मेरा प्यारा नबी

संसारमा पाल्नुभएको (जन्म)

सात तह धर्ती, सात तह आकाश, छोटकरीमा सारा संसार ठूलो आदर र खुसीका साथ सय्यिदुल मुरसलीन, खातमुल अम्बिया, हबीबे खुदा हुनुभएका आफ्ना सरदारको प्रतीक्षा गरिरहेको थियो। सबै सृष्टि आ-आफ्नो हालको भाषामा “स्वागत छ, या रसूलल्लाह!” भन्न तयार भएर बसेका थिए। हिजरतभन्दा ५३ वर्षअघि, हात्तीको घटनाको पचपन्न दिनपछि, रबीउल अव्वल महिनाको बाह्र तारिख सोमबारको रात, बिहानीपख मक्काको बनू हाशिम टोलमा, सफा डाँडानजिकैको एउटा घरमा, तिर्सनाका साथ पर्खिइएका अल्लाह तआलाका नूर मुहम्मद मुस्तफा (सल्लल्लाहु तआला अलैहि व सल्लम) जन्मनुभयो। उहाँ पाल्नुभएपछि संसारले नयाँ जीवन पायो। अँध्यारो एक्कासि त्यस “नूर”ले उज्यालो भयो।१

यो त्यही रात हो, जुन रात ती शरीफले
नूरले संसारहरूलाई सुन्दर बनाउनुहुन्छ।
यो रात उहाँले संसारलाई जन्नत बनाउनुहुन्छ,
यो रात हकले सबै थोकमाथि रहमत गर्नुहुन्छ।
यो रात हृदयका धनीहरू हर्षित हुन्छन्,
यस रातका लागि हृदयका साथीहरू ज्यान दिन्छन्।
मुस्तफा सारा संसारका लागि रहमत हुनुहुन्छ,
पापीहरूको शफाअत गर्नुहुने पनि मुस्तफा नै हुनुहुन्छ।

मेरो उम्मत, मेरो उम्मत

सबैभन्दा उच्च सम्मान पाउनुहुने, आमाहरूमध्ये सबैभन्दा भाग्यमानी हजरत आमिना आफ्नो गर्भावस्थाबारे यसो बताउनुहुन्छ: “ती सरदारलाई गर्भमा बोकेका दिनहरूमा मैले कुनै पीडा र कष्ट भोगिनँ। म गर्भवती छु भन्ने पनि थाहा पाउँदिनथेँ। तर छ महिनापछि एक दिन निद्रा र जागाको बीचमा कसैले मलाई सोधे: ‘तिमीले कसलाई गर्भमा बोकेकी छौ, थाहा छ?’ ‘थाहा छैन’ भनेर जवाफ दिँदा उनले खबर दिए: ‘थाहा पाऊ, तिमीले नबीहरूमध्ये अन्तिमलाई गर्भमा बोकेकी छौ!’ सुत्केरी हुने बेला नजिकिँदा उनी फेरि आए र भने: ‘हे आमिना! बच्चा जन्मेपछि उहाँको नाम मुहम्मद राख्नू।’ अर्को एउटा रिवायतमा यसो बताइएको छ: ‘हे आमिना! बच्चा जन्मेपछि उहाँको नाम अहमद राख्नू!’”

हाम्री आमा हजरत आमिना सुत्केरी हुने क्षणबारे पनि यसो बताउनुहुन्छ: “सुत्केरी हुने घडी आइपुग्दा मैले एउटा डरलाग्दो आवाज सुनेँ। मेरो जिउ सिरिङ्ग भयो। त्यसपछि एउटा सेतो चरा देखेँ; त्यो आएर पखेटाले मलाई मुसार्‍यो। डर र सिरिङ्गको नामोनिसान रहेन। त्यही बेला मलाई तिर्खा लाग्यो, मानौँ गर्मीले पोलिरहेकी थिएँ। छेउमा दूधजस्तै सेतो शर्बतको एउटा कचौरा देखेँ। त्यो शर्बत पिउन मलाई दिइयो। मैले पिएँ, महभन्दा गुलियो र चिसो थियो। तिर्खा मेटियो। त्यसपछि एउटा ठूलो नूर देखेँ; मेरो घर यति उज्यालो भयो कि त्यो नूरबाहेक अरू केही देख्दिनथेँ।

आगोबाट नजात पाउन चाहनेले
प्रेम र तिर्सनासाथ दुरूद पढोस्!
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या रसूलल्लाह!
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या हबीबल्लाह!
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या नूरा अर्शिल्लाह।

“म अल्लाह तआलाको हबीब, उहाँको प्यारो हुँ। म नबीहरूको अगुवा हुँ। यो कुरा म घमण्ड गर्न भन्दै छैन” हदीसे शरीफ

प्यारा नबी जन्मनुभएको घरको पुरानो ठाउँ (आज मक्काको पुस्तकालय बनाइएको छ)

प्यारा नबी जन्मनुभएको घर उहाँका जिजुबुबा हाशिम बिन अब्दे मनाफको थियो। यो काबाको ३००–४०० मिटर उत्तर-पूर्वमा थियो।

हिजरत गर्नुहुँदा प्यारा नबीले यो मुबारक घर अकील बिन अबी तालिबलाई सुम्पनुभएको थियो। अकीलका नातिहरूले यसलाई मुहम्मद बिन यूसुफ सकफीलाई बेचे।

पछि यो मुबारक घर हारून रशीदकी आमा खैजुरान खातूनले किनेर मस्जिद बनाउनुभयो।

अब्बासी र मम्लुकहरूले जोगाएको यो मस्जिद उस्मानी कालमा पनि होसियारीसाथ संरक्षण गरियो। कानूनी सुल्तान सुलैमान खानले मस्जिद फेरि बनाउन लगाउनुभयो।

इतिहासभरि यो मस्जिद धेरै पटक मर्मत गरियो।

यो मस्जिद १९२४ मा भत्काइयो। शेख अब्बास कत्तानले १९५० मा यहाँ बनाउन लगाएको घर १९५९देखि मक्काको सार्वजनिक पुस्तकालय बनेको छ।

त्यस बेला मैले मलाई घेरेर मेरो सेवा गरिरहेका धेरै महिलाहरू देखेँ। उनीहरू अग्ला थिए, मुहार सूर्यझैँ चम्किरहेका थिए। उनीहरू अब्दे मनाफ कबिलाका छोरीहरूजस्ता देखिन्थे। उनीहरू एक्कासि कसरी देखा परे भनेर म छक्क परेँ। तीमध्ये एकजनाले भन्नुभयो: ‘म फिरऔनकी श्रीमती आसिया हुँ!’ अर्कीले भन्नुभयो: ‘म चाहिँ मरयम बिन्त इमरान हुँ, यिनीहरू जन्नतका हूरहरू२ हुन्।’

त्यसै बेला आकाशदेखि धर्तीसम्म फैलिएको सेतो, लामो रेशमी कपडा देखेँ। ‘उहाँलाई मानिसहरूको आँखाबाट छोप’ भने। त्यही क्षण चराहरूको एउटा हुल देखा पर्‍यो। तिनका चुच्चो पन्नाका र पखेटा माणिकका थिए। डरले म पसिनाले निथ्रुक्क भएँ; खसेका पसिनाका थोपाबाट कस्तूरीको बास्ना फैलिन्थ्यो। त्यसै अवस्थामा मेरा आँखाबाट पर्दा हटाइयो। मैले पूर्वदेखि पश्चिमसम्म सारा धर्ती देखेँ। फरिश्ताहरूले मलाई घेरिसक्नुभएको थियो।

मुहम्मद अलैहिस्सलामले जन्मनासाथ आफ्नो मुबारक शिर सज्दामा राख्नुभयो र शहादतको औँला उठाउनुभयो। त्यसपछि आकाशबाट उहाँलाई ढाक्ने सेतो बादलको एउटा टुक्रा ओर्लियो। मैले एउटा आवाज सुनेँ: ‘उहाँलाई पश्चिमदेखि पूर्वसम्म सबैतिर घुमाऊ। सारा संसारले उहाँलाई नाम, रूप र गुणसहित देखोस् भनेर घुमाऊ। उहाँको नाम माही हो, अर्थात् अल्लाह तआलाले उहाँमार्फत शिर्कका चिह्न मेटाउनुहुन्छ भन्ने कुरा उनीहरूले जानून्।’

त्यसपछि त्यो बादल पनि हरायो र मैले मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई सेतो ऊनी कपडामा बेरिएको देखेँ। त्यही बेला मुहार सूर्यझैँ चम्किरहेका तीनजना आउनुभयो। एकजनाको हातमा चाँदीको सुराही, अर्काको हातमा पन्नाको बाटा र तेस्राको हातमा रेशम थियो। सुराहीबाट मानौँ कस्तूरी चुहिरहेको थियो। उहाँहरूले मेरा मुबारक छोरालाई बाटाभित्र राख्नुभयो। मुबारक शिर र खुट्टा धोएर रेशममा बेर्नुभयो। त्यसपछि मुबारक शिरमा सुगन्ध लगाइदिनुभयो, मुबारक आँखामा गाजल लगाइदिनुभयो र अलप हुनुभयो।”

आकाशबाट फरिश्ताहरू लहर-लहर ओर्लनुभयो,
काबाझैँ मेरो घरको तवाफ गर्नुभयो।
हूरहरू हुल-हुल गरी आए,
तिनका मुहारको नूरले मेरो घर नूरले भरियो।
हावामाथि एउटा ओछ्यान बिछ्याइयो,
नाम सुन्दुस, बिछ्याउनुहुने एक फरिश्ता।
यी सबै कुरा मैले छर्लङ्ग देख्दा
म त्यतिखेरै छक्क परेर रहेँ।
एक्कासि पर्खाल फाटेर
तीनजना हूर आएर मेरो सामु देखा परे।
कोही भन्छन्, ती तीन सुन्दरीमध्ये
एक चन्द्रमुखी आसिया हुनुहुन्थ्यो।
अर्की निःसन्देह मरयम खातून हुनुहुन्थ्यो,
अर्की हूरहरूमध्येकी एक सुन्दरी थिइन्।
ती तीनै चन्द्रमुखी कृपासाथ आउनुभयो,
त्यही घडी मलाई सलाम गर्नुभयो।
आएर मेरो वरिपरि बस्नुभयो,
मुस्तफाको खुसीको खबर एकअर्कालाई सुनाउनुभयो।

मुहम्मद अलैहिस्सलाम जन्मनुहुँदा हाम्री आमा हजरत आमिनाको छेउमा अब्दुर्रहमान बिन औफकी आमा शिफा खातून, उस्मान बिन अबिल आसकी आमा फातिमा खातून र हाम्रा नबीकी फुपू सफिय्या खातून हुनुहुन्थ्यो। उहाँहरूले पनि आफूले देखेको नूर र भएका अरू घटनाबारे यसरी बताउनुभयो:

शिफा खातून बताउनुहुन्छ: “त्यो रात म सहयोगी बनेर आमिनाको छेउमा थिएँ। मुहम्मद अलैहिस्सलामले जन्मनासाथ दुआ र बिन्ती गर्नुभएको मैले सुनेँ। गैबबाट आवाज आयो: ‘यरहमुका रब्बुका।’ त्यसपछि एउटा नूर निस्केर यति उज्यालो भयो कि पूर्वदेखि पश्चिमसम्म सबै ठाउँ देखियो…” अरू धेरै घटनाकी साक्षी शिफा खातूनले भन्नुभयो: “उहाँलाई नुबुव्वत बताइएपछि कुनै दोधार नगरी सबैभन्दा पहिले ईमान ल्याउनेहरूमध्ये म पनि एक भएँ।”

“कियामतमा सबै चुप लाग्दा म बोल्नेछु। कोही चल्न पनि नसक्दा म उनीहरूका लागि शफाअत गर्नेछु” हदीसे शरीफ

सारा सृष्टि खुसीले भरियो,
शोक गयो, संसारले नयाँ ज्यान पायो।
संसारका सबै कणहरूले पुकार गरे,
एकअर्कालाई बोलाउँदै “मरहबा” भने।
मरहबा, हे उच्च सुल्तान, मरहबा,
मरहबा, हे इरफानका खानी, मरहबा।
मरहबा, हे फुरकानका रहस्य, मरहबा,
मरहबा, हे पीडाका औषधि, मरहबा।
मरहबा, हे सौन्दर्यको बगैँचाका बुलबुल,
मरहबा, हे जुल जलालका चिनारु।
मरहबा, हे खुदाका चन्द्रमा र सूर्य,
मरहबा, हे हकबाट कहिल्यै अलग नहुनुहुने।
मरहबा, हे पापी उम्मतका शरणस्थल, मरहबा,
मरहबा, हे असहायहरूका शरणस्थल, मरहबा।
मरहबा, हे खलीलका आँखाको ज्योति,
मरहबा, हे जलीलका खास प्यारा।
मरहबा, हे सारा संसारका लागि रहमत,
मरहबा, पापीहरूको शफाअत गर्नुहुने तपाईँ नै हुनुहुन्छ।
मरहबा, हे दुवै जहानका बादशाह,
तपाईँकै लागि यो संसार अस्तित्वमा आयो।

सफिय्या खातूनले यसो बताउनुभयो: “मुहम्मद अलैहिस्सलाम जन्मनुहुँदा चारैतिर नूर छायो। जन्मनासाथ उहाँले सज्दा गर्नुभयो, त्यसपछि मुबारक शिर उठाएर स्पष्ट भाषामा भन्नुभयो: ‘ला इलाह इल्लल्लाह, इन्नी रसूलुल्लाह।’ उहाँलाई नुहाइदिन खोज्दा आवाज आयो: ‘हामीले उहाँलाई नुहाइएको अवस्थामा पठाएका छौँ।’ उहाँको नाल काटिइसकेको र खतना भइसकेको देखियो। जन्मनासाथ उहाँले सज्दा गर्नुभयो। त्यस बेला मसिनो स्वरमा केही भनिरहनुभएको थियो। मैले कान उहाँको मुबारक मुखनजिक लगेँ; उहाँ ‘उम्मती, उम्मती!’ (मेरो उम्मत, मेरो उम्मत!) भनिरहनुभएको थियो।”३

ती रसूल बैतुल्लाहतर्फ फर्केर
मुहार भुइँमा राखी सज्दामा पर्नुभयो।
सज्दामा शिर र जिब्रोले हकको हम्द गर्नुहुन्थ्यो,
औँला उठाएर तौहीदको घोषणा गर्नुहुन्थ्यो।
भन्नुहुन्थ्यो: “हे मौला, मैले मुख तपाईँतिर फर्काएँ,
या इलाही, मलाई मेरो उम्मत दिनुहोस्!”
हृदयदेखिको सारा ध्यान हकमा लगाएर
“उम्मती, वा उम्मती!” भन्नुहुन्थ्यो।

हाम्रा प्यारा नबी जन्मनुहुँदा हजुरबुबा अब्दुल मुत्तलिब काबा शरीफाको छेउमा अल्लाह तआलासँग बिन्ती गर्दै दुआ गरिरहनुभएको थियो। उहाँलाई यो जन्मको खुसीको खबर यसरी दिइयो:

काबा एक्कासि मकामे इब्राहीमतर्फ सज्दामा झुक्यो र फेरि पहिलेकै अवस्थामा फर्कियो। काबाले स्पष्ट भाषामा यसो भनेको अब्दुल मुत्तलिबले सुन्नुभयो: “अल्लाहु अकबर! मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)को आवाजले मलाई मूर्तिहरूबाट पवित्र पार्नेछ।” त्यही बेला हुबल मूर्ति घोप्टो परेर ढल्यो। एउटा आवाज आयो: “आमिनाका एक छोरा जन्मनुभयो। मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले मानिसहरूलाई दलालतको अँध्यारोबाट हिदायतको नूरमा पुर्‍याउनुहुनेछ। हक तआलाले उहाँलाई मानिस र जिनहरूका लागि नबी बनाएर पठाउनुभयो। हे फरिश्ताहरू, साक्षी बस्नुहोस्: उहाँलाई सबै खजानाका साँचो दिइयो। उहाँको जन्मदिन नबिर्सनुहोस्; त्यो दिन कियामतसम्म तपाईँहरूको ईद होस्।” यी कुरा सुनेर अब्दुल मुत्तलिब अचम्मले अवाक् हुनुभयो। “कतै सपना त देखिरहेको छैन?” भन्दै छातीमा हात फेर्नुभयो। फेरि अर्को आवाज सुन्नुभयो: “हे कुरैशका सरदार, तिमीलाई डराउने यो कस्तो हाल हो?” उहाँमा जवाफ दिने शक्ति थिएन।

उहाँ आमिनाको घरनजिक पुग्नुहुँदा घरको छानामा एउटा चरा देख्नुभयो। त्यसले पखेटा फिँजाएर घर ढाकेको थियो। मक्काका पहाडहरू त्यसको नूरले चम्किरहेका थिए। एउटा सेतो बादलले घरमा छाया पारिरहेको थियो। ढोकाअघि उभिनुभएका दुईजना फरिश्ताले उहाँलाई भित्र पस्न दिनुभएन। “यो कस्तो हाल हो, कतै सपना त देखिरहेको छैन?” भनेर सोच्दै गर्दा भित्रबाट आएको कस्तूरीको बास्ना उहाँको नाकभित्र पस्यो।

मुहम्मद अलैहिस्सलाम जन्मनुभएको दिन धेरै घटना देख्नुभएका अब्दुल मुत्तलिब यो खुसीको खबरले साह्रै खुसी हुनुभयो र भन्नुभयो: “मेरा यी छोराको शान र इज्जत साह्रै उच्च हुनेछ।”४

यति ठूलो खुसी मनाउन अब्दुल मुत्तलिबले जन्मेको सातौँ दिनदेखि तीन दिनसम्म मक्कावासीहरूलाई भोज दिनुभयो। साथै सहरका हरेक टोलमा ऊँट काटेर मासु मानिस र जनावरहरूका लागि छोडिदिनुभयो।५ भोजमा “बच्चाको नाम के राख्यौ?” भनेर सोध्नेहरूलाई उहाँले भन्नुभयो: “मैले उहाँको नाम मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) राखेँ।” “पुर्खामध्ये कसैको नाम किन राखेनौ?” भनेर सोध्नेहरूलाई जवाफ दिनुभयो: “अल्लाह तआलाले र मानिसहरूले उहाँको प्रशंसा गरून्, गुण गाऊन् भन्ने मेरो चाहना भएकाले।”६ अर्को एउटा रिवायतमा “मुहम्मद” नाम राख्ने आमिना खातून हुनुहुन्थ्यो भनेर बताइएको छ।

हे पूर्णिमाको जूनझैँ चम्किलो मुहार भएका,
हे सबै लडेकाहरूलाई हात दिनुहुने।
हृदयका पीडाको औषधि तपाईँ नै हुनुहुन्छ,
हे सारा सृष्टिका सुल्तान, तपाईँ नै।
सबै नबीहरूका सुल्तान तपाईँ नै हुनुहुन्छ,
औलिया र छानिएकाहरूका आँखाको ज्योति।
हे रिसालतको सिंहासनका अन्तिम,
हे नुबुव्वतको मोहर लगाउनुहुने।

“कियामतको दिन नबीहरूको इमाम, खतीब र उहाँहरू सबैका लागि शफाअत गर्ने म नै हुँ। यी कुरा म घमण्ड गर्न भन्दै छैन” हदीसे शरीफ

तपाईँको नूरले सारा संसार उज्यालो पार्दा,
गुलाफझैँ मुहारले संसारलाई गुलाफको बगैँचा बनायो।
अज्ञानता र बाटो बिराइको अँध्यारो हट्यो,
मारिफतको बगैँचाले पूर्णता पायो।
या हबीबल्लाह, हामीलाई सहायता गर्नुहोस्,
अन्तिम सासमा आफ्नो मुहार देखाएर हामीलाई खुसी पार्नुहोस्।

रसूलुल्लाह जन्मनुभएको रातका महत्त्वपूर्ण घटना

रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) जन्मनुअघि र जन्मनुहुँदा उहाँ संसारमा पाल्नुहुने सङ्केत बनेर धेरै घटना भए। त्यस समयका प्रसिद्ध मानिसहरूले प्यारा नबी जन्मनुभन्दा धेरै पहिल्यै सपना देखेका थिए। आफ्ना सपनाको अर्थ काहिनहरू र त्यस समयका प्रसिद्ध विद्वानहरूलाई लगाउन दिँदा उनीहरूले यी सपनाले “मुहम्मद अलैहिस्सलाम आउनुहुनेछ भन्ने देखाउँछन्” भने।

हाम्रा प्यारा नबीका हजुरबुबा अब्दुल मुत्तलिबले यसो बताउनुभयो: “एक पटक म निदाएको थिएँ। देखेको सपनाले म डरले सिरिङ्ग हुँदै ब्युँझेँ। तुरुन्तै कुनै काहिनकहाँ गएर अर्थ लगाउन चाहेँ। उनको छेउमा पुग्दा उनले मेरो मुहारमा हेरेर भने: ‘हे कुरैशका सरदार! तिमीलाई के भयो? तिम्रो मुहारमा बिलकुलै फरक हाल देखिन्छ। कतै तिमीलाई यस हालमा पुर्‍याउने कुनै ठूलो घटना त भएको छैन?’ ‘हो, मैले अहिलेसम्म कसैलाई नसुनाएको एउटा डरलाग्दो सपना देखेँ’ भनेर म उनको छेउमा बसेँ र सुनाउन थालेँ:

‘गएको राति सपनामा मैले एउटा साह्रै ठूलो रुख देखेँ। त्यसको एउटा टुप्पो आकाशसम्म पुगेको थियो, हाँगाहरू पूर्व र पश्चिमतिर फैलिएका थिए। त्यस रुखबाट यस्तो नूर छरिएको थियो कि सूर्य त्यसको छेउमा फिक्का देखिन्थ्यो।

कहिले देखिन्थ्यो, कहिले आँखाबाट हराउँथ्यो। मानिसहरू त्यसतिर फर्केका थिए। त्यसको नूर हरेक क्षण बढ्दै थियो। कुरैश कबिलाका कोही त्यस रुखका हाँगा समात्दै थिए, अरू कोही त्यसलाई काट्न खोज्दै थिए। एकजना युवकले त्यसलाई काट्न खोज्नेहरूलाई रोकिरहेका थिए। उनको मुहार साह्रै सुन्दर थियो; त्यस्तो मुहार मैले आजसम्म देखेको छैन। साथै उनको शरीरबाट वरिपरि मीठो बास्ना फैलिरहेको थियो। मैले रुखको एउटा हाँगा समात्न हात बढाएँ, तर पुग्न सकिनँ।’

सपना सुनाइसकेपछि काहिनको मुहार बदलियो।

अनुहार पहेँलो भयो। त्यसपछि उनले ‘तिम्रो भाग त्यसमा छैन!’ भनेपछि मैले सोधेँ: ‘कसको भाग छ त?’ ‘त्यो रुखको हाँगा समात्नेहरूको’ भनेर उनले कुरा अघि बढाए: ‘तिम्रो सन्तानबाट एक नबी आउनुहुनेछ, उहाँ सबैतिर शासन गर्नुहुनेछ, मानिसहरू उहाँको धर्ममा प्रवेश गर्नेछन्।’ त्यसपछि मेरो छेउमा रहेका मेरा छोरा अबू तालिबतिर फर्केर भने: ‘यिनी सायद उहाँका काका हुनेछन्।’” प्यारा नबीलाई नुबुव्वत बताइएपछि अबू तालिबले यो घटना उहाँलाई सुनाए र भने: “त्यो रुख त अबुल कासिम, अल-अमीन मुहम्मद अलैहिस्सलाम हुनुहुँदो रहेछ।”

हाम्रा प्यारा नबी मुहम्मद अलैहिस्सलाम संसारमा आउनुभएको रात एउटा तारा उदायो। यो देखेका यहूदी विद्वानहरूले मुहम्मद अलैहिस्सलाम जन्मनुभएको कुरा बुझेका थिए।

असहाबे किराममध्ये हस्सान बिन साबित बताउनुहुन्छ: “म आठ वर्षको थिएँ। एक बिहान एकजना यहूदी ‘ए यहूदीहरू हो!’ भन्दै चिच्याउँदै दौडिरहेका थिए। ‘के भयो, किन यसरी कराउँदै छौ?’ भन्दै यहूदीहरू उनको वरिपरि भेला हुँदा उनले जवाफ दिए: ‘थाहा पाऊ, गएको राति अहमदको तारा उदायो! अहमद गएको राति संसारमा आए…’”

रसूले अकरम जन्मनुभएको रात काबाका सबै मूर्ति घोप्टो परेर भुइँमा ढले।

उर्वा बिन जुबैर रिवायत गर्नुहुन्छ: “कुरैशको एउटा समूहको एउटा मूर्ति थियो। वर्षमा एक पटक उनीहरू त्यसको तवाफ गर्थे, ऊँट काट्थे र मदिरा पिउँथे। फेरि यस्तै एक दिन मूर्तिनजिक पुग्दा उनीहरूले त्यसलाई घोप्टो परेर भुइँमा ढलेको भेट्टाए। उठाए, फेरि ढल्यो। यस्तो तीन पटक भयो। त्यसपछि चारैतिरबाट राम्ररी अडेस लगाएर ठड्याउँदै गर्दा यस्तो आवाज सुनियो: ‘कोही जन्मनुभयो, धर्तीका सबै ठाउँ हल्लिए। जति मूर्ति थिए, सबै ढले। राजाहरूका हृदय डरले काँपे!’” यो घटना ठीक मुहम्मद अलैहिस्सलाम जन्मनुभएकै रातमा परेको थियो।

मदाइन सहरमा इरानका किसराको महलका चौधवटा धरहरा (बुर्ज) ढले। त्यस रात गर्जन र त्रासले ब्युँझेका किसरा र उनका मानिसहरूले आफ्नै केही प्रतिष्ठित व्यक्तिले देखेका डरलाग्दा सपनाको अर्थ लगाउन लगाउँदा यो कुनै ठूलो कुराको सङ्केत हो भन्ने बुझेका थिए।

सबैभन्दा नामी काहिनहरूले ती सपनाको अर्थ यसरी लगाए: “यिनले शाम, टाइग्रिस, युफ्रेटिस, इराक र इरान इस्लामको अधीनमा आउने खबर दिन्छन्।”

“हरेक युगमा, हरेक समयमा बाँचेका मानिसहरूमध्ये सबैभन्दा असल र छानिएकाहरूबाट म संसारमा ल्याइएको हुँ” हदीसे शरीफ

मक्का मुकर्रमा र वरिपरिको क्षेत्र

त्यही रात मजूसी, अर्थात् आगो पुज्नेहरूले हजार वर्षदेखि बालिराखेका ठूला-ठूला आगोका थुप्रा एक्कासि निभे। आगो निभेको मिति उनीहरूले टिपेर राखे; त्यो किसराको महलका बुर्ज ढलेकै रात परेको थियो।

त्यस बेला पवित्र मानिने सावा तालको पानी पनि त्यस रात एकैछिनमा सुक्यो र ताल रित्तियो।

शामतिर हजार वर्षदेखि पानी नबगेको र सुकेको समावा नदीको खोँच त्यस रात भरियो, उर्लियो र बग्न थाल्यो।

मुहम्मद अलैहिस्सलाम जन्मनुभएको रातदेखि शैतान र जिनहरूले कुरैशका काहिनहरूलाई घटनाबारे खबर दिन सकेनन्। भविष्य बताउने काम सकियो…

हबीबे अकरम जन्मनुभएको रात र त्यसपछि पनि, त्यतिबेलासम्म कहिल्यै नदेखिएका यी घटनाबाहेक अरू धेरै घटना भए। यी सबै अन्तिम नबी मुहम्मद अलैहिस्सलाम जन्मनुभएको सङ्केत थिए।७

मौलिदको रात

प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) जन्मनुभएको रातलाई “मौलिदको रात” भनिन्छ। मौलिदको अर्थ “जन्मको समय” हो।

कद्रको रातपछि यो सबैभन्दा मूल्यवान् रात हो; यस रात हाम्रा प्यारा नबी जन्मनुभएकोमा खुसी हुनेहरूलाई क्षमा गरिन्छ।

यस रात प्यारा नबी जन्मनुहुँदा देखिएका हाल र मुजिजाहरू पढ्नु, सुन्नु र सिक्नु ठूलो सवाब हो। हाम्रा प्यारा नबी आफैँ पनि यी कुरा सुनाउनुहुन्थ्यो।

असहाबे किराम पनि यस रात एक ठाउँमा भेला हुनुहुन्थ्यो, त्यो दिन सम्झनुहुन्थ्यो, पढ्नुहुन्थ्यो र सुनाउनुहुन्थ्यो।

संसारका सबै भागका मुसलमानहरू हरेक वर्ष रबीउल अव्वल महिनाको १२औँ रातलाई मौलिदको रात भनेर मनाउँछन्। जताततै मौलिदका कसीदा पढिन्छन् र सारा सृष्टिका सुल्तानलाई सम्झिइन्छ।

हरेक नबीका उम्मतले आफ्ना नबीको जन्मदिनलाई ईद बनाएका छन्। यो दिन पनि मुसलमानहरूको ईद, रमाइलो र खुसीको दिन हो।

“मेरो प्रशंसा गर्नु [मौलिद, इलाही पढ्नु] इबादत हो। डफ [बाजा] बजाउँदै, मनोरञ्जन र खेलका बीच इबादत जायज छैन” हदीसे शरीफ

आमिना खातून उहाँकी आमा हुनुहुन्छ,
त्यही सिपीबाट ती मोती जन्मनुभयो।
रबीउल अव्वल महिनामा,
बाह्रौँ रात, सोमबारको रातमा,
मानिसहरूमध्ये सबैभन्दा भलो जन्मनुभएको त्यो रात
उहाँकी आमाले के-के देख्नुभयो, के-के!
ती हबीबकी आमाले भन्नुभयो: मैले देखेँ
एउटा अचम्मको नूर – सूर्य त्यसको पुतलीझैँ घुम्छ।
एक्कासि बिजुलीझैँ मेरो घरबाट निस्कियो,
आकाशसम्मै संसार नूरले भरियो।
आकाश खुले, अँध्यारो हरायो,
तीनजना फरिश्ता देखेँ, हातमा तीनवटा बत्ती।
एकजना पूर्वमा, अर्का पश्चिममा,
तेस्रा काबाको छानामा उभिनुभयो।
त्यही घडी काबाले एक्कासि आवाज निकाल्यो,
भन्यो: आज राति संसारको सूर्य जन्मनुभयो।
या इलाही, ती मुहम्मदको हकका लागि,
शफाअतका खानी अहमदको हकका लागि,
ती मुईन उहाँका उम्मतसँग राजी होऊन्,
रहमतुल्लाहि अलैहिम अजमईन।
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या रसूलल्लाह!
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या हबीबल्लाह!
अस्सलातु वस्सलामु अलैका या नूरा अर्शिल्लाह!
सुलैमान चेलेबी