммед.8
Времето на џахилијетот (незнаењето)
Пред Гордоста на вселената да дојде на светот, целиот свет во духовна смисла беше потонат во страшна темнина (зулмет). Луѓето беа безмерно подивени; верите што ги испрати Аллах теала беа заборавени; местото на божествените прописи го зазедоа замислите и мислите што луѓето самите ги смислија. Сите созданија беа сосема измачени од дивјаштвото и зулумот на луѓето.
Кај сите народи на земјата Аллах теала беше заборавен, исчезна верата во тевхидот (единственоста на Аллах), која е извор на мир, среќа и радост. Бурата на куфрот (неверувањето) го ишчупа иманот од срцата, и во душите, наместо верата во Аллах теала, се вкорени мислата за обожавање идоли.
Верата што ја донесе Муса алејхиселам беше заборавена, Тевратот изопачен. Синовите Израилови беа меѓусебно скарани. И Исината вера, што ја донесе Иса алејхиселам, беше целосно изопачена и веќе немаше никаква врска со вистинската вера. Беше прифатен теслисот, односно верувањето во три бога. Изворниот Инџил беше изгубен, а свештениците го менуваа како што сакаа. Двете книги престанаа да бидат Аллахов збор (келам). Во Египет владееше прописот на изопачениот Теврат, а во Византија изменетата Исина вера, односно христијанството. Во Иран го обожаваа огнот, а огнот на огнопоклониците не се гаснеше цели илјада години. Во Кина владееше конфучијанството, а во Индија будизмот – измислени вери.
А луѓето во Арабија беа уште повеќе заскитани и скршнати од патот. Во Кааба-и муаззама, на која Аллах теала ѝ придава голема вредност, поставија триста шеесет (360) идоли. А Кааба-и муаззама е примерок, со иста големина, на „Бејт-и Мамур“, што на Аршот го посетуваат мелеките. Кој и да згрешеше кон Кааба со непочитување, Џенаб-и Хак во најкраток рок го уништуваше.
И племето Џурхум беше отишло далеку во блуд и разврат. Гледајќи ги многу нечесните и многу ниските постапки на тоа племе, нивните владетели ги советуваа: „О Џурхумци! Чувајте го Харем-и шериф (светото подрачје) на Аллах теала и безбедноста на тој Харем и дојдете на себе! Знаете што ги снајде уметите на Худ, Салих и Шуајб (алејхимуселам), кои беа пред вас, и како пропаднаа. Наредувајте си едни на други добро, а одвраќајте од зло. Не дозволувајте да ве измами вашата минлива сила. Во Мека чувајте се од вртењето од Хак и од зулумот, зашто зулумот е причина за пропаста на луѓето. Се колнам во Аллах теала: нема народ што би живеел во овој крај, би правел зулум и би се вртел од Хак, а Аллах теала да не му го прекине потомството, да не го ишчупа од корен и на негово место да не доведе некој друг народ. За жителите на Мека што продолжуваат со својата обест и се вртат од Хак нема траен опстанок овде. Знаете што ги снајде народите Тасм, Џедис и Амалика, кои пред вас живееја во овој крај, кои беа подолговечни, посилни, побројни и побогати од вас. Тоа што лесно гледаа на Харем-и шериф и што, вртејќи се од Хак, нурнаа во зулум, беше причина да бидат истерани од ова благословено место. Видовте и слушнавте дека Аллах теала на некои од нив испрати ситни мравки, некои ги истера со глад, а некои со меч!“
Но тие не послушаа. На крајот Аллах теала и нив, поради таа нивна обест, ги упропасти… Ете, во такво време, во благословената Мека, која е средиштето на земјата, куфрот течеше како порој, а внатрешноста на Бејтуллах беше исполнета со стотици идоли, како Лат, Узза и Менат. Зулумот ја достигнуваше крајната граница, а неморалот се сметаше за причина за гордост. Арабија во верска, духовна, општествена и политичка смисла живееше во раширена темнина, во целосно незнаење, обест, разузданост и заблуда. Во тоа време, што се нарекува време на џахилијетот (незнаењето), луѓето главно живееја номадски живот и беа поделени на племиња. Времето на џахилијетот беше време полно со темнина (зулмет). Арапските племиња, во постојани судири, ги сметаа нападите и грабежот за извор на својот живот. Во Арабија, составена од племиња меѓу кои беа раширени зулумот и грабежот, немаше ни политички поредок ни општествено уредување. Освен тоа, пијанството, коцката, блудот, кражбата, зулумот, лагата и неморалот – сѐ што постоеше од тоа беше раширено до крајност. Зулумот беше најнемилосрдното средство, од кое крвта мрзнеше во жилите, со кое посилниот се служеше против послабиот. Жените ги купуваа и ги продаваа како обична стока. Некои раѓањето на женско дете го сметаа за несреќа и срам. Тоа страшно сфаќање стигна до таа мера што малечките девојчиња живи ги ставаа во јами ископани во песокот и, не обѕирајќи се на тоа што тие им се фрлаа околу вратот и горко плачеа: „Тато мој! Тато мој!..“, ги затрупуваа со земја и ги оставаа да умрат. Поради тие дела совеста воопшто не ги печеше, напротив, тоа го сметаа за јунаштво. Со еден збор, меѓу луѓето од тоа време како да исчезнаа убавите особини како сочувството, милосрдието, добрината и правдата.
„Ви донесувам радосна вест дека по мене ќе дојде еден ресул по име Ахмед“ Иса алејхиселам
Сепак, во тоа време меѓу Арапите постоеше нешто вредно за внимание: книжевноста, речитоста и чистотата на јазикот беа многу ценети и издигнати до врвот. На поетите и поезијата им придаваа големо значење и тоа го сметаа за голем повод за гордост. Силен поет донесуваше углед и нему и на неговото племе. Во одредено време се приредуваа панаѓури и се одржуваа натпревари во поезија и беседништво. Песните или беседите на победниците се закачуваа на ѕидот на Кааба. Седумте најпознати песни закачени на ѕидот на Кааба во времето на џахилијетот се нарекуваа „Муалакатус-себ’а“, односно „Седумте закачени песни“.
Во тоа време луѓето во Арабија беа расцепкани и во поглед на верувањето. Едни воопшто не веруваа и не признаваа ништо освен животот на овој свет. Други веруваа во Аллах теала и во Судниот ден, но не прифаќаа дека од редот на луѓето ќе дојде пејгамбер. Трети веруваа во Аллах теала, а во ахиретот не веруваа. Уште еден голем дел правеше ширк, припишувајќи му ортак на Аллах теала, и обожаваше идоли. Секој од мушриците (многубошците) имаше во куќата по еден идол.
Светот беше толку помрачен и темнината толку обви сѐ наоколу, што луѓето престанаа да веруваат во Аллах теала, Создателот на сѐ, и да Му прават ибадет. Во својата збунетост им се поклонуваа на појавите што се случуваат во вселената и на нештата што ги создаде Џенаб-и Хак, а особено на идолите што со сопствените раце ги издлабија од камен и дрво, како на „божества“.
Покрај сите нив, постоеја и верници со исправен иман, наречени „ханифи“, кои беа на верата што ја објави хазрети Ибрахим. Тие веруваа во Аллах теала и се чуваа од идолите. Таткото на Пејгамберот Абдуллах, дедо му Абдулмуталиб, мајка му и уште некои луѓе беа на верата на Ибрахим алејхиселам.
Сите други групи, освен верниците ханифи, беа на погрешен пат и потонати во голема темнина.
Зулуматот и аб-и хајат
Ебу Муџахид Енвер ибн Назиф рахметуллахи алејх рече: „Аб-и хајат се наоѓа во зулуматот.“ Аб-и хајат е водата на животот, од која оној што ја пие не умира, а зулумат значи темнина. Се претпоставува дека таа вода се наоѓа во прашумите во кои не стапнала секира, меѓу дивите ѕверови, во густа темнина, во најдлабоките делови на шумите.
До таа вода е толку тешко да се стигне што тоа е речиси невозможно. Преданијата велат дека оној што ќе ги совлада тие тешки пречки и ќе стигне до таа вода нема да умре. И верувањето на Ехли сунет е како аб-и хајат зад планината Каф, во најзабитото катче на прашумите во кои не стапнала секира. Оние што од таа вода, што тече во вечноста, ќе испијат една капка, стигнуваат до вечни благодати. Како што вели еден стих: „Аб-и хајат се наоѓа на темни места!“
Хазрети Хусеин Хилми ибн Саид куддисе сиррух рече: „Кој ќе испие капка од неа, за него повеќе нема смрт, во џенетот го чека вечен живот. Аб-и хајат се наоѓа на местата каде што се лошите, расипаните луѓе, бидатите и куфрот.“
Доаѓа Султанот на вселената
Светот беше тажен, суштествата тажни, срцата тажни, а лицата заборавија да се смеат. Беше потребен јунак што ќе биде причина луѓето, кои Аллах теала ги создаде над другите созданија, да се спасат од џехенемот. До неговото раѓање остануваше уште многу малку. Светот се подготвуваше да го пречека сопственикот на нурот што од Адем алејхиселам до тој ден преминуваше од чисти чела на чисти чела. Доаѓаше Човекот без рамен, кој ќе им ја покаже вечната среќа на луѓето и на џиновите!… Доаѓаше Возвишениот Човек, извор на сочувство и милосрдие, украсен со ахлакот на својот Господар!…
Доаѓаше сопственикот на Макам-и Махмуд, круната на оние што прават шефаат!… Доаѓаше учителот на вселената, суштината на суштествата, предводникот на луѓето! Доаѓаше оној што на махшерскиот ден ќе притрча на помош, Султанот на пејгамберите!… Доаѓаше Хабибот на Аллах теала, Неговиот миленик, оној заради кого сме создадени, милоста на световите, нашиот сакан Пејгамбер!.. Доаѓаше Пејгамберот, хазрети Мухаммед Мустафа (саллаллаху алејхи ве селлем)…
Рекоа: син каков што е твојот
Немало откако е создаден светот.
Ваков возвишен степен како на твојот син
На ниедна мајка не ѝ дал Џелил.
Голема среќа најде ти, о Амина,
Од тебе ќе се роди оној со убава нарав.
Овој што доаѓа – султан е на ледунското знаење,
Овој што доаѓа – рудник е на тевхидот и ирфанот.
Едно име му е Махмуд, а друго Ахмед,
Неговото постоење е милост за сите светови.
Од љубов кон него небесата се вртат,
По неговото лице копнеат и луѓето и мелеките.
„На Судниот ден јас сум предводник на оние што дојдоа пред и на оние што ќе дојдат потоа. Вистината ја соопштувам, не се фалам“ Хадис-и шериф
Подрачјето на Мека-и мукерреме
Дојде една бела птица, со крилото замавна
И силно по грбот ме помилува.
Во тој час се роди Султанот на верата,
Со нур се исполнија небесата и земјата.
Кој сака од огнот спас да најде,
Нека со љубов и копнеж донесува салават!
Есалату веселаму алејке ја Ресулаллах!
Есалату веселаму алејке ја Хабибаллах!
Есалату веселаму алејке ја Сејиделевелине велахирин.