МЛАДОСТА И ЖЕНИДБАТА

Младоста

Мухаммед алејхиселам, во секој поглед највозвишениот меѓу луѓето, уште во младите години меѓу жителите на Мека беше многу посакан, повеќе од своите врсници. Го сакаа поради неговиот убав ахлак, поради тоа што кон луѓето се однесуваше убаво како никој друг, поради неговата смиреност, благост и другите возвишени особини. Луѓето беа восхитени од тие негови доблести. Поради искреноста и доверливоста што ги гледаа кај него и на кои се чудеа, Меканците му го дадоа прекарот „Ел-Емин“, односно „оној на кого секогаш може да му се верува“. Така во младоста стана познат по тоа име.

Во младите години на нашиот Пејгамбер Арапите живееја во длабоката темнина на времето на џахилијетот (незнаењето). Обожавањето идоли, алкохолот, коцката, блудот, каматата и многу други грди дела беа раширени меѓу нив. Мухаммед алејхиселам бескрајно се гнасеше од тие нивни расипани состојби и секогаш се држеше подалеку од сите нивни зла. Сите Меканци ја знаеја оваа негова особина и се чудеа на неа. Бидејќи силно ги мразеше идолите, никогаш не им се приближуваше. Од месото на курбаните принесени на идолите никогаш не јадеше. Во детството и во младоста ги пасеше своите овци на ридот Џијад и во неговата околина и така заработуваше за живот. На тој начин се држеше подалеку од општеството што беше до крајност расипано. Еднаш им рече на Есхаб-и кирам: „Нема ниеден пејгамбер што не пасел овци.“ Кога прашаа: „Ја Ресулаллах! Дали и вие сте пасле?“, рече: „Да, и јас пасев.“

Кога нашиот сакан Пејгамбер имаше околу дваесет години, во Мека редот и мирот беа сосема нарушени. Зулумот беше до крајност раширен; никој повеќе не беше сигурен ни за својот имот, ни за животот, ни за честа. Староседелците на Мека им правеа неправда и зулум на странците што доаѓаа по трговија и за да ја посетат Кааба. Оние на кои им беше направен зулум немаа кај кого да се обратат за да си го остварат правото. Во тоа време на еден трговец од Јемен, кој дошол во Мека по трговија, еден Меканец по име Ас ибн Ваил со сила му ја одзеде стоката. По тој настан Јеменецот се качи на ридот Ебу Кубејс и, повикувајќи на помош, побара од племињата да му се врати правото. По ваквите настани, што покажуваа дека зулумот ја достигнал крајната граница, првенците на синовите на Хашим и на Зухра и на другите племиња се собраа во куќата на Абдуллах ибн Џудан. Одлучија никому, ни домашен ни странец, да не му се прави зулум ни неправда, да се спречува зулумот и на оние на кои им е направена неправда да им се врати правото. Со таа цел основаа сојуз на правдата.1

Тој сојуз, на кој нашиот сакан Пејгамбер му пристапи во младите години и во чие основање имаше големо влијание, се нарече Хилфул-фудул.

Пред тоа двајца луѓе по име Фадл и еден по име Фудајл исто така беа основале еден таков сојуз. Ова име му беше дадено според сојузот што тие порано го основале.

„Мухаммед алејхиселам, за кого целиот свет потврдил колку е совршен човек, поради неговата крајна искреност и верност дури и неговите најголеми непријатели, обесните кафири, го викаа Мухаммедул-Емин (Мухаммед, на кого може да му се верува)“ Hüseyin Hilmi bin Sa’îd (рахметуллахи алејх)

Прочуените панаѓури и пазари во Арабија и во нејзината околина

На човека му доаѓа неговиот удел,
туѓинецот не го оставаат без ништо.
Што да прави душата на Ејуби
кога саканиот не е радосен?
Шаху мој, Хабиб-и Кибрија,
твојот лик е лек за секоја болка.
Како да ти се искаже верност
ако вљубениот душата не ја даде?

Тој сојуз го запре зулумот и повторно ги воспостави нарушените ред и мир во Мека. Неговото влијание траеше долго. Откако му беше објавено пејгамберството, Ресулуллах им раскажуваше за тоа на Есхаб-и кирам и рече: „И јас бев присутен кога во куќата на Абдуллах ибн Џудан се заколнуваа едни на други. Таа заклетва ми е помила отколку да поседувам црвени камили (богатство). Кога и сега би ме повикале на таков собир, би се одзвал.“2

Се занимаваше со трговија

Меканците од дамнина се занимаваа со трговија и од неа живееја. И чичкото на Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем), Ебу Талиб, се занимаваше со трговија. Кога нашиот сакан Пејгамбер имаше околу дваесет и пет години, во Мека немаштијата многу се зголеми. Затоа Меканците подготвија голем трговски караван да оди во Шам. Во тие денови Ебу Талиб дојде кај Ресулуллах и рече: „О почитуван внуку! Сиромаштијата ја достигна крајната граница. Овие последни години, поминати во оскудица и борба, не ни оставија ништо в раце. Ете, курејшискиот караван е подготвен и само што не тргнал за Шам. И Хатиџа-хатун ќе испрати стока со караванот. Таа сигурно бара доверливи луѓе што ќе ја завршат таа работа. Нема сомнение дека ѝ треба некој доверлив, чист и верен како тебе. Добро би било да одиме и да поразговараме, па да постигнеме ти да одиш како нејзин застапник. Без сомнение тебе ќе те избере пред другите. Всушност, јас не би сакал да одиш во Шам, зашто се плашам дека тамошните Евреи ќе ти наштетат. Но не наоѓам ни друг излез.“ Пејгамберот му рече: „Направи како што сакаш.“

Хазрети Хатиџа беше госпоѓа што по убавината, имотот, умот, чесноста, срамежливоста и убавото однесување беше на голем глас во Арабија. Затоа од сите страни имаше многу луѓе што сакаа да се оженат со неа и што ја бараа. Но таа, поради еден сон што го сонуваше, никому не му обрнуваше внимание. Во сонот месечината се спуштила од небото и ѝ влегла в пазуви, а нурот на месечината ѝ излегол под мишката и го осветлил целиот свет. Наутро тој сон ѝ го раскажа на својот роднина Верека ибн Невфел. Верека рече: „Пејгамберот на последното време веќе дошол на светот. Тој ќе се ожени со тебе, и во твое време нему ќе му се спушти вахј3. Нурот на неговата вера ќе го исполни светот. Ти прва ќе поверуваш во него. Тој Пејгамбер ќе биде од Курејшиите и од Бени Хашим.“

Хазрети Хатиџа многу се израдува на овој одговор и почна да го чека доаѓањето на тој Пејгамбер.

Хазрети Хатиџа се занимаваше со трговија и стапуваше во ортаклак со луѓето со кои ќе се договореше. Ебу Талиб ѝ раскажа на нашата мајка хазрети Хатиџа како стојат работите. Тогаш хазрети Хатиџа го покани Ресулуллах во својата куќа за да го види и да поразговара со него.

Кога дојде, таа му искажа голема почит и чест. Се восхити кога ги виде учтивоста на Пејгамберот и неговото чисто и беспрекорно лице. Му рече на Ресулуллах: „Знам дека сте искрен, доверлив, дека може да ви се верува и дека сте со убава нарав. За оваа работа ќе ви дадам плата повеќекратно поголема од која било што сум ѝ дала некому…“ Откако се договорија и за висината на платата, нашата мајка хазрети Хатиџа му ја даде на Ресулуллах облеката што ќе му биде потребна во таа служба и го испрати од својата куќа со спокојно срце. Освен тоа, му даде на Мејсера и друга скапоцена облека, за Ресулуллах да ја облече на патот.

„Ако муслиманот заработува халал, не зависи од никого и им помага на своите соседи и роднини, на Судниот ден ќе биде сјаен и полн со нур како полна месечина во четиринаесеттата ноќ“ Хадис-и шериф

Нашата мајка хазрети Хатиџа ги беше дознала знаците на пејгамберството од својот братучед, учениот христијанин Верека ибн Невфел. И при оваа посета на Ресулуллах ги препозна кај него особините на пејгамберството. Затоа му рече на својот роб по име Мејсера: „Кога караванот ќе тргне од Мека, дај му ги уздите од камилата в раце на Мухаммед алејхиселам, за да не озборуваат Меканците. Кога ќе се оддалечите од градот и ќе се изгуби од видот, облечи му ја оваа скапоцена облека.“

Потоа ја опреми најубавата од своите камили како што им приличи на султаните и му рече на Мејсера: „Качи го на оваа камила со голема почит, земи ги уздите в раце и сметај се себеси за слуга на неговата возвишена личност! Ништо не прави без негова дозвола и не жали го ни животот за да го чуваш и да го заштитиш од опасностите! Во местата каде што ќе одите немојте долго да се задржувате и брзо вратете се, за да не се засрамиме пред синовите на Хашим. Ако ова што го реков го исполниш збор по збор, ќе те ослободам и ќе ти дадам имот колку што ќе посакаш.“

Караванот беше подготвен. Меканците се собраа во големо мноштво за да се збогуваат со своите блиски. Таму беа и роднините на нашиот сакан Пејгамбер, неговите чичковци и првенците на синовите на Хашим. Кога тетката на нашиот Пејгамбер го виде Ресулот на Аллах теала (саллаллаху алејхи ве селлем) во слугинска облека и со уздите од камилата в рака, ѝ се пресекоа колената. Заплака и закука. Офкајќи и ронејќи солзи, вака ја искажа својата болка: „О Абдулмуталибе! О ти великан што го ископа бунарот Земзем! О Абдуллахе! Станете од своите гробови, свртете ги главите на оваа страна и погледнете во каква состојба е овој благословен!“ И Ебу Талиб беше обземен од истите чувства и во истата состојба. Од благословените очи на Ресулуллах, што го гледаа Хак, капнаа солзи како бисери и тој рече: „Немојте никако да ме заборавите. Сеќавајте се дека во туѓина трпам тага и јад.“ Сите што ги слушнаа овие зборови заплакаа. И мелеките на небото се придружија на оваа состојба и рекоа: „Господаре наш! Ова е Мухаммед алејхиселам, кого го направи Свој хабиб и кому му го подари највисокиот степен. Кој е хикметот на оваа состојба?“ Тогаш Аллах теала им рече: „Да, тој е Мојот Хабиб. Но вие не можете да ја знаете тајната на љубовта. Не можете да ги проникнете тајните меѓу саканиот и оној што сака. Овој степен никој не го знае. Од оваа тајна работа никој ништо не разбира.“

Најпосле, кога караванот тргна и Мека повеќе не се гледаше, Мејсера, како што му беше наредено, му ја облече на нашиот сакан Пејгамбер скапоцената облека. Го качи на камилата покриена со разни ткаенини и многу убаво украсена. А уздите ги зеде во свои раце.

На тој пат патниците од караванот видоа дека над нашиот сакан Пејгамбер, испратен како милост на световите, оди облак што му прави сенка и двајца мелеки во облик на птици, и дека одеа со него сѐ додека не заврши патувањето.4

Кога со својата благословена рака ги помилува нозете на две камили што толку се беа измориле што не можеа да одат и заостанаа зад караванот, камилите одеднаш забрзаа. Кога ги видоа тоа и многу други слични негови состојби, бескрајно го засакаа и сфатија дека неговиот углед ќе биде многу возвишен.

Кога стигнаа во местото наречено Бусра, повторно застанаа на одмор во близината на тамошниот манастир. Монахот Бахира, кој по многуте знаци што ги виде сфатил и рекол дека тој ќе биде последниот пејгамбер, беше умрел, а на негово место дојде друг монах, по име Настура. Набљудувајќи го курејшискиот караван што застана во близината на манастирот, монахот Настура виде дека под едно суво дрво во близината седи некој човек и дека дрвото во тој миг озеленело, па го праша Мејсера: „Кој е оној човек под тоа дрво?“ Мејсера рече: „Тоа е еден човек од племето Курејш, од жителите на Харемот.“ Монахот рече: „Под ова дрво досега не седнал никој освен пејгамбер.“ Потоа праша: „Има ли во неговите очи малку црвенило?“ Мејсера рече: „Да, има, и никогаш не му исчезнува од очите.“ Тогаш Настура рече: „Се колнам во Аллах теала, кој му го спушти Инџилот на Иса алејхиселам, овој човек ќе биде последниот пејгамбер. Да можев да го доживеам времето кога ќе му биде наредено пејгамберството!“

Кога Мухаммед алејхиселам ја продаваше стоката на Хатиџа-хатун на пазарот во Бусра, еден Евреин што се пазареше со него не му веруваше и рече: „Заколни се во идолите што се викаат Лат и Узза, па ќе ти поверувам.“ Тогаш Мухаммед алејхиселам рече: „Јас никогаш нема да се колнам во тие идоли! Кога поминувам покрај нив, го вртам лицето на другата страна.“ Евреинот, кој ги виде и другите знаци кај него, рече: „Твојот збор е вистински. Се колнам во Аллах, ова е човек што ќе биде пејгамбер“, и го искажа својот восхит со зборовите: „Нашите учени го нашле неговиот опис во книгите.“

Мејсера сѐ што виде кај Ресулуллах и што слушна за него го втиснуваше во паметењето како вез, и неговиот восхит кон него од ден на ден растеше. Во срцето на Мејсера се роди голема љубов кон Предводникот на световите. Сега му служеше со задоволство и почит, а и најмалиот негов знак го исполнуваше со голема љубов. Донесената стока беше продадена и, со берекетот на Пејгамберот, се постигна повеќекратно поголема добивка од вообичаено. Караванот тргна назад. Кога стигнаа во местото Меруз-Захран, Мејсера му предложи на нашиот сакан Пејгамбер да ја однесе радосната вест во Мека. Тој го прифати тоа, се одвои од караванот и ја побрза камилата кон Мека.

Нефиса бинт Мунја раскажа: „Се приближуваше времето кога караванот требаше да се врати. Хатиџа-хатун секој ден со слугинките се качуваше на покривот на својата куќа и го набљудуваше патот по кој ќе дојде караванот. Во еден таков ден бев кај Хатиџа. Одеднаш во далечината се појави некој човек на камила. Над него облак и двајца мелеки во облик на птици му правеа сенка, а нурот на благословеното чело на нашиот Пејгамбер сјаеше како месечина. Хатиџа-хатун сфати кој доаѓа и срцето ѝ се смири. Но, правејќи се дека не знае, праша: ‚Кој ли може да доаѓа во ваков жежок ден?‘ Слугинките рекоа: ‚Овој што доаѓа личи на Мухаммед (алејхиселам)‘ и се восхитија на она што го видоа.“

Малку потоа Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) дојде во куќата на нашата мајка Хатиџа и раскажа како стојат работите. Со радосната вест што ја донесе многу ја израдува.

Нешто подоцна караванот влезе во Мека. Мејсера ѝ раскажа на нашата мајка хазрети Хатиџа едно по едно како за време на патувањето на Пејгамберот му се правеше сенка, што рекол монахот Настура, како изнемоштените камили забрзаа и многу други слични необични состојби што ги виде. Го фалеше Пејгамберот колку што му дозволуваше јазикот. Хазрети Хатиџа го знаеше тоа, но овие зборови уште повеќе ја зголемија нејзината сигурност. Строго му нареди на Мејсера: „Ова што го виде никому не го раскажувај!“5

„Јас никогаш нема да се колнам во тие идоли! Кога поминувам покрај нив, го вртам лицето на другата страна“ Хадис-и шериф

Нашата мајка Хатиџа отиде кај Верека ибн Невфел за да му го јави она што го слушна. Верека, кој со голем восхит слушаше што се случило, рече: „О Хатиџа, ако е вистина ова што го раскажуваш, Мухаммед алејхиселам ќе биде пејгамберот на овој умет.“

Пејгамберот на 12 години отиде по трговија со чичко си Ебу Талиб до Бусра, на 17 години со чичко си Зубејр во Јемен, на 20 години со хазрети Ебу Бекр во Шам, а на 25 години повторно во Шам, за да ја продаде стоката на нашата мајка хазрети Хатиџа.6 Така вкупно четири пати тргна на пат. Освен на овие патувања, никаде не патуваше.

Женидбата со нашата мајка хазрети Хатиџа

По радосната вест што ѝ ја даде Верека ибн Невфел, и откако ги виде убавите особини на нашиот сакан Пејгамбер, нашата мајка хазрети Хатиџа посака да му стане жена и да се удостои со честа да му служи. Нефиса бинт Мунја го наслути тоа и се зафати да посредува. Со таа намера дојде пред возвишениот Ресул-и екрем и праша: „О Мухаммеде! Што ве спречува да се ожените?“ Нашиот Пејгамбер рече: „Немам доволно пари за да се оженам.“ Нефиса-хатун рече: „О Мухаммеде! Ако сакаш да се ожениш со чесна и угледна госпоѓа, што има имот и убавина, јас сум ти на услуга.“ Нашиот сакан Пејгамбер праша: „Која е таа госпоѓа?“ Таа рече: „Тоа е Хатиџа бинт Хувејлид.“ Кога Ресулуллах праша: „Кој ќе посредува во тоа?“, таа рече: „Јас ќе го направам тоа“ и си отиде од него. Отиде кај хазрети Хатиџа и ѝ ја донесе радосната вест. Хазрети Хатиџа ги повика своите роднини Амр ибн Есед и Верека ибн Невфел и им раскажа како стојат работите. Му испрати вест и на Ресулуллах и го покани да дојде во определен час. Ебу Талиб и неговите браќа исто така се подготвија и тргнаа заедно со Пејгамберот.

Нашата мајка хазрети Хатиџа ја уреди и ја украси својата куќа. Како благодарност за тој ден им го подари сиот свој накит на своите слугинки. Потоа ги ослободи. Ресулуллах со своите чичковци дојде во куќата на нашата мајка Хатиџа. Ебу Талиб рече: „Фалбата нека му е на нашиот Создател, кој нѐ направи од децата на Ибрахим алејхиселам и од потомството на Исмаил алејхиселам. Нѐ направи чувари на Бејтуллах. Ни ја подари таа благословена куќа, што е кибла на луѓето и што ја обиколуваат световите во таваф, и Харем-и шериф, што го зачува од секое зло. Мухаммед, синот на мојот брат Абдуллах, е таков човек што го надминува секого од Курејшиите со кого и да се спореди. Вистина, имот има малку, но на имотот не се гледа. Зашто имотот е како сенка: минува од рака на рака и си оди. Честа и предноста на мојот внук ви се познати на сите. Сега тој ја бара Хатиџа бинт Хувејлид за брак. Колкав мехр7 сакате да се даде од мојот имот? Се колнам дека степенот на Мухаммед сигурно ќе биде возвишен.“ Верека ибн Невфел ги потврди овие зборови.

Чичкото на нашата мајка Хатиџа, Амр ибн Есед, рече: „Бидете сведоци: Хатиџа бинт Хувејлид му ја дадов за жена на Мухаммед алејхиселам.“ Така беше склопен никахот. Според едно предание мехрот беше 400 мискали злато, според друго петстотини дирхеми, а според трето 20 камили.8

За свадбената гозба Ебу Талиб закла камила и приреди такво јадење какво што дотогаш не било видено. Бракот беше склопен. Нашата мајка хазрети Хатиџа му го подари на Пејгамберот сиот свој имот и рече: „Сиот овој имот ѝ припаѓа на вашата возвишена личност. А јас имам потреба од тебе и сум ти благодарна.“

Нашата мајка хазрети Хатиџа во текот на целиот брачен живот секогаш му служеше на нашиот Пејгамбер Мухаммед алејхиселам и му беше помошничка. Овој брак на Пејгамберот траеше дваесет и пет години, сѐ до смртта на нашата мајка Хатиџа. Од тоа петнаесет години беа пред бисетот, а десет години по бисетот (објавувањето на пејгамберството). Додека неговата прва жена, хазрети Хатиџа, беше жива, нашиот Пејгамбер Мухаммед алејхиселам не се ожени со друга. Имаа шест деца – два сина и четири ќерки. Тоа се: Касим, Зејнеб, Рукаја, Уму Гулсум, Фатима и Абдуллах (Тајиб или Тахир). Од хазрети Марија, со која се ожени во времето на пејгамберството, имаше и син по име Ибрахим. Од другите жени немаше деца. Зејнеб беше најстарата од неговите ќерки. Најмладата ќерка, Фатима, беше најмилата на својот татко. Се роди тринаесет години пред хиџрата. Синовите му се преселија на ахиретот во мали години, а и сите негови ќерки, освен хазрети Фатима, се преселија на ахиретот пред него. Нашата мајка Фатима се пресели на ахиретот шест месеци по Пејгамберот. Лозата на нашиот сакан Пејгамбер Мухаммед алејхиселам продолжи преку децата на хазрети Фатима.9

Ресул-и екрем (саллаллаху алејхи ве селлем) и откако се ожени со нашата мајка Хатиџа, се занимаваше со трговија. Од заработката ги гостеа гостите и им помагаа на сирачињата и на сиромасите.

Зејд ибн Хариса

Зејд ибн Хариса како дете отишол со мајка си Суда да ги посетат роднините. Тогаш ги нападнало едно друго племе. Зејд го заробиле. Го донеле во Мека, на панаѓурот наречен Сук-и Указ, и го изнеле на продажба. Внукот на хазрети Хатиџа, Хаким ибн Хизам, го купи Зејд за 400 дирхеми. Хаким ибн Хизам му го подари Зејд ибн Хариса на својата тетка, хазрети Хатиџа, а таа му го подари на Пејгамберот. Пејгамберот веднаш го ослободи и го задржа кај себе. Зашто ослободениот Зејд ибн Хариса немаше каде да оди, ниту имаше некого што ќе се грижи за него подобро од Ресулуллах. И тој драговолно остана кај Ресулуллах.

Пејгамберот, уште пред да му биде објавено пејгамберството, беше создаден за да го усоврши секој вид убав ахлак, видлив и невидлив, познат и непознат: правдата, правичноста, милосрдието, љубовта кон луѓето, насмеаното лице, благородноста, дарежливоста, држењето на дадениот збор, чувањето на аманетот, подготвеноста да помогне, пожртвуваноста, доверливоста, заштитата на угнетените, немоќните и сиромасите, љубовта и нежноста кон децата, чесноста, искреноста, учтивоста, скромноста, умереноста, убавото управување со луѓето, храброста и јунаштвото. Во секој поглед беше над сите созданија што биле и што ќе бидат, ја стекна довербата на сите и го доби прекарот „Ел-Емин“. Поради убавото однесување што го виде од него, Зејд ибн Хариса го сакаше Пејгамберот повеќе и од татко си и од мајка си и никако не сакаше да се оддели од него.

„Сиот овој имот ѝ припаѓа на вашата возвишена личност. А јас имам потреба од тебе и сум ти благодарна“ Хатиџетул-Кубра (радијаллаху анха)

Неговите мајка и татко не знаеја каде е одведен нивниот син ни што му е направено. Неговиот татко Хариса гореше во огнот на тагата по своето дете и скиташе од крај до крај барајќи го синот. На роднините и на познаниците што од Јемен одеа во разни земји строго им напомнуваше да му донесат каква било вест за синот Зејд, пееше стихови и ронеше солзи:

Плачам за мојот Зејд – не знам што се случи со него?
Дали е жив, или го стигна смртниот час?
Не прашувај за него, о срце, залудно!
Не можеш да знаеш: дали му е гробот во рамнина или во карпи.
А еве и една негова песна во која го искажува копнежот по синот:
Зејде мој, чедо мое! Да знаев дека ќе се врати заминатиот, ах!
Аллах ми е сведок, не би сакал да се врати никој друг освен тебе.
Кога ќе дувне ветрот, каде и да видам дете – се сеќавам на него,
И сонцето, кога секое утро изгрева, на тебе ме потсетува.
Леле, илјада пати леле за моето мило чедо,
Јавам и те барам, макар состојбата да ми е бедна.
Ни јас ни мојот коњ не знаеме ни за замор ни за досада,
Додека има надеж синот да се најде и да излезе пред мене.
Колку и да го лаже надежта човекот, на крајот тој е минлив,
Синови мои! Кајсе, Амре, Језиде, Џебеле – мојот Зејд ви е аманет.

Најпосле, пред доаѓањето на исламот, некои луѓе од племето Бени Келб, што дојдоа да ја посетат Кааба, го видоа хазрети Зејд и го препознаа. Хазрети Зејд им рече: „Знам дека моето семејство плаче и кука по мене; пренесете им ги овие бејтови“, и ја изговори следната песна:

Ми гори срцето; далеку сум од своето гнездо,
но сосед сум на Кааба, макар и далеку од мајка и татко.
Тагата ваша нека не ви го изгори срцето,
вашиот плач за мене нека не се крева до Аршот.
Фалбата нека му е на Мевла, во такво гнездо сум
што за честа и доброто што ги гледам постојано упатувам дови.

Кога ја слушна оваа вест, Хариса многу се израдува. Веднаш зеде многу пари и со брат си Ка’б дојде во Мека. Кога стигна во Мека, се распраша за куќата на нашиот Пејгамбер, излезе пред него и рече: „О предводнику на курејшискиот народ, о внуку на Абдулмуталиб, о сине на лозата Бени Хашим! Вие сте соседи на Харем-и шериф. Ги гостите гостите, им правите доброчинство на заробениците и ги ослободувате од ропството. Колку пари и да побараш за ослободувањето на нашиот син, кој ти е роб, ќе ти дадеме; пушти го на слобода, те молиме, не одбивај ја оваа наша молба!“ Пејгамберот (саллаллаху алејхи ве селлем) рече: „Да го повикаме Зејд и да му кажеме како стојат работите. Нека тој избере. Ако избере да оди со вас, можете да го одведете без да дадете никакви пари. А ако ме избере мене и посака да остане кај мене, се колнам во Аллах, оној што ќе ме избере мене никому нема да го дадам – ќе остане кај мене.“

Хариса и неговиот брат беа многу задоволни од овој одговор на Пејгамберот и рекоа: „Кон нас постапи многу праведно и правично.“

Потоа Пејгамберот го повика Зејд кај себе и го праша: „Ги познаваш ли овие?“ Кога тој рече: „Да, едниот е мојот татко, а другиот мојот чичко“, Пејгамберот рече: „О Зејде! Дозна кој сум јас, ги виде мојата нежност и милосрдието кон тебе и моето однесување. Тие дојдоа да те одведат. Затоа или избери ме мене и остани кај мене, или избери ги нив и оди.“

Таткото и чичкото очекуваа: „Сега ќе нѐ избере нас, па ќе го одведеме Зејд.“ Зејд рече: „Јас никого не ставам пред вас. Вие ми сте и наместо чичко и наместо татко. Сакам да останам кај вас.“

Таткото и чичкото се запрепастија и занемеа. Таткото се налути и му рече на Зејд: „Тешко тебе! Значи, ти повеќе го сакаш ропството отколку слободата, отколку мајка си, татко си и чичко си!“ Зејд му одговори на татко си: „Татко мој, јас од овој човек видов толкава нежност и толку убаво однесување што никого повеќе не можам да го ставам пред него.“

Пејгамберот многу го сакаше Зејд. Кога ги виде таа негова приврзаност и љубов кон себе, го одведе во Хиџр кај Кааба-и муаззама и, обраќајќи им се на оние што беа таму, рече: „Бидете сведоци дека Зејд е мој син. Тој е мој наследник, а јас негов.“ Кога го видоа тоа, на таткото и на чичкото на Зејд им помина лутината. Радосни, се вратија во својот крај. Потоа Есхаб-и кирам почнаа Зејд да го викаат Зејд ибн Мухаммед (Зејд, синот на Мухаммед). Подоцна, кога Аллах теала го укина посинувањето со наредбите во 5-тиот ајет од сурата Ахзаб: „Викајте ги децата по имињата на нивните татковци, тоа е поисправно кај Аллах“ и во 40-тиот ајет: „Мухаммед (алејхиселам) не е татко на ниеден маж од вас (како Зејд)“, хазрети Зејд почнаа да го викаат по името на неговиот татко, односно „Зејд, синот на Хариса“ (Зејд ибн Хариса).10

Судија во спорот околу Кааба

Кога Ресулуллах имаше околу триесет и пет години, беше судија во спорот околу Кааба. Во тоа време дождовите и поплавите силно ги беа оштетиле ѕидовите на Кааба. Освен тоа, еден пожар што избил ја беше разурнал Кааба.11 Требаше градбата да се подигне одново. Затоа племето Курејш ја урна Кааба до темелите што ги беше поставил Ибрахим алејхиселам и почна да ја гради одново. Делејќи ја работата на делови меѓу племињата, ги подигнаа ѕидовите. Племињата, што знаеја дека тоа е голема чест, не можеа да се согласат кој ќе го постави каменот Хаџер-и есвед (Црниот камен) на неговото место. Бидејќи секое племе ја сакаше таа чест, меѓу нив избувна голем спор. Синовите на Абдудар се заколнаа: „Ако оваа работа ја заврши некој друг освен нас, ќе пролееме крв.“ Поради тој спор, што траеше четири-пет дена, малку остана да се пролее крв.

„Јас никого не ставам пред вас. Вие ми сте и наместо чичко и наместо татко. Сакам да останам кај вас“ Зејд ибн Хариса (радијаллаху анху)

Беше понеделник. Вујкото на Абдулмуталиб, Хузејфа ибн Мугира, стар и угледен човек, ја покажа вратата Бени Шејба, што води во Кааба, и рече: „О курејшиска дружино! За да се пресуди за работата околу која не можете да се согласите, направете го судија меѓу вас оној што прв ќе влезе низ таа врата.“ Присутните го прифатија тој предлог и, гледајќи во вратата Бени Шејба, почнаа да го чекаат оној што прв ќе влезе и во овој чувствителен миг ќе го реши спорот. Најпосле видоа дека низ вратата влегува Мухаммед алејхиселам. Бескрајно ги ценеа неговата искреност и возвишениот ахлак и секогаш го викаа Ел-Емин, односно „оној на кого секогаш може да му се верува“. Рекоа: „Ете го Ел-Емин. Задоволни сме од неговата пресуда.“

Кога му раскажаа на нашиот сакан Пејгамбер Мухаммед алејхиселам како стојат работите, тој ја соблече својата наметка (хирка) и ја рашири на земјата. Го стави Хаџер-и есвед на својата благословена наметка и рече: „Нека од секое племе по еден човек фати за едниот крај.“ Така даде каменот да се подигне до местото каде што требаше да биде поставен.

Потоа самиот го зеде каменот в прегратка и со своите благословени раце го постави на местото. Племињата, што видоа дека така се спасија од големиот судир што се закануваше да избувне, беа задоволни од таа постапка. Ги довршија ѕидовите, продолжувајќи да градат од каде што застанале.12