मेरा प्यारा नबी

सारा सृष्टिका सुल्तान प्यारा नबी

मुहम्मद अलैहिस्सलाम अल्लाह तआलाका हबीब (प्यारा) हुनुहुन्छ; सृष्टि गरिएका सबै मानिस र अरू सबै सृष्टिमध्ये हरेक हिसाबले सबैभन्दा उच्च, सबैभन्दा सुन्दर र सबैभन्दा सम्मानित हुनुहुन्छ। अल्लाह तआलाले प्रशंसा गर्नुभएका, सबै मानिस र जिनहरूका लागि नबी बनाएर छान्नुभएका र पठाउनुभएका अन्तिम र सबैभन्दा उच्च नबी उहाँ नै हुनुहुन्छ।

उहाँलाई सारा संसारका लागि रहमत बनाएर पठाइएको हो र सबै कुरा उहाँकै सम्मानमा सृष्टि गरिएको हो। उहाँको मुबारक नाम मुहम्मद हो; यसको अर्थ हो “बारम्बार प्रशंसा गरिएका, साह्रै धेरै प्रशंसा गरिएका”। उहाँका अहमद, महमूद, मुस्तफा जस्ता अरू मुबारक नाम पनि छन्। उहाँका बुबाको नाम अब्दुल्लाह थियो। उहाँ हिजरतभन्दा ५३ (सौर हिसाबले ५१) वर्षअघि, रबीउल अव्वल महिनाको बाह्र तारिख, सोमबारको रात, बिहानीपख मक्का मुकर्रमामा जन्मनुभयो। इतिहासकारहरू त्यो दिन ईस्वी ५७१ को अप्रिल महिनाको बीस तारिख पर्छ भनेर बताउँछन्।

जन्मनुभन्दा केही महिनाअघि उहाँका बुबा अब्दुल्लाह र छ वर्षको हुनुहुँदा आमा आमिना वफात हुनुभयो। यसै कारण प्यारा नबीलाई “दुर्रे यतीम” (सृष्टिरूपी सिपीभित्रको एक्लो, ठूलो र सबैभन्दा मूल्यवान् मोती) उपनाम पनि दिइएको छ। आठ वर्षको उमेरसम्म उहाँ हजुरबुबा अब्दुल मुत्तलिबकहाँ र उहाँको मृत्युपछि काका अबू तालिबकहाँ बस्नुभयो। पच्चीस वर्षको उमेरमा हाम्री आमा खदीजतुल कुबरासँग विवाह गर्नुभयो। यस विवाहबाट जन्मनुभएका पहिलो छोराको नाम कासिम थियो। अरबहरूमा मानिसलाई पहिलो छोराको बुबा भनेर कुन्याले चिनाउने चलन थियो। त्यसैले हाम्रा नबीलाई “अबुल कासिम”, अर्थात् “कासिमका बुबा” भनियो।

चालीस वर्षको उमेरमा अल्लाह तआलाले उहाँ सबै मानिस र जिनहरूका नबी हुनुहुन्छ भन्ने कुरा उहाँलाई बताउनुभयो। तीन वर्षपछि उहाँले सबैलाई ईमानतर्फ बोलाउन थाल्नुभयो। बाउन्न वर्षको उमेरमा मेराज भयो।१ ईस्वी ६२२ मा, ५३ (सौर हिसाबले ५१) वर्षको उमेरमा उहाँले मक्काबाट मदीनामा हिजरत गर्नुभयो। सत्ताईस पटक युद्धमा जानुभयो: तीमध्ये नौवटामा एक सिपाहीझैँ आफैँ आक्रमण गर्नुभयो, अरूमा प्रधान सेनापतिको ठाउँमा हुनुहुन्थ्यो। हिजरी ११ (ईस्वी ६३२)मा, रबीउल अव्वल महिनाको बाह्र तारिख, सोमबार मध्याह्नअघि ६३ (सौर हिसाबले ६१) वर्षको उमेरमा मदीना मुनव्वरामा वफात हुनुभयो।

अल्लाह तआलाले अरू सबै नबीलाई उहाँहरूकै नामले सम्बोधन गर्नुभयो, तर उहाँलाई भने “मेरा हबीब” (मेरा प्यारा) भनेर सम्मान दिनुभयो। जनाबे हकले एउटा आयते करीमामा भावार्थमा यसो भन्नुभयो२: “हामीले तिमीलाई सारा संसारका लागि रहमत बनाएर पठाएका छौँ”३, र एउटा हदीसे कुदसीमा भन्नुभयो: “तिमी नभएका भए, तिमी नभएका भए म सृष्टिलाई सृष्टि गर्ने थिइनँ!”४ हजरत सय्यिद अब्दुल हकीम अरवासीले भन्नुभएझैँ: “हरेक नबी आफ्नो समयमा, आफ्नो ठाउँमा आफ्नो सारा कौमभन्दा हरेक हिसाबले माथि हुनुहुन्छ। हाम्रा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलाम भने संसार सृष्टि भएको दिनदेखि कियामत नआउन्जेल हरेक समयमा, हरेक देशमा आइसकेका र आउने सबै सृष्टिमध्ये हरेक हिसाबले सबैभन्दा श्रेष्ठ र सबैभन्दा उच्च हुनुहुन्छ। कोही पनि कुनै पनि हिसाबले उहाँभन्दा माथि छैन। जनाबे हकले उहाँलाई यस्तै सृष्टि गर्नुभएको हो।”

मुबारक नूरको सृष्टि

अल्लाह तआलाले सबैभन्दा पहिले, अर्थात् कुनै पनि कुरा सृष्टि गर्नुअघि हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामको मुबारक नूर सृष्टि गर्नुभयो। तफ्सीर र हदीसका हाम्रा धेरैजसो विद्वानहरूले यसो बताउनुभएको छ: “जनाबे हकले आफ्नो नूरबाट एउटा सूक्ष्म र ठूलो जौहर सृष्टि गर्नुभयो र त्यसैबाट क्रमशः सारा सृष्टिलाई अस्तित्वमा ल्याउनुभयो। यस जौहरलाई ‘नूरे मुहम्मदी’ भनिन्छ। सबै रूह र शरीरको सुरुआत र मूल स्रोत यही जौहर हो।”

“तिमी नभएका भए, तिमी नभएका भए म सृष्टिलाई सृष्टि गर्ने थिइनँ!” हदीसे कुदसी

एक दिन असहाबे किराममध्ये जाबिर बिन अब्दुल्लाहले सोध्नुभयो: “या रसूलल्लाह! अल्लाह तआलाले सबै कुराभन्दा पहिले के सृष्टि गर्नुभयो?” रसूलुल्लाहले भन्नुभयो: “सबै कुराभन्दा पहिले उहाँले आफ्नो नूरबाट तिम्रा नबीको, अर्थात् मेरो नूर सृष्टि गर्नुभयो। त्यस बेला न लौह थियो, न कलम, न जन्नत, न जहन्नम, न फरिश्ता, न समावात (आकाशहरू), न अर्ज (धर्ती), न सूर्य, न चन्द्रमा, न मानिस, न जिन।”

आदम अलैहिस्सलामको हृदय र सम्मानित शरीर सृष्टि गरिँदा नूरे मुहम्मदी उहाँका दुई आँखीभौँको बीचमा राखियो। आफूलाई रूह दिइँदा आदम अलैहिस्सलामले आफ्नो निधारमा शुक्रताराझैँ चम्किने एउटा नूर भएको थाहा पाउनुभयो।

आदम अलैहिस्सलाम सृष्टि हुनुहुँदा जनाबे हकले आफूलाई अबू मुहम्मद, अर्थात् मुहम्मदका बुबा भनेर सम्बोधन गर्नुभएको कुरा उहाँले इल्हामबाट बुझ्नुभयो। उहाँले “हे मेरा रब! मलाई अबू मुहम्मद कुन्या किन दिनुभयो?” भनेर सोध्नुहुँदा अल्लाह तआलाले भन्नुभयो: “हे आदम! टाउको उठाऊ!” आदम अलैहिस्सलामले टाउको उठाएर हेर्नुहुँदा अर्शे आलामा५ नूरले लेखिएको हाम्रा प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)को नाम – अहमद नाम देख्नुभयो। तब सोध्नुभयो: “हे मेरा रब! यी को हुनुहुन्छ?” अल्लाह तआलाले भन्नुभयो: “यो तिम्रा सन्तानमध्येका एक नबी हुनुहुन्छ। उहाँको नाम आकाशमा अहमद र धर्तीमा मुहम्मद हो। उहाँ नहुनुभएको भए म तिमीलाई सृष्टि गर्ने थिइनँ। धर्ती र आकाशहरू पनि सृष्टि गर्ने थिइनँ।”६

उहाँको नूर पवित्र निधारबाट पवित्र निधारमा

आदम अलैहिस्सलाम सृष्टि हुनुहुँदा उहाँको निधारमा हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूरे शरीफ राखियो। त्यो नूर उहाँको निधारमा चम्कन थाल्यो। “तफ्सीरे मजहरी”मा बताइएझैँ, त्यो नूर आदम अलैहिस्सलामदेखि पवित्र बुबाहरू र पवित्र आमाहरू हुँदै प्यारा नबीसम्म आइपुग्यो। अल्लाह तआलाले यो कुरा एउटा आयते करीमामा७ भावार्थमा यसरी बताउनुभएको छ:

“तिमी, अर्थात् तिम्रो नूर, सधैँ सज्दा गर्नेहरूमाझ घुमाइँदै तिमीमा रूपान्तरित भएको छ, तिमीसम्म आइपुगेको छ।”८

एउटा हदीसे शरीफमा भनिएको छ: “अल्लाह तआलाले मानिसहरूलाई सृष्टि गर्नुभयो। मलाई मानिसहरूको सबैभन्दा असल भागबाट अस्तित्वमा ल्याउनुभयो। त्यसपछि ती भागहरूमध्ये सबैभन्दा असललाई (अरबमा) छान्नुभयो। मलाई तिनैबाट अस्तित्वमा ल्याउनुभयो। त्यसपछि घर र परिवारहरूमध्ये सबैभन्दा असल छानेर मलाई तिनैबाट प्रकट गर्नुभयो। यसैले मेरो रूह र मेरो शरीर सृष्टिमध्ये सबैभन्दा असल हुन्। मेरो वंश, मेरा पुर्खा सबैभन्दा असल मानिस हुन्।”

अर्को एउटा हदीसे शरीफमा भनिएको छ: “अल्लाह तआलाले सबै कुरा शून्यबाट अस्तित्वमा ल्याउनुभयो। सबै कुरामध्ये मानिसलाई मन पराउनुभयो, मूल्यवान् बनाउनुभयो; मानिसहरूमध्ये छान्नुभएकाहरूलाई अरबमा बसाउनुभयो। अरबका छानिएकाहरूमध्ये मलाई छान्नुभयो। मलाई हरेक युगका मानिसहरूमध्ये छानिएका र सबैभन्दा असलहरूमा राख्नुभयो। त्यसैले अरबमा मसँग जोडिएकाहरूलाई माया गर्नेहरूले मेरै कारण माया गर्छन्। उनीहरूसँग शत्रुता गर्नेहरूले मसँगै शत्रुता गरेका हुन्छन्।”

हक तआलाले जब आदमलाई सृष्टि गर्नुभयो,
आदमबाट सारा संसारलाई सिँगार्नुभयो।
फरिश्ताहरूले आदमलाई सज्दा गर्नुभयो,
कृपाका धनीले उहाँमाथि प्रशस्त उदारता देखाउनुभयो।
मुस्तफाको नूर उहाँको निधारमा राख्नुभयो,
“जान, यो नूर मेरा हबीबको नूर हो” भन्नुभयो।
त्यो नूर उहाँकै निधारमा बस्यो,
उहाँसँगै धेरै युगसम्म रह्यो।
त्यसपछि, जान, हव्वाको निधारमा सर्‍यो,
त्यहाँ पनि धेरै महिना र वर्ष रह्यो।
शीस जन्मनुभयो, यो नूर उहाँमा सर्‍यो,
उहाँको निधारमा नूर झल्कियो।
इब्राहीम र इस्माईलसम्म पनि पुग्यो,
बाँकी सबै भनूँ भने कुरा लामो हुन्छ।
यसरी नै साङ्लोझैँ नटुटी जोडिँदै गयो,
मुस्तफामा नसरुन्जेल चलिरह्यो।
जब ती रहमतुल्लिल आलमीन आउनुभयो,
नूर पुग्यो र तुरुन्तै उहाँमै बस्यो।
आगोबाट नजात पाउन चाहन्छौ भने,
प्रेम र पीडाका साथ दुरूद पढ!

“तिमी, अर्थात् तिम्रो नूर, सधैँ सज्दा गर्नेहरूमाझ घुमाइँदै तिमीमा रूपान्तरित भएको छ, तिमीसम्म आइपुगेको छ” शुअरा: २१९

पहिलो सृष्टि गरिएका मानिस आदम अलैहिस्सलामले मुहम्मद अलैहिस्सलामको कण बोक्नुभएकाले उहाँको निधारमा हाम्रा नबीको नूर चम्कन्थ्यो। त्यो कण पहिले हजरत हव्वामा, उहाँबाट शीस अलैहिस्सलाममा र यसरी पवित्र पुरुषहरूबाट पवित्र महिलाहरूमा र पवित्र महिलाहरूबाट पवित्र पुरुषहरूमा सर्दै गयो। मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर पनि त्यही कणसँगै पवित्र निधारहरूबाट पवित्र निधारहरूमा सर्दै गयो। फरिश्ताहरूले जहिले आदम अलैहिस्सलामको मुहारमा हेर्नुहुन्थ्यो, उहाँको निधारमा मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर देख्नुहुन्थ्यो र उहाँका लागि इस्तिगफार गर्नुहुन्थ्यो।

वफात हुने बेला आदम अलैहिस्सलामले आफ्ना छोरा शीस अलैहिस्सलामलाई भन्नुभयो: “छोरा! तिम्रो निधारमा चम्किरहेको यो नूर अन्तिम नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर हो। यसलाई मोमिन, इज्जतदार र पवित्र महिलाहरूलाई सुम्पनू र आफ्नो छोरालाई पनि यस्तै वसीयत गर्नू!”

मुहम्मद अलैहिस्सलामसम्म आइपुग्दासम्म सबै बुबाहरूले आफ्ना छोराहरूलाई यस्तै वसीयत गर्नुभयो। सबैले यो वसीयत पूरा गर्नुभयो र सबैभन्दा कुलीन, सबैभन्दा भद्र केटीहरूसँग विवाह गर्नुभयो। नूर पुरुष र महिलाका पवित्र निधारहरू हुँदै आफ्नो साँचो मालिकसम्म पुग्यो। हजुर रसूलुल्लाहका पुर्खामध्ये कसैका दुई छोरा भए, वा कुनै कबिला दुई हाँगामा बाँडियो भने हाम्रा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर सधैँ सबैभन्दा सम्मानित र भलो पक्षमा हुन्थ्यो। हरेक युगमा उहाँको पुर्खा हुनुहुने व्यक्ति मुहारको नूरबाट चिनिनुहुन्थ्यो। उहाँको नूर बोक्ने एउटा छानिएको वंश थियो; हरेक युगमा यस वंशका व्यक्तिको मुहार साह्रै सुन्दर र नूरले भरिएको हुन्थ्यो। यही नूरले उहाँ आफ्ना दाजुभाइमाझ छुट्टै देखिनुहुन्थ्यो र उहाँको कबिला अरू कबिलाभन्दा उच्च र सम्मानित हुन्थ्यो।९

प्यारा नबीले एउटा हदीसे शरीफमा भन्नुभयो: “मेरा पुर्खामध्ये कसैले पनि व्यभिचार गरेनन्। अल्लाह तआलाले मलाई पवित्र, असल बुबाहरू र पवित्र आमाहरूबाट ल्याउनुभयो। मेरा पुर्खामध्ये कसैका दुई छोरा भएका भए म तीमध्ये सबैभन्दा भलो, सबैभन्दा असलमा हुने थिएँ।” आदम अलैहिस्सलामदेखि सन्तानबाट सन्तानमा सर्दै आएको यो नूर तारूखमा, उहाँबाट उहाँका छोरा इब्राहीम अलैहिस्सलाममा, त्यसपछि उहाँका छोरा इस्माईल अलैहिस्सलाममा सर्‍यो। उहाँको निधारमा पनि सूर्यझैँ चम्किने नूर उहाँका सन्तानमध्ये अदनानमा, उहाँबाट मअद्दमा र उहाँबाट निजारमा सर्‍यो। निजार जन्मनुहुँदा बुबा मअद्दले छोराको निधारमा नूर देखेर खुसी हुनुभयो र ठूलो भोज दिनुभयो। “यस्तो छोराका लागि यत्रो भोज त थोरै कुरा हो” भन्नुभएकाले छोराको नाम निजार, अर्थात् “थोरै कुरा” रहन गयो। त्यसपछि नूर क्रमशः सर्दै आफ्नो साँचो मालिक, नबीहरूको मोहर (खातमुल अम्बिया) हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामसम्म आइपुग्यो।

प्यारा नबीले एउटा हदीसे शरीफमा भन्नुभयो: “म अब्दुल्लाह, अब्दुल मुत्तलिब, हाशिम (अम्र), अब्दे मनाफ (मुगीरा), कुसई (जैद), किलाब, मुर्रा, काब, लुअई, गालिब, फिहर, मालिक, नज्र, किनाना, खुजैमा, मुदरिका (आमिर), इल्यास, मुजर, निजार, मअद्द, अदनानका सन्तान मुहम्मद हुँ। म जुन समुदायको हुँ, त्यो जहिले दुई भागमा बाँडियो, अल्लाह तआलाले मलाई पक्कै पनि त्यसको सबैभन्दा भलो भागमा राख्नुभयो…”१०

अर्को एउटा हदीसे शरीफमा उहाँले भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाले इब्राहीमका सन्तानमध्ये इस्माईललाई छान्नुभयो। इस्माईलका सन्तानमध्ये बनू किनानालाई छान्नुभयो। बनू किनानामध्ये कुरैशलाई छान्नुभयो। कुरैशमध्ये बनू हाशिमलाई छान्नुभयो। बनू हाशिममध्ये बनू अब्दुल मुत्तलिबलाई छान्नुभयो। बनू अब्दुल मुत्तलिबमध्ये मलाई छान्नुभयो।”११

प्यारा नबीको सम्मानित वंश अदनानसम्म यस्तो छ:

मुहम्मद अलैहिस्सलाम अब्दुल्लाह अब्दुल मुत्तलिब (शैबा) हाशिम (अम्र) अब्दे मनाफ (मुगीरा) कुसई (जैद) किलाब मुर्रा काब लुअई गालिब फिहर मालिक नज्र किनाना खुजैमा मुदरिका (आमिर) इल्यास मुजर निजार मअद्द अदनान

हजुरबुबा हजरत अब्दुल मुत्तलिब

प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) कुरैश कबिलाको बनू हाशिम हाँगाका हुनुहुन्छ। उहाँका बुबा अब्दुल्लाह हुनुहुन्छ। अब्दुल्लाहका बुबा शैबा हुनुहुन्थ्यो। हाम्रा नबीका हजुरबुबा शैबा मदीनामा जन्मनुभएको थियो। बुबा हाशिम वफात हुनुहुँदा शैबा सानै हुनुहुन्थ्यो। एक दिन उहाँ मदीनामा मामाहरूको घरअगाडि साथीहरूसँग काँड हान्ने अभ्यास गर्दै हुनुहुन्थ्यो। उनीहरूलाई हेरिरहेका ठूला मानिसहरूले शैबाको निधारमा चम्किरहेको नूर देखेर यिनी कुनै सम्मानित व्यक्तिका छोरा हुन् भन्ने अनुमान गरे र छक्क परे।

काँड हान्ने पालो आएपछि शैबाले धनु तान्नुभयो र तारोतर्फ काँड छोड्नुभयो। काँड ठ्याक्कै तारोमा लागेपछि उहाँले त्यही जोसमा भन्नुभयो: “म हाशिमको छोरा हुँ। मेरो काँड पक्कै आफ्नो तारोमा लाग्छ!” उहाँको यो कुराबाट मानिसहरूले उहाँ मक्काका हाशिमका छोरा हुनुहुँदो रहेछ भन्ने बुझे। त्यस बेला हाशिमको मृत्यु भइसकेको थियो।

अब्दे मनाफका सन्तानमध्ये एकजना मक्का फर्केपछि हाशिमका भाइ मुत्तलिबलाई भने: “मदीनामा रहेको तिम्रो भतिज शैबा साह्रै बुद्धिमान् केटा हुन्। उनको निधारमा सबैलाई छक्क पार्ने एउटा नूर चम्किन्छ। यस्तो मूल्यवान् बालकलाई आफूबाट टाढा राख्नु ठीक हो र?” यो सुनेर मुत्तलिब तुरुन्तै मदीना गए र भतिज शैबालाई लिएर मक्का ल्याए। मक्काका गल्लीमा “यो केटा को हो?” भनेर सोध्नेहरूलाई उनी भन्थे: “मेरो दास हो।” त्यसपछि शैबाको नाम “मुत्तलिबको दास” भन्ने अर्थ दिने अब्दुल मुत्तलिब नै रहन गयो।१२

“छोरा! तिम्रो निधारमा चम्किरहेको यो नूर अन्तिम नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर हो। यसलाई मोमिन, इज्जतदार र पवित्र महिलाहरूलाई सुम्पनू र आफ्नो छोरालाई पनि यस्तै वसीयत गर्नू!” आदम अलैहिस्सलाम

अब्दुल मुत्तलिब काका मुत्तलिबको वफात नभएसम्म उनीसँगै बस्नुभयो। अब्दुल मुत्तलिबको मुबारक शरीरबाट कस्तूरीको बास्ना आउँथ्यो। उहाँको निधारमा अल्लाह तआलाका हबीब मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर चम्कन्थ्यो र वरिपरि भलाइ र बरकत छर्थ्यो। मक्कामा जहिले पानी नपरेर अनिकाल लाग्थ्यो, मक्कावासीहरू अब्दुल मुत्तलिबको हात समातेर उहाँलाई सबीर पहाडमा लैजान्थे र दुआ गरिदिन बिन्ती गर्थे। उहाँ पनि कसैको मन दुखाउनुहुन्नथ्यो; पानी बर्साइदिनुहोस् भनेर अल्लाह तआलासँग दुआ गर्नुहुन्थ्यो। जनाबे हक पनि अब्दुल मुत्तलिबको निधारमा चम्किरहेको हाम्रा प्यारा नबीको नूरको बरकतले उहाँको दुआ कबूल गर्नुहुन्थ्यो र प्रशस्त पानी पठाउनुहुन्थ्यो। यसरी दिनदिनै अब्दुल मुत्तलिबको मान र इज्जत बढ्दै गयो। मक्कावासीहरूले उहाँलाई आफ्नो सरदार चुने। कसैले उहाँको विरोध गर्दैनथ्यो; उहाँको आदेशमुनि आउनेले सुख र शान्ति पाउँथ्यो। त्यस समयका राजाहरूले पनि अब्दुल मुत्तलिबको श्रेष्ठता र महानता स्वीकार गर्थे। इरानका किसरा मात्र उहाँलाई सहन सक्दैनथे र खुलेर र लुकेर उहाँसँग शत्रुता पाल्थे। अब्दुल मुत्तलिब हनीफ, अर्थात् मुसलमान हुनुहुन्थ्यो।१३ उहाँ तौहीदको बाटोमा हुनुहुन्थ्यो, अल्लाहको अस्तित्व र एकतामा विश्वास गर्नुहुने, अल्लाहबाहेक अरू कुनै विचार नराख्नुहुने, हनीफ हुनुहुने आफ्ना पुर्खा इब्राहीम अलैहिस्सलामको धर्ममा हुनुहुन्थ्यो। त्यसैले उहाँले कहिल्यै मूर्ति पुज्नुभएन, अझ तिनको नजिकसम्म पनि जानुभएन।

काबाको वरिपरि अल्लाह तआलासँग दुआ गर्नुहुन्थ्यो, उहाँको इबादत गर्नुहुन्थ्यो।

जमजम

एक दिन सपनामा कोही देखा परेर भने: “हे अब्दुल मुत्तलिब! उठ, तैयिबा खन!” – र अलप भए। भोलिपल्ट भने: “उठ, बर्रा खन!” तेस्रो दिन पनि उही व्यक्तिले आदेश दिए: “उठ, मदनूना खन!” सपना रोकिँदै रोकिएन। चौथो दिन फेरि उही व्यक्तिले “हे अब्दुल मुत्तलिब! उठ, जमजमको इनार खन!” भन्दा अब्दुल मुत्तलिबले सोध्नुभयो: “जमजम के हो? इनार कहाँ छ?” ती व्यक्तिले भने: “जमजम कहिल्यै नघट्ने र फेद नभेटिने पानी हो। संसारका चारै कुनाबाट आउने हाजीहरूलाई पुग्छ। जिब्रील अलैहिस्सलामले आफ्नो पखेटाले हान्नुभएको ठाउँबाट निस्केको हो। अल्लाह तआलाले इस्माईल अलैहिस्सलामका लागि सृष्टि गर्नुभएको पानी हो। तिर्खाएकाको तिर्खा मेटाउँछ। भोकालाई तृप्त पार्छ, बिरामीलाई शिफा दिन्छ। म तिमीलाई त्यसको ठाउँ बताउँछु। कुर्बानी गर्दा मानिसहरूले बचेखुचेका भाग एउटा ठाउँमा फाल्छन्। तिमी त्यहाँ हुँदा रातो चुच्चो भएको एउटा काग आउनेछ।

त्यसले चुच्चोले जमिन कोतर्नेछ। कागले कोतरेको ठाउँमा तिमी कमिलाको गुँड पनि देख्नेछौ। त्यही नै जमजमको ठाउँ हो।”१४

बिहान अब्दुल मुत्तलिब छोरा हारिसलाई साथमा लिएर काबा जानुभयो र आतुर भएर पर्खन थाल्नुभयो। केही बेरमा सपनामा भनिएजस्तै रातो चुच्चो भएको काग आएर त्यहाँको एउटा खाल्डोमा बस्यो र चुच्चोले जमिनमा ठुङ्न थाल्यो। त्यसमुनिबाट कमिलाको गुँड निस्कियो। अब्दुल मुत्तलिब र छोरा हारिसले तुरुन्तै त्यहाँ खन्न थाल्नुभयो। केही बेर खनेपछि इनारको मुख देखियो। यो देखेर अब्दुल मुत्तलिबले “अल्लाहु अकबर, अल्लाहु अकबर!” भन्दै तकबीर भन्न थाल्नुभयो।

सुरुदेखि नै इनार खनेको ध्यान दिएर हेरिरहेका कुरैशका मानिसहरूले उहाँतिर फर्केर भने: “हे अब्दुल मुत्तलिब! यो हाम्रा पुर्खा इस्माईलको इनार हो। यसमा हाम्रो पनि हक छ। तिमीले हामीलाई यस काममा साझेदार बनाउनैपर्छ!” अब्दुल मुत्तलिबले तुरुन्तै विरोध गर्दै जवाफ दिनुभयो: “होइन! यो काम मलाई मात्र दिइएको जिम्मेवारी हो।” तब कुरैशका मानिसहरूले भने: “तिमी एक्लो छौ। एउटा छोराबाहेक तिम्रो कोही छैन। यसरी हाम्रो विरोध गर्न सक्दैनौ!”

जमजमको इनार

जमजमको इनार

जमजमको इनार मस्जिदे हरामभित्र, हजरे अस्वदको कुनाको सामुन्ने थियो। त्यसको ढुङ्गाको घेरा थियो। भुइँमा सङ्गमरमर बिछ्याइएको थियो र पर्खालतिर भिरालो थियो। पहिलो अब्दुल हमीद खानले पानी नचुहिने गरी इनार बनाउन लगाउनुभएको थियो। इतिहासको बहुमूल्य सम्झना बनेको यो सुन्दर कलाकृति १९६३ मा भत्काइयो। इनारको मुख र वरिपरिको केही मिटर ठाउँ जमिनभन्दा केही मिटर तल झारियो। त्यसपछि माथिबाट पूरै छोपियो र सङ्गमरमर बिछ्याइयो। आज यो इनार देखिँदैन।

त्यस बेला उहाँको मन खुम्चियो, किनभने उनीहरू उहाँलाई “कोही छैन” भनेर होच्याइरहेका थिए। उहाँले आकाशतिर हात उठाएर बिन्ती गर्नुभयो: “या रब! मलाई दसवटा छोरा दिनुहोस्। यदि मेरो यो दुआ कबूल गर्नुभयो भने तीमध्ये एकजनालाई काबामा कुर्बान गर्नेछु।”१५

खन्ने काम खतरनाक मोडमा पुग्दै छ र अन्त्यमा चर्को भिडन्त हुन सक्छ भन्ने अब्दुल मुत्तलिबले सोच्नुभयो। त्यसैले खन्न छोडेर सम्झौताको बाटो रोज्नुभयो।

कुरा कुनै मध्यस्थले छिनोस् भन्ने उहाँको चाहना थियो। अन्त्यमा शाममा बस्ने एक काहिनले यसको उपाय निकाल्लान् भनेर उनीहरूले निधो गरे। कुरैशका प्रतिष्ठित मानिसहरूको एउटा टोली बाटो लाग्यो। बाटोमा तिर्खा र गर्मीले निकै थकित भएको काफिला अघि बढ्नै नसक्ने भयो। अब उनीहरू एक थोपा पानीका लागि ज्यान दिन तयार हुने अवस्थामा पुगेका थिए। उनीहरूको एउटै चाहना यही भए पनि पोल्ने मरुभूमिको बीचमा पानी भेट्टाउन असम्भव थियो।

सबैले आशा मारेको बेला अब्दुल मुत्तलिबले उनीहरूलाई कराएर भन्नुभयो: “आऊ, आऊ! भेला होऊ! तिमीहरू र तिमीहरूका जनावर सबैलाई पुग्ने पानी मैले भेट्टाएँ!” मुहम्मद अलैहिस्सलामको मुबारक नूर निधारमा बोक्नुहुने अब्दुल मुत्तलिब पानी खोज्दै हुनुहुँदा उहाँको ऊँटको खुट्टा एउटा ठूलो ढुङ्गामा अड्कियो र ढुङ्गा ठाउँबाट सर्दा त्यसमुनिबाट पानी निस्कियो। सबै दौडेर आए।

अघाउन्जेल पानी पिएर उनीहरू फेरि ज्यान पाएझैँ भए।

अब्दुल मुत्तलिबको यो महानता देखेर लज्जित भएका कुरैशका मानिसहरूले भने: “हे अब्दुल मुत्तलिब! अब तिमीलाई भन्ने हाम्रो कुनै कुरा बाँकी रहेन। जमजमको इनार खन्न सबैभन्दा योग्य तिमी नै हौ। यस विषयमा हामी अब तिमीसँग फेरि विवाद गर्नेछैनौँ। मध्यस्थकहाँ जानु पनि परेन, हामी फर्कन्छौँ।” अनि उनीहरूले मक्काको बाटो समाते। निधारमा चम्किरहेको नूरको सम्मानमा अब्दुल मुत्तलिबले जमजमको इनार खनेर त्यसको पानी निकाल्ने सौभाग्य पाउनुभयो।१६

“जमजमले तृप्त पार्छ र बिरामीलाई शिफा दिन्छ” हदीसे शरीफ

कुर्बानी हुने छोरा

जमजमको इनार खनेपछि अब्दुल मुत्तलिबको शान र ख्याति झन् बढ्यो। वर्षौँ बिते। जनाबे हकले उहाँले मनको गहिराइदेखि गर्नुभएको दुआ कबूल गर्नुभयो र अब्दुल मुत्तलिबलाई हारिसबाहेक अरू दसजना छोरा र छजना छोरी दिनुभयो। उहाँका छोराहरूका नाम कुसम, अबू लहब, अब्दुल काबा, हज्ल, जुबैर, अबू तालिब, अब्दुल्लाह, गैदाक, दिरार र मुकव्विम थिए [हमजा र अब्बास अझै जन्मनुभएको थिएन]। छोरीहरूका नाम सफिय्या, आतिका, उम्मे हकीम बैदा, बर्रा, उमैमा र अरवा थिए। आफ्ना सन्तानमध्ये अब्दुल मुत्तलिब अब्दुल्लाहलाई सबैभन्दा बढी माया गर्नुहुन्थ्यो, किनभने उहाँको निधारको नूर अब्दुल्लाहको निधारमा चम्कन थालेको थियो।

एक दिन अब्दुल मुत्तलिबलाई सपनामा भनियो: “हे अब्दुल मुत्तलिब! आफ्नो मन्नत पूरा गर!”

बिहान अब्दुल मुत्तलिबले एउटा थुमा कुर्बानी गर्नुभयो। रातमा सपनामा आदेश भयो: “योभन्दा ठूलो कुर्बानी गर!” बिहान एउटा गोरु कुर्बानी गर्नुभयो। सपनामा फेरि योभन्दा ठूलो कुर्बानी गर्न आदेश हुँदा उहाँले सोध्नुभयो: “योभन्दा ठूलो के हो?” तब भनियो: “दसवटा छोरा पाएमा तीमध्ये एउटालाई कुर्बानी गर्ने मन्नत गरेका थियौ। आफ्नो मन्नत पूरा गर!”

भोलिपल्ट अब्दुल मुत्तलिबले आफ्ना सन्तानलाई भेला गरेर वर्षौँअघि आफूले गरेको दुआबारे बताउनुभयो। त्यसपछि छोराहरूलाई तीमध्ये एकजनालाई कुर्बानी गर्नुपर्ने कुरा सुनाउनुभयो। सन्तानबाट कुनै विरोध भएन। उल्टै उनीहरूले राजी हुँदै भने: “हे हाम्रा बुबा! आफ्नो मन्नत पूरा गर्नुहोस्! जे चाहनुहुन्छ, गर्न तपाईँ स्वतन्त्र हुनुहुन्छ!” अब्दुल मुत्तलिबले कुर्बानी हुने छोरा को हो भनेर ठहर गर्न चिट्ठा हाल्नुभयो। चिट्ठा आफ्ना सबैभन्दा प्यारा छोरा, अल्लाह तआलाका हबीब मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर निधारमा बोक्नुहुने अब्दुल्लाहको नाममा पर्‍यो। अब्दुल मुत्तलिब एक छिन धरमराउनुभयो, आँखा आँसुले भरिए। अल्लाह तआलालाई दिएको वचन पूरा गर्नै थियो। एक हातमा छुरी र अर्को हातमा मुटुको टुक्रा अब्दुल्लाहलाई लिएर आफ्ना रबलाई दिएको वचन पूरा गर्न उहाँ काबा पुग्नुभयो। आँसु झारिरहेका बुबाले अब्दुल्लाहलाई कुर्बानी गर्ने सबै तयारी पूरा गर्नुभयो। त्यस बेला कुरैशका प्रतिष्ठित मानिसहरू अचम्मले भरिएका आँखाले घटना हेरिरहेका थिए।

तीमध्ये अब्दुल्लाहका मामाले भने: “हे अब्दुल मुत्तलिब! पर्ख! तिम्रो यो छोरालाई काट्न हामी पटक्कै राजी छैनौँ। यदि तिमीले यस्तो काम गर्‍यौ भने यसपछि कुरैशमाझ यो चलन बन्छ। सबैले छोरालाई कुर्बानी गर्ने भाकल गरेर काट्नेछन्। यस्तो कामको अगुवा नबन! आफ्ना रबलाई अर्कै तरिकाले राजी गराऊ!” त्यसपछि उनले प्रस्ताव राखे: “कुनै काहिनसँग सोध, उनले तिमीलाई बाटो देखाऊन्।”

यो कुरापछि अब्दुल मुत्तलिब खैबरमा बस्ने कुत्बा (वा सजाक) नामका काहिनकहाँ जानुभयो र भएको कुरा सुनाउनुभयो। काहिनले सोधे: “तपाईँहरूकहाँ एकजना मानिसको रगतको मोल (दियत) कति हो?” “दसवटा ऊँट” भन्ने जवाफ पाएपछि उनले भने: “दसवटा ऊँट र तपाईँको छोराबीच चिट्ठा हाल्नुहोस्। चिट्ठा छोरामा पर्‍यो भने अरू दसवटा ऊँट थप्नुहोस् र फेरि चिट्ठा हाल्नुहोस्; चिट्ठा ऊँटमा नपरुन्जेल यसरी नै सङ्ख्या बढाउँदै जानुहोस्।”

अब्दुल मुत्तलिब तुरुन्तै मक्का फर्कनुभयो र काहिनले भनेझैँ गर्नुभयो। हरेक पटक ऊँटको सङ्ख्या दसले बढाउँदै धेरै पटक चिट्ठा हाल्नुभयो। चिट्ठा सधैँ अब्दुल्लाहमा पर्‍यो। तर ऊँटको सङ्ख्या सय पुगेपछि चिट्ठा ऊँटमा पर्‍यो। पक्का हुन उहाँले अझ दुई पटक चिट्ठा हाल्नुभयो। दुवै पटक चिट्ठा ऊँटमै पर्‍यो। अब्दुल मुत्तलिबले “अल्लाहु अकबर! अल्लाहु अकबर!” भनेर तकबीर भन्दै ऊँटहरू कुर्बानी गर्नुभयो। तिनको मासु न आफूले लिनुभयो, न छोराहरूमध्ये कसैले लिए। सबै गरिबहरूलाई बाँडिदिनुभयो।१७

आदम अलैहिस्सलामदेखि भएका कुर्बानीका घटनामध्ये इस्माईल अलैहिस्सलामलाई कुर्बानी गर्न लागिएको घटना पनि एउटा हो। प्यारा नबीको वंश इस्माईल अलैहिस्सलामसम्म पुग्ने भएकाले उहाँले भन्नुभयो: “म दुई कुर्बानीको छोरा हुँ।”१८

बुबा हजरत अब्दुल्लाह

दुवै जहानका सरदार हाम्रा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलामको नूर निधारमा बोक्नुहुने अब्दुल्लाह जन्मनुहुँदा अहले किताबले एकअर्कालाई खबर गरे: “आखिरी जमानाका नबीका बुबा मक्कामा जन्मनुभयो।” बनी इस्राईलसँग ऊनले बुनेको एउटा जुब्बा थियो; त्यो यह्या अलैहिस्सलामको थियो, उहाँ शहीद हुनुहुँदा उहाँकै जिउमा थियो र उहाँको मुबारक रगत त्यस जुब्बामा लागेको थियो। उनीहरूका किताबमा लेखिएको थियो: “यो रगत ताजा भएर चुहिन थालेपछि आखिरी जमानाका नबीका बुबा संसारमा आउनुहुनेछ।” यही चिह्न देखेर अहले किताबले अब्दुल्लाह जन्मनुभएको कुरा बुझे। ईर्ष्याले उनीहरूले धेरै पटक उहाँलाई मार्न खोजे पनि अल्लाह तआलाले निधारको नूरको बरकतले अब्दुल्लाहलाई जोगाउनुभयो।

अब्दुल्लाह बालिग हुने उमेरमा पुग्नुहुँदा असल अखलाक र सुन्दरता दुवैले मानिसहरूमाझ छुट्टै देखिनुभयो। झन् अठार वर्ष पुग्नुहुँदा उहाँको सुन्दरताको चर्चा जताततै फैलियो। निधारको नूर सूर्यझैँ चम्कन्थ्यो, उहाँलाई देख्ने केटीहरूको मन चाहेर नचाहेर पनि उहाँतिर बग्थ्यो। उहाँको सुन्दरता र ख्याति मिस्रसम्म फैलिएको थियो।

टाढा-नजिक सबै आफ्नी छोरी उहाँलाई दिन तँछाडमछाड गर्न थाले। धेरै राजाहरू अब्दुल मुत्तलिबकहाँ आएर आफ्नी छोरीलाई छोराकी दुलही बनाउन प्रस्ताव राखे। यसका लागि जुनसुकै त्याग गर्न तयार छौँ भनेर पनि बताए। यस्तै, झन्डै दुई सयजना केटीहरू मक्कासम्मै आएर अब्दुल्लाहसँग विवाह गर्ने प्रस्ताव राखेका थिए। तर अब्दुल मुत्तलिब हरेकलाई सुहाउँदो भाषामा नाइँ भन्नुहुन्थ्यो।

किनभने अब्दुल मुत्तलिब आफ्ना छोराका लागि इब्राहीम अलैहिस्सलामदेखि मान्दै आएको पुर्खाको धर्मप्रति निष्ठावान्, सबैभन्दा भद्र, सबैभन्दा कुलीन र सबैभन्दा सुन्दर, हनीफ, अर्थात् मुसलमान केटी खोज्दै हुनुहुन्थ्यो।

आफ्ना किताबमा बताइएका आखिरी जमानाका नबी आफ्नो कौमबाट हुनुहुनेछैन भन्ने बुझेपछि बनी इस्राईलले ईर्ष्याका कारण अब्दुल्लाहलाई मार्ने कसम खाए। यस कामका लागि हतियार बोकेका सत्तरीजना मानिस मक्का पठाए। उनीहरू मौका पर्खन थाले। अन्त्यमा एक दिन अब्दुल्लाह मैदानतिर निस्कनुभएको बेला, कसैले नदेखेको ठानेर उनीहरूले तरबार झिके र उहाँमाथि हमला गरे। त्यस दिन इलाही हिकमतले१९ अब्दुल्लाहका नातेदार वहब बिन अब्दे मनाफ पनि केही साथीसहित सिकार खेल्न निस्केका थिए। ठीक त्यही बेला उनीहरूले अब्दुल्लाहमाथि झम्टिरहेका बनी इस्राईललाई देखे। नातेदारीको जोसले अब्दुल्लाहलाई बचाउन सहयोग गर्ने निधो गरे। तर विपक्षी धेरै थिए। यो भिडन्तमा आफूहरू हार्ने कुरा प्रस्ट थियो। अन्त्यमा उनीहरूले सम्झाउने बाटो रोज्नु उचित ठाने। ती मानिसतिर नजिकिँदा उनीहरूले एउटा दृश्य देखे: यस संसारमा कोहीसँग नमिल्ने, काला घोडा चढेका, हातमा तरबार लिएका धेरै मानिस गैबबाट बिजुलीझैँ आइपुगे, तकबीरको आवाजसहित बनी इस्राईलमाथि जाइलागे, सबैलाई तरबारले काटेर अलप भए। यो देखेर वहब छक्क परे; अब्दुल्लाह कसरी जोगाइनुहुँदो रहेछ र अल्लाह तआलाको नजरमा उहाँको कति मूल्य रहेछ भन्ने बुझे।

घर आएपछि उनले सबै कुरा श्रीमतीलाई सुनाए। आफ्नी छोरीको जोडी मिल्ने जवान अब्दुल्लाह नै हुनुहुन्छ भन्ने कुरा दुवैले स्वीकार गरे र आमिनालाई उहाँसँग बिहे गरिदिने निधो गरे।

“म दुई कुर्बानीको छोरा हुँ” हदीसे शरीफ

अब्दुल मुत्तलिबले पनि बनू जुहरा कबिलाका मुखिया वहबकी छोरी आमिनाको सुन्दरता, इज्जत, लाज र धर्मप्रतिको निष्ठाबारे सुन्नुभएको थियो। वंशका हिसाबले पनि उनीहरू नातेदार थिए, केही पुस्तामाथि उनीहरूका वंश एउटै ठाउँमा जोडिन्थे। छोरा अब्दुल्लाहका लागि ती केटी माग्न उहाँ वहबको घर जानुभयो। अब्दुल मुत्तलिबले वहबकी छोरीलाई छोरा अब्दुल्लाहका लागि माग्नुहुँदा वहबले भने: “हे काकाका छोरा! यो प्रस्ताव हामीले तपाईँहरूभन्दा पहिले नै पाइसकेका छौँ”, र पहिले आफूले देखेको घटना सुनाए। त्यसपछि यो पनि थपे: “आमिनाकी आमाले एउटा सपना देखिन्। उनका अनुसार हाम्रो घरमा एउटा नूर पस्यो र त्यसको उज्यालोले धर्ती र आकाश भरियो। मैले पनि गएको राति सपनामा हाम्रा पुर्खा इब्राहीम अलैहिस्सलामलाई देखेँ। उहाँले मलाई भन्नुभयो: ‘अब्दुल मुत्तलिबका छोरा अब्दुल्लाह र तिम्री छोरी आमिनाको निकाह मैले गराइदिएँ। तिमी पनि यसलाई स्वीकार गर!’ आज बिहानदेखि म यही सपनाको प्रभावमा छु। उनीहरू कहिले आउलान् भनेर सोचिरहेको थिएँ।” यो सुनेर अब्दुल मुत्तलिबको मुखबाट “अल्लाहु अकबर! अल्लाहु अकबर!” भन्ने शब्द निस्किए।

अन्त्यमा उहाँले अठार वर्षका छोरा अब्दुल्लाहको विवाह वहबकी चौध वर्षकी छोरी आमिनासँग गराउनुभयो। आमिना र अब्दुल्लाहको विवाहबारे अरू रिवायतहरू पनि छन्।२०

मुबारक नूर आमामा सरेको

सरवरे आलम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)को मुबारक नूर उहाँकी आमामा सर्दा ब्वाँसा र चराहरूले एकअर्कालाई खुसीको खबर दिए:

“सारा सृष्टिका सरदार संसारमा पाल्नुहुने समय नजिकियो; उहाँ धर्तीका अमीन२१ र जमानाका सूर्य हुनुहुन्छ।” त्यस रात काबाका सबै मूर्ति घोप्टो परेर ढले। शैतानहरू असमर्थ भए र आफ्नो काम गर्न सकेनन्। फरिश्ताहरूले इब्लीसको सिंहासन टुक्राटुक्रा पारेर समुद्रमा फ्याँकिदिनुभयो र इब्लीसलाई चालीस दिनसम्म सजाय दिएर कष्ट दिनुभयो। त्यसपछि ऊ भागेर अबू कुबैस पहाडमाथि चढ्यो र चर्को स्वरमा चिच्यायो। इब्लीसको यो चिच्याहट सुनेर उसका सबै सेना उसको वरिपरि भेला भए। उसले उनीहरूलाई भन्यो: “हाय तिमीहरूको हालत! मुहम्मद अलैहिस्सलामको जन्म नजिकियो। अबदेखि लात र उज्जालाई कसैले पुज्नेछैन। तौहीदको नूर सारा संसारमा फैलिनेछ।” त्यस रात सबै जादुगर र काहिनहरू आफ्नो काममा असमर्थ भए। भविष्य बताउने काम सकियो। उनीहरूका जादु निष्प्रभावी भए। त्यस रात धर्तीमा रहेकाहरूले आकाशबाट एउटा आवाज सुने: “आखिरी जमानाका नबी हजारौँ भलाइ र इहसान लिएर आउनुहुने समय नजिकियो।”

त्यस बेला मक्का मुकर्रमामा अनिकाल थियो। वर्षौँदेखि पानी परेको थिएन। रुखमा एउटै हरियो पात थिएन, बालीको नामोनिसान थिएन। मानिसहरू सङ्कटमा परेका थिए, के गर्ने भनेर अलमलिएका थिए। हाम्रा प्यारा नबीको मुबारक नूर हजरत अब्दुल्लाहबाट हजरत आमिनामा सरेपछि यति पानी पर्‍यो, यति बाली भयो कि त्यस वर्षलाई “सहकालको वर्ष” भन्ने नाम दिइयो। हजरत आमिनाले उहाँलाई गर्भमा बोक्नुभएका नौ महिनासम्म कुनै पीडा र कष्ट भोग्नुभएन।

हाम्री आमा आमिनाको गर्भ दुई महिनाको हुँदा उहाँका श्रीमान् अब्दुल्लाह व्यापारका लागि शाम जानुभएको थियो। फर्कँदा बिरामी पर्नुभयो। मदीनानजिकै दारुन नाबिगामा आफ्ना मामाहरू बनू नज्जारकहाँ अठार वा पच्चीस वर्षको उमेरमा वफात हुनुभयो।२२ यो खबर मक्कामा पुग्दा सारा सहर शोकमा डुब्यो।२३

“प्यारा नबीका बुबा अब्दुल्लाह छोरा जन्मनुअघि नै वफात हुनुहुँदा फरिश्ताहरूले भन्नुभयो: ‘हे हाम्रा रब! तपाईँका रसूल अनाथ हुनुभयो’” अब्दुल्लाह इब्ने अब्बास (रदियल्लाहु अन्हुमा)

असहाबे किराममध्ये अब्दुल्लाह इब्ने अब्बास (रदियल्लाहु अन्हुमा)ले यसो बताउनुभयो: “प्यारा नबीका बुबा अब्दुल्लाह छोरा जन्मनुअघि नै वफात हुनुहुँदा फरिश्ताहरूले भन्नुभयो: ‘हे हाम्रा रब! तपाईँका रसूल अनाथ हुनुभयो।’ अल्लाह तआलाले भन्नुभयो: ‘उहाँको रक्षक र सहायक म हुँ।’”

आमिना खातूनले श्रीमान्को मृत्युमा साह्रै दुःख मान्नुभयो। आफ्नो एउटा कवितामा उहाँले श्रीमान्को वफातलाई यसरी गाउनुभयो:

कसैले नचिताएको घडीमा उहाँलाई मृत्युले लग्यो,
उहाँ त साह्रै उदार, साह्रै दयालु हुनुहुन्थ्यो।

हात्तीको घटना

हात्तीको घटना

रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)को जन्म हुन लगभग दुई महिना बाँकी थियो। यसै बेला हात्तीको घटना भयो। हरेक दिशाबाट हुल-हुल आएर काबाको जियारत गर्ने मानिसहरूलाई रोक्न चाहने, हब्शा राज्यका यमनका हाकिम अबरहाले बाइजान्टिन सम्राटको सहयोगमा सनामा “कुलैस” नामको एउटा ठूलो गिर्जाघर बनाउन लगायो। मानिसहरूले यही गिर्जाघरको जियारत गरून् भन्ने ऊ चाहन्थ्यो। तर अरबहरूले पहिलेदेखि नै काबाको जियारत गर्दै आएकाले अबरहाले बनाएको गिर्जाघरलाई कुनै महत्त्व दिएनन्। हेलाको नजरले हेरे। अझ उनीहरूमध्ये एकजनाले गिर्जाघरलाई फोहोर पारिदिए।

यस घटनाले रिसाएको अबरहाले काबा भत्काउने निधो गर्‍यो र यसका लागि ठूलो सेना तयार पारेर मक्कातर्फ लाग्यो। अबरहाको सेना मक्का नजिकिँदा सैनिकहरूले कुरैशको धनसम्पत्ति लुट्न थाले र अब्दुल मुत्तलिबका दुई सयवटा ऊँट पनि कब्जा गरे। अब्दुल मुत्तलिब अबरहाकहाँ जानुभयो र आफ्ना ऊँट फिर्ता माग्नुभयो। अबरहाले भन्यो: “म तिमीहरूको पवित्र काबा भत्काउन आएको छु। तिमी त्यसको रक्षा गर्न चाहँदैनौ, बरु आफ्ना ऊँट माग्दै छौ?”

अब्दुल मुत्तलिबले भन्नुभयो: “म ऊँटहरूको मालिक हुँ। काबाको त पक्कै आफ्नै मालिक हुनुहुन्छ। उहाँले नै त्यसको रक्षा गर्नुहुन्छ।” “मबाट त्यसलाई जोगाउने कोही छैन!” भन्दै अबरहाले अब्दुल मुत्तलिबलाई ऊँट फिर्ता दिएर पठायो। त्यसपछि आफ्नो सेनालाई काबातर्फ अघि बढ्ने आदेश दियो। अबरहाको सेनामा “महमूदा” नामको एउटा हात्ती थियो; त्यसलाई सेनाको अगाडि हिँडाइन्थ्यो र यसरी विजय मिल्छ भन्ने विश्वास गरिन्थ्यो। अबरहाका बाटो देखाउनेमध्ये नुकैल बिन लबीबले ठूलो हात्तीको कानमा निहुरिएर भने: “हे महमूदा, तँ भत्काउन जाँदै गरेको घर अल्लाह तआलाको घर हो। तुरुन्तै बस्! अघि नबढ्! नत्र नष्ट हुनेछस्!” अबरहाले काबातर्फ मोड्दा त्यो हात्ती भुइँमा बस्यो र हिँड्नै छाड्यो। तर यमनतर्फ फर्काउँदा भने दौडिँदै जान्थ्यो।

यसरी मक्का नजिकिएर पनि आक्रमण गर्ने शक्ति नभएको अबरहाको सेनामाथि अल्लाह तआलाले अबाबील, अर्थात् पहाडी गौँथली भनिने चराहरूको एउटा हुल पठाउनुभयो। ती हरेक चराले चना वा मसुरोको दानाजत्रा तीन-तीनवटा ढुङ्गा बोकेका थिए: एउटा चुच्चोमा र दुईवटा खुट्टामा। तिनले ती ढुङ्गा अबरहाको सेनामाथि खसाले। ढुङ्गाहरू सैनिकहरूको टाउकोबाट सिधै छेड्दै तलसम्म निस्कन्थे। ढुङ्गा लागेको हरेक सैनिक तुरुन्तै मर्थ्यो। आयते करीमामा पनि बताइएझैँ, सेना खाइसकेको बालीको पातजस्तो भयो। यो देखेर अबरहा आत्तियो र भाग्न खोज्यो। तर भाग्न सकेन। ढुङ्गाको मुख्य तारो ऊ नै थियो र उसलाई पनि ढुङ्गा लागिसकेको थियो। भाग्दै जाँदा उसको मासु टुक्रा-टुक्रा भएर झर्दै गयो र ऊ मर्‍यो। यो घटना कुरआने करीमको सूरा फीलमा भावार्थमा यसरी बताइएको छ: “(हे मेरा रसूल! काबा भत्काउन चाहने) हात्तीका मालिकहरूसँग (हात्तीहरूले सुसज्जित अबरहाको सेनासँग) तिम्रा रबले कस्तो व्यवहार गर्नुभयो, के तिमीले देखेनौ? के उहाँले उनीहरूको (काबा मुअज्जमा भत्काउने) चाललाई बिफल पार्नुभएन? उहाँले उनीहरूमाथि हुल-हुल चराहरू पठाउनुभयो। ती हरेक चराले उनीहरूमाथि माटोबाट बनाइएका र आगोमा पकाइएका ढुङ्गा फाल्थे। अन्ततः अल्लाह तआलाले उनीहरूलाई किराले खाएको बालीको पातजस्तो नष्ट पारिदिनुभयो। (किराहरूले कोतरेर टुक्राटुक्रा पारेको, खाइएको बालीको पातजस्तो बनाइदिनुभयो।)”२४

“म ऊँटहरूको मालिक हुँ। काबाको त पक्कै आफ्नै मालिक हुनुहुन्छ। उहाँले नै त्यसको रक्षा गर्नुहुन्छ” शैबतुल हम्द

अरब र वरिपरिका सांस्कृतिक केन्द्रहरू