बाल्यकाल
दूधआमाकहाँ
हाम्री आमा आमिनाले नूरले भरिएको आफ्नो बालकलाई काखमा लिनुहुँदा श्रीमान् हजरत अब्दुल्लाहको वफातको पीडा बिर्सनुभएझैँ भयो। आमाले नौ दिन दूध खुवाउनुभएपछि अबू लहबकी दासी सुवैबा खातूनले केही दिन दूधआमा भएर सेवा गर्नुभयो। सुवैबा खातूनले यसअघि हजरत हमजालाई र पछि अबू सलमालाई पनि दूध खुवाउनुभएको थियो। हाफिज इब्ने जजरी भन्नुहुन्छ: “अबू लहबलाई सपनामा देखेर उसको हाल कस्तो छ भनेर सोधिँदा उसले भनेछ: ‘म कब्रको अजाब भोगिरहेको छु। तर हरेक वर्ष रबीउल अव्वल महिनाको बाह्र तारिखका रातहरूमा मेरो अजाब हलुका हुन्छ। मेरा दुई औँलाका बीचबाट निस्कने चिसो पानी चुसेर म शीतल हुन्छु। रसूलुल्लाह संसारमा आउनुभएको रात सुवैबा नामकी मेरी दासीले मलाई त्यो खुसीको खबर ल्याई। मैले खुसी भएर उसलाई मुक्त गरेँ र उहाँलाई दूध खुवाउन आदेश दिएँ। त्यसैले ती रातहरूमा मेरो अजाब हलुका हुन्छ।’” त्यस बेला मक्कावासीहरूमा आफ्ना बालबच्चालाई दूधआमाकहाँ दिने चलन थियो। बालबच्चालाई सफा हावा र मीठो पानी भएका नजिकैका पठारतिर पठाइन्थ्यो र उनीहरू केही समय आफ्ना दूधआमाकहाँ बस्थे। यसको कारण मक्काको तातो हावापानी थियो। हरेक वर्ष यही उद्देश्यले धेरै महिलाहरू मक्का आउँथे। हरेकले दूध खुवाउन एक-एकजना बालक लिएर जान्थे। बालबच्चालाई हुर्काएर फर्काउँदा ठूलो पारिश्रमिक र उपहार पाउँथे। प्यारा नबी जन्मनुभएको वर्ष पनि पठारमा बस्ने बनू साद कबिलाका धेरै महिलाहरू दूधआमा बन्ने उद्देश्यले मक्का आए। उनीहरूमध्ये हरेकले एक-एकजना बालक दूध खुवाउन लिइसकेका थिए। मक्का वरपरका कबिलामध्ये बनू साद कबिला इज्जत, उदारता, वीरता, नम्रता र अरबी भाषा शुद्ध बोल्ने कुरामा निकै प्रसिद्ध थियो। कुरैशका प्रतिष्ठित मानिसहरू आफ्ना बालबच्चा यही कबिलामा दिन सबैभन्दा बढी रुचाउँथे। त्यस वर्ष बनू सादको क्षेत्रमा कडा खडेरी र भोकमरी थियो। यस कबिलाकी हलीमा खातून त्यस अवस्थालाई यसरी बताउनुहुन्छ: “त्यो वर्ष म मैदानमा घुमेर घाँस बटुल्थेँ र त्यो भेट्टाएकोमा अल्लाह तआलाको शुक्र गर्थेँ। कहिलेकाहीँ त तीन दिनसम्म मुखमा केही पर्दैनथ्यो। यस्तै अवस्थामा मेरो बच्चा जन्मियो। एकातिर भोक, अर्कातिर सुत्केरीको कष्ट। भोकले धर्ती र आकाश, रात र दिन छुट्याउन नसक्ने क्षणहरू पनि आउँथे। एक रात म मरुभूमिमा निदाएँ। सपनामा कसैले मलाई दूधभन्दा सेतो पानीमा डुबाए र भने: ‘यो पानी पिऊ।’ मैले अघाउन्जेल पिएँ। उनले फेरि पिउन लगाए। म पिइरहेँ, पिइरहेँ; पानी महभन्दा गुलियो थियो। ‘तिम्रो दूध प्रशस्त होस्, हे हलीमा! मलाई चिन्यौ?’ भनेर उनले सोधे। मैले चिनिनँ भन्दा उनले भने: ‘म तिमीले आफ्नो कठिन अवस्थामा गरेको हम्द र शुक्र हुँ। हे हलीमा! मक्का जाऊ। त्यहाँ एउटा “नूर” तिम्रो साथी हुनेछ र तिमी बरकतले भरिनेछौ। यो सपना कसैलाई नसुनाऊ!’ ब्युँझँदा मेरा छाती दूधले भरिएका र दुःख र भोक हराइसकेको देखेँ।” भोकमरीका कारण त्यस वर्ष अरू वर्षभन्दा बढी दूधआमाहरू पारिश्रमिक लिएर बालबच्चालाई दूध खुवाउन र यसरी कठिन समय पार गर्न मक्का आएका थिए।
“हामी खेलका लागि सृष्टि गरिएका होइनौँ” हदीसे शरीफ
बनू सादको मरुभूमि
सबैजना धनी परिवारका बालबच्चा लिन हतारिए। हतार गरेर आएका महिलाहरूले एक-एकजना बालक लिइसकेका थिए। प्यारा नबी अनाथ हुनुभएकाले ठूलो पारिश्रमिक पाइँदैन भन्ने ठानेर उनीहरूले उहाँलाई लिन चाहेनन्। ती महिलामध्ये इज्जत, पवित्रता, हिल्म, अर्थात् नरम स्वभाव, लाज र असल अखलाकका लागि चिनिनुभएका हलीमा खातून पनि हुनुहुन्थ्यो। उहाँहरूले चढेको जनावर दुब्लो भएकाले उहाँहरू मक्का ढिलो पुग्नुभयो। तर त्यही ढिलाइ खोजेभन्दा पनि बढी पाउने कारण बन्यो। हलीमा र उहाँका श्रीमान्ले मक्काका गल्लीहरू घुम्नुभयो र धनी परिवारका बालबच्चा सबै लगिसकिएको देख्नुभयो। तैपनि रित्तो हात फर्कन चाहनुभएन। उहाँहरूको एउटै इच्छा बालक लिएर फर्कने थियो।
अन्ततः उहाँहरूले इज्जत जगाउने, साह्रै मायालु मुहार भएका एकजना व्यक्तिलाई भेट्नुभयो। उहाँ मक्काका सरदार अब्दुल मुत्तलिब हुनुहुन्थ्यो। उहाँहरूले के चाहनुभएको हो भन्ने थाहा पाएपछि अब्दुल मुत्तलिबले आफ्ना नाति लिन सल्लाह दिनुभयो र यसो गरे ठूलो सुख र सौभाग्य पाउनुहुनेछ भन्नुभयो। अब्दुल मुत्तलिबको माया र आत्मीयताले उहाँहरूलाई उहाँतिर तान्यो। उहाँहरूले तुरुन्तै उहाँको प्रस्ताव स्वीकार गर्नुभयो। त्यसपछि वृद्ध हजुरबुबाले हलीमा खातूनलाई हजरत आमिनाको घरमा लैजानुभयो।
हलीमा खातून बताउनुहुन्छ: “म बालकको छेउमा पुग्दा उहाँ हरियो रेशमी ओछ्यानमा, बेह्रामा बेरिएर शान्तसँग सुतिरहनुभएको थियो र वरिपरि कस्तूरीको बास्ना फैलिएको थियो। म छक्क परेँ र एकैछिनमा उहाँलाई यति माया गर्न थालेँ कि उहाँलाई ब्युँझाउने मन नै भएन। उहाँको छातीमा हात राख्दा उहाँ ब्युँझनुभयो, मतिर हेर्नुभयो र मुस्कुराउनुभयो। म त त्यो मुस्कानमा लट्ठ परेर आफूलाई नै बिर्सेँ। त्यसपछि यति सुन्दर र मुबारक बालक आमाले मलाई नदिनुहोला कि भन्ने डरले उहाँको मुहार छोपेर तुरुन्तै काखमा लिएँ। दायाँ स्तन दिएँ, चुस्न थाल्नुभयो। बायाँ दिएँ, चुस्नुभएन। अब्दुल मुत्तलिबले मतिर फर्केर भन्नुभयो: ‘खुसी होऊ! महिलाहरूमध्ये तिमीजस्तो नियामत पाउने अर्की कोही भएकी छैन!’१
आफ्ना प्यारा बालक मलाई सुम्पनुहुँदा आमिना खातूनले भन्नुभयो: ‘हे हलीमा, तीन दिनअघि मैले एउटा आवाज सुनेँ; मेरा छोरालाई दूध खुवाउने महिला बनू साद कबिलाकी, अबू जुऐबको वंशकी हुनेछिन् भनेर त्यसले भन्यो।’ तब मैले जवाफ दिएँ: ‘म बनू साद कबिलाकी हुँ, मेरा बुबाको कुन्या अबू जुऐब हो।’”
हलीमा खातून अझ बताउनुहुन्छ: “आमिना खातूनले मलाई अरू धेरै घटना सुनाउनुभयो र आफ्ना अर्ती दिनुभयो। मैले पनि मक्का आउनुअघि देखेको सपना र बाटोमा दायाँबायाँबाट आएका आवाजहरू सुनाएँ: ‘खुसी होऊ, हे हलीमा! आँखा तिरमिराउने र संसारलाई उज्यालो पार्ने त्यो नूरलाई दूध खुवाउने भाग्य तिम्रो हुनेछ।’”
हलीमा खातून बताउनुहुन्छ: “मैले मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई लिएर हजरत आमिनाको घरबाट निस्केँ। श्रीमान्कहाँ आएँ। उहाँले पनि मेरो काखमा रहेको बालकको मुहारमा हेरेर आफूलाई बिर्सनुभयो र भन्नुभयो: ‘हे हलीमा! यस्तो सुन्दर मुहार मैले आजसम्म कहिल्यै देखेको थिइनँ!’ अनि बालक लिनासाथ हामीमाथि आएको बरकत देखेर भन्नुभयो: ‘हे हलीमा! जानिराख, तिमीले साह्रै मुबारक र उच्च दर्जाका बालक लिएकी छौ।’ मैले उहाँलाई जवाफ दिएँ: ‘अल्लाहको कसम, म ठीक यही चाहन्थेँ; मेरो इच्छा पूरा भयो।’”
हलीमा खातून र उहाँका श्रीमान् मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई लिएर मक्काबाट हिँड्नुभएको क्षणदेखि नै उहाँको बरकत अनुभव गर्न थाल्नुभयो। पहिले छिटो हिँड्न नसक्ने उहाँहरूको दुब्लो गधा अब असल अरबी घोडाझैँ कुद्न थाल्यो। साथमा आएको काफिला उहाँहरूभन्दा धेरै अघि हिँडेर टाढा पुगिसकेको भए पनि उहाँहरूले त्यसलाई भेटेर पछि पार्नुभयो। बनू सादको क्षेत्रमा पुग्दा उहाँहरूमाथि अघि कहिल्यै नदेखिएको प्रशस्तता र बरकत आयो। पहिले थोरै दूध दिने उहाँहरूका जनावरका थुन अब दूधले टनाटन भरिए। यो देखेर छिमेकीहरू छक्क परे र यो सबै दूध खुवाउन लिएको बालकको कारण हो भन्ने प्रस्ट बुझे। प्यारा नबीले दूधआमा हलीमा खातूनको दायाँ स्तन मात्र चुस्नुहुन्थ्यो।
“मेरा पुर्खामध्ये कसैले पनि व्यभिचार गरेनन्। अल्लाह तआलाले मलाई पवित्र, असल बुबाहरू र पवित्र आमाहरूबाट ल्याउनुभयो” हदीसे शरीफ
बायाँ चाहिँ आफ्ना दूधभाइका लागि छोड्नुहुन्थ्यो। दुई महिनामा बामे सर्न थाल्नुभयो। तीन महिनामा खुट्टामा उभिनुहुन्थ्यो, चार महिनामा पर्खाल समातेर हिँड्न थाल्नुभयो। पाँच महिनामा हिँड्नुभयो, छ महिनामा छिटो-छिटो हिँड्न थाल्नुभयो। सात महिनामा जता पनि हिँड्नुहुन्थ्यो। आठ महिनामा बुझिने गरी बोल्नुहुन्थ्यो, नौ महिनामा पूरै प्रस्ट बोल्न थाल्नुभयो। दस महिनामा काँड हान्न थाल्नुभयो।
हलीमा खातूनले बताउनुभयो: “बोल्न थाल्नुहुँदा उहाँका पहिलो शब्द थिए: ‘ला इलाह इल्लल्लाहु वल्लाहु अकबर। वलहम्दु लिल्लाहि रब्बिल आलमीन।’ त्यस दिनदेखि अल्लाह तआलाको नाम नलिई उहाँले कुनै कुरामा हात हाल्नुभएन। बायाँ हातले केही खानुहुन्नथ्यो। हिँड्न थाल्नुभएपछि केटाकेटी खेल्ने ठाउँबाट टाढै बस्नुहुन्थ्यो र उनीहरूलाई भन्नुहुन्थ्यो: ‘हामी यसका लागि सृष्टि गरिएका होइनौँ।’ हरेक दिन घामको उज्यालोजस्तो नूरले उहाँलाई ढाक्थ्यो र फेरि हट्थ्यो। उहाँ चन्द्रमासँग कुरा गर्नुहुन्थ्यो; जहिले चन्द्रमातिर औँल्याउनुहुन्थ्यो, चन्द्रमा सर्थ्यो।”
खडेरीका कारण उनीहरू ठूलो सङ्कटमा परे र एक पटक पानीका लागि दुआ गर्न निस्के। दुआ गर्न जाँदा मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई पनि साथमा लगे र उहाँकै सम्मानमा प्रशस्त पानी र बरकत पाए। हलीमा खातून बताउनुहुन्छ: “मुहम्मद अलैहिस्सलाम दुई वर्ष पुग्नुहुँदा मैले उहाँलाई दूध छुटाएँ। त्यसपछि श्रीमान् र म उहाँलाई आमाकहाँ फर्काउन मक्का गयौँ। तर उहाँका कारण हामीले यति धेरै बरकत पाएका थियौँ कि उहाँसँग छुट्टिनु र उहाँको मुबारक मुहार फेरि नदेख्नु हाम्रा लागि साह्रै गाह्रो थियो। मैले उहाँकी आमालाई उहाँका हालबारे सुनाएँ। आमिना खातूनले भन्नुभयो: ‘मेरा छोराको शान ठूलो छ।’ मैले भनेँ: ‘अल्लाहको कसम, उहाँभन्दा बढी मुबारक कसैलाई मैले देखेकी छैन।’ त्यसपछि विभिन्न बहाना बनाएर उहाँ अझ केही समय हामीकहाँ बस्न पाऊन् भनेर आमिना खातूनसँग बिन्ती गरेँ। उहाँले हामीलाई नाइँ भन्नुभएन र उहाँ हामीकहाँ बस्ने अनुमति दिनुभयो। हामी उहाँलाई लिएर फेरि आफ्नो कबिलामा फर्कियौँ। यसरी हाम्रो घर बरकतले भरियो, धनसम्पत्ति र इज्जत बढ्यो। हामीले अनगिन्ती नियामत पायौँ।”२
मुबारक शिरमाथिको बादल
हलीमा खातूनले बताउनुभयो: “एक दिन सरवरे आलम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले सोध्नुभयो: ‘दिउँसो मेरा दाजुभाइहरू देख्दिनँ। यसको कारण के हो?’ मैले भनेँ: ‘उनीहरू भेडा चराउन जान्छन्। राति मात्र घर फर्कन्छन्।’ तब उहाँले भन्नुभयो: ‘मलाई पनि उनीहरूसँगै पठाउनुहोस्। म पनि भेडा चराउँछु।’ मैले बहाना बनाएँ, अनेक कारण देखाएँ। अन्त्यमा उहाँको मन राख्न ‘हुन्छ’ भनेँ।
भोलिपल्ट उहाँको मुबारक कपाल कोरिदिएँ, लुगा लगाइदिएँ र दूधका दाजुभाइसँग पठाएँ।
केही दिन उहाँ उनीहरूसँग जानुहुन्थ्यो र फर्कनुहुन्थ्यो। एक दिन उहाँकी दूधदिदी शैमा मैदानबाट आउँदा मैले सोधेँ: ‘मेरो आँखाको नानी, मेरा छोरा मुहम्मद कहाँ हुनुहुन्छ?’ ‘मरुभूमिमा हुनुहुन्छ’ भनिन्। ‘मेरो मुटुको टुक्राले यो गर्मी कसरी सहनुहुँदो हो?’ भनेर सोध्दा शैमाले जवाफ दिइन्: ‘आमा! उहाँलाई कहिल्यै केही नराम्रो हुँदैन। किनभने उहाँको मुबारक शिरमाथि सधैँ एउटा बादल उहाँसँगै हिँड्छ; यसरी उहाँ घामको रापबाट जोगिनुहुन्छ।’ ‘के भनेकी? तिमीले भनेको साँच्चै सत्य हो?’ भन्दा उनले कसम खाइन्। तब मात्र मेरो मन शान्त भयो।
मुबारक छाती खोलिएको घटना (शक्के सद्र)
एक दिन फेरि, दिउँसो उहाँका दूधभाइ जमरा मकहाँ आएर भने: ‘आमा! छिटो दौडनुहोस्!… म र मेरा कुरैशी भाइ भेडा चराउँदै थियौँ। एक्कासि हरियो लुगा लगाएका तीनजना मानिस आए। मेरा भाइलाई हामीबाट लिएर पहाडको टुप्पोमा लगे। उहाँलाई चित्तो पारेर सुताए र छुरीले पेट चिरे। म तपाईँलाई खबर गर्न हिँड्दा उनीहरू अझै त्यहीँ थिए। मेरा भाइ जीवित हुनुहुन्छ कि हुनुहुन्न, थाहा छैन।’ हलीमा खातूनले अगाडि यसरी सुनाउनुभयो: त्यही क्षण मेरो टाउकोमा रगत चढ्यो। हामी छिटो त्यस ठाउँमा पुग्यौँ र उहाँलाई देख्यौँ। तुरुन्तै उहाँको मुबारक मुहार र शिर म्वाइँ खाएँ र सोधेँ: ‘हे मेरो आँखाको ज्योति! हे सारा संसारका लागि रहमत मेरा छोरा! यो के हाल हो? तिमीलाई के भयो? कसले तिमीलाई दुःख दियो?’
उहाँले भन्नुभयो: ‘घरबाट निस्कँदा मैले हरियो लुगा लगाएका दुईजना मानिस देखेँ। एकजनाको हातमा चाँदीको सुराही, अर्काको हातमा हरियो पन्नाको बाटा थियो। बाटा हिउँभन्दा सेतो कुनै चिजले भरिएको थियो। उहाँहरूले मलाई पहाडको टुप्पोमा लैजानुभयो। एकजनाले मलाई चित्तो पारेर सुताउनुभयो। म हेर्दाहेर्दै उहाँले मेरो छाती नाइटोसम्म चिर्नुभयो। मलाई कुनै पीडा र कष्ट भएन। उहाँहरूले भित्र हात हालेर भएका सबै कुरा निकाल्नुभयो। ती सेतो चिजले धोएर फेरि ठाउँमा राख्नुभयो। त्यसपछि एकजनाले अर्कालाई भन्नुभयो: “उठ, म पनि आफ्नो सेवा पूरा गरूँ”, र भित्र हात हालेर मेरो मुटु निकाल्नुभयो। त्यसलाई दुई भाग पार्नुभयो, त्यसबाट कालो कुनै चिज निकालेर फ्याँक्नुभयो। अनि भन्नुभयो: “यो तपाईँको शरीरमा शैतानको भाग थियो। हामीले यसलाई निकालेर फ्याँकिदियौँ। हे अल्लाह तआलाका हबीब! हामीले तपाईँलाई वसवसा३ र शैतानको छलबाट जोगायौँ।” त्यसपछि उहाँहरूले आफूसँग भएको कुनै नरम र कोमल चिजले मेरो मुटु भरिदिनुभयो। नूरको मोहरले छाप लगाइदिनुभयो। त्यो मोहरको चिसोपन म अहिले पनि सबै अङ्गमा महसुस गर्छु। एकजनाले चिरिएको ठाउँमा हात राख्नुहुँदा मेरो घाउ निको भयो। त्यसपछि उहाँहरूले मलाई मेरो उम्मतका दसजनासँग तौल्नुभयो, म गह्रौँ भएँ। हजारजनासँग तौल्नुभयो, फेरि म गह्रौँ भएँ। तब एकजनाले अर्कालाई भन्नुभयो: “अब उहाँलाई तौल्न छोड। अल्लाहको कसम, उहाँलाई पूरै उम्मतसँग तौल्यौ भने पनि उहाँ नै गह्रौँ हुनुहुनेछ।” त्यसपछि उहाँहरू दुवैले मेरो हात र मुहार चुम्नुभयो, मलाई यहीँ छोडेर जानुभयो।’ चिरिएको ठाउँ उहाँको मुबारक छातीमा देखिन्थ्यो।”४
कुरआने करीमको सूरा इन्शिराहको पहिलो आयते करीमामा बताइएको, हाम्रा प्यारा नबीमाथि घटेको यो घटनालाई “शक्के सद्र”, अर्थात् छाती चिरिनु भनिन्छ।
मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई नुबुव्वत बताइएपछि असहाबे किराममध्ये केहीले “या रसूलल्लाह! हामीलाई आफ्नाबारे केही सुनाउनुहुन्छ?” भनेर बिन्ती गर्दा उहाँले भन्नुभयो: “म आफ्ना पुर्खा इब्राहीमको दुआ हुँ। म आफ्ना भाइ ईसाको खुसीको खबर हुँ!
मेरी आमाको भने म सपना हुँ। मलाई गर्भमा बोक्नुहुँदा उहाँले आफूबाट शामका महलहरू उज्यालो पार्ने एउटा नूर निस्केको देख्नुभएको थियो… म बनू साद बिन बकरमाझ दूध खाएर हुर्केँ।”
चार वर्ष पुगेपछि हलीमा खातूनले उहाँलाई मक्का ल्याएर आमालाई सुम्पनुभयो। हजुरबुबा अब्दुल मुत्तलिबले हलीमा खातूनलाई साह्रै ठूला उपहार दिनुभयो र धेरै इहसान गर्नुभयो। उहाँलाई मक्कामा छोड्दा हलीमा खातूनले छुट्टिनुको पीडा यसरी व्यक्त गर्नुभयो: “मेरो ज्यान र मन पनि उहाँसँगै रहेझैँ लाग्छ।”
“मुहम्मद (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई दूध खुवाउँदा म उहाँदेखि साह्रै खुसी थिएँ। उहाँले कहिल्यै केही फोहोर पार्नुभएन। दिनरातमा एक पटक पिसाब गर्नुहुन्थ्यो, फेरि त्यही समय नआएसम्म गर्नुहुन्नथ्यो” हलीमा खातून
आदरणीय आमाको वफात
हाम्रा प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) छ वर्षको उमेरसम्म आमाकै छेउमा हुर्कनुभयो। छ वर्षको हुनुहुँदा आमा र उम्मे ऐमन नामकी दासीसँग नातेदारहरूलाई भेट्न र बुबा अब्दुल्लाहको कब्र जियारत गर्न मदीना जानुभयो।
त्यहाँ उहाँहरू एक महिना बस्नुभयो। प्यारा नबीले मदीनामा बनू नज्जारको पोखरीमा पौडी खेल्न सिक्नुभयो। यसै बेला एकजना यहूदी विद्वानले उहाँमा नुबुव्वतका चिह्न देखे। नजिक आएर उहाँको नाम सोधे। “अहमद” भन्नुहुँदा ती विद्वान कराए: “यी बालक आखिरी जमानाका नबी हुनेछन्!” साथै त्यहाँ भएका अरू केही यहूदी विद्वानहरूले पनि उहाँमा नुबुव्वतका चिह्न देखे र उहाँ नबी हुनुहुनेछ भनेर आपसमा कुरा गरे।
उनीहरूका यी कुरा सुनेर उम्मे ऐमनले हाम्री आमा हजरत आमिनालाई खबर गर्नुभयो। उहाँका मुबारक आमाले कुनै हानि होला भन्ने डरले उहाँलाई लिएर मक्का फर्कन बाटो लाग्नुभयो। अब्वा भनिने ठाउँमा पुग्दा हाम्री आमा हजरत आमिना बिरामी पर्नुभयो। रोग बढ्दै गयो र बारम्बार बेहोस हुन थाल्नुभयो।
सिरानमा उभिनुभएका आफ्ना प्यारा छोरा मुहम्मद अलैहिस्सलामतिर हेरेर उहाँले भन्नुभयो: “हे मृत्युको डरलाग्दो काँडबाट अल्लाह तआलाको कृपा र सहायताले सय ऊँटको बदलामा बचाइनुभएका व्यक्तिका छोरा! अल्लाह तआलाले तिमीलाई मुबारक बनाऊन्। यदि मैले सपनामा देखेका कुरा साँचो निस्किए भने जलाल र प्रशस्त इकरामका मालिक अल्लाह तआलाले तिमीलाई आदमका सन्तानलाई हलाल र हराम बताउन पठाउनुहुनेछ। जनाबे हकले तिमीलाई कौमहरूमा पहिलेदेखि चल्दै आएका मूर्ति र मूर्ति पुज्ने चलनबाट जोगाउनुहुनेछ र रक्षा गर्नुहुनेछ।” त्यसपछि उहाँले यी पङ्क्ति भन्नुभयो:
नयाँ पुरानो हुन्छ, बाँच्ने मर्छ,
धेरै भएको पनि सकिन्छ – को जवान रहन्छ र?
म पनि मर्नेछु, फरक यत्ति हो:
तिमीलाई मैले जन्माएँ – यही मेरो इज्जत हो।
पछाडि मैले भलो सन्तान छाडेँ,
आँखा चिम्लेँ, मन ढुक्क छ।
मेरो नाम जिब्रोमा सधैँ रहनेछ,
तिम्रो माया हृदयमा बाँचिरहनेछ।
त्यसपछि उहाँ वफात हुनुभयो। उहाँलाई त्यहीँ दफन गरियो। हाम्री आमा आमिना वफात हुनुहुँदा बीस वर्षको हुनुहुन्थ्यो। उम्मे ऐमनले सारा संसारका सरदारलाई लिएर केही दिनको यात्रापछि मक्का ल्याउनुभयो र हजुरबुबा अब्दुल मुत्तलिबलाई सुम्पनुभयो।५
उहाँका आमाबुबा मोमिन हुनुहुन्थ्यो
हबीबे अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)का बुबा र आमा इब्राहीम अलैहिस्सलामको धर्ममा हुनुहुन्थ्यो।६ अर्थात् मोमिन हुनुहुन्थ्यो। इस्लामी विद्वानहरूले उहाँहरू इब्राहीम अलैहिस्सलामको धर्ममा हुनुहुन्थ्यो, मुहम्मद अलैहिस्सलामलाई नुबुव्वत बताइएपछि उहाँको उम्मत बन्न उहाँहरूलाई जीवित पारिएको थियो, उहाँहरूले कलिमाए शहादत सुन्नुभयो र पढ्नुभयो र यसरी यस उम्मतमा पनि सामेल हुनुभयो भनेर बताउनुभएको छ।७
मुबारक हजुरबुबाकहाँ
मुहम्मद अलैहिस्सलाम आठ वर्षको उमेरसम्म हजुरबुबाकहाँ हुर्कनुभयो। हजुरबुबा अब्दुल मुत्तलिब मक्कामा सबैले माया गर्ने र धेरै कामको जिम्मा सम्हाल्ने व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो; उहाँ रोबिला, धैर्यवान्, असल अखलाकका, इमानदार, साहसी र उदार हुनुहुन्थ्यो। गरिबहरूलाई खुवाउनुहुन्थ्यो, अझ भोकाएका र तिर्खाएका जनावरहरूलाई पनि खाना दिनुहुन्थ्यो।
उहाँ अल्लाह तआला र आखिरतमा विश्वास गर्नुहुन्थ्यो। खराबीबाट जोगिनुहुन्थ्यो र जाहिलिय्यतको युगका सबै नराम्रा चलनबाट टाढा रहनुहुन्थ्यो। मक्कामा अत्याचार र अन्याय हुन दिनुहुन्नथ्यो, आउने पाहुनाहरूलाई आदरसाथ स्वागत गर्नुहुन्थ्यो। रमजान महिनामा हिरा पहाडमा एकान्तमा बस्ने उहाँको बानी थियो। बालबच्चालाई माया गर्ने र स्नेहले भरिएका अब्दुल मुत्तलिब आफ्ना प्यारा नातिलाई अँगालोमा लिनुहुन्थ्यो र दिनरात आफूबाट टाढा राख्नुहुन्नथ्यो। उहाँलाई ठूलो माया र स्नेह देखाउनुहुन्थ्यो। काबाको छायामा आफ्नो खास गद्दीमा नातिलाई साथमा लिएर बस्नुहुन्थ्यो; त्यसो गर्न रोक्न खोज्नेहरूलाई भन्नुहुन्थ्यो: “मेरा छोरालाई छोडिदेऊ, उहाँको शान उच्च छ।”८ प्यारा नबीकी धाई उम्मे ऐमनलाई उहाँको राम्रो हेरचाह गर्न सधैँ सम्झाउनुहुन्थ्यो: “मेरा छोराको राम्रो हेरचाह गर। अहले किताब मेरा छोराबारे भन्छन्: ‘उहाँ यस उम्मतका नबी हुनुहुनेछ।’” उम्मे ऐमनले भन्नुभयो: “बाल्यकालमा उहाँले भोक वा तिर्खाको गुनासो गर्नुभएको मैले कहिल्यै देखिनँ। बिहान जमजमको एक घुट्को पानी पिउनुहुन्थ्यो। हामी खाना खुवाउन खोज्दा भन्नुहुन्थ्यो: ‘मलाई चाहिँदैन, म अघाएको छु।’”
अब्दुल मुत्तलिब सुतिरहनुभएको बेला वा आफ्नो कोठामा एक्लै हुनुहुँदा नातिबाहेक कसैलाई भित्र आउन दिनुहुन्नथ्यो। उहाँलाई मायाले अँगालो हाल्नुहुन्थ्यो, मुसार्नुहुन्थ्यो र उहाँका कुरा र व्यवहारमा अपार खुसी हुनुहुन्थ्यो। खाना खाँदा उहाँलाई छेउमा लिनुहुन्थ्यो, काखमा राख्नुहुन्थ्यो, सबैभन्दा असल र स्वादिलो खाना उहाँलाई दिनुहुन्थ्यो र उहाँ नआइपुग्नुभएसम्म खान बस्नुहुन्नथ्यो। नातिका बारेमा धेरै सपना देख्नुहुन्थ्यो र धेरै घटनाको साक्षी हुनुहुन्थ्यो।
एक पटक मक्कामा खडेरी र भोकमरी लाग्यो। अब्दुल मुत्तलिबले देखेको सपनाअनुसार मुहम्मद अलैहिस्सलामको हात समातेर अबू कुबैस पहाडमाथि चढ्नुभयो र दुआ गर्नुभयो: “या अल्लाह! यस बालकको हकका लागि हामीलाई बरकतले भरिएको पानीले खुसी पार्नुहोस्!” दुआ कबूल भयो र प्रशस्त पानी पर्यो। त्यस समयका कविहरूले यो घटनालाई आफ्ना कवितामा गाए।
नजरानका राहिब
एक दिन अब्दुल मुत्तलिब काबाको छेउमा बसिरहनुहुँदा नजरानका एकजना राहिब उहाँकहाँ आएर कुराकानी गर्न थाले। एकैछिनमा उनले भने: “इस्माईलका सन्तानबाट अन्तिममा आउनुहुने नबीका गुणहरू किताबमा लेखिएको हामीले पढेका छौँ। यो ठाउँ, अर्थात् मक्का, उहाँको जन्मथलो हो। उहाँका गुण यस्ता-यस्ता छन्!” र एक-एक गरी बताउन थाले। त्यही बेला हाम्रा प्यारा नबी उनीहरूकहाँ आइपुग्नुभयो। नजरानका राहिबले उहाँलाई ध्यानसँग हेर्न थाले; त्यसपछि नजिक गएर उहाँका आँखा, पिठ्युँ र खुट्टा हेरे र उत्साहित हुँदै भने:
“जनाबे हकले तिमीलाई कौमहरूमा पहिलेदेखि चल्दै आएका मूर्ति र मूर्ति पुज्ने चलनबाट जोगाउनुहुनेछ र रक्षा गर्नुहुनेछ” आमिना खातून
“हो, उहाँ यिनै हुनुहुन्छ। के यो बालक तिम्रो सन्तान हो?” अब्दुल मुत्तलिबले “उहाँ मेरा छोरा हुनुहुन्छ!” भन्नुहुँदा नजरानका राहिबले भने: “हामीले किताबमा पढेअनुसार त उहाँका बुबा जीवित नहुनुपर्ने हो!” अब्दुल मुत्तलिबले “उहाँ मेरा छोराका छोरा हुनुहुन्छ। उहाँका बुबा, उहाँ जन्मनुअघि नै, आमाले गर्भमा बोकेकै बेला बित्नुभयो” भन्नुहुँदा राहिबले भने: “हो, अब तिमीले सत्य भन्यौ।” तब अब्दुल मुत्तलिबले आफ्ना छोराहरूलाई भन्नुभयो: “तिमीहरूका भाइका छोराबारे के भनिँदै छ, सुन; उहाँको ख्याल गर र राम्ररी जोगाऊ।”
मुबारक हजुरबुबाको वफात
अब्दुल मुत्तलिबको वफात नजिकिँदा उहाँले आफ्ना छोराहरूलाई भेला गरेर भन्नुभयो: “यस संसारबाट आखिरततर्फ बसाइँ सर्ने बेला आयो। मलाई यी अनाथकै चिन्ता मात्र छ। मेरो आयु लामो भइदिएको भए यो सेवा मायासाथ गरिरहन पाउँथेँ! तर के गर्नु? आयुले साथ दिँदैन। अहिले मेरो मन र जिब्रो यही तिर्सनाको आगोमा जलिरहेका छन्। यो मोती तिमीहरूमध्ये कसैलाई अमानत सुम्पन चाहन्छु। तिमीहरूमध्ये कसले उहाँको हक उचित तरिकाले जोगाउनेछ र उहाँको सेवामा कुनै कमी गर्नेछैन?” अबू लहब घुँडा टेकेर बस्यो र भन्यो: “हे अरबका सरदार! यो अमानत सुम्पने कोही तपाईँको मनमा छ भने ठीकै छ; छैन भने यो सेवा म लिन्छु।” अब्दुल मुत्तलिबले उसलाई भन्नुभयो: “तिमीसँग धेरै धन छ। तर तिमी कठोर हृदयका छौ, तिमीमा दया थोरै छ। अनाथको हृदय त घाइते र कोमल हुन्छ, छिट्टै टुट्छ।” अरू केही छोराहरूले पनि यही इच्छा दोहोर्याए। अब्दुल मुत्तलिबले हरेकका स्वभाव बताउनुभयो र कसैलाई स्वीकार गर्नुभएन। पालो अबू तालिबको आउँदा उनले भने: “म यो सबैभन्दा बढी चाहन्छु। तर ठूलाहरू छँदाछँदै अघि सर्नु मलाई सुहाउँदैन। मसँग धन थोरै छ, तर मेरो निष्ठा मेरा दाजुभाइको भन्दा बढी छ।” अब्दुल मुत्तलिबले भन्नुभयो: “तिमी सत्य बोल्दै छौ। यो सेवाका लागि योग्य तिमी नै हौ। तर म हरेक काममा उहाँसँग सल्लाह गर्छु र उहाँको इच्छाअनुसार गर्छु। हरेक पटक सही नतिजामा पुग्छु। यसबारे पनि उहाँसँग सल्लाह गर्छु। तिमीहरूमध्ये उहाँले जसलाई रोज्नुहुन्छ, मैले पनि उसैलाई स्वीकार गर्नेछु।”
त्यसपछि उहाँ हाम्रा प्यारा नबीतिर फर्कनुभयो र सोध्नुभयो: “हे मेरो आँखाको ज्योति! तिम्रो तिर्सना बोकेर म आखिरततर्फ लाग्दै छु। यी काकाहरूमध्ये कसलाई रोज्छौ?”
प्यारा नबी त्यही क्षण उठ्नुभयो, अबू तालिबको घाँटीमा अँगालो हाल्नुभयो र उनको काखमा बस्नुभयो। तब अब्दुल मुत्तलिबको मन हलुका भयो र उहाँले भन्नुभयो: “अल्लाह तआलाको हम्द होस्। म पनि यही चाहन्थेँ।” त्यसपछि अबू तालिबतिर फर्केर सोध्नुभयो: “हे अबू तालिब! यो मोतीले न बुबाको, न आमाको माया पाएको छ। त्यसैले उहाँको उचित ख्याल राख र मनैदेखि जतन गर। म तिमीलाई मेरा अरू सन्तानभन्दा श्रेष्ठ ठान्छु। यो ठूलो र साह्रै मूल्यवान् अमानत तिमीलाई सुम्पेँ। किनभने तिमी र उहाँका बुबा एउटै आमाका सन्तान हौ। उहाँलाई आफ्नै ज्यानझैँ जोगाऊ। मेरो यो वसीयत स्वीकार गर्यौ?” उनले जवाफ दिए: “हो, स्वीकार गरेँ।” तब अब्दुल मुत्तलिबले हाम्रा प्यारा नबीलाई अँगालो हाल्नुभयो, उहाँको मुबारक शिर र मुहार चुम्नुभयो र सुँघ्नुभयो। त्यसपछि भन्नुभयो: “तिमीहरू सबै साक्षी बस, मैले योभन्दा मीठो बास्ना कहिल्यै सुँघेको छैन, न योभन्दा सुन्दर मुहार देखेको छु।”९
अबू तालिबको संरक्षणमा
हजुरबुबाको वफातपछि सारा सृष्टिका सरदार (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम) आठ वर्षको उमेरदेखि काका अबू तालिबकहाँ बस्न थाल्नुभयो र उनकै संरक्षणमा हुर्कनुभयो। त्यस बेला अबू तालिब पनि आफ्ना बुबा अब्दुल मुत्तलिबझैँ मक्कामा कुरैशका प्रतिष्ठित, मानिसहरूले माया र आदर गर्ने र कुरा सुन्ने व्यक्ति थिए। उनले पनि प्यारा नबीलाई ठूलो माया र स्नेह देखाए। उहाँलाई आफ्ना छोराछोरीभन्दा बढी माया गर्थे, साथमा नलिई न सुत्थे, न कतै जान्थे र भन्थे: “तिमी साह्रै भलो छौ, साह्रै मुबारक छौ!” प्यारा नबीले हात नबढाउनुभएसम्म अबू तालिब खाना खान सुरु गर्दैनथे; पहिले उहाँले नै सुरु गरिदिनुभए हुन्थ्यो भन्ने चाहन्थे। कहिलेकाहीँ उहाँका लागि छुट्टै खाना पनि पस्कन लगाउँथे। बिहान ब्युँझनुहुँदा उहाँको मुहार जूनझैँ चम्किरहेको र कपाल कोरिएको देख्थे। अबू तालिबको धन धेरै थिएन, परिवार ठूलो थियो। रसूले अकरम (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)लाई संरक्षणमा लिएपछि उनले प्रशस्तता र बरकत पाए। मक्कामा परेको खडेरीले मानिसहरू सङ्कटमा पर्दा अबू तालिबले प्यारा नबीलाई काबाको छेउमा लगेर दुआ गरे। उहाँको बरकतले प्रशस्त पानी पर्यो। मानिसहरू खडेरी र भोकमरीबाट बचे।१०
आले गालिबको वंशबाट एक नबी निस्कनुहुनेछ,
जमजम र हजरका बीचमा उभिनुहुनेछ।
सहरका सबै मानिस मिलेर उहाँलाई सहयोग गर,
हे बनू आमिर, सौभाग्य उहाँलाई सहयोग गर्नमै हुनेछ।
“यस संसारबाट आखिरततर्फ बसाइँ सर्ने बेला आयो। मलाई यी अनाथकै चिन्ता मात्र छ। मेरो आयु लामो भइदिएको भए यो सेवा मायासाथ गरिरहन पाउँथेँ! तर के गर्नु? आयुले साथ दिँदैन। अहिले मेरो मन र जिब्रो यही तिर्सनाको आगोमा जलिरहेका छन्” अब्दुल मुत्तलिब
मक्का – बुस्रा यात्रा
राहिब बहीरा
हाम्रा प्यारा नबी करिब बाह्र वर्षको हुनुहुँदा एक दिन अबू तालिबले व्यापारका लागि यात्राको तयारी गर्दै गरेको देख्नुभयो। काकाले आफूलाई साथमा लैजान नचाहेको थाहा पाएपछि उहाँ दुःखी हुनुभयो र अबू तालिबलाई भन्नुभयो: “मलाई यस सहरमा कसको भरमा छोडेर जानुहुन्छ? मेरा न बुबा हुनुहुन्छ, न मलाई दया गर्ने कोही!…” यी कुराले अबू तालिबको मन साह्रै छोयो र उहाँलाई पनि साथमा लैजाने निधो गरे। लामो यात्रापछि व्यापारी काफिला बुस्रामा, एउटा इसाई मठनजिक विश्राम गर्न रोकियो।११
त्यस मठमा बहीरा नामका एक राहिब बस्थे। पहिले यहूदी विद्वान भएर पछि इसाई बनेका ती ज्ञानी राहिबसँग हातहातमा सर्दै आएको र गोप्य राखिएको एउटा किताब थियो; त्यसैअनुसार उनी प्रश्नहरूको जवाफ दिन्थे। कुरैशको काफिला अघिल्ला वर्षहरूमा धेरै पटक त्यहाँबाट गुज्रिए पनि उनले त्यसतर्फ कुनै ध्यान दिएका थिएनन्। हरेक बिहान उनी मठको छानामा चढ्थे, काफिलाहरू आउने दिशातिर हेर्थे र उत्सुक भएर केही पर्खिरहन्थे। यस पटक भने राहिब बहीरालाई केही भयो: साह्रै उत्तेजित भएर उनी आफ्नो ठाउँबाट उफ्रिए। किनभने कुरैशको काफिला टाढाबाट देखा पर्दा त्यसमाथि उनीहरूसँगै एउटा बादल पनि सरिरहेको उनले देखे। त्यो बादलले प्यारा नबीमाथि छाया पारिरहेको थियो। काफिला आराम गर्न रोकिँदा हबीबे अकरम बस्नुभएको रुखका हाँगाहरू उहाँमाथि झुकेको पनि बहीराले देखे र झन् उत्तेजित भए। तुरुन्तै खाना तयार पार्न लगाए। त्यसपछि मानिस पठाएर कुरैशको काफिलाका सबैलाई खानामा निम्ता दिए। काफिलाका यात्रीहरू हाम्रा प्यारा नबीलाई आफ्नो मालसामानको छेउमा छोडेर राहिबकहाँ गए। बहीराले आउनेहरूलाई ध्यानसँग हेरे र सोधे: “हे कुरैशका मानिसहरू हो, तिमीहरूमध्ये खाना खान नआएको कोही छ?” उनीहरूले भने: “हो, एकजना छन्।” किनभने कुरैशका मानिसहरू आइसक्दा पनि बादल त्यहीँ थियो। यो देखेर काफिलामा कोही बाँकी रहेको उनले बुझेका थिए। राहिब बहीराले उहाँलाई पनि ल्याउन कर गरे। उहाँ आइपुग्नासाथ बहीराले उहाँलाई ध्यानसँग हेरे र जाँच्न थाले। अबू तालिबलाई सोधे: “के यो बालक तिम्रो सन्तान हो?” अबू तालिबले “मेरा छोरा” भन्दा बहीराले भने: “किताबमा लेखिएको छ, यो बालकका बुबा जीवित हुनुहुनेछैन; उहाँ तिम्रा छोरा हुनुहुन्न।” तब अबू तालिबले जवाफ दिए: “उहाँ मेरा भाइका छोरा हुनुहुन्छ।” “उहाँका बुबालाई के भयो?” भन्ने बहीराको प्रश्नमा भने: “उहाँका बुबा उहाँ जन्मनुभन्दा केही अघि बित्नुभयो।” बहीराले “सत्य भन्यौ। उहाँकी आमालाई के भयो?” भन्दा अबू तालिबले जवाफ दिए: “उहाँ पनि बित्नुभयो।” “सत्य भन्यौ” भन्दै बहीरा प्यारा नबीतिर फर्के र उहाँलाई मूर्तिहरूको नाममा कसम दिए। तर हाम्रा प्यारा नबीले उनलाई भन्नुभयो: “मलाई मूर्तिहरूको नाममा कसम नदेऊ। संसारमा मेरा लागि तिनीभन्दा ठूलो शत्रु कोही छैन। म तिनलाई घृणा गर्छु।”
तब बहीराले उहाँलाई अल्लाह तआलाको नाममा कसम दिएर सोधे: “तपाईँ सुत्नुहुन्छ?” उहाँले भन्नुभयो: “मेरा आँखा सुत्छन्, तर मेरो हृदय सुत्दैन।”
बहीराले उहाँलाई अरू धेरै प्रश्न सोधे र जवाफ पाए। पाएका जवाफहरू उनले पहिले पढेका किताबसँग पूरै मिल्थे। त्यसपछि उनले हाम्रा प्यारा नबीका मुबारक आँखामा हेरे र अबू तालिबलाई सोधे:
“तपाईँ अल्लाह तआलाका रसूल हुनुहुन्छ भनेर म गवाही दिन्छु!… उहाँ नै हुनुहुन्छ सारा संसारका सरदार… उहाँ नै हुनुहुन्छ सारा संसारका रबका रसूल… उहाँ नै हुनुहुन्छ अल्लाह तआलाले सारा संसारका लागि रहमत बनाएर पठाउनुभएका महान् नबी!” राहिब बहीरा
– “के यो रातोपन उहाँका मुबारक आँखामा सधैँ रहन्छ?”
– “हो, यो हराएको हामीले कहिल्यै देखेका छैनौँ” भन्नुभयो।
यो चिह्न पनि मिलेको देखेपछि हृदय पूरै ढुक्क होस् भनेर बहीराले नुबुव्वतको मोहर हेर्न चाहे। तर प्यारा नबी (सल्लल्लाहु अलैहि व सल्लम)ले आफ्नो अदबका कारण मुबारक पिठ्युँ खोल्न चाहनुभएन।
तब काकाले भने: “हे मेरो आँखाको ज्योति! यिनको यो इच्छा पनि पूरा गरिदेऊ!” प्यारा नबीले आफ्नो मुबारक पिठ्युँ खोल्नुभयो; बहीराले नुबुव्वतको मोहरलाई त्यसको सारा सुन्दरतासहित अघाउन्जेल हेरे। उत्साहित भएर त्यसलाई चुमे, आँखाबाट आँसुका धारा बगे। त्यसपछि भने:
– “तपाईँ अल्लाह तआलाका रसूल हुनुहुन्छ भनेर म गवाही दिन्छु!” अझ ठूलो स्वरमा भने: “उहाँ नै हुनुहुन्छ सारा संसारका सरदार… उहाँ नै हुनुहुन्छ सारा संसारका रबका रसूल… उहाँ नै हुनुहुन्छ अल्लाह तआलाले सारा संसारका लागि रहमत बनाएर पठाउनुभएका महान् नबी…”
त्यहाँ भएका कुरैशका मानिसहरू छक्क परे र भने: “यी राहिबका नजरमा मुहम्मदको मूल्य कति ठूलो रहेछ!”
त्यसपछि बहीरा अबू तालिबतिर फर्के र भने:
– “उहाँ नबीहरूमध्ये अन्तिम र सबैभन्दा सम्मानित हुनुहुन्छ। उहाँको धर्म सारा धर्तीमा फैलिनेछ र अघिल्ला धर्महरूलाई रद्द गर्नेछ। यो बालकलाई शाम नलैजाऊ। किनभने बनी इस्राईल उहाँका शत्रु हुन्। उनीहरूले उहाँको मुबारक शरीरमा हानि पुर्याउलान् भन्ने मलाई डर छ। उहाँका बारेमा धेरै वाचा र प्रतिज्ञा लिइएका छन्।”
अबू तालिबले सोधे:
– “ती वाचा र प्रतिज्ञा के हुन्?” बहीराले जवाफ दिए:
– “अल्लाह तआलाले सबै नबीहरूबाट, अन्त्यमा ईसा अलैहिस्सलामबाट पनि, आखिरी जमानाका नबी आउनुहुनेछ भनेर आफ्ना उम्मतलाई बताउने वचन लिनुभयो।”
बहीराका यी कुरापछि अबू तालिबले शाम जाने यात्रा रद्द गरे। आफ्ना मालसामान बुस्रामै बेचेर मक्का फर्के।१२ बहीराबाट सुनेका कुरा जीवनभर अबू तालिबको कानमा गुन्जिरहे। उनले प्यारा नबीलाई झन् बढी माया गर्न थाले। आफ्नो मृत्युसम्म उहाँलाई जोगाए र हरेक काममा सहयोग गरे।
काका जुबैरसँग यमन यात्रा
हरेक हालमा श्रेष्ठता र सुन्दरताका मालिक, असाधारण मानिस हाम्रा प्यारा नबी हुर्केर सत्र वर्षको उमेरमा पुग्नुभयो। त्यस बेला व्यापारका लागि यमन जाँदै गरेका काका जुबैरले व्यापारमा बरकत होस् भनेर उहाँलाई साथमा लिए। यस यात्रामा पनि उहाँका धेरै अचम्मका हाल देखिए। मक्का फर्केपछि उहाँका यी हालबारे चर्चा हुन थाल्यो र कुरैश कबिलामा “यिनको शान साह्रै उच्च हुनेछ” भन्ने कुरा हुन थाल्यो।१३
