НЕГОВОТО ДОАЃАЊЕ НА СВЕТОТ (РАЃАЊЕТО)

Умете мој, умете мој

Хазрети Амина, најсреќната од сите мајки, која се удостои со највозвишената од сите почести, вака ја опишува својата бременост: „Во деновите кога го носев тој Предводник, не почувствував никаква болка ни тегоба. Не ни чувствував дека сум бремена. Но по шест месеци, еден ден, меѓу сон и јаве, некој ми рече: ‚Знаеш ли кого го носиш?‘ Кога одговорив: ‚Не знам‘, ми јави: ‚Знај дека го носиш последниот од пејгамберите!‘ Кога се приближи времето на породувањето, истиот повторно дојде и рече: ‚О Амина! Кога детето ќе се роди, дај му го името Мухаммед.‘ А во едно друго предание е соопштено вака: ‚О Амина! Кога детето ќе се роди, дај му го името Ахмед!‘“

Нашата мајка хазрети Амина го опишува и самиот миг на породувањето: „Кога дојде часот на породувањето, слушнав страшен глас. Ме полазија морници. Потоа видов бела птица; дојде и со крилото ме помилува. Од стравот и морниците не остана ни трага. Во тој миг ме фати силна жед, како да горам од жега. Покрај себе видов чаша шербет, бел како млеко. Ми го дадоа да го испијам. Го испив; беше послатко од мед и ладно. Жедта ми помина. Потоа видов голем нур; куќата толку ми се осветли што освен тој нур ништо друго не гледав.

Кој сака од огнот спас да најде,
Нека со љубов и копнеж донесува салават!
Есалату веселаму алејке ја Ресулаллах!
Есалату веселаму алејке ја Хабибаллах!
Есалату веселаму алејке ја Нура Аршиллах.

„Јас сум хабиб на Аллах теала, Неговиот миленик. Јас сум првенецот на пејгамберите. Не го зборувам тоа за да се фалам“ Хадис-и шериф

Куќата во која се роди Пејгамберот му припаѓаше на неговиот прадедо Хашим ибн Абду Менаф. Се наоѓаше 300–400 метри североисточно од Кааба.

При хиџрата Пејгамберот ја предаде оваа благословена куќа на Акил ибн Ебу Талиб. Внуците на Акил ја продадоа на Мухаммед ибн Јусуф Секафи.

Подоцна оваа благословена куќа ја купи Хајзуран-хатун, мајката на Харун Решид, и ја претвори во месџид.

Овој месџид, што го чуваа Абасидите и Мамелуците, грижливо беше одржуван и во османско време. Кануни султан Сулејман-хан нареди одново да се изгради.

Низ историјата овој месџид многупати беше обновуван.

Месџидот беше урнат во 1924 година. Куќата што на тоа место во 1950 година ја подигна шејх Абас Катан од 1959 година се користи како Народна библиотека на Мека.

Тогаш видов многу жени што ме опколија и ми служеа. Беа високи, а лицата им сјаеја како сонце. Личеа на ќерките од племето Абду Менаф. Се чудев како одеднаш се појавија. Едната од нив рече: ‚Јас сум Асија, жената на фараонот!‘ А другата: ‚А јас сум Мерјем бинт Имран, а овие се џенетски хурии2.‘

Во тој миг видов долго бело свилено платно што се протегаше од небото до земјата. Рекоа: ‚Покријте го од очите на луѓето.‘ Тогаш се појави јато птици. Клуновите им беа од смарагд, а крилјата од рубин. Од страв се испотив, а од капките пот што паѓаа се ширеше мирис на мошус. Додека бев во таа состојба, ми го тргнаа превезот од очите. Ја видов целата земја, од исток до запад. Мелеките ме беа опколиле.

Штом се роди, Мухаммед алејхиселам ја спушти својата благословена глава на сеџде и го подигна показалецот. Потоа од небото се спушти парче бел облак и го обви. Слушнав глас што велеше: ‚Проведете го насекаде, од запад до исток. Проведете го, за целиот свет да го запознае по неговото име, по неговиот лик и по неговите особини. Нека знаат дека неговото име е Махи, односно дека Аллах теала преку него ги брише трагите на ширкот.‘

Потоа и тој облак исчезна, а јас го видов Мухаммед (саллаллаху алејхи ве селлем) завиткан во бело волнено платно. Во тој миг дојдоа тројца луѓе чии лица сјаеја како сонце. Едниот в рака држеше сребрен ибрик, другиот леген од смарагд, а третиот свила. Од ибрикот како да капеше мошус. Мојот благословен син го ставија во легенот. Му ги измија благословената глава и нозете и го завиткаа во свила. Потоа му ставија благ мирис на благословената глава, му ставија сурма на благословените очи и исчезнаа.“

Од небото слегоа мелеките во редови,
Мојата куќа ја обиколија како Кааба во таваф.
Дојдоа хуриите, јато по јато,
Од нурот на нивните лица куќата ми се исполни со нур.
Во воздухот се простре една постела,
Името ѝ е Сундус, мелек ја простре.
Восхитена, тогаш занемев,
Кога сето тоа јасно го видов.
Одеднаш ѕидот се расцепи
И од џенетот дојдоа три хурии.
Некои велат: од тие три убавици
Едната беше Асија, со лице како месечина.
Другата, без сомнение, беше Мерјем-хатун,
А третата – убавица меѓу хуриите.
Сите три дојдоа со љубезност
И во тој час ми дадоа селам.
Дојдоа и седнаа околу мене,
Една на друга си ја јавуваа радосната вест за Мустафа.

Кога се роди Мухаммед алејхиселам, покрај нашата мајка хазрети Амина беа Шифа-хатун, мајката на Абдурахман ибн Авф, Фатима-хатун, мајката на Осман ибн Ебул-Ас, и тетката на нашиот Пејгамбер (сестрата на неговиот татко) Сафија-хатун. Тие вака раскажаа за нурот што го видоа и за другите настани што се случија:

Шифа-хатун раскажува: „Таа ноќ бев кај Амина како помошничка. Слушнав како Мухаммед алејхиселам, штом се роди, упатува дова со голема понизност. Од невидливиот свет се слушна: ‚Јерхамуке Рабуке.‘ Потоа излезе нур и толку засветли што се виде сѐ од исток до запад…“ Шифа-хатун, која беше сведок и на многу други настани, рече: „Кога му беше објавено пејгамберството, и јас бев меѓу првите што без никакво колебање примија иман.“

„На Судниот ден, кога сите ќе молчат, јас ќе зборувам. Кога никој нема да може ни да мрдне, јас ќе правам шефаат за нив“ Хадис-и шериф

Сите созданија потонаа во радост,
Тагата си отиде, светот одново душа доби.
Сите честички на светот гласно проговорија,
Повикувајќи се една со друга, мерхаба рекоа.
Мерхаба, о возвишен Султане, мерхаба,
Мерхаба, о руднику на ирфанот, мерхаба.
Мерхаба, о тајно на Фурканот, мерхаба,
Мерхаба, о лек за секоја болка, мерхаба.
Мерхаба, о славеју од градината на убавината,
Мерхаба, о ти што си близок на Зул-Џелал.
Мерхаба, о Аллахова месечино и сонце,
Мерхаба, о ти што не си одвоен од Хак.
Мерхаба, о прибежиште на грешниот умет, мерхаба,
Мерхаба, о прибежиште на немоќните, мерхаба.
Мерхаба, о вечна душо, мерхаба,
Мерхаба, о пехарнику на вљубените, мерхаба.
Мерхаба, о светлино на окото на Халил,
Мерхаба, о посебен миленику на Џелил.
Мерхаба, о милост за световите,
Мерхаба, ти си оној што прави шефаат за грешниците.
Мерхаба, о падишаху на двата света,
Заради тебе настана овој свет.

Сафија-хатун раскажа вака: „Кога се роди Мухаммед алејхиселам, нур покри сѐ наоколу. Штом се роди, падна на сеџде, потоа ја подигна својата благословена глава и со јасен јазик рече: ‚Ла илахе иллаллах, инни Ресулуллах.‘ Кога сакав да го искапам, се слушна глас: ‚Ние го испративме искапен.‘ Видовме дека папокот веќе му е пресечен и дека е обрежан. Штом се роди, падна на сеџде. Тогаш со тивок глас нешто зборуваше. Го приближив увото до неговата благословена уста; велеше: ‚Умети, умети!‘ (Умете мој, умете мој!)“3

Свртен кон Бејтуллах, тој Ресул
Лицето на земја го спушти и падна на сеџде.
На сеџде главата и јазикот Го фалат Хак,
Го подигна прстот и тевхидот го изговори.
Велеше: „О Мевла мој, кон Тебе го свртев лицето,
Аллаху мој, подари ми го мојот умет!“
Сиот стремеж на срцето кон Хак го насочи
И велеше: „Умете мој, умете мој!“

Кога се роди нашиот сакан Пејгамбер, дедо му Абдулмуталиб беше кај Кааба-и шерифе и му упатуваше дова на Аллах теала, преколнувајќи Го. Вака му беше јавено ова раѓање како радосна вест:

Кааба одеднаш се наведна на сеџде кон Макам-и Ибрахим и повторно се врати во поранешната положба. Абдулмуталиб слушна како Кааба со јасен јазик вели: „Аллаху екбер! Гласот на Мухаммед (саллаллаху алејхи ве селлем) ќе ме исчисти од идолите.“ Во тој миг идолот Хубел падна ничкум. Тогаш се слушна глас: „На Амина ѝ се роди син. Мухаммед (саллаллаху алејхи ве селлем) ќе го изведе народот од темнината на делалетот (заблудата) кон нурот на хидајетот (вистинскиот пат). Хак теала го испрати како пејгамбер на луѓето и на џиновите. О мелеки, бидете сведоци: нему му се дадени клучевите на сите ризници. Не заборавајте го денот на неговото раѓање; тој ден нека ви биде бајрам до Судниот ден.“ Кога Абдулмуталиб ги слушна тие зборови, од чудење му се одзеде јазикот. „Да не сонувам?“ се праша и ја помина раката преку градите. Тогаш слушна уште еден глас: „О предводнику на Курејшиите, каква е таа состојба што те исплаши?“ Немаше сила да одговори.

Кога се приближи до куќата на Амина, на покривот на куќата виде птица. Ги беше раширила крилјата и со нив ја покриваше куќата. Планините на Мека сјаеја од нејзиниот нур. Бел облак ѝ правеше сенка на куќата. Двајца мелеки што стоеја пред вратата не го пуштија да влезе. Додека размислуваше: „Каква е оваа состојба? Да не сонувам?“, мирисот на мошус што доаѓаше одвнатре му навлезе во ноздрите.

Абдулмуталиб, кој на денот на раѓањето на Мухаммед алејхиселам виде многу настани, многу се израдува на оваа радосна вест и рече: „Угледот и честа на овој мој син ќе бидат многу возвишени.“4

За да ја прослави толку големата среќа, Абдулмуталиб, почнувајќи од седмиот ден по раѓањето, три дена ги гостеше Меканците. Освен тоа, во секое маало од градот колеше камили и нивното месо го оставаше на корист на луѓето и на животните.5 На оние што за време на гозбата го прашуваа какво име му дал на детето, им рече: „Му го дадов името МУХАММЕД (саллаллаху алејхи ве селлем).“ А на оние што прашуваа зошто не му го дал името на некој од предците, им одговори: „Затоа што сакав да го фалат и да го величаат Аллах теала и луѓето.“6 Во едно друго предание е соопштено дека името „Мухаммед“ му го дала Амина-хатун.

О ти чиј лик сјае како полна месечина,
О ти што на сите паднати им подаваш рака.
О ти што си лек за болките на срцата,
О ти што си султан на сите созданија.
Ти си султанот на сите пејгамбери,
Светлината на окото на евлиите и на одбраните.
О ти, последниот на престолот на ресулството,
О ти што го стави печатот на пејгамберството.

„На Судниот ден јас сум имамот и хатибот на пејгамберите и оној што ќе прави шефаат за сите нив. Ова не го зборувам за да се фалам“ Хадис-и шериф

Кога твојот нур го осветли целиот свет,
Твоето лице, како роза, светот во градина од рози го претвори.
Исчезна темнината на незнаењето и заблудата,
Градината на марифетот совршенство доби.
Ја Хабибаллах, притечи ни на помош,
Во последниот здив со твоето лице израдувај нѐ.

Важни настани во ноќта на раѓањето на Ресулуллах

Пред Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) да се роди и во времето на неговото раѓање, се случија многу настани како знаци дека тој ќе го почести светот со своето доаѓање. Познатите луѓе од тоа време сонуваа сонови уште долго пред раѓањето на Пејгамберот. Кога ги дадоа соништата на толкување кај кахините (гатачите) и кај прочуените учени од тоа време, тие рекоа дека тие сонови „покажуваат дека ќе дојде Мухаммед алејхиселам“.

Дедото на нашиот сакан Пејгамбер, Абдулмуталиб, раскажа: „Еднаш заспав. Се разбудив целиот во морници од сонот што го сонував. Сакав веднаш да одам кај некој кахин да ми го протолкува. Кога дојдов кај него, ме погледна в лице и рече: ‚О поглавару на Курејшиите! Што ти е? На лицето ти се гледа сосема поинаква состојба. Да не се случило нешто важно што те доведе во оваа состојба?‘ ‚Да, сонував страшен сон што уште никому не сум го раскажал‘, реков, седнав до него и почнав да раскажувам:

‚Ноќеска во сонот видов едно многу големо дрво. Едниот негов крај се издигаше до небото, а гранките му се ширеа на исток и на запад. Од тоа дрво се ширеше таков нур што и сонцето покрај него беше сосема бледо.

Час се гледаше, час исчезнуваше од видот. Луѓето се свртуваа кон него. Неговиот нур секој миг растеше. Некои од племето Курејш се фаќаа за гранките на тоа дрво, а други се обидуваа да го исечат. Едно момче ги спречуваше оние што сакаа да го исечат. Имаше многу убаво лице; такво лице досега никогаш не сум видел. Освен тоа, од неговото тело наоколу се ширеа пријатни мириси. Ја подадов раката да фатам една гранка од дрвото, но не можев да ја дофатам.‘

Кога завршив со раскажувањето на сонот, лицето на кахинот се промени.

Пребледе. Потоа рече: ‚Ти немаш удел во тоа!‘ Прашав: ‚А кој има удел?‘ ‚Оние што се држат за гранките на тоа дрво‘, рече и продолжи: ‚Од твоето потомство ќе дојде пејгамбер, ќе завладее со сите страни и луѓето ќе влезат во неговата вера.‘ Потоа се сврте кон мојот син Ебу Талиб, кој беше со мене, и рече: ‚Овој, изгледа, ќе му биде чичко.‘“ Ебу Талиб му го раскажа овој настан на Пејгамберот кога му беше објавено пејгамберството и рече: „Ете, тоа дрво е Ебул-Касим, Ел-Емин Мухаммед алејхиселам.“

Во ноќта кога нашиот сакан Пејгамбер Мухаммед алејхиселам дојде на светот, изгреа една ѕвезда. Еврејските учени што ја видоа сфатија дека се родил Мухаммед алејхиселам.

Хасан ибн Сабит, еден од Есхаб-и кирам, раскажува: „Имав осум години. Едно утро еден Евреин трчаше и викаше: ‚Еј, Евреи!‘ Кога Евреите се собраа околу него прашувајќи: ‚Што се случило, зошто викаш?‘, тој одговори: ‚Знајте дека ноќеска изгреа ѕвездата на Ахмед! Ахмед ноќеска дојде на светот…‘“

Во ноќта на раѓањето на Ресул-и екрем сите идоли во Кааба паднаа ничкум на земјата.

Урва ибн Зубејр раскажува: „Една група Курејшии имаше свој идол. Еднаш годишно го обиколуваа во таваф, колеа камили и пиеја вино. Кога еден таков ден повторно дојдоа до идолот, го најдоа како лежи ничкум на земјата. Го исправија, но повторно падна. Тоа се повтори три пати. Тогаш, додека го потпираа од сите страни за да го зацврстат, се слушна ваков глас: ‚Се роди некој, и сѐ на земјата се раздвижи. Колку и да има идоли – сите паднаа. Срцата на кралевите затреперија од страв!‘“ Овој настан се случи токму во ноќта кога се роди Мухаммед алејхиселам.

Во градот Медаин се урнаа четиринаесет кули од палатата на иранскиот цар (кисра). Таа ноќ царот и неговите луѓе, што се разбудија од тутнежот и од ужасот, дадоа да им се протолкуваат страшните сонови што ги сонуваа некои од нивните првенци и сфатија дека тоа е знак за нешто големо.

Најпрочуените кахини вака ги протолкуваа тие сонови: „Тие најавуваат дека Шам (Сирија), Тигар, Еуфрат, Ирак и Иран ќе станат сопственост на исламот.“

„Доведен сум на светот од најдобрите и одбраните меѓу луѓето што живееле во секој век и во секое време“ Хадис-и шериф

Мека-и мукерреме и нејзината околина

Истата ноќ одеднаш се изгаснаа и огромните огнови на меџусите, односно огнопоклониците, што гореа илјада години. Го запишаа датумот кога се изгасна огнот; тоа беше ноќта кога се урнаа кулите на царската палата.

Таа ноќ во миг се повлече водата и од езерото Сава, кое во тоа време се сметаше за свето, и езерото пресуши.

Од страната на Шам долината на реката Семаве, која илјада години немаше вода и беше пресушена, таа ноќ се наполни, се прелеа и потече.

Од ноќта на раѓањето на Мухаммед алејхиселам шејтаните и џиновите повеќе не можеа да им носат вести за настаните на курејшиските кахини. Гатањето заврши…

Во ноќта на раѓањето на Хабиб-и екрем и по неа, освен овие настани какви што дотогаш не биле видени, се случија и многу други. Сето тоа беше знак дека се роди последниот Пејгамбер, Мухаммед алејхиселам.7

Ноќта на мевлудот

Ноќта во која се роди Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) се нарекува „Ноќта на мевлудот“. Мевлуд значи „време на раѓање“.

По Кадр-ноќта, тоа е највредната ноќ, и во неа им се простува на оние што се радуваат што се роди нашиот сакан Пејгамбер.

Голем севап (награда кај Аллах) е оваа ноќ да се читаат, да се слушаат и да се учат состојбите и муџизите што се видоа во времето на раѓањето на Пејгамберот. За нив раскажуваше и самиот наш сакан Пејгамбер.

И Есхаб-и кирам оваа ноќ се собираа на едно место, се сеќаваа на тој ден, учеа и раскажуваа.

Муслиманите во сите краишта на светот секоја година ја одбележуваат 12-тата ноќ од месецот ребиул-евел како Ноќта на мевлудот. Насекаде се учат мевлуд-касиди и се спомнува Султанот на вселената.

Уметот на секој пејгамбер го славеше денот на раѓањето на својот пејгамбер како бајрам. И овој ден е бајрам на муслиманите, ден на веселба и радост.

„Да ме фалите мене [мевлуд, учење илахии] е ибадет. Ибадет со удирање во деф [музички инструмент], среде забава и игра, не е џаиз (не е дозволен)“ Хадис-и шериф

Амина-хатун е неговата мајка,
Од таа школка се роди тој бисер.
Во месецот ребиул-евел,
Во дванаесеттата ноќ, во ноќта спроти понеделникот,
Таа ноќ кога се роди најдобриот меѓу луѓето,
Што сѐ виде тогаш неговата мајка, што сѐ!
Рече мајката на тој Хабиб: видов
Чудесен нур – сонцето околу него како пеперутка кружи.
Одеднаш како молња од мојата куќа излезе,
Сѐ до небесата светот со нур се исполни.
Небесата се отворија, исчезна темнината,
Видов три мелеки, секој в рака светилка држи.
Едниот на исток, другиот на запад,
А третиот на покривот на Кааба застана.
Кааба во тој час одеднаш се огласи,
Рече: ноќеска се роди сонцето на светот.
Аллаху мој, заради тој Мухаммед,
Заради Ахмед, рудникот на шефаатот,
Нека Помагачот биде задоволен од неговиот умет,
Рахметуллахи алејхим еџмаин.
Есалату веселаму алејке ја Ресулаллах!
Есалату веселаму алејке ја Хабибаллах!
Есалату веселаму алејке ја Нура Аршиллах!
Süleyman Çelebi