मेरा प्यारा नबी

खुसीका खबरहरू

हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलाम आउनुहुनेछ भन्ने कुरा आदम अलैहिस्सलामदेखि हरेक नबी र उहाँहरूका उम्मतलाई बताइएको थियो; उहाँको जन्म नजिकिँदा हुने धेरैजसो घटनाको खुसीको खबर पहिल्यै दिइएको थियो।

पछि बिगारिएको साँचो तौरात१ मूसा२ अलैहिस्सलाममाथि नाजिल भएको थियो। त्यसमा यस्तो लेखिएको छ:

“उहाँ यस्ता मुबारक व्यक्ति हुनुहुन्छ: उहाँको हिम्मत उच्च छ, सहायता प्रशस्त छ। उहाँ गरिबहरूका प्यारा, धनीहरूका चिकित्सक हुनुहुन्छ। उहाँ सुन्दरहरूमध्ये सबैभन्दा सुन्दर, पवित्रहरूमध्ये सबैभन्दा पवित्र हुनुहुन्छ। कुरा गर्दा नरम, बाँड्दा न्यायी र हरेक व्यवहारमा सोझो हुनुहुन्छ। काफिरहरूप्रति कडा र कठोर हुनुहुन्छ। ठूलालाई आदर गर्नुहुन्छ, सानामाथि स्नेह र दया गर्नुहुन्छ। थोरै कुरामा पनि शुक्र गर्नुहुन्छ। बन्दीहरूमाथि दया गर्नुहुन्छ। सधैँ हँसिलो मुहारका हुनुहुन्छ। उहाँको हाँसो मुस्कान मात्र हुन्छ, ठूलो स्वरले हाँस्नुहुन्न। उहाँ उम्मी हुनुहुन्छ; कुनै कुरा नपढी, नलेखी उहाँलाई सबै कुरा बताइएको छ। उहाँ अल्लाह तआलाका रसूल हुनुहुन्छ। उहाँ नराम्रो स्वभावका, कठोर हृदयका हुनुहुन्न। हाटबजारमा ठूलो स्वरले कराउनुहुन्न। उहाँको उम्मत असल अखलाकको हुन्छ। उनीहरू अग्ला ठाउँमा अल्लाह तआलाको नाम लिन्छन्। उनीहरूका मुअज्जिनहरू मिनारबाट मानिसहरूलाई नमाजमा बोलाउँछन्। वुजू गरेर नमाज पढ्छन्। नमाजमा सफ मिलाउँछन्, एउटै पङ्क्तिमा उभिन्छन्। रातमा उनीहरूको तस्बीहको आवाज मौरीको भुनभुनझैँ सुनिन्छ। उहाँ मक्कामा जन्मनुहुन्छ। मदीनादेखि शामसम्म सबै ठाउँ उहाँको शासनमा हुन्छ। उहाँको नाम मुहम्मद हो; मैले उहाँलाई मुतवक्किल नाम दिएँ। बिग्रेका धर्महरू हटाएर सही, साँचो धर्म फैलाई स्थापित नगरुन्जेल म उहाँलाई संसारबाट लैजानेछैन। उहाँ मानिसहरूलाई हकतर्फ बोलाउनुहुन्छ; उहाँको बरकतले नदेख्ने आँखा खुल्छन्, देख्छन्; नसुन्ने कानले सुन्छन्। हृदयबाट गफलत हट्छ…”३

पछि बिगारिएको साँचो जबूर४ दाऊद५ अलैहिस्सलाममाथि नाजिल भएको थियो। त्यसमा यस्तो लेखिएको छ:

“उहाँ खुला हातका, अर्थात् उदार व्यक्ति हुनुहुन्छ। कहिल्यै रिसाउनुहुन्न। साह्रै नरम हुनुहुन्छ। सुन्दर मुहार, मीठो बोली र नूरानी अनुहारका हुनुहुन्छ। मानिसहरूका चिकित्सक हुनुहुन्छ। धेरै रुनुहुन्छ, थोरै हाँस्नुहुन्छ। थोरै सुत्नुहुन्छ, धेरै सोच्नुहुन्छ। उहाँको बनोट मनमोहक र सुन्दर छ। उहाँका कुराले मन जित्छन्, रूहलाई तान्छन्… हे मेरा हबीब! हिम्मतको तरबार झिकेर पूरा शक्तिका साथ वीरताको मैदानमा काफिरहरूसँग बदला लेऊ।

सुन्दर भाषाले मेरो हम्द र प्रशंसा जताततै फैलाऊ। सबै काफिरहरूका टाउका तिम्रा सम्मानित हातअघि झुक्नेछन्…”

पछि बिगारिएको साँचो इन्जील६ ईसा७ अलैहिस्सलाममाथि नाजिल भएको थियो। त्यसमा यस्तो लेखिएको छ:

“या रब! मलाई मुहम्मद अलैहिस्सलामको उम्मतमा पार्नुहोस्!” मूसा अलैहिस्सलाम

“उहाँ धेरै खानुहुन्न, कञ्जुस हुनुहुन्न। छल गर्नुहुन्न, कसैलाई नराम्रो भन्नुहुन्न, कहिल्यै हतार गर्नुहुन्न। आफ्ना लागि बदला लिनुहुन्न। अल्छी हुनुहुन्न। कसैको पछाडि कुरा काट्नुहुन्न…”

आउने नबीको नाम के हो र उहाँको आगमनका चिह्न के-के हुन् भनेर सोध्ने एक काहिनलाई ईसा अलैहिस्सलामले भन्नुभयो:

“ती रसूलको नाम छक्क पर्नलायक सुन्दरताको छ। अल्लाह तआलाले उहाँको रूह सृष्टि गर्नुहुँदा उहाँलाई यो नाम दिनुभयो, उहाँलाई आकाशीय वैभवभित्र राख्नुभयो र भन्नुभयो: ‘पर्ख, हे अहमद! तिम्रै लागि मैले जन्नत, संसार र धेरै प्राणी सृष्टि गरेँ। यी सबै म तिमीलाई उपहार दिन्छु। तिमीलाई मूल्य दिनेले मबाट मूल्य पाउनेछ। तिमीलाई लानत गर्ने (गाली गर्ने) मतर्फबाट लानतमा पर्नेछ। म तिमीलाई संसारमा उद्धार गर्ने मेरा रसूल बनाएर पठाउनेछु। तिम्रो वचन शुद्ध सत्य हुनेछ। धर्ती र आकाश हटेर जान सक्छन्, तर तिम्रो बाटो सधैँ अनन्त रहनेछ।’ उहाँको पवित्र नाम अहमद हो।” यो सुनेर ईसा अलैहिस्सलामको वरिपरि भेला भएका मानिसहरूले ठूलो स्वरले कराए: “हे अहमद! संसारलाई बचाउन छिटो आउनुहोस्!”

आजका इन्जीलहरूमा समेत खुसीको खबर दिइएका, इसाईहरूले “पाराक्लीत” भन्ने र अनुवाद गर्दा “सान्त्वना दिने” भनेर उल्था गरिएका, एकमात्र सान्त्वनादाता मुहम्मद अलैहिस्सलामको उम्मत हुन ईसा अलैहिस्सलामले धेरै दुआ गर्नुभयो। कियामत नजिकिँदा अल्लाह तआलाले उहाँलाई फेरि धर्तीमा ओराल्नुहुनेछ। त्यस बेला ईसा अलैहिस्सलाम मुहम्मद अलैहिस्सलामको धर्मअनुसार चल्नुहुनेछ; मुहम्मद अलैहिस्सलामले हलाल भन्नुभएकालाई उहाँ पनि हलाल र हराम भन्नुभएकालाई हराम भन्नुहुनेछ। पाराक्लीतको अर्थ अहमद हो। अहमद पनि मुहम्मद अलैहिस्सलामका नाममध्ये एउटा हो।

इन्जीलमा यो पनि लेखिएको छ:

“रबतर्फबाट निस्केर आउने ती मुन्हमन्ना, रबतर्फबाट निस्केर आउने ती रूहुल कुदुस आउनुभएको भए, उहाँले मेरा लागि गवाही दिनुहुने थियो। तिमीहरूले पनि गवाही दिनेछौ, किनभने तिमीहरू धेरै पहिलेदेखि मसँगै छौ। तिमीहरू शङ्कामा नपर र नचिप्ल भनेर मैले यी कुरा तिमीहरूलाई भनेँ।” यहाँ आएको मुन्हमन्ना शब्दको अर्थ सुरियानी भाषामा मुहम्मद हो।८

जाहिलिय्यतको युग

फख्रे कायनात जन्मनुहुनुअघि सारा संसार आत्मिक हिसाबले भयानक जुल्मत, अँध्यारोमा थियो। मानिसहरू सीमा नै नभएको हदसम्म उद्दण्ड भएका थिए; अल्लाह तआलाले पठाउनुभएका धर्महरू बिर्सिइएका थिए; इलाही हुकुमहरूको ठाउँ मानिसहरूकै टाउकोबाट निस्केका विचार र सोचले लिएका थिए। मानिसहरूको जङ्गलीपन र अत्याचारले सबै सृष्टि साह्रै आजित भएका थिए।

धर्तीका सबै कौममा अल्लाह तआलालाई बिर्सिइएको थियो; शान्ति, सुख र खुसीको मुहान तौहीदको विश्वास हराइसकेको थियो। कुफ्रको आँधीले हृदयबाट ईमान उखेलेर फ्याँकिसकेको थियो र मनमा अल्लाह तआलामाथि विश्वासको सट्टा मूर्ति पुज्ने विचारले जरा गाडेको थियो।

मूसा अलैहिस्सलामले ल्याउनुभएको धर्म बिर्सिइएको थियो, तौरात बिगारिएको थियो। बनी इस्राईल आपसमा फुटेका थिए। ईसा अलैहिस्सलामले ल्याउनुभएको ईसवी धर्म पनि पूरै बिग्रिएको थियो, धर्मसँग त्यसको कुनै सम्बन्ध बाँकी थिएन। तस्लीस, अर्थात् तीन देवताको विचार स्वीकार गरिएको थियो। इन्जीलको मूल हराएको थियो, पादरीहरूले त्यसलाई मनलाग्दी बदलेका थिए। दुवै किताब अल्लाहको कलाम हुन छाडेका थिए। मिस्रमा बिगारिएको तौरातको हुकुम चल्थ्यो, बाइजान्टिनमा बदलिएको ईसवी धर्म, अर्थात् इसाई धर्म। इरानमा आगो पुजिन्थ्यो; अग्निपूजकहरूको आगो पूरा एक हजार वर्षदेखि निभाइएको थिएन। चीनमा कन्फ्युसियस मत र हिन्दुस्तानमा बौद्ध धर्मजस्ता बनावटी धर्महरूले राज गरेका थिए।

अरबका मानिसहरू त झन् बढी अलमलिएका र बाटो बिराएका थिए। अल्लाह तआलाले अत्यन्त महत्त्व दिनुहुने काबा मुअज्जमामा उनीहरूले तीन सय साठी (३६०) वटा मूर्ति राखेका थिए। काबा मुअज्जमा भने अर्शमा फरिश्ताहरूले जियारत गर्ने “बैतुल मामूर”को उत्तिकै ठूलो नमुना थियो। जसले काबाको अनादर गर्‍यो, जनाबे हकले उसलाई छिट्टै नष्ट पारिदिनुभयो।

जुरहुम कबिला पनि व्यभिचार र अश्लीलतामा धेरै अघि बढेको थियो। यस कबिलाका अत्यन्त अनादरपूर्ण र साह्रै नीच चालचलन देखेर उनीहरूका राजाले उनीहरूलाई यसो भनेर सम्झाए: “हे जुरहुमका मानिसहरू हो! अल्लाह तआलाको हरमे शरीफ र हरमको सुरक्षाको ख्याल गरेर होसमा आऊ! तिमीहरूभन्दा पहिलेका हूद, सालेह र शुऐब (अलैहिमुस्सलाम)का उम्मतमध्ये हरेकमाथि के बित्यो र उनीहरू कसरी नष्ट भए, तिमीहरूलाई थाहा छ। एकअर्कालाई भलाइको आदेश देऊ, खराबीबाट रोक। आफ्नो क्षणिक शक्तिमा भर परेर धोकामा नपर। मक्कामा हकबाट मुख फर्काउनु र अत्याचार गर्नुबाट जोगिऊ, किनभने अत्याचार मानिसहरूको बिनाशको कारण बन्छ। म अल्लाह तआलाको कसम खाएर भन्छु: यस क्षेत्रमा बसेर अत्याचार गर्ने र हकबाट मुख फर्काउनेहरूको वंश अल्लाह तआलाले नमेटाउनुभएको, जरैदेखि नउखेल्नुभएको र तिनको ठाउँमा अर्को कौम नल्याउनुभएको कहिल्यै भएको छैन। उद्दण्डतामा लागिरहने र हकबाट मुख फर्काउने मक्कावासीका लागि यहाँ सधैँ टिकिरहने कुरै छैन। तिमीहरूभन्दा पहिले यस क्षेत्रमा बस्ने, तिमीहरूभन्दा लामो आयु भएका, तिमीहरूभन्दा बलिया, सङ्ख्यामा धेरै र धनी तस्म, जदीस र अमालिकाका मानिसहरूमाथि के बित्यो, तिमीहरूलाई थाहा छ। हरमे शरीफलाई हलुका ठान्नु र हकबाट मुख फर्काएर अत्याचारमा डुब्नु नै उनीहरू यस मुबारक ठाउँबाट निकालिनुको कारण बन्यो। अल्लाह तआलाले कसैमाथि साना कमिलाहरू छाडिदिएर, कसैलाई अनिकालले र कसैलाई तरबारले निकाल्नुभएको तिमीहरूले देखेका र सुनेका छौ!”

तर उनीहरूले सुनेनन्। अन्त्यमा अल्लाह तआलाले उनीहरूलाई पनि यही उद्दण्डताका कारण तहसनहस पारिदिनुभयो… यस्तो समयमा, धर्तीको केन्द्र मुबारक मक्कामा कुफ्र बाढीझैँ बगिरहेको थियो, बैतुल्लाहभित्र लात, उज्जा, मनातजस्ता सयौँ मूर्ति भरिएका थिए। अत्याचार चरम सीमामा पुगेको थियो, अनैतिकतालाई गर्वको कुरा ठानिन्थ्यो। अरब धार्मिक, आत्मिक, सामाजिक र राजनीतिक हिसाबले व्यापक अँध्यारो, पूरा अज्ञानता, उच्छृङ्खलता, उद्दण्डता र बाटो बिराइमा थियो। जाहिलिय्यतको युग भनिने यस समयमा मानिसहरू प्रायः घुमन्ते जीवन बिताउँथे र कबिलामा बाँडिएका थिए। जाहिलिय्यतको युग जुल्मतले भरिएको युग थियो। सधैँ झगडामा रहने अरब कबिलाहरू छापा र लुटपाटलाई आफ्नो जीविकाको साधन ठान्थे। अत्याचार र लुटपाट फैलिएका कबिलाहरूले बनेको अरबमा न कुनै राजनीतिक व्यवस्था थियो, न सामाजिक संरचना। यसबाहेक मदिरा, जुवा, व्यभिचार, चोरी, अत्याचार, झूट र अनैतिकताका नाममा जे जति थियो, सबै हदैसम्म फैलिएका थिए। शक्तिशालीले कमजोरविरुद्ध चलाउने सबैभन्दा निर्दयी र आङ जिरिङ्ग पार्ने हतियार बनाएर अत्याचार गरिन्थ्यो। महिलालाई साधारण मालसामानझैँ किनबेच गरिन्थ्यो। कतिपयले छोरी जन्मनुलाई विपत्ति र कलङ्क ठान्थे। यो भयानक सोच यस हदसम्म पुगेको थियो कि उनीहरू साना छोरीहरूलाई बालुवामा खनेका खाल्डामा जिउँदै सुताएर, “बुबा! बुबा!…” भन्दै घाँटीमा टाँसिएर रुने-कराउने उनीहरूको पुकारमा कान नै नदिई माथिबाट माटो पुरेर मर्न छोडिदिन्थे। यस्ता कामले उनीहरूको अन्तरात्मा अलिकति पनि पोल्दैनथ्यो, उल्टै यसलाई वीरता ठान्थे। छोटकरीमा, त्यस बेलाका मानिसहरूमाझ दया, करुणा, भलाइ र न्यायजस्ता सुन्दर गुण हराएजस्तै भएका थिए।

“मपछि अहमद नामका एक रसूल आउनुहुनेछ भन्ने खुसीको खबर म तिमीहरूलाई सुनाउँछु” ईसा अलैहिस्सलाम

तैपनि त्यस समयमा अरबहरूमाझ ध्यान दिनलायक एउटा कुरा थियो: साहित्य, वाक्पटुता र भाषाको शुद्धताले ठूलो मूल्य पाएर शिखर छोएको थियो। उनीहरू कवि र कवितालाई साह्रै महत्त्व दिन्थे र यसलाई ठूलो गर्वको कुरा ठान्थे। एउटा सशक्त कविले आफू र आफ्नो कबिला दुवैको इज्जत बढाउँथ्यो। निश्चित समयमा मेला लाग्थे, कविता र भाषणका प्रतियोगिता हुन्थे। पहिलो हुनेहरूका कविता वा भाषण काबाको पर्खालमा झुन्ड्याइन्थे। जाहिलिय्यतको युगमा काबाको पर्खालमा झुन्ड्याइएका सबैभन्दा प्रसिद्ध सातवटा कवितालाई “मुअल्लकातुस सबआ”, अर्थात् “सात झुन्ड्याइएका कविता” भनिन्थ्यो।

त्यस बेला अरबका मानिसहरू विश्वासका हिसाबले पनि छिन्नभिन्न थिए। कोही पूरै विश्वासविहीन थिए र संसारको जीवनबाहेक केही मान्दैनथे। कोही अल्लाह तआला र आखिरतको दिनमा विश्वास गर्थे, तर मानिसहरूमध्येबाट नबी आउनुहुनेछ भन्ने कुरा मान्दैनथे। कोही अल्लाह तआलामा विश्वास गर्थे, आखिरतमा गर्दैनथे। अर्को ठूलो हिस्साले अल्लाह तआलासँग शिर्क गरेर मूर्ति पुज्थ्यो। हरेक मुशरिकको घरमा एउटा-एउटा मूर्ति हुन्थ्यो।

संसार यति अँध्यारो भएको थियो र जुल्मतले चारैतिर यसरी ढाकेको थियो कि मानिसहरूले सबै कुराका सृष्टिकर्ता अल्लाह तआलामाथि ईमान ल्याउन र उहाँको इबादत गर्न छाडेका थिए। अलमलमा परेर उनीहरू सृष्टिमा हुने घटनाहरू र जनाबे हकले सृष्टि गर्नुभएका वस्तुहरूलाई, विशेषगरी आफ्नै हातले ढुङ्गा र काठबाट कुँदेका मूर्तिहरूलाई “इलाह” भनेर पुज्थे।

यी सबैबाहेक हजरत इब्राहीमले बताउनुभएको धर्ममा रहेका, “हनीफ” भनिने सही ईमान भएका मोमिनहरू पनि थिए। उनीहरू अल्लाह तआलामाथि विश्वास गर्थे र मूर्तिहरूबाट टाढा रहन्थे। प्यारा नबीका बुबा अब्दुल्लाह, हजुरबुबा अब्दुल मुत्तलिब, आमा र अरू केही मानिस इब्राहीम अलैहिस्सलामको धर्ममा हुनुहुन्थ्यो।

हनीफ मोमिनहरूबाहेक अरू सबै समूह गलत बाटोमा थिए र ठूलो जुल्मत र अँध्यारोमा डुबेका थिए।

जुलुमात र आबे हयात

अबू मुजाहिद अनवर बिन नाजिफ रहमतुल्लाहि अलैहले भन्नुभयो: “आबे हयात जुलुमातमा पाइन्छ।” आबे हयात भनेको पिउने मानिस नमर्ने जीवनको पानी हो, जुलुमात भनेको अँध्यारो। यो पानी बन्चरो नपसेका जङ्गलमा, जङ्गली जनावरहरूका बीच, निस्पट्ट अँध्यारोमा, जङ्गलका सबैभन्दा भित्री भागमा हुन्छ भनेर मानिन्छ।

यो पानीसम्म पुग्न असम्भव भनिने जत्तिकै गाह्रो छ। यी कठिन बाधा पार गरेर त्यो पानीसम्म पुग्ने मानिस नमर्ने रिवायत गरिन्छ। अहले सुन्नतको अकीदा पनि मानौँ काफ पहाडपछाडि, बन्चरो नपसेका जङ्गलको सबैभन्दा दुर्गम कुनामा रहेको आबे हयातजस्तै हो। अनन्ततर्फ बग्ने यो पानीबाट एक थोपा पिउनेहरू अनन्त नियामत पाउँछन्। एउटा मिसराले भनेझैँ: “आबे हयात अँध्यारा ठाउँमा पाइन्छ!”

हजरत हुसैन हिल्मी बिन सईद कुद्दिसा सिर्रुहूले भन्नुभयो: “जसले त्यसबाट एक थोपा पिउँछ, उसका लागि अब मृत्यु छैन, जन्नतमा उसका लागि अनन्त जीवन छ। खराब, बिग्रेका मानिसहरू, बिदअत र कुफ्र भएका ठाउँमा आबे हयात हुन्छ।”

सारा सृष्टिका सुल्तान आउँदै हुनुहुन्छ

संसार उदास थियो, प्राणीहरू उदास थिए, हृदयहरू उदास थिए र मुहारहरूले हाँस्न बिर्सिसकेका थिए। अल्लाह तआलाले अरू सृष्टिभन्दा उच्च बनाएर सृष्टि गर्नुभएका मानिसहरूलाई जहन्नमबाट बचाउने कारण बन्ने एक वीर चाहिएको थियो। उहाँको जन्म हुन साह्रै थोरै समय बाँकी थियो। आदम अलैहिस्सलामदेखि आजसम्म पवित्र निधारबाट पवित्र निधारमा सर्दै आएको नूरका मालिकको स्वागत गर्न संसार तयार हुँदै थियो। मानिस र जिनहरूलाई अनन्त सुखको बाटो देखाउनुहुने अतुलनीय मानिस आउँदै हुनुहुन्थ्यो!… स्नेह र दयाका मुहान, आफ्ना रबको अखलाकले सजिनुभएका महान् मानिस आउँदै हुनुहुन्थ्यो!…

मकामे महमूदका मालिक, शफाअत गर्नेहरूका शिरताज आउँदै हुनुहुन्थ्यो!… सारा सृष्टिका गुरु, प्राणीहरूको सार, मानिसहरूका सरदार आउँदै हुनुहुन्थ्यो! महशरको दिन सहायताका लागि आइपुग्नुहुने, नबीहरूका सुल्तान आउँदै हुनुहुन्थ्यो!… अल्लाह तआलाका हबीब, उहाँका प्यारा, हामी जसको सम्मानमा सृष्टि भएका छौँ, सारा संसारका लागि रहमत हाम्रा प्यारा नबी आउँदै हुनुहुन्थ्यो!… प्यारा नबी, हजरत मुहम्मद मुस्तफा (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) आउँदै हुनुहुन्थ्यो…

भने: तिम्रो छोराजस्तो कुनै छोरा
संसार सृष्टि भएदेखि आएको छैन।
तिम्रो छोराको जस्तो सुन्दर दर्जा
ती जलीलले कुनै आमालाई दिनुभएको छैन।
हे आमिना! तिमीले ठूलो सौभाग्य पायौ,
तिमीबाट ती सुन्दर स्वभावका जन्मनुहुनेछ।
यी आउनुहुने इल्मे लदुन्नीका सुल्तान हुनुहुन्छ,
यी आउनुहुने तौहीद र इरफानका खानी हुनुहुन्छ।
एउटा नाम महमूद, अर्को नाम अहमद हो,
उहाँको अस्तित्व सारा संसारका लागि रहमत हो।
यी आउनुहुनेको मायामा आकाश घुम्छ,
उहाँको मुहार हेर्न मानिस र फरिश्ता आतुर छन्।

“कियामतको दिन म अघि आएका र पछि आउने सबैको सय्यिद हुँ। म सत्य बताउँदै छु, घमण्ड गरिरहेको छैन” हदीसे शरीफ

मक्का मुकर्रमा क्षेत्र

एउटा सेतो चरा पखेटा फिँजाउँदै आयो,

तुरुन्तै मेरो पिठ्युँ बलियोसँग मुसार्‍यो।

त्यही घडी ती दीनका सुल्तान जन्मनुभयो,

आकाश र धर्ती नूरमा डुबे।

आगोबाट नजात पाउन चाहनेले

प्रेम र तिर्सनासाथ दुरूद पढोस्!

अस्सलातु वस्सलामु अलैका या रसूलल्लाह!

अस्सलातु वस्सलामु अलैका या हबीबल्लाह!

अस्सलातु वस्सलामु अलैका या सय्यिदल अव्वलीना वल आखिरीन।