मेरा प्यारा नबी

बेसत१ र दावत

सारा संसारका सरदार (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) सैँतीस वर्षको हुनुहुँदा गैबबाट “हे मुहम्मद!” भनेर बोलाउने आवाजहरू सुन्नुहुन्थ्यो। अठतीसौँ वर्षमा पुग्नुहुँदा केही नूरहरू देख्न थाल्नुभयो। आफ्ना यी हाल उहाँ हाम्री आमा हजरत खदीजालाई मात्र सुनाउनुहुन्थ्यो। मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई नुबुव्वत बताइने समय नजिकिँदा (त्यसको करिब दस वर्षअघि) त्यस समयका प्रसिद्ध साहित्यकारमध्ये एक कुस बिन साइदाले उकाज मेलामा ऊँटमाथिबाट ठूलो भीडका सामु दिएको खुत्बामा उहाँको आगमनको खुसीको खबर दिए। हाम्रा प्यारा नबी पनि त्यो खुत्बा सुन्नेहरूमध्ये हुनुहुन्थ्यो। कुस बिन साइदाले आफ्नो यस प्रसिद्ध खुत्बाको एक भागमा भने:

“हे मानिसहरू हो! आऊ, सुन, पर्ख, शिक्षा लेऊ! बाँच्ने मर्छ, मर्ने बिलाउँछ, हुने कुरा भएरै छाड्छ!… कान ठाडो पार, राम्ररी सुन! आकाशमा खबरहरू छन्, धर्तीमा शिक्षा लिनुपर्ने कुराहरू छन्!… अल्लाहको नजरमा एउटा धर्म छ!… अल्लाहका एक नबी आउनुहुनेछ। उहाँको आगमन साह्रै नजिक छ। उहाँको छाया तिमीहरूका टाउकामाथि परिसकेको छ। उहाँको कुरा सुन्ने र उहाँमाथि ईमान ल्याउनेहरू कति मुबारक छन्! उहाँको अवज्ञा र विरोध गर्ने अभागीको हाय! गफलतमा जीवन बिताउने उम्मतहरूलाई धिक्कार!…”

त्यस समय अरबका मानिसहरू इलाही मापदण्डबाट टाढा भएर वर्गमा बाँडिएका थिए: धनी र गरिब, बलिया र कमजोर, मालिक र दास। पहिलाहरूले दोस्राहरूमाथि शासन गर्थे, कुल्चन्थे र मानिस नै गन्दैनथे। कमजोरको धन बलजफ्ती खोसिन्थ्यो, यसलाई रोक्ने कुनै अधिकारी भेटिँदैनथ्यो। अल्लाह तआलामाथिको ईमानले दिने लाज र डरबाट वञ्चित भएकाले उनीहरू सद्गुणबाट पूरै टाढा पुगिसकेका थिए। इज्जत र मानमर्यादा कुल्चनेजस्ता हरेक किसिमका अनैतिक र नीच काम खुलेआम हुन्थे; जुवा, मदिरा र मोजमस्तीका भेलाले कसैलाई अचम्म लाग्दैनथ्यो। अन्त्य नहुने हत्या, व्यभिचार र छापाले चारैतिर बिनाश मच्चाउँथे, निर्दोष मानिसहरूको कराइ र विलाप अर्शसम्म गुन्जिन्थ्यो। पूरै नैतिक पतन थियो, मानिसहरू अज्ञानताको समुद्रमा डुबिरहेका थिए। महिलालाई साधारण मालझैँ किनबेच गरिन्थ्यो, छोरीहरूलाई निर्दयतासाथ जिउँदै गाडिन्थ्यो। सबैभन्दा नराम्रो त, कठोर हृदयका, हठी र दयाबाट टाढा रहेका यी मानिसहरू आफ्नै हातले बनाएका, न फाइदा न हानि गर्न सक्ने मूर्तिहरूलाई पुज्नुलाई ठूलो इज्जत ठान्थे।

आदम अलैहिस्सलामदेखि यता संसारमा यस्तो जङ्गलीपन, बाटो बिराइ, अनैतिकता, ईमानहीनता र उच्छृङ्खलता देखिएको थिएन। मानिसहरू मानौँ हिंस्रक जनावरमा परिणत भएका थिए। सबै एकअर्काका शत्रु थिए, समाज हरेक क्षण विस्फोट हुन तयार थियो। मानिसहरूले शान्ति पाऊन् भनेर यो अँध्यारोमा सुखको सूर्य उदाउनैपर्थ्यो। त्यो उदाएपछि ईमानहीनताको ठाउँ ईमानले, अत्याचारको ठाउँ न्यायले, अज्ञानताको ठाउँ ज्ञानले लिने थियो र मानिसहरूले अनन्त सुख पाउने थिए।

अन्त्यमा हाम्रा प्यारा नबीलाई सुरुमा साँचा सपना देखाइन थाले। हदीसे शरीफमा वहीको सुरुआत साँचो सपनाबाट भएको बताइएको छ। सपनामा जे देख्नुहुन्थ्यो, ठ्याक्कै त्यस्तै हुन्थ्यो। यो अवस्था छ महिनासम्म रह्यो। वही आउने बेला नजिकिँदा “हे मुहम्मद!” भन्ने आवाजहरू बढे। त्यसपछि उहाँलाई एकान्त प्यारो लाग्न थाल्यो; मानिसहरूबाट टाढा भएर हिरा पहाडको एउटा गुफामा चिन्तनमा डुब्न थाल्नुभयो। कहिलेकाहीँ मक्का आउनुहुन्थ्यो, काबाको तवाफ गर्नुहुन्थ्यो र आफ्नो धन्य घर जानुहुन्थ्यो। धन्य घरमा केही समय बसेपछि थोरै खानेकुरा लिएर फेरि हिरा पहाडको गुफामा फर्कनुहुन्थ्यो र चिन्तन र इबादतमा लाग्नुहुन्थ्यो। कहिलेकाहीँ त्यहाँ दिनौँसम्म बस्नुहुन्थ्यो। त्यस बेला हजरत खदीजा उहाँका लागि खाना पठाउनुहुन्थ्यो वा आफैँ लैजानुहुन्थ्यो।२

मुहम्मद अलैहिस्सलामले हजरे अस्वदलाई आफ्नो मुबारक खिरकामाथि राख्नुभयो र भन्नुभयो: “हरेक कबिलाबाट एक-एकजनाले यसको एक-एक छेउ समातून्” हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मदुल अमीन (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)

पहिलो वही

प्यारा नबी चालीस वर्षको हुनुहुँदा फेरि एउटा रमजान महिनामा हिरा पहाडको गुफामा एकान्तमा बस्नुभयो र चिन्तनमा डुब्नुभयो। रमजानको सत्रौँ दिन, सोमबारको रात, मध्यरातपछि उहाँले आफ्नो नाम लिएर बोलाउने आवाज सुन्नुभयो। टाउको उठाएर वरिपरि हेर्नुहुँदा दोस्रो पटक उही आवाज सुन्नुभयो र एक्कासि चारैतिर नूरले ढाकेको देख्नुभयो। त्यसपछि उहाँको सामु जिब्रील३ अलैहिस्सलाम देखा पर्नुभयो र भन्नुभयो: “पढ्नुहोस्!” प्यारा नबीले उहाँलाई जवाफ दिनुभयो: “म पढ्न जान्दिनँ!” तब फरिश्ताले उहाँलाई समातेर शक्ति नै नरहुन्जेल कस्नुभयो र भन्नुभयो: “पढ्नुहोस्!” उहाँले फेरि जवाफ दिनुभयो: “म पढ्न जान्दिनँ!” फरिश्ताले अर्को पटक कसेर भन्नुभयो: “पढ्नुहोस्!” “म पढ्न जान्दिनँ!” भन्नुहुँदा फरिश्ताले तेस्रो पटक कस्नुभयो। त्यसपछि छोडिदिनुभयो र भावार्थमा यस्तो भनिएका सूरा अलकका पहिला पाँच आयते करीमा ल्याउनुभयो: “(हे मुहम्मद अलैहिस्सलाम!) सबै कुरा सृष्टि गर्नुहुने तिम्रा रब अल्लाहको नाममा पढ! उहाँले मानिसलाई जमेको रगत (अलक)बाट सृष्टि गर्नुभयो! पढ, अल्लाह ठूलो करमका मालिक हुनुहुन्छ। उहाँले कलमले सिकाउनुहुन्छ, नजानेका कुरा सिकाउनुहुन्छ।”४ मुहम्मद अलैहिस्सलामले पनि उहाँसँगै पढ्नुभयो। यसरी पहिलो वही आयो र सारा संसारलाई उज्यालो पार्ने इस्लामको सूर्य यसरी उदायो।५

हजुर रसूलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम ठूलो सिरिङ्ग र उत्तेजनाका साथ हिरा पहाडको गुफाबाट निस्कनुभयो र तल झर्न थाल्नुभयो। पहाडको बीचमा पुग्नुहुँदा एउटा आवाज सुन्नुभयो। जिब्रील अलैहिस्सलामले भन्नुभयो: “हे मुहम्मद! तपाईँ अल्लाह तआलाका रसूल हुनुहुन्छ, म जिब्रील हुँ” र आफ्नो कुर्कुच्चाले जमिनमा हिर्काउनुभयो। हिर्काएको ठाउँबाट पानी निस्कियो र जिब्रील अलैहिस्सलाम वुजू गर्न थाल्नुभयो। प्यारा नबीले ध्यानसँग हेरिरहनुभयो। जिब्रील अलैहिस्सलामले वुजू सक्नुभएपछि प्यारा नबीलाई आफूले देखेझैँ वुजू गर्न भन्नुभयो। हाम्रा प्यारा नबीले वुजू सक्नुभएपछि जिब्रील अलैहिस्सलाम इमाम६ बन्नुभयो र उहाँहरूले दुई रकअत नमाज पढ्नुभयो।

त्यसपछि जिब्रील अलैहिस्सलामले भन्नुभयो: “हे मुहम्मद! तपाईँका रबले तपाईँलाई सलाम पठाउनुभएको छ!”, अनि रबले भन्नुभएको यो कुरा पुर्‍याउनुभयो: “तिमी जिन र मानिसहरूका लागि मेरा रसूल हौ। त्यसैले उनीहरूलाई तौहीदतर्फ बोलाऊ।” त्यसपछि उहाँसँग छुट्टिएर आकाशतिर उक्लनुभयो। यसरी हाम्रा प्यारा नबीले जिब्रील अलैहिस्सलामलाई देख्नुभयो र उहाँसँग कुरा पनि गर्नुभयो।

ढुङ्गा र रुखहरूको सलाम

आफ्नो धन्य घर नपुगुन्जेल प्यारा नबीले छेउबाट गुज्रनुभएका हरेक ढुङ्गा र हरेक रुखले “अस्सलामु अलैका या रसूलल्लाह!” भनेको सुन्नुभयो। घर आइपुगेर उहाँले भन्नुभयो: “मलाई ओढाइदेऊ! मलाई ओढाइदेऊ!” र सिरिङ्ग नहटुन्जेल आराम गर्नुभयो। त्यसपछि हाम्री आमा हजरत खदीजालाई आफूले देखेका कुरा सुनाउनुभयो र भन्नुभयो: “जिब्रील (अलैहिस्सलाम) मेरो आँखाबाट ओझेल हुनुभयो। तर उहाँको भव्यता, शक्ति र उहाँले जगाएको डरले मलाई छाडेन। मानिसहरूले मलाई पागल भन्लान्, मुख छाडेर मेरो बदनामी गर्लान् भन्ने डर लाग्यो।” यी हाल र यी दिनको प्रतीक्षा गरिरहनुभएका र यसका लागि तयार हजरत खदीजाले भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाले तपाईँको रक्षा गरिदिऊन्। हक तआलाले तपाईँलाई भलाइ दिनुहुनेछ र तपाईँका लागि भलाइबाहेक अरू केही चाहनुहुनेछैन। अल्लाह तआलाको कसम, तपाईँ यस उम्मतका नबी हुनुहुनेछ भन्ने मलाई विश्वास छ। किनभने तपाईँ पाहुनालाई माया गर्नुहुन्छ। सत्यवादी र भरपर्दो हुनुहुन्छ। असहायलाई सहयोग गर्नुहुन्छ, अनाथको रक्षा गर्नुहुन्छ, परदेशीलाई सहायता गर्नुहुन्छ। असल स्वभावका हुनुहुन्छ; यी गुण भएकालाई डराउनुपर्ने केही छैन।”७

त्यसपछि उहाँहरू यस हालबारे सोध्न वरका बिन नौफलकहाँ जानुभयो। रसूलुल्लाहले सुनाउनुभएको कुरा सुनेपछि वरकाले भने: “हे मुहम्मद अलैहिस्सलाम, खुसी हुनुहोस्! अल्लाह तआलाको कसम, हजरत ईसाले खबर दिनुभएका अन्तिम नबी तपाईँ नै हुनुहुन्छ। तपाईँसामु देखा पर्नुभएका फरिश्ता तपाईँभन्दा पहिले मूसा अलैहिस्सलामकहाँ आउनुहुने जिब्रील अलैहिस्सलाम हुनुहुन्छ। आह! म जवान भइदिएको भए! तपाईँलाई मक्काबाट निकालिने बेलासम्म बाँचेर तपाईँको सहायतामा दौडिन पाएको भए! चाँडै नै तपाईँलाई धर्म पुर्‍याउने र जिहाद गर्ने आदेश हुनेछ।” उनले प्यारा नबीको मुबारक हात चुमे। धेरै समय नबित्दै उनको वफात भयो।८

धर्म पुर्‍याउने आदेश (तबलीग)

यसरी हाम्रा प्यारा नबीलाई नुबुव्वत बताइने पहिलो वही आयो। त्यसपछि वही रोकियो र तीन वर्ष आएन। यस बीचमा इसराफील अलैहिस्सलाम नामका फरिश्ता आएर उहाँलाई केही कुरा सिकाउनुभयो। त्यो वही थिएन। त्यस बेला रसूलुल्लाह कहिलेकाहीँ साह्रै व्याकुल हुनुहुन्थ्यो। हजुर जहिले दुःखी हुनुहुन्थ्यो, जिब्रील अलैहिस्सलाम देखा पर्नुहुन्थ्यो, “हे हबीबुल्लाह! तपाईँ अल्लाह तआलाका नबी हुनुहुन्छ” भन्नुहुन्थ्यो र उहाँको दुःख शान्त पारिदिनुहुन्थ्यो। प्यारा नबीले भन्नुभयो: “त्यो वही रोकिएको समय थियो। हिरा पहाडबाट झर्दै गर्दा एक्कासि आकाशबाट एउटा आवाज सुनेँ। माथि हेरेँ र जिब्रील (अलैहिस्सलाम)लाई देखेँ। उहाँ धर्ती र आकाशको बीचमा एउटा कुर्सीमा बस्नुभएको थियो। मलाई डर लाग्यो। घर आएर भनेँ: ‘मलाई केहीले ओढाइदेऊ।’ तब हक तआलाले सूरा मुद्दस्सिरका पहिला आयतहरू नाजिल गर्नुभयो। तिनको भावार्थ यस्तो छ: ‘हे आफ्नो ओढ्नेमा बेरिएका मुहम्मद अलैहिस्सलाम! उठ र (काफिरहरूलाई अल्लाह तआलाको अजाबको) डर देखाऊ! आफ्ना रबको तकबीर गर, उहाँलाई महान् मान! आफूले लगाएका लुगा सफा राख!’९ त्यसपछि वही रोकिएन।”

फख्रे कायनात (अलैहि अफजलुस्सलवात) मानिसहरूलाई इस्लामतर्फ बोलाउन र अल्लाह तआलाका आदेश र निषेध पुर्‍याउन थाल्नुभयो। जिब्रील अलैहिस्सलाम वही ल्याउँदा कहिलेकाहीँ मानिसको रूप लिनुहुन्थ्यो र असहाबे किराममध्येका दिह्या कल्बीको रूपमा आउनुहुन्थ्यो। कहिलेकाहीँ वही प्यारा नबीको हृदयमा हालिदिनुहुन्थ्यो; त्यस बेला रसूलुल्लाहले उहाँलाई देख्नुहुन्नथ्यो। कहिलेकाहीँ वही सपनामा आउँथ्यो, कहिलेकाहीँ डरलाग्दो गुन्जनसहित।

यस्तो वही प्यारा नबीलाई सबैभन्दा भारी र कष्टकर हुन्थ्यो। त्यस्तो बेला सबैभन्दा चिसो दिनमा पनि रसूलुल्लाहको मुबारक निधारबाट पसिना बग्थ्यो, ऊँटमा हुनुहुन्थ्यो भने ऊँट वहीको भारले भुइँमा बस्थ्यो। छेउमा हुनुहुने असहाबले पनि वहीको भार महसुस गर्नुहुन्थ्यो। जिब्रील अलैहिस्सलाम केही पटक आफ्नो वास्तविक रूपमा पनि आउनुभयो।

“हे आफ्नो ओढ्नेमा बेरिएका मुहम्मद! उठ र (काफिरहरूलाई अल्लाह तआलाको अजाबको) डर देखाऊ! आफ्ना रबको तकबीर गर, उहाँलाई महान् मान!” मुद्दस्सिर: १–३

अल्लाह तआलाले प्यारा नबीलाई फरिश्ता र पर्दाबिना, अर्थात् कुनै माध्यमबिना पनि वही गर्नुभयो। यो मेराजको रात भयो। पहिलो वही आएसँगै नुबुव्वतको कर्तव्य सुरु गर्नुभएका मुहम्मद मुस्तफा (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)को इस्लाम पुर्‍याउने काम तेईस वर्ष चल्यो। यसमध्ये तेह्र वर्ष मक्कामा र दस वर्ष मदीनामा बिते। कुरआने करीम २२ वर्ष, २ महिना र २२ दिनमा नाजिल भएर पूरा भयो।

मुहम्मद अलैहिस्सलाम उम्मी हुनुहुन्थ्यो, अर्थात् किताब पढ्नुभएको थिएन, लेख्नुभएको थिएन र कसैबाट सिक्नुभएको थिएन। मक्कामा, चिनेजानेका मानिसहरूकै बीचमा जन्मनुभयो र हुर्कनुभयो। तैपनि तौरात, इन्जील र ग्रिक र रोमन कालमा लेखिएका किताबहरूमा भएका ज्ञान र घटनाबारे बताउनुहुन्थ्यो। इस्लामको घोषणा गर्न हिजरतको छैटौँ वर्षको अन्त्य र सातौँ वर्षको सुरुमा बाइजान्टिन, इरान र हब्शाका राजाहरू र अन्य अरब बादशाहहरूलाई पत्र पठाउनुभयो। उहाँको दरबारमा साठीभन्दा बढी विदेशी दूतहरू आए। यसबारे कुरआने करीममा भावार्थमा यसरी बताइएको छ: “यो कुरआने करीम आउनुअघि तिमीले कुनै किताब पढेका थिएनौ। लेखेका थिएनौ। तिमी पढेलेखेका भएका भए उनीहरूले ‘अरूबाट सिक्यौ’ भन्न सक्थे।”१०

एउटा हदीसे शरीफमा भनिएको छ: “म उम्मी नबी मुहम्मद हुँ… मपछि कुनै नबी छैन।”११ कुरआने करीममा यो पनि भनिएको छ: “उहाँ (मुहम्मद अलैहिस्सलाम) आफ्नै मनबाट बोल्नुहुन्न। उहाँका वचन उहाँलाई वहीबाट बताइन्छन्, सिकाइन्छन्।”१२

पहिला मुसलमानहरू (साबिकूने इस्लाम)

प्यारा नबीकहाँ पहिलो वही आएपछि सबैभन्दा पहिले हाम्री आमा हजरत खदीजाले ईमान ल्याउनुभयो।१३ कुनै दोधारबिना तुरुन्तै इस्लाम स्वीकार गर्नुभयो र पहिलो मुसलमान हुने सौभाग्य पाउनुभयो।

प्यारा नबीले जिब्रील अलैहिस्सलामले सिकाउनुभएझैँ हाम्री आमा हजरत खदीजालाई वुजू गर्न सिकाउनुभयो। त्यसपछि प्यारा नबी इमाम बन्नुभयो र उहाँहरूले सँगै दुई रकअत नमाज पढ्नुभयो। हाम्री आमा खदीजा हाम्रा प्यारा नबीका हरेक वचन र हरेक आदेशको सबैभन्दा पूर्ण तरिकाले पालन गर्नुहुन्थ्यो। यसरी अल्लाह तआलाको नजरमा उहाँ अत्यन्त उच्च दर्जामा पुग्नुभयो। अस्वीकार गर्नेहरूको खिल्लीले रसूलुल्लाह दुःखी वा व्याकुल हुनुहुँदा उहाँ सान्त्वना दिनुहुन्थ्यो र दुःख हटाइदिनुहुन्थ्यो। भन्नुहुन्थ्यो: “या रसूलल्लाह! अलिकति पनि दुःखी नहुनुहोस्, चिन्ता नगर्नुहोस्। अन्त्यमा हाम्रो धर्म बलियो हुनेछ, मुशरिकहरू नष्ट हुनेछन्। तपाईँको कौमले तपाईँको आज्ञा मान्नेछ…” उहाँको यही सहयोगका कारण एक दिन जिब्रील अलैहिस्सलाम आएर भन्नुभयो: “या रसूलल्लाह! खदीजालाई अल्लाह तआलाको सलाम पुर्‍याइदिनुहोस्।” प्यारा नबीले भन्नुभयो: “हे खदीजा! हेर, जिब्रील (अलैहिस्सलाम) तिमीलाई अल्लाह तआलाको सलाम पुर्‍याउँदै हुनुहुन्छ।”१४

प्यारा नबीले एक पटक यो पनि भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाले मलाई खदीजालाई जन्नतमा मोतीको घरको खुसीको खबर दिन आदेश दिनुभयो। त्यहाँ न रोग छ, न दुःख, न टाउको दुखाइ।”

हजरत खदीजापछि वयस्कहरूमध्ये सबैभन्दा पहिले रसूलुल्लाहका नजिकका साथीमध्ये एक हजरत अबू बकरले इस्लाम स्वीकार गर्नुभयो। हजरत अबू बकरले बीस वर्षअघि एउटा सपना देख्नुभएको थियो: “पूर्णिमाको जून आकाशबाट झरेर काबा मुअज्जमामा आएछ, टुक्राटुक्रा भएछ र हरेक टुक्रा मक्काका एक-एकवटा घरमा परेछ; त्यसपछि ती टुक्रा फेरि जोडिएर आकाशतिर उक्लिएछन्। अबू बकरको घरमा परेको टुक्रा भने आकाशतिर उक्लिएनछ। यो देखेर हजरत अबू बकरले जूनको त्यो टुक्रा जान नदिन खोजेझैँ आफ्नो घरको ढोका तुरुन्तै बन्द गर्नुभएछ।”

अबू बकर उत्तेजित भएर सपनाबाट ब्युँझनुभयो र उज्यालो हुनासाथ तुरुन्तै एकजना यहूदी विद्वानकहाँ दौडेर सपना सुनाउनुभयो। ती विद्वानले जवाफ दिए: “यो अलमलिएका सपनामध्ये एउटा हो, त्यसैले यसको अर्थ लगाइँदैन।” तर त्यो सपनाले अबू बकरलाई सताउन छोडेन, यहूदीको जवाफले पनि उहाँलाई सन्तुष्ट पारेन। एक पटक व्यापारमा जाँदा बाटोले उहाँलाई राहिब बहीराको इलाकामा पुर्‍यायो। आफूले देखेको सपनाको अर्थ बहीरासँग सोध्नुहुँदा बहीराले सोधे: “तिमी कहाँका हौ?” हजरत अबू बकरले “कुरैशको” भनेर जवाफ दिनुहुँदा बहीराले भने: “त्यहाँ एक नबी देखा पर्नुहुनेछ र हिदायतको नूर मक्काका हरेक कुनामा पुग्नेछ। तिमी उहाँको जीवनकालमा उहाँका वजीर र उहाँको वफातपछि खलीफा हुनेछौ।” यो जवाफले हजरत अबू बकर साह्रै छक्क पर्नुभयो। प्यारा नबीले आफ्नो नुबुव्वत घोषणा नगर्नुभएसम्म उहाँले आफ्नो यो सपना र त्यसको अर्थ कसैलाई सुनाउनुभएन। हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामले आफ्नो नुबुव्वत घोषणा गर्नुहुँदा हजरत अबू बकर तुरुन्तै प्यारा नबीकहाँ दौडेर आउनुभयो र सोध्नुभयो: “नबीहरूसँग आफ्नो नुबुव्वतको प्रमाण हुन्छ; तपाईँको प्रमाण के हो?” प्यारा नबीले जवाफ दिनुभयो: “मेरो नुबुव्वतको प्रमाण तिमीले एकजना यहूदी विद्वानसँग अर्थ सोधेको त्यही सपना हो। ती विद्वानले भने: ‘यो अलमलिएका सपनामध्येको हो, यसको अर्थ लगाइँदैन।’ त्यसपछि राहिब बहीराले यसको ठीक अर्थ लगाए”, र त्यसपछि हजरत अबू बकरलाई सम्बोधन गर्दै भन्नुभयो: “हे अबू बकर! म तिमीलाई अल्लाह र उहाँका रसूलतर्फ बोलाउँछु।”

तब हजरत अबू बकरले भन्नुभयो: “तपाईँ अल्लाह तआलाका रसूल हुनुहुन्छ, तपाईँको नुबुव्वत सत्य हो र यो संसारलाई उज्यालो पार्ने नूर हो भनेर म गवाही दिन्छु”, र इस्लाम स्वीकार गर्नुभयो।

अर्को एउटा रिवायतअनुसार हजरत अबू बकर, प्यारा नबीलाई नुबुव्वत आउनुअघि, व्यापार गर्न यमन जानुभएको थियो। यमनको त्यो यात्रामा उहाँले अज्द कबिलाका, धेरै किताब पढेका एकजना वृद्धलाई भेट्नुभयो। ती वृद्धले हजरत अबू बकरलाई हेरेर भने: “तिमी मक्कावासी हौ जस्तो लाग्छ।” हजरत अबू बकरले भन्नुभयो: “हो, त्यस्तै हो”, र उहाँहरूबीच यस्तो कुराकानी भयो:

– के तिमी कुरैशका हौ?

– हो!

– के तिमी बनू तमीमका हौ?

– हो!

– अब एउटा चिह्न बाँकी छ। – कुन?

– आफ्नो पेट खोल, म हेर्छु।

– भन त, तिम्रो मनसाय के हो?

– मैले किताबहरूमा मक्कामा एक नबी आउनुहुनेछ भनेर पढेको छु। दुईजना उहाँका सहयोगी हुनेछन्। एकजना जवान र अर्का वृद्ध। जवानले धेरै कठिनाइलाई सजिलो बनाउनेछन् र धेरै विपत्ति हटाउनेछन्। वृद्ध भने गोरो मुहार, पातलो कम्मर भएका र पेटमा कालो कोठी भएका हुनेछन्। मलाई लाग्छ, त्यो तिमी नै हौ। पेट खोल, म हेर्छु।

“उहाँ (मुहम्मद अलैहिस्सलाम) आफ्नै मनबाट बोल्नुहुन्न। उहाँका वचन उहाँलाई वहीबाट बताइन्छन्, सिकाइन्छन्” नज्म: ३–४

तब हजरत अबू बकरले आफ्नो मुबारक पेट खोल्नुभयो; नाइटोमाथिको कालो कोठी देखेपछि ती वृद्धले “अल्लाहको कसम, तिमी नै हौ” भने र अबू बकरलाई धेरै अर्ती दिए। हजरत अबू बकरले आफ्नो काम सकेपछि बिदा माग्न वृद्धकहाँ आउनुभयो र उनलाई प्यारा नबीबारे केही शेर सुनाइदिन बिन्ती गर्नुभयो। तब ती वृद्धले बाह्रवटा शेर सुनाए र हजरत अबू बकरले ती कण्ठ गर्नुभयो।

हजरत अबू बकर यात्राबाट मक्का मुकर्रमा फर्कनुहुँदा उक्बा बिन अबी मुऐत, शैबा, अबू जहल र अबुल बख्तरीजस्ता कुरैशका प्रतिष्ठित मानिसहरू उहाँलाई भेट्न उहाँको घर आए। अबू बकरले सोध्नुभयो: “तिमीहरूमाझ केही भयो?” उनीहरूले जवाफ दिए: “योभन्दा अनौठो कुरा के होला: अबू तालिबका अनाथले आफू नबी भएको दाबी गर्छन् र तिमीहरू, तिमीहरूका बाउबाजे गलत धर्ममा छौ भन्छन्। तिम्रो लिहाज नभएको भए हामीले उनलाई अहिलेसम्म जिउँदो छोड्ने थिएनौँ। तिमी उनका नजिकका साथी हौ, यो कुरा तिमी आफैँ टुङ्ग्याऊ।”

हजरत अबू बकरले उनीहरूलाई बिदा गर्नुभयो र प्यारा नबी हजरत खदीजाको घरमा हुनुहुन्छ भन्ने थाहा पाउनुभयो। गएर ढोका ढकढकाउनुभयो। प्यारा नबीले स्वागत गर्नुहुँदा अबू बकरले सोध्नुभयो: “हे मुहम्मद! तपाईँबारे यो के कुरा चलिरहेको छ?” प्यारा नबीले भन्नुभयो: “म हक तआलाका नबी हुँ। तिमी र आदमका सबै सन्तानका लागि पठाइएको हुँ। हक तआलाको रजा पाउन र आफ्नो ज्यानलाई जहन्नमबाट जोगाउन ईमान ल्याऊ।”

हजरत अबू बकरले “यसको प्रमाण के हो?” भनेर सोध्नुहुँदा रसूले अकरमले भन्नुभयो: “प्रमाण यमनमा तिमीले भेटेका वृद्धको कथा हो।” हजरत अबू बकरले भन्नुभयो: “मैले यमनमा धेरै वृद्ध र जवान भेटेँ।” प्यारा नबीले जवाफ दिनुभयो: “तिमीलाई बाह्रवटा शेर अमानत दिएर मकहाँ पठाउने ती वृद्ध”, र ती सबै शेर सुनाउनुभयो। हजरत अबू बकरले “यो कुरा तपाईँलाई कसले बतायो?” भनेर सोध्नुहुँदा प्यारा नबीले जवाफ दिनुभयो: “मभन्दा पहिलेका नबीहरूकहाँ आउनुहुने फरिश्ताले मलाई बताउनुभयो।” यति भन्नासाथ अबू बकरले “आफ्नो हात दिनुहोस्” भन्नुभयो, उहाँको मुबारक हात समात्नुभयो र “अश्हदु अन ला इलाह इल्लल्लाह व अश्हदु अन्न मुहम्मदन अब्दुहू व रसूलुहू” भनेर इस्लाम स्वीकार गर्नुभयो।१५ जीवनमा पहिले कहिल्यै अनुभव नगरेको ठूलो खुसीका साथ उहाँ मुसलमान भएर घर फर्कनुभयो। एउटा हदीसे शरीफमा भनिएको छ: “मैले जसलाई ईमानको निम्तो दिएँ, ऊ मुख खुम्च्याउँथ्यो र हिचकिचाउँदै हेर्थ्यो। अबू बकर सिद्दीक मात्र ईमान ल्याउन पटक्कै हिचकिचाएनन्, दोधारमा परेनन्।”

एक दिन प्यारा नबी हाम्री आमा हजरत खदीजासँग नमाज पढ्दै हुनुहुँदा हजरत अलीले उहाँहरूलाई देख्नुभयो। त्यस बेला उहाँ दस वा बाह्र वर्षको हुनुहुन्थ्यो। नमाजपछि सोध्नुभयो: “यो के हो?” रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले भन्नुभयो: “यो अल्लाह तआलाको धर्म हो। म तिमीलाई यस धर्मतर्फ बोलाउँछु। अल्लाह तआला एक हुनुहुन्छ, उहाँको कोही साझेदार छैन। न कोही बराबरी, न कोही साझेदार भएका एक अल्लाहमाथि ईमान ल्याउन म तिमीलाई बोलाउँछु…” हजरत अलीले भन्नुभयो: “पहिले बुबासँग सल्लाह गर्छु।” रसूलुल्लाहले उहाँलाई भन्नुभयो: “इस्लाम स्वीकार गर्दैनौ भने यो रहस्य कसैलाई नभन!” भोलिपल्ट बिहान हजरत अली रसूलुल्लाहको सामु आउनुभयो, “या रसूलल्लाह! मलाई इस्लाम सिकाउनुहोस्” भन्नुभयो र इस्लाम स्वीकार गर्नुभयो।१६

हजरत अली इस्लाम स्वीकार गर्नेहरूमध्ये तेस्रो हुनुहुन्छ। रसूले अकरमका लागि उहाँले देखाउनुभएको त्याग र रसूले अकरमलाई आफूभन्दा अघि राख्नु जुनसुकै प्रशंसाभन्दा माथि छ।

जैद बिन हारिसा पहिले ईमान ल्याउनेहरूमध्ये हुनुहुन्छ। हजरत खदीजा, हजरत अबू बकर र हजरत अलीपछि चौथो मुसलमान र मुक्त गरिएका दासहरूमध्ये पहिलो हुने सौभाग्य उहाँले पाउनुभयो। उहाँसँगै उहाँकी श्रीमती उम्मे ऐमनले पनि इस्लाम स्वीकार गर्नुभयो।१७

इस्लाम स्वीकार गर्नासाथ हजरत अबू बकर तुरुन्तै आफ्ना प्यारा साथीहरूकहाँ जानुभयो। उहाँहरूलाई पनि इस्लाम स्वीकार गर्न मनाउनुभयो। उहाँहरूमध्ये सबैभन्दा अगाडिका, असहाबे किरामका अग्रणी, उच्च व्यक्तित्व र आफ्नो कौमका प्रतिष्ठित व्यक्तिहरू यी हुनुहुन्थ्यो: उस्मान बिन अफ्फान, तल्हा बिन उबैदुल्लाह, जुबैर बिन अव्वाम, अब्दुर्रहमान बिन औफ र साद बिन अबी वक्कास।१८ हाम्री आमा हजरत खदीजापछि इस्लाम स्वीकार गर्नुहुने यी आठजनालाई साबिकूने इस्लाम, अर्थात् पहिला मुसलमान भनिन्छ। हजरत उस्मानले आफूले इस्लाम कसरी स्वीकार गर्नुभयो भन्ने कुरा यसरी सुनाउनुभयो: “मेरी एकजना सानीआमा काहिना हुनुहुन्थ्यो। एक पटक म उहाँलाई भेट्न गएँ। उहाँले मलाई भन्नुभयो: ‘तिम्रो भाग्यमा एउटी महिला लेखिएकी छिन्। तर न तिमीले उनीभन्दा अघि कुनै महिला देख्नेछौ, न उनले तिमीभन्दा अघि कुनै पुरुष। उनी सुन्दर मुहारकी, परहेजगार महिला हुनेछिन् र पक्कै कुनै महान् नबीकी छोरी हुनेछिन्।’

सानीआमाका यी कुराले म छक्क परेँ। उहाँले अझ भन्नुभयो: ‘एकजना नबी आउनुभएको छ। उहाँमाथि आकाशबाट वही नाजिल भएको छ।’ मैले भनेँ: ‘हे सानीआमा! सहरमा त यस्तो रहस्यबारे केही सुनिएको छैन। त्यसो भए त्यो कुरा खुलस्त भन्नुहोस्।’ तब सानीआमाले भन्नुभयो: ‘मुहम्मद बिन अब्दुल्लाहलाई नुबुव्वत आएको छ। उहाँ मानिसहरूलाई धर्मतर्फ बोलाउँदै हुनुहुन्छ। छोटो समयमै संसार उहाँको धर्मले उज्यालो हुनेछ, उहाँको विरोध गर्नेहरूका टाउका काटिनेछन्।’

सानीआमाका यी कुराले मलाई साह्रै छोए। म चिन्तामा परेँ। हजरत अबू बकर र मबीच गहिरो मित्रता थियो; हामी कहिल्यै छुट्टिँदैनथ्यौँ। दुई दिनपछि यसबारे कुरा गर्न म हजरत अबू बकरकहाँ गएँ। सानीआमाले भन्नुभएका कुरा सुनाउँदा उहाँले मलाई भन्नुभयो: ‘हे उस्मान! तिमी बुद्धिमान् मानिस हौ। न देख्ने, न सुन्ने, कसैलाई न फाइदा न हानि गर्न सक्ने केही ढुङ्गा कसरी इलाह हुनलायक हुन सक्छन्?’ मैले भनेँ: ‘तिमी सत्य भन्दै छौ, सानीआमाको कुरा साँचो हो।’”

हजरत उस्मानलाई इस्लाम बुझाएपछि हजरत अबू बकरले उहाँलाई रसूलुस सकलैन, अर्थात् मानिस र जिनहरूका नबी हजुरको सामु लैजानुभयो। हाम्रा प्यारा नबीले हजरत उस्मानलाई भन्नुभयो: “हे उस्मान! हक तआलाले तिमीलाई जन्नतमा पाहुना बोलाउनुभएको छ। तिमी पनि यो निम्तो मान (स्वीकार गर)। म सबै मानिसहरूका लागि सही बाटो देखाउने बनाएर पठाइएको हुँ।” रसूलुल्लाहका उच्च हाल र उहाँले हँसिलो मुहारले भन्नुभएका कुराले मुग्ध भएर हजरत उस्मानले ठूलो जोस र समर्पणका साथ “अश्हदु अन ला इलाह इल्लल्लाह व अश्हदु अन्न मुहम्मदन अब्दुहू व रसूलुहू” भन्नुभयो र इस्लाम स्वीकार गर्नुभयो।

रसूलुल्लाहले नुबुव्वतका पहिला तीन वर्ष मानिसहरूलाई गोप्य रूपमा इस्लामतर्फ बोलाउनुभयो। मानिसहरू बिस्तारै, एक-दुई गर्दै इस्लाम स्वीकार गर्न थाले। यस अवधिमा मुसलमानको सङ्ख्या बल्लबल्ल तीससम्म पुग्यो। उनीहरू पनि आफ्ना इबादत घरमै गर्थे र नाजिल भएका कुरआने करीमका आयते करीमा गोप्य रूपमा पढ्थे र कण्ठ गर्थे।

“साबिकूने इस्लाम, अर्थात् पहिला मुसलमान: अबू बकर सिद्दीक, अली बिन अबी तालिब, जैद बिन हारिसा, उस्मान बिन अफ्फान, अब्दुर्रहमान बिन औफ, साद बिन अबी वक्कास, जुबैर बिन अव्वाम र तल्हा बिन उबैदुल्लाह” (रदियल्लाहु अन्हुम अजमईन)

नजिकका नातेदारहरूलाई निम्तो

सूरा मुद्दस्सिर नाजिल भएपछि हजुर रसूलुल्लाहले मानिसहरूलाई इस्लाम धर्मतर्फ बोलाउन थाल्नुभएको थियो। यो निम्तो उहाँ गोप्य रूपमा दिनुहुन्थ्यो। केही समयपछि भावार्थमा यस्तो भनिएको आयते करीमा नाजिल भयो: “आफ्ना नजिकका नातेदारहरूलाई अल्लाह तआलाको अजाबको डर देखाउँदै उनीहरूलाई सत्य धर्मतर्फ बोलाऊ।”१९ यसपछि प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामले आफ्ना नातेदारहरूलाई धर्मतर्फ बोलाउन हजरत अलीलाई पठाउनुभयो र सबैलाई अबू तालिबको घरमा निम्त्याउनुभयो। उनीहरूका सामु एकजनालाई पुग्ने जति खानाको एउटा थाल र एक कचौरा दूध राख्नुभयो, पहिले आफैँ बिस्मिल्लाह भनेर खान सुरु गर्नुभयो र आएका नातेदारहरूलाई भन्नुभयो: “लेऊ।” आउनेहरू चालीसजना थिए। तर राखिएको खानाले सबैलाई अघायो र अलिकति पनि घटेन। आएकाहरू यो मुजिजा देखेर छक्क परे। खानापछि प्यारा नबी आफ्ना नातेदारहरूलाई इस्लामतर्फ बोलाउन बोल्न लाग्नुभएको थियो। उहाँका काका अबू लहबले शत्रुताका साथ भन्यो: “आज देखेजस्तो जादु हामीले कहिल्यै देखेका थिएनौँ। तिमीहरूका यी नातेदारले तिमीहरूमाथि जादु गरे। हे भतिज! तिमीले जत्तिको खराबी र नराम्रो कुरा ल्याउने मानिस मैले कहिल्यै देखेको छैन”, र अपमानजनक कुरा गरिरह्यो।

हाम्रा नबीले अबू लहबलाई भन्नुभयो: “कुरैश र सबै अरब कबिलाले पनि गर्न नसक्ने खराबी तिमीले मलाई गर्‍यौ!” उनीहरू छरिए, कसैले पनि इस्लाम स्वीकार गरेनन्। यो घटनाको धेरै समय नबित्दै उहाँले फेरि नातेदारहरूलाई निम्त्याउनुभयो। हजरत अलीले फेरि सबैलाई बोलाएर ल्याउनुभयो।

पहिलो पटकझैँ उनीहरूका सामु खाना राखियो। खानापछि प्यारा नबी उठ्नुभयो र भन्नुभयो: “हम्द अल्लाह तआलाकै लागि मात्र हो। उहाँसँग मात्र सहायता माग्छु। उहाँमाथि ईमान राख्छु र उहाँमै भरोसा गर्छु। अल्लाह तआलाबाहेक कुनै इलाह छैन, उहाँ एक हुनुहुन्छ भन्ने कुरा म निःसन्देह जान्दछु र घोषणा गर्छु। उहाँको न कोही बराबरी छ, न साझेदार।” त्यसपछि यसरी अघि बढ्नुभयो: “म तिमीहरूलाई कहिल्यै झूट बोल्दिनँ, सत्य बोल्छु… एक हुनुहुने, आफूबाहेक अरू कुनै इलाह नभएका अल्लाह तआलामाथि ईमान ल्याउन म तिमीहरूलाई बोलाउँछु। म उहाँले तिमीहरू र सारा मानवजातिका लागि पठाउनुभएको नबी हुँ। अल्लाहको कसम, तिमीहरू निदाएझैँ मर्नेछौ र निद्राबाट ब्युँझेझैँ फेरि जीवित पारिनेछौ, र आफूले गरेका सबै कुराको हिसाब दिनुपर्नेछ; असल कामका लागि इनाम र नराम्रा कामका लागि सजाय पाउनेछौ। त्यो या त जन्नतमा सधैँका लागि बसाइ हो, या जहन्नममा सधैँका लागि बसाइ। मानिसहरूमध्ये आखिरतको अजाबको डर मैले सबैभन्दा पहिले देखाएका तिमीहरू नै हौ।”

यी कुरा सुनेपछि अबू तालिबले भने: “हे मेरा आदरणीय भतिज! तिमीलाई सहयोग गर्नुभन्दा मूल्यवान् कुरा म केही जान्दिनँ। तिम्रा अर्ती हामीले मान्यौँ र स्वीकार्‍यौँ, तिम्रा कुरालाई मनैदेखि साँचो मान्यौँ। अहिले यहाँ भेला भएका यी सबै तिम्रा हजुरबुबा अब्दुल मुत्तलिबका सन्तान हुन्। म पनि तीमध्येकै एक हुँ भन्नेमा शङ्का छैन। तिमी जे चाहन्छौ, त्यसतर्फ हामीमध्ये म नै पहिले दौडनेछु। एक क्षण पनि तिमीलाई घेरेर जोगाउन छाड्नेछैन भनेर वचन दिन्छु। तिमी आफूलाई दिइएको आदेशमा लागिरह। तर पुरानो धर्म छाड्ने कुरामा मेरो नफ्सले मेरो कुरा मान्दैन।”

अबू लहबबाहेक त्यहाँ भएका नातेदार र काकाहरूले नरम कुरा गरे। तर अबू लहबले “हे अब्दुल मुत्तलिबका सन्तान हो! अरूले हात समातेर रोक्नुअघि नै तिमीहरूले नै यिनलाई रोक। यिनले भनेको कुरा आज तिमीहरूले स्वीकार्‍यौ भने अपमानित र लज्जित हुनेछौ। यिनको रक्षा गर्न लाग्यौ भने तिमीहरू सबै मारिनेछौ…” भन्दै उद्दण्ड कुरा गर्‍यो र धम्की दियो। प्यारा नबीकी फुपूले अबू लहबलाई जवाफ दिनुभयो: “हे मेरा दाजु! मेरा भाइका छोरा र उहाँको धर्मलाई असहाय छोड्नु तिमीलाई सुहाउँछ? अल्लाहको कसम, आज जीवित विद्वानहरू अब्दुल मुत्तलिबको वंशबाट एक नबी आउनुहुनेछ भनेर खबर दिन्छन्। हेर, ती नबी उहाँ नै हुनुहुन्छ।”

यी कुरा सुनेर पनि अबू लहब आफ्नो नराम्रो बोली बोलिरह्यो। अबू तालिब अबू लहबसँग रिसाए र भने: “हे कातर! अल्लाहको कसम, हामी जीवित रहुन्जेल उहाँका सहायक र रक्षक हौँ।” मुहम्मद अलैहिस्सलामतिर फर्केर भने: “हे भतिज! आफ्ना रबमाथि ईमान ल्याउन मानिसहरूलाई बोलाउन चाहँदा हामीलाई खबर गर; हामी हतियार बोकेर तिमीसँगै निस्कनेछौँ।” त्यसपछि फख्रे कायनात फेरि बोल्न थाल्नुभयो र भन्नुभयो: “हे अब्दुल मुत्तलिबका सन्तान हो! अल्लाहको कसम, मैले तिमीहरूलाई ल्याएको, तिमीहरूको सांसारिक जीवन र आखिरतका लागि हितकर कुराभन्दा उच्च र असल कुरा आफ्नो कौमका लागि ल्याउने मानिस अरबमा कोही छैन (अर्थात् यो धर्मभन्दा)। जिब्रोमा हलुका तर मीजानमा गह्रौँ दुईवटा वचन भन्न म तिमीहरूलाई बोलाउँछु। त्यो हो, अल्लाहबाहेक कुनै इलाह छैन र म उहाँको बन्दा र रसूल हुँ भनेर गवाही दिनु। अल्लाह तआलाले मलाई यसैतर्फ तिमीहरूलाई बोलाउन आदेश दिनुभयो। त्यसो भए, तिमीहरूमध्ये को मेरो यो निम्तो स्वीकार गरेर यस बाटोमा मेरो सहायक बन्छ?” कोही बोलेन। सबैले टाउको झुकाए। प्यारा नबीले आफ्ना यी कुरा तीन पटक दोहोर्‍याउनुभयो। हरेक पटक भन्नुहुँदा हजरत अली उठ्नुहुन्थ्यो। तेस्रो पटक भन्नुभयो: “या रसूलल्लाह! उमेरमा म तीमध्ये सबैभन्दा सानो भए पनि म तपाईँको सहायक बन्छु।” तब रसूलुल्लाहले हजरत अलीको हात समात्नुभयो।

अरू सबै अचम्ममा पर्दै छरिए। अल्लाह तआलाका हबीब (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) आफ्ना नातेदारहरूको यस्तो व्यवहारले साह्रै दुःखी हुनुभयो।

तर हिम्मत नहारी, उनीहरू जहन्नमबाट बचून् र सुख पाऊन् भनेर उहाँले निम्तो दिइरहनुभयो।

बेसतको चौथो वर्षमा सूरा हिज्रको ९४औँ आयते करीमा नाजिल भयो। भावार्थमा “(हे मेरा हबीब!) तिमीलाई आदेश गरिएको कुरा (आदेश र निषेध) खुलस्त बताऊ। मुशरिकहरूबाट मुख फर्काऊ! उनीहरूका कुरालाई वास्ता नगर!” भन्ने इलाही आदेश आएपछि हाम्रा प्यारा नबीले मक्कावासीहरूलाई खुलेआम इस्लामतर्फ बोलाउन थाल्नुभयो। एक दिन उहाँ सफा डाँडामा चढ्नुभयो र भन्नुभयो: “हे कुरैशका मानिसहरू हो! यहाँ भेला भएर मेरा कुरा सुन!” कबिलाहरू भेला भएपछि सोध्नुभयो: “हे मेरो कौम! के तिमीहरूले कहिल्यै मबाट झूटो कुरा सुनेका छौ?” सबैले एकै स्वरमा भने: “होइन, सुनेका छैनौँ।” भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाले मलाई नुबुव्वत दिनुभयो र मलाई तिमीहरूकहाँ नबी बनाएर पठाउनुभयो।” त्यसपछि भावार्थमा यस्तो भनिएको सूरा आराफको १५८औँ आयते करीमा पढ्नुभयो: “(हे मेरा हबीब!) उनीहरूलाई भन: ‘हे मानिसहरू हो! म तिमीहरू सबैका लागि आएको, धर्ती र आकाशहरूका मालिक अल्लाह तआलाको रसूल हुँ। हरेक प्राणीलाई मृत्यु दिनुहुने र जीवित पार्नुहुने उहाँ नै हुनुहुन्छ। उहाँबाहेक (इबादतयोग्य) कुनै इलाह छैन।’” सुन्नेहरूमध्ये उहाँका काका अबू लहब रिसाएर, कुफ्रमा अडिँदै चिच्यायो: “मेरा भाइका छोरा पागल भएछन्! हाम्रा मूर्ति नपुज्ने, हाम्रो धर्म छाड्नेको कुरा नसुन!” त्यहाँ भएकाहरू छरिए र कसैले पनि ईमान ल्याएन। प्यारा नबी सत्यवादी र उच्च अखलाकका हुनुहुन्छ भन्ने थाहा हुँदाहुँदै उनीहरूले मुख फर्काए र शत्रु बने।

“आफ्ना नजिकका नातेदारहरूलाई अल्लाहको अजाबको डर देखाउँदै उनीहरूलाई सत्य धर्मतर्फ बोलाऊ” शुअरा: २१४

अर्को एक दिन अल्लाह तआलाको “तिमीलाई आदेश गरिएको कुरा (आदेश र निषेध) खुलस्त बताऊ” भन्ने आदेशको पालना गर्दै प्यारा नबी फेरि सफा डाँडामा चढ्नुभयो। ठूलो र गहकिलो स्वरमा मानिसहरूलाई सम्बोधन गर्नुभयो: “या सबाहाह! यहाँ आऊ, भेला होऊ, तिमीहरूका लागि मसँग महत्त्वपूर्ण खबर छ!”२० यो पुकार सुनेर कबिलाहरू दौडँदै भेला भए। अचम्म र उत्सुकतासाथ पर्खन थाले। नआउनेहरूले पनि मानिसहरू किन भेला हुँदै छन् भनेर थाहा पाउन आफ्ना मानिस पठाए। आएकाहरूमध्ये एउटा समूहले सोध्न थाल्यो: “हे मुहम्मदुल अमीन! हामीलाई यहाँ किन भेला गर्‍यौ, के खबर सुनाउने छौ?” उहाँले उनीहरूलाई सम्बोधन गर्नुभयो: “हे कुरैशका कबिलाहरू हो!” सबैले उहाँका कुरा ध्यान दिएर सुने। उहाँले कुरा अघि बढाउनुभयो: “मेरो र तिमीहरूको हाल शत्रु देखेर आफ्नो परिवारलाई खबर गर्न दौडने, शत्रु आफूभन्दा पहिले परिवारसम्म पुगेर हानि गर्ला भन्ने डरले ‘या सबाहाह!’ भनेर चिच्याउने मानिसको जस्तो हो। (शत्रुले हामीलाई घेर्‍यो, चारैतिरबाट छोप्यो! बिहान भयो! छिटो लडाइँको तयारी गर!) हे कुरैशका मानिसहरू हो! यो पहाडपछाडि तिमीहरूमाथि जाइलाग्नै लागेको शत्रुसेना छ भनेँ भने तिमीहरूले मलाई विश्वास गर्छौ?” उनीहरूले भने: “हो, विश्वास गर्छौँ। किनभने अहिलेसम्म तिमीमा सत्यताबाहेक केही देखेका छैनौँ। तिमीले कहिल्यै झूट बोलेको देखेका छैनौँ!…”

तब उहाँले कुरैशका सबै कबिलाको नाम लिनुभयो: “हे बनू हाशिम! हे बनू अब्दे मनाफ! हे बनू अब्दुल मुत्तलिब!” र अघि भन्नुभयो: “म तिमीहरूलाई पक्कै आउने कठोर अजाबबाट सचेत गराउने हुँ। अल्लाह तआलाले मलाई आफ्ना सबैभन्दा नजिकका नातेदारलाई आखिरतको अजाबको डर देखाउन आदेश दिनुभयो। ला इलाह इल्लल्लाहु वहदहू ला शरीक लह (अल्लाह एक हुनुहुन्छ, उहाँबाहेक कुनै इलाह छैन) भनेर ईमान ल्याउन म तिमीहरूलाई बोलाउँछु। म चाहिँ उहाँको बन्दा र रसूल हुँ। यसमा ईमान ल्यायौ भने जन्नतमा जानेछौ। ‘ला इलाह इल्लल्लाह’ नभनुन्जेल म तिमीहरूलाई न यो संसारमा कुनै फाइदा पुर्‍याउन सक्छु, न आखिरतमा कुनै भाग दिलाउन सक्छु।” सुनिरहेका कबिलाहरूमध्ये अबू लहबले “यसैका लागि हामीलाई भेला गर्‍यौ?” भन्यो र भुइँबाट टिपेको ढुङ्गा हाम्रा प्यारा नबीतर्फ फ्याँक्यो। अरूबाट यस्तो विरोध भएन; आपसमा कुरा गर्दै उनीहरू छरिए।२१

दाहिने हातमा सूर्य नै राखिदिए पनि!

यी निम्तोपछि हाम्रा प्यारा नबीले जहाँ कुनै मानिस वा समूह देख्नुहुन्थ्यो, उनीहरूलाई इस्लाम बुझाउनुहुन्थ्यो। मानिसले नफ्सको पछि लाग्नु, अत्याचार, अन्याय र सबै नराम्रा कामबाट टाढा भएर अल्लाह तआलामाथि ईमान ल्याएमा मात्र साँचो नजात सम्भव छ भनेर उहाँले घोषणा गर्नुभयो। नफ्सका इच्छा र वासनाको पछि लाग्ने, कमजोरलाई दबाउने र हदभन्दा बढी उद्दण्डतामा डुबेकाहरूले यसको कडा विरोध गरे। आफ्ना यी सबै बिग्रेका कामको अन्त्य हुनेछ भन्ने देखेर उनीहरूले मुहम्मद अलैहिस्सलामले घोषणा गर्नुभएका कुरा अस्वीकार गरे। उहाँ र ईमान ल्याउनेहरूका शत्रु बने। मुशरिकहरूले सुरुमा खिल्ली उडाए। पछि दबाब र यातना बढाउने निधो गरे। मोमिनहरूलाई डराएर चुप लगाउन र इस्लामको निम्तोलाई निभाउन चाहन्थे। उनीहरूको अगुवाइमा अबू जहल, उत्बा, शैबा, अबू लहब, उक्बा बिन अबी मुऐत, आस बिन वाइल, अस्वद बिन मुत्तलिब, अस्वद बिन अब्दे यगूस, वलीद बिन मुगीरा… थिए।

एक दिन उत्बा, शैबा र अबू जहलले अबू तालिबलाई भने: “तिमी हाम्रा ठूला हौ। हामी तिमीलाई सधैँ आदर र सम्मान गर्छौँ। अहिले तिम्रा भतिजले नयाँ धर्म चलाएका छन्। हाम्रा मूर्तिलाई गाली गर्छन् र हामीलाई कुफ्रको आरोप लगाउँछन्। उनलाई सम्झाऊ। यो कामबाट रोक। उनले मानेनन् भने उनलाई कसरी तह लगाउने भन्ने हामीलाई थाहा छ…”

अबू तालिबले उनीहरूलाई सम्झाईबुझाई फर्काइदिए र हाम्रा नबी दुःखी नहोऊन् भनेर यो कुरा उहाँबाट लुकाए। केही समयपछि मुशरिकहरू फेरि भेला भएर अबू तालिबकहाँ आए र भने: “यसअघि पनि हामी तिमीकहाँ आएर सबै कुरा बताएका थियौँ। तिमीले हाम्रो कुरामा ध्यानै दिएनौ। उनी भने अझै पनि हाम्रा मूर्तिहरूको निन्दा गरिरहेका छन्। अब हामीसँग सहने शक्ति बाँकी रहेन। तिमीहरू दुवैसँग हामी आफ्नो रगतको अन्तिम थोपासम्म लड्नेछौँ। मक्कामा या त उनी नष्ट हुन्छन्, या हामी।” अबू तालिबले उनीहरूलाई शान्त पार्ने प्रयास गरे, तर उनीहरू आफ्नो जिद्दीमै अडिइरहे।२२

अबू तालिब हजुर रसूलुल्लाहको मन दुखोस् भन्ने चाहँदैनथे; आफ्नो कौमसँग कुनै शत्रुता पैदा होस् भन्ने पनि चाहँदैनथे। उनी हाम्रा नबीकहाँ आए र भने: “हे मुहम्मद! सारा कौम तिम्रो शत्रुतामा एक भएको छ र मकहाँ उजुरी गर्न आएको छ। नातेदारबीचको शत्रुता राम्रो होइन। तिमीले उनीहरूलाई काफिर नभनिदेऊ, उनीहरू बिग्रेको बाटोमा छन् भनेर निन्दा नगरिदेऊ भन्ने उनीहरूको चाहना छ।” तब हबीबे अकरमले भन्नुभयो:

“हे काका! यो कुरा जानिराख्नुहोस्: उनीहरूले मेरो दाहिने हातमा सूर्य र देब्रे हातमा चन्द्रमा राखिदिए पनि (जेसुकै वाचा गरून्), म यो धर्मबाट र यसलाई मानिसहरूसम्म पुर्‍याउने, बताउने कामबाट कहिल्यै पछि हट्दिनँ। या त अल्लाह तआलाले यो धर्मलाई सारा संसारमा फैलाउनुहुनेछ र मेरो कर्तव्य पूरा हुनेछ, या म यसै बाटोमा आफ्नो ज्यान कुर्बान गर्नेछु।” यति भनेर उहाँ उठ्नुभयो। उहाँका मुबारक आँखा आँसुले भरिएका थिए।

हजुर रसूलुल्लाह दुःखी हुनुभएको देखेर अबू तालिबलाई आफूले भनेको कुरामा पछुतो लाग्यो। उहाँलाई अँगालो हाल्दै भने: “हे भतिज! आफ्नो बाटोमा लागिरह, जे चाहन्छौ, गर। म बाँचुन्जेल तिमीलाई संरक्षण दिनेछु, तिम्रो रक्षा गर्नेछु।”२३

अबू तालिबले हजरत मुहम्मदलाई संरक्षण दिइरहेको कुरा बुझेपछि मुशरिकहरूका प्रमुख मानिसहरूमध्ये दसजना उमारा बिन वलीदलाई पनि साथमा लिएर अबू तालिबकहाँ गए। उनीहरूले भने: “हे अबू तालिब! तिमीलाई थाहै छ, यी उमारा मक्काका युवाहरूमध्ये सबैभन्दा राम्रा, सबैभन्दा बलिया र सबैभन्दा असल अखलाकका छन्। कवि पनि हुन्। यिनलाई हामी तिमीलाई दिन्छौँ, आफ्नो काममा लगाऊ। उमाराको सट्टामा हामीलाई मुहम्मद देऊ, हामी उनलाई मार्छौँ। मानिसको सट्टा मानिस! अरू के चाहियो र!” यसरी उनीहरूले मान्नै नसकिने एउटा प्रस्ताव राखे। यो कुरा सुनेर अबू तालिब साह्रै रिसाए र भने: “पहिले तिमीहरू आफ्ना छोराहरू मलाई देऊ, म उनीहरूलाई मारूँ। त्यसपछि मेरो भतिज दिउँला।” यति भनेपछि मुशरिकहरूले कुरा कति गम्भीर छ भन्ने बुझे र भने: “तर हाम्रा छोराहरूले त उनले गरेजस्तो केही गर्दैनन् नि…” अबू तालिबले भने: “कसम खाएर भन्छु, मेरो भतिज तिमीहरूका सबै छोराभन्दा असल छन्। भनेपछि तिमीहरू आफ्नो छोरा मलाई दिएर पाल्न लगाउने, अनि मेरो मुटुको टुक्रा लगेर मार्ने, होइन त!… ऊँटनी पनि आफ्नो बच्चाबाहेक अरूको याद गर्दिन, अरूलाई माया गर्दिन। यो कुरा बुद्धि र विवेकबाट धेरै टाढा छ। अब त कुरा हदभन्दा बाहिर गइसक्यो। जो मेरो मुटुको टुक्रा मुहम्मद (अलैहिस्सलाम)को शत्रु हो, म पनि उसको शत्रु हुँ। यो कुरा यसरी नै बुझ र तिमीहरूबाट जे हुन्छ, गर!”२४ मुशरिकहरू रिसले आगो हुँदै आफ्नो ठाउँबाट उठे र गए। अबू तालिबले तुरुन्तै बनू हाशिम र बनू अब्दुल मुत्तलिबलाई भेला गरे। उनीहरूलाई सबै कुरा बताएर हाम्रा प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई सहयोग गर्न राजी गराए। रसूलुल्लाहलाई मार्न उठ्ने हात भाँचिने थिए। यस कुरामा उनीहरू मुशरिकहरूका विरुद्ध एक भए। अबू लहब मात्र सामेल भएन। अबू तालिबले उनीहरूलाई भने: “हे वीर जवान हो! भोलि तिमीहरू सबै आआफ्ना तरबार कम्मरमा भिरेर मेरो पछि-पछि आऊ!”

“हे काका! यो कुरा जानिराख्नुहोस्: उनीहरूले मेरो दाहिने हातमा सूर्य र देब्रे हातमा चन्द्रमा राखिदिए पनि (जेसुकै वाचा गरून्), म यो धर्मबाट र यसलाई मानिसहरूसम्म पुर्‍याउने, बताउने कामबाट कहिल्यै पछि हट्दिनँ। या त अल्लाह तआलाले यो धर्मलाई सारा संसारमा फैलाउनुहुनेछ र मेरो कर्तव्य पूरा हुनेछ, या म यसै बाटोमा आफ्नो ज्यान कुर्बान गर्नेछु” हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलाम

भोलिपल्ट अबू तालिब प्यारा नबीको घरमा गए र सबै सँगै हरमे शरीफतर्फ हिँड्नुभयो। बनू हाशिमका वीर जवानहरू उहाँहरूको पछि-पछि आइरहेका थिए। काबामा पुगेर उहाँहरू मुशरिकहरूको सामुन्ने उभिनुभयो। अबू तालिबले मुशरिकहरूलाई भने: “हे कुरैशका मानिसहरू हो! तिमीहरूले मेरो भतिजलाई मार्ने निर्णय गरेको मैले सुनेँ। मेरो पछाडि उभिएका यी जवानहरू तरबारमा हात राखेर मेरो एउटा इसारा कहिले होला भनेर छटपटाइरहेका छन्, थाहा छ तिमीहरूलाई? कसम खाएर भन्छु, तिमीहरूले मुहम्मदलाई मार्‍यौ भने तिमीहरूमध्ये कसैलाई पनि जिउँदो छोड्दिनँ!…” यति भनेपछि उनी हाम्रा प्यारा नबीको प्रशंसा गरिएका कविता सुनाउन थाले। अबू जहललगायत त्यहाँ भएका मुशरिकहरू तितरबितर भए।