CZĘŚĆ DRUGA ŻYCIE W GROBIE

Nasz Szlachetny Prorok jest żywy w Swoim grobie

Prorocy są żywi w swoich grobach życiem, którego nie znamy. Ewlija (ci, których Allah kocha) i szehidowie też są żywi. To, że są żywi, nie jest tylko słowem. Są w pełni żywi. W 169. świętym ajecie Sury Al-i Imran oznajmione jest w tym znaczeniu: «I nie uważajcie tych, którzy zostali zabici na drodze Allaha Najwyższego, za umarłych! Oni żyją u swojego Pana i otrzymują zaopatrzenie».

Ten święty ajet świadczy o tym, że szehidowie są żywi. Oczywiście prorocy wyprzedzają szehidów i stoją od nich znacznie wyżej. Według uczonych islamskich każdy prorok zmarł jako szehid. Wysłannik Allaha podczas Swojej ostatniej choroby oznajmił: „Przez cały czas odczuwałem ból od potrawy, którą zjadłem w Hajber”.1 Ten hadis-i szerif dowodzi, że Wysłannik Allaha zmarł jako szehid. Z tego rozumie się także, że Szlachetny Prorok, jak wszyscy szehidowie, jest żywy w Swoim grobie.

W hadis-i szerif przekazanym w „Buhari” i „Muslim” oznajmione jest: „Podczas Nocy Miradż zostałem przeprowadzony obok grobu Musy (alejhisselam). W swoim grobie odprawiał na stojąco modlitwę salat”.2

Jeszcze inny hadis-i szerif głosi: „Allah Najwyższy uczynił haram dla ziemi, by doprowadzała ciała proroków do rozkładu”.3 O tym, że to prawda, uczeni informują jednogłośnie. W „Buhari” i „Muslim” napisano: „Allah Najwyższy podczas Nocy Miradż wysłał wszystkich proroków do naszego Proroka. Był im imamem i razem odprawili dwa rekaty modlitwy salat”.

Modlitwa salat polega na wykonywaniu ruku (skłonu) i sedżde (pokłonu). Ten przekaz świadczy o tym, że odprawiają ją jako żywi, swoim ciałem. To, że Musa (alejhisselam) odprawiał modlitwę salat w swoim grobie, również tego dowodzi. W hadis-i szerif zaczerpniętym z „Muslim” i przekazanym przez Ebu Hurejrego, który znajduje się na końcu pierwszego działu rozdziału o Miradżu w ostatnim tomie książki „Miszkat”, oznajmione jest: „Allah Najwyższy pokazał Mi to. Musa (alejhisselam) odprawiał modlitwę salat na stojąco. Był szczupły. Jego włosy nie były potargane ani rozpuszczone. Był jak dzielny młodzieniec z plemienia Szen’e. Isa (alejhisselam) był podobny do Urwego bin Mes’uda Sekafiego”.4 Szen’e jest nazwą dwóch plemion w Jemenie. Te hadis-i szerif wskazują na to, że prorocy są żywi u swojego Pana. Ich ciała stały się latif (subtelne), jak ich dusze. Nie są gęste ani twarde. Mogą być widziane zarówno w świecie materii, jak i w świecie ducha. Dlatego prorocy mogą być widziani duszą i ciałem. W hadis-i szerif przekazane jest, że Musa i Isa (alejhimesselam) odprawiali modlitwę salat. Odprawianie modlitwy salat polega na wykonywaniu różnych ruchów, a te ruchy wykonuje ciało, nie dusza. To, że nasz Prorok powiedział: „Widziałem go średniego wzrostu, szczupłego, z włosami związanymi”, świadczy o tym, że widział ciało Musy (alejhisselam), a nie jego duszę.

«I nie uważajcie tych, którzy zostali zabici na drodze Allaha Najwyższego, za umarłych! Oni żyją u swojego Pana i otrzymują zaopatrzenie». Al-i Imran: 169

Imam Bejheki oznajmił: „Prorokom po złożeniu ich do grobów zostają zwrócone dusze do ciał. My ich nie widzimy. Stają się niewidzialni jak aniołowie. Mogą ich zobaczyć tylko wybrani ludzie, których Allah Najwyższy obdarzył kerametem (niezwykłymi zdarzeniami, które poza prawami przyczynowości dzieją się za pośrednictwem ewlija ze wspólnot proroków)”. Imam Sujuti też tak przekazał. Wielu ludzi wiele razy słyszało, że z grobu Szlachetnego Proroka udzielono odpowiedzi na pozdrowienia. Wiele razy słyszano też, że odpowiedzi na pozdrowienia udzielano z innych grobów.

W hadis-i szerif oznajmione jest: „Gdy ktoś Mnie pozdrowi, Allah Najwyższy zwraca Moją duszę do ciała i odpowiadam na jego pozdrowienie”.5

Hazrat Imam Sujuti oznajmił: „Wysłannik Allaha pogrążony jest w oglądaniu Boskiego Piękna (Dżemal-i ilahi). Zapomniał o odczuciach ciała. Gdy jakiś muzułmanin Go pozdrowi, Jego Błogosławiona dusza wychodzi z tego stanu i przyjmuje odczucia ciała. Także na tym świecie niemało jest takich, którzy znajdują się w podobnym stanie. Człowiek, który pogrążył się w myślach o jakiejś sprawie tego świata albo życia po śmierci, nie słyszy tego, co mówi się obok niego. Czy ten, kto pogrążył się w oglądaniu Boskiego Piękna, może usłyszeć jakiś głos?”.

Hazrat Kadi Ijad w książce „Szifa” przytoczył przekaz Sulejmana bin Suhajma: „Pewnej nocy zobaczyłem we śnie Sułtana Świata i powiedziałem: »O Wysłanniku Allaha! Czy wiesz o pozdrowieniach tych, którzy przychodzą i Cię pozdrawiają?«. Odpowiedział: »Tak, wiem. Przyjmuję ich pozdrowienia i na nie odpowiadam«”. O tym, że prorocy (alejhimussalewatu wetteslimat) są żywi w swoich grobach, mówi tak wiele hadis-i szerif, że nawzajem się wzmacniają. Jednym z nich jest ten hadis-i szerif: „Słyszę salewat, które są dla Mnie recytowane przy Moim grobie. O tych, które są recytowane daleko, zostaję powiadomiony”. Ten hadis-i szerif przekazał Ebu Bekr bin Ebi Szejbe. Ten i wiele podobnych hadis-i szerif znajduje się w księgach sześciu wielkich imamów hadisu. W hadis-i szerif, który Ibn Ebi’d-dunja przekazał od Hazrat Abdullaha bin Abbasa, nasz umiłowany Prorok oznajmił: „Jeśli ktoś przejdzie obok grobu swojego znajomego i go pozdrowi, zmarły go rozpozna i odpowie. Jeśli pozdrowi zmarłego, którego nie znał, zmarły się ucieszy i odpowie”.

Jeśli zada się pytanie, jak Wysłannik Allaha może odpowiedzieć każdemu z osobna z tych, którzy ze wszystkich stron świata w tym samym czasie przesyłają Mu pozdrowienia, to odpowiedź brzmi: jest to tak, jak słońce w południe w jednej chwili rozsyła światło na tysiące miast. Hazrat Ibrahim bin Biszar oznajmił: „Po odbyciu hadżdżu udałem się do Medyny, żeby odwiedzić Błogosławiony Grób Szlachetnego Proroka. Przed Hudżre-i seadet (Błogosławionym Grobem naszego Proroka) pozdrowiłem Go i usłyszałem odpowiedź: We alejkesselam”.

W hadis-i szerif oznajmione jest: „Po Mojej śmierci będę rozumiał tak samo, jak rozumiałem za życia”. W innym hadis-i szerif oznajmił: „Prorocy są żywi w swoich grobach i odprawiają tam modlitwę salat”.6

W bardzo wiarygodnych książkach zapisano, że jeden z wielkich ewlija, Sejjid Ahmed Ryfai, i wielu innych weli słyszało odpowiedź na pozdrowienia, które składali Wysłannikowi Allaha (sallallahu alejhi we sellem), a Ahmed Ryfai dostąpił zaszczytu pocałowania Błogosławionej ręki Wysłannika Allaha. Imam Sujuti napisał w swojej książce: „Weli wysokiego stopnia widzą proroków, jakby nie umarli. To, że Szlachetny Prorok zobaczył Musę (alejhisselam) żywego w jego grobie, było mudżize (cudem proroka), a to, że weli widzi w ten sposób, jest kerametem. Niewiara w keramet pochodzi z niewiedzy”.

W hadis-i szerif przekazanym przez Ibn Hibbana, Ibn Madżego i Ebu Dawuda oznajmione jest: „W piątki wypowiadajcie Mi dużo salewat! Zostaję o nich powiadomiony”. Gdy spytano: „Czy będziesz o nich powiadamiany także po Swojej śmierci?”, oznajmił: „Ziemia nie doprowadza ciał proroków do rozkładu. Gdy wierzący wypowie Mi salewat, anioł powiadamia Mnie o tym i mówi: »Taki a taki, syn takiego a takiego, z Twojej wspólnoty przesłał Ci pozdrowienie i pomodlił się za Ciebie«”.

Tak jak Wysłannik Allaha za życia był dla Swoich Towarzyszy miłosierdziem i wielkim darem od Allaha Najwyższego, tak i po Swojej śmierci jest wielkim darem dla całej Swojej wspólnoty. Jest powodem wszelkiego dobra. W hadis-i szerif przekazanym przez Bekra bin Abdullaha Muzeniego Szlachetny Prorok oznajmił: „Moje życie jest dla was dobrem. Wy Mi opowiadacie, a Ja wam opowiadam. Gdy umrę, Moja śmierć też będzie dla was dobrem. Wasze uczynki będą Mi pokazywane. Gdy zobaczę wasze dobre uczynki, będę wysławiał Allaha Najwyższego, a gdy zobaczę wasze złe uczynki, będę prosił dla was o przebaczenie i wybaczenie”.7

Hazrat Kusem bin Abbas dostąpił zaszczytu posługi przy pogrzebie Wysłannika Allaha. Gdy praca przy grobie została zakończona, wyszedł z niego jako ostatni. Powiedział: „Jestem ostatnim, który widział Błogosławioną twarz Wysłannika Allaha. Jego Błogosławione usta poruszały się w grobie. Pochyliłem się nad Nim i zacząłem słuchać. Mówił: »O mój Panie! Moja wspólnota!… O mój Panie! Moja wspólnota!…«”.8

Widzieć Wysłannika Allaha

Czy można zobaczyć Wysłannika Allaha we śnie lub na jawie? A jeśli można Go zobaczyć, czy widzi się Jego samego, czy kogoś do Niego podobnego? Nasi uczeni udzielili na te pytania różnych odpowiedzi. Po jednogłośnym stwierdzeniu, że jest On żywy w grobie, w większości oznajmili, że widzi się Jego samego. Wynika to również z hadis-i szerif. W hadis-i szerif oznajmione jest: „Kto zobaczy Mnie we śnie, jest tak, jakby zobaczył Mnie na jawie”.9 Z tego względu Imam Newewi powiedział: „Widzieć Go we śnie, to naprawdę widzieć Jego samego”. W hadis-i szerif oznajmione jest bowiem: „Kto zobaczył Mnie we śnie, ten naprawdę Mnie widział, ponieważ szatan nie może przybrać Mojej postaci”.10

„Kto zobaczy Mnie we śnie, jest tak, jakby zobaczył Mnie na jawie”. Hadis-i szerif

Ibrahim Lekani oznajmił: „Uczeni hadisu jednogłośnie powiadomili, że Wysłannika Allaha można zobaczyć zarówno na jawie, jak i we śnie. Na oba stany można podać wiele przykładów. Przedstawmy kilka z nich”.

Hazrat Mu’inuddin Czeszti w każdym mieście, do którego przybywał, odwiedzał cmentarze i spędzał tam pewien czas. Gdy w danym miejscu stawał się znany, nie zatrzymywał się tam dłużej, lecz nie mówiąc nikomu ani słowa, potajemnie odchodził. Jedną z takich podróży była podróż do Mekki. Udał się tam i odwiedził Kaaba-i Muazzama. Spędził w Mekce pewien czas i stamtąd udał się do Medyny. Pewnego dnia, gdy odwiedzał Błogosławiony Grób naszego Proroka, z grobowca usłyszano głos: „Zawołajcie Mu’inuddina!”. Na to stróż grobowca zaczął wołać: „Mu’inuddin!”. Z kilku miejsc usłyszano odpowiedź: „Słucham!”, a potem powiedziano: „Którego Mu’inuddina wołasz? Jest tutaj wielu ludzi, którzy mają na imię Mu’inuddin”. Wtedy stróż grobowca wrócił i stanął przed drzwiami Rawda-i mutahhera. Dwa razy usłyszał głos, który wołał: „Zawołaj Mu’inuddina Czesztiego!”. Na ten rozkaz stróż zwrócił się do zgromadzonych i zawołał: „Wzywają Mu’inuddina Czesztiego!”.

Gdy Hazrat Mu’inuddin Czeszti usłyszał te słowa, znalazł się w zupełnie innym stanie. Płacząc, wylewając łzy i wypowiadając salewat, zbliżył się do grobowca naszego umiłowanego Proroka i z szacunkiem przed nim stanął. W tej chwili usłyszał głos: „O Kutb-i meszajih (przewodniku szejchów)! Wejdź do środka!”.

Nasz Prorok oznajmił: „Służysz Mojej religii. Powinieneś udać się do Indii. Idź do Indii. Jest tam miasto, które nazywa się Edżmir. Jest tam jeden z Moich potomków (wnuków), który nazywa się Sejjid Husejin. Udał się tam z zamiarem dżihadu i gazwy. W tej chwili został szehidem. Edżmir lada chwila wpadnie w ręce niewierzących. Dzięki twojemu przybyciu tam i dzięki błogosławieństwu tego islam się rozpowszechni, a niewierzący zostaną upokorzeni i pozostaną bezsilni i bez wpływu”. Potem dał mu owoc granatu i oznajmił: „Przyjrzyj się uważnie temu granatowi, a zobaczysz i zrozumiesz, dokąd masz pójść”. Hazrat Mu’inuddin Czeszti wziął granat, który dał mu Szlachetny Prorok, popatrzył na niego, jak mu rozkazano, i zobaczył w całości obszar między Wschodem a Zachodem. Hazrat Ahmed Ryfai udał się na hadżdż. W drodze powrotnej, gdy w Medynie odwiedzał Błogosławiony grobowiec Szlachetnego Proroka, wyrecytował wiersz o takim znaczeniu:

Byłem daleko; by ucałować Twoją ziemię, o mój Przywódco,
sam przybyć nie mogłem, więc w zastępstwie posyłałem duszę.
Teraz przypadł mi w udziale dar odwiedzenia Ciebie,
podaj mi Błogosławioną rękę, niech ją ucałują me usta, o Habibie!

Gdy wiersz się skończył, z grobu naszego umiłowanego Proroka ukazała się Jego Błogosławiona ręka. Sejjid Ahmed Ryfai z najwyższym szacunkiem i czcią pocałował Błogosławioną rękę Szlachetnego Proroka. Wszyscy obecni ze zdumieniem patrzyli na to zdarzenie. Po pocałowaniu Błogosławionej ręki Szlachetnego Proroka położył się na progu drzwi Rawda-i mutahhera. Płacząc, błagał wszystkich zgromadzonych: „Przejdźcie po mnie!”. Uczeni zmuszeni byli wychodzić przez inne drzwi. Jest to bardzo znany keramet, który z ust do ust przetrwał do naszych dni. Hazrat Ibn Abidin słynął z gorliwości w przestrzeganiu religii, a kerametów i opowieści (menkibe) o nim jest wiele.

Podczas pięciu codziennych modlitw salat, gdy recytował tahijjat (dua rozpoczynającą się słowami „Ettehijjatu lillahi…”, recytowaną w pozycji siedzącej podczas modlitwy salat), widział Wysłannika Allaha na własne oczy. Jeśli nie mógł Go zobaczyć, odprawiał tę modlitwę salat od nowa. Jeden z największych uczonych islamskich, Imam Rabbani Ahmed Faruki Serhendi, mudżeddid (odnowiciel i umacniacz islamu) drugiego tysiąclecia, oznajmił: „W ostatnich dniach Ramadanu ukazał się niezwykle piękny stan. Leżałem w łóżku. Miałem zamknięte oczy. Poczułem, że ktoś przyszedł i usiadł na moim łóżku. I nagle, co widzę! Był to Sejjid i Przywódca pierwszych i ostatnich ludzi. Od razu zebrałem się w sobie. Oznajmił: »Przyszedłem, żeby napisać dla ciebie idżazet (pozwolenie). Nikomu jeszcze takiego idżazet nie napisałem«. Zobaczyłem, że w tekście tego idżazet zostały zapisane wielkie łaski dotyczące tego świata, a na odwrocie wiele dobrodziejstw dotyczących tamtego świata”.

Hazrat Abdulkadir Gejlani w książce „Gunje” opowiada, przytaczając słowa Hazrat Ibrahima Temimiego: Hyzyr (alejhisselam) powiedział do mnie: „Jeśli chcesz zobaczyć Wysłannika Allaha we śnie, to po odprawieniu wieczornej modlitwy salat wstań, nie rozmawiając z nikim aż do nocnej modlitwy salat, i odpraw modlitwę salat ewwabin. Po każdych dwóch rekatach wypowiedz pozdrowienie (selam).

W każdym rekacie wyrecytuj raz Hamd, to jest Surę Fatiha, i siedem razy Surę Ihlas. Po odprawieniu nocnej modlitwy salat z dżemaatem idź do domu i odpraw modlitwę salat witr. Gdy będziesz się kłaść spać, odpraw dwa rekaty modlitwy salat i w każdym rekacie wyrecytuj Hamd i siedem razy Surę Ihlas. Po modlitwie salat zrób sedżde i siedem razy poproś Allaha Najwyższego o przebaczenie (to jest wypowiedz istigfar) oraz siedem razy powiedz: »Subhanallahi welhamdu lillahi wela ilahe illallahu wallahu ekber wela hawle wela kuwwete illa billahil alijjil azim«. Potem podnieś głowę z sedżde, usiądź, podnieś ręce i powiedz: »Ja hajju, ja kajjum, ja zeldżelali wel ikram, ja ilahel ewweline wel ahirin we ja Rahman-ed-dunja wel ahireti we rahimehuma, ja Rabbi, ja Rabbi, ja Rabbi, ja Allah, ja Allah, ja Allah«.

Następnie wstań i wyrecytuj tę samą dua. Potem ponownie zrób sedżde i jeszcze raz wyrecytuj tę samą dua. Następnie podnieś głowę z sedżde, zwróć się w stronę kybli (Kaaby), połóż się, jak chcesz, i śpij. Aż do zaśnięcia wypowiadaj salewat szerif dla Szlachetnego Proroka”.

Powiedziałem: „Chciałbym, żebyś mi powiedział, od kogo nauczyłeś się tej modlitwy”. Hazrat Hyzyr powiedział: „Nie wierzysz mi?”. Odpowiedziałem: „Przysięgam na Allaha Najwyższego, który zesłał Muhammeda (alejhisselam) jako prawdziwego Proroka, że ci wierzę!”.

Hyzyr (alejhisselam) oznajmił: „Byłem w zgromadzeniu, w którym Wysłannik Allaha uczył tej dua i ją polecał. Nauczyłem się tej dua od kogoś, kogo On jej nauczył”. Zrobiłem więc wszystko tak, jak powiedział Hyzyr (alejhisselam). W łóżku zacząłem wypowiadać salewat szerif dla Szlachetnego Proroka. Z radości, że zobaczę Szlachetnego Proroka, odeszła ode mnie senność i nie zasnąłem aż do rana.

„Uczeni hadisu jednogłośnie powiadomili, że Wysłannika Allaha można zobaczyć zarówno na jawie, jak i we śnie”. Ibrahim Lekani (rahmetullahi alejh)

Odprawiłem poranną modlitwę salat i siedziałem, aż słońce się wzniosło. Odprawiłem modlitwę salat zwaną duha. Powiedziałem sam do siebie: „Jeśli dożyję wieczora, zrobię to samo, co zrobiłem tej nocy”. W tej chwili zasnąłem. We śnie przyszli aniołowie i zanieśli mnie do Raju. Zobaczyłem tam pawilony i pałace zbudowane z rubinów, szmaragdów i pereł oraz rzeki miodu, mleka i rajskich napojów. Spytałem aniołów, którzy zanieśli mnie do Raju: „Dla kogo jest ten pawilon?”. Odpowiedzieli: „Dla tych, którzy spełniają uczynek, który ty spełniłeś”. Nie wypuścili mnie z Raju, zanim nie dali mi skosztować rajskiego jedzenia i napić się rajskich napojów. Potem wyprowadzili mnie z Raju i zaprowadzili z powrotem na miejsce, w którym byłem.

Potem przyszedł do mnie Wysłannik Allaha razem z siedemdziesięcioma prorokami i siedemdziesięcioma rzędami aniołów (odległość między każdym rzędem była taka jak między wschodem a zachodem), pozdrowił mnie i wziął mnie za rękę. Wtedy powiedziałem: „O Wysłanniku Allaha! Hyzyr (alejhisselam) powiadomił mnie, że ten hadis usłyszał od Ciebie”. Szlachetny Prorok oznajmił: „Hyzyr powiedział prawdę, to, co opowiedział, jest prawdą. Jest najbardziej uczonym spośród tych, którzy są na ziemi. Jest przewodnikiem ebdalów (liczba mnoga nazwy jednej z grup ewlija). Jest jednym z żołnierzy Allaha na ziemi”.

Potem spytałem: „O Wysłanniku Allaha! Czy temu, kto spełni ten uczynek, zostanie dana jakaś inna nagroda oprócz tej, którą tu widzę?”. Oznajmił: „Jaka nagroda może być większa od tego, co zobaczyłeś i czym zostałeś obdarzony? Zobaczyłeś swoje miejsce i swój stopień w Raju. Jadłeś z rajskich owoców i piłeś z rajskich napojów. Widziałeś aniołów i proroków razem ze Mną. Widziałeś hurysy”.

Powiedziałem: „O Wysłanniku Allaha! Czy temu, kto zrobi to samo, co ja, ale nie zobaczy we śnie tego, co ja zobaczyłem, zostanie dane to, czym ja zostałem obdarzony?”. Oznajmił: „Przysięgam na Allaha Najwyższego, który zesłał Mnie jako prawdziwego Proroka, że temu człowiekowi zostaną wybaczone popełnione przez niego ciężkie grzechy. Gniew Allaha Najwyższego na tego człowieka zostanie zdjęty. Przysięgam na Allaha Najwyższego, który zesłał Mnie jako prawdziwego Proroka, że ten, kto spełni ten uczynek, otrzyma to, co zostało dane tobie, nawet jeśli nie zobaczy we śnie tego, co ty zobaczyłeś. Głos z nieba zawoła, że Allah Najwyższy przebaczył temu, kto spełnił ten uczynek, i całej wspólnocie Muhammeda (alejhisselam) od wschodu aż po zachód”.

Spytałem: „O Wysłanniku Allaha! Czy i ten człowiek będzie miał udział w takim szczęściu, jakie ja miałem, gdy zobaczyłem Twoje piękno i Raj?”. Odpowiedział: „Tak, wszystko to zostanie mu dane”.

Gdy spytałem: „O Wysłanniku Allaha! Czy słuszne jest, żeby nauczyć tej modlitwy wszystkich wierzących, mężczyzn i kobiety, i powiadomić ich o nagrodzie za nią?”, oznajmił: „Przysięgam na Allaha Najwyższego, który zesłał Mnie jako prawdziwego Proroka, że tego uczynku nie spełni nikt poza tymi, których Allah Najwyższy stworzył jako szczęśliwych (sa’id)”. Ten, kto widzi we śnie naszego Proroka Muhammeda (alejhisselam) w Jego prawdziwej postaci, na pewno Go zobaczył, ponieważ szatan nie może przybrać postaci naszego Proroka. Szatan może jednak ukazać się w innej postaci. Temu, kto nie zna Wysłannika Allaha, nie będzie łatwo to rozróżnić. Niektórzy uczeni powiedzieli: „Zobaczenie naszego Proroka we śnie w innej postaci to też jest zobaczenie Go. Świadczy to jednak o brakach w religii tej osoby. Każdy, kto zobaczył naszego Proroka Muhammeda (alejhisselam) we śnie w Jego prawdziwej postaci i zmarł jako wierzący, pójdzie do Raju”.

Ebu Hurejre przekazał ten hadis-i szerif naszego Proroka: „Jeśli ktoś w noc piątkową odprawi dwa rekaty modlitwy salat i w każdym rekacie wyrecytuje raz Surę Fatiha i Ajet-el-kursi oraz piętnaście razy Surę Ihlas, a po modlitwie salat powie tysiąc razy: »Allahumme salli ala Muhammedin nebijjil-ummijji«, to zanim nadejdzie następny piątek, zobaczy Mnie we śnie. Temu człowiekowi zostaną wybaczone wszystkie wcześniejsze i późniejsze grzechy. Raj jest dla tych, którzy Mnie widzą”.

Odwiedzanie Błogosławionego Grobu Szlachetnego Proroka

Sułtan Świata oznajmił: „Kto odwiedzi Mnie po Mojej śmierci, jest tak, jakby odwiedził Mnie za życia”. W hadis-i szerif przytoczonym w książce „Mir’at-i Medine” nasz Prorok oznajmił: „Kto odwiedzi Mój grób, temu Moje orędownictwo stało się wadżib (obowiązkowe)”. Ten hadis-i szerif przekazali Ibn Huzejme, Bezzar, Dare Kutni i Taberani (rahmetullahi alejhim). W innym, który przekazał Bezzar, oznajmione jest: „Kto odwiedzi Mój grób, temu Moje orędownictwo stało się halal”. Hadis-i szerif przytoczony w „Muslim-i szerif” i w książce „Mu’dżem” Ebu Bekra bin Mekkariego głosi: „Jeśli ktoś przyjdzie Mnie odwiedzić, nie mając żadnego innego zamiaru niż odwiedzenie Mnie, zasłuży na to, bym w Dniu Sądu Ostatecznego był jego orędownikiem”. Ten hadis-i szerif zapowiada, że Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) będzie orędownikiem tych, którzy przybywają do Medyny, aby Go odwiedzić.

Strzeż się braku szacunku – to zaułek Umiłowanego Allaha,
tu zwrócone jest Boskie spojrzenie, to Makam Mustafy!
Nów na niebie to wielbiciel Bramy Selam o rozdartej piersi,
z Nuru jej lampy wschodzą Bliźnięta.
Tutaj spoczywa Umiłowany Hak Teala,
a wartością przewyższa Arsz Wszechmocnego.
Blask tej ziemi rozproszył mrok niebytu,
a wszystko, co istnieje, przejrzało ze ślepoty dzięki niej jak dzięki balsamowi dla oczu.
Tylko pod warunkiem szacunku, Nabi, wejdź do tej obecności,
tu przychodzą z odwiedzinami aniołowie; to miejsce, które całują prorocy!
Nabi

Inny hadis-i szerif, który przekazał Dare Kutni, głosi: „Kto odbędzie hadżdż, a Mnie nie odwiedzi, ten Mnie zasmuci”. To, że Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) pragnął, by muzułmanie Go odwiedzali, było po to, by Jego wspólnota również na tej drodze zyskiwała sewab. Z tego względu nasi uczeni fykyh po spełnieniu obowiązku hadżdżu przychodzili do Medyny i odprawiali modlitwę salat w Mesdżid-i szerif. Potem odwiedzali Rawda-i mutahhera, Minber-i munir i Kabr-i szerif (Błogosławiony Grób Wysłannika Allaha), który jest wartościowszy od Arsz-i a’la; miejsca, w których Prorok siedział, chodził i się opierał; słup, o który się opierał, gdy przychodziło do Niego wahj (objawienie); a także miejsca, którędy przechodzili Towarzysze Proroka i Tabiin (radyjallahu teala anhum edżmain), którzy pracowali przy budowie i naprawach mesdżidu albo dostąpili zaszczytu oddania na niego swojego majątku i pieniędzy – i dzięki ich widokowi zyskiwali błogosławieństwo. Uczeni i salihowie (ludzie pobożni), którzy przyszli po nich, również po hadżdżu przybywali do Medyny i postępowali tak jak nasi uczeni fykyh. Z tego względu, jak dawniej, tak i dzisiaj pielgrzymi odwiedzają Medynę.

„Jeśli ktoś przyjdzie Mnie odwiedzić, nie mając żadnego innego zamiaru niż odwiedzenie Mnie, zasłuży na to, bym w Dniu Sądu Ostatecznego był jego orędownikiem”. Hadis-i szerif

Słońce uczonych islamu, Ebu Hanife (rahmetullahi alejh), oznajmił: „Odwiedzenie Kabr-i seadet (Błogosławionego Grobu naszego Proroka), które należy do najcenniejszych mustehab (czynów, które Allah Najwyższy lubi), jest ibadetem stopnia bliskiego wadżib (czynu prawie tak obowiązkowego jak fard, którego dlatego nie wolno zaniedbywać)”. Odwiedzający Kabr-i szerif Wysłannika Allaha powinien wypowiadać dużo salewat szerif. W hadis-i szerif zostało powiadomione, że te salewat i pozdrowienia docierają do naszego Proroka. Sposób odwiedzania naszego umiłowanego Proroka jest następujący:

Gdy z daleka ukaże się miasto Medyna, wypowiada się salat i selam. Potem mówi się: „Allahumme haza haremu nebijjike, fedż’alhu wikajeten li min-en-nar we emanen min-el-azab we su-il-hisab”. Jeśli to możliwe, przed wejściem do miasta lub do mesdżidu bierze się gusl (całkowitą ablucję). Używa się ładnego pachnidła. Wkłada się nowe, czyste ubranie, ponieważ te czynności wyrażają cześć i szacunek. Do Medyny wchodzi się z pokorą, godnie i spokojnie. Po powiedzeniu „Bismillahi we ala milleti Resulillah” recytuje się 80. święty ajet Sury Isra. Zaraz potem mówi się: „Allahumme salli ala Muhammedin we ala ali Muhammed. Wagfir li zunubi weftah li ebwabe rahmetike we fadlike” i wchodzi się do Mesdżid-i Nebewi. Następnie odprawia się dwa rekaty modlitwy salat tahijjet-ul-mesdżid w pobliżu minberu Wysłannika Allaha, stając tak, żeby kolumna minberu znalazła się przy prawym ramieniu. Nasz umiłowany Prorok odprawiał tu modlitwę salat. Jest to miejsce między grobem Szlachetnego Proroka a Jego minberem. W hadis-i szerif oznajmione jest: „Pomiędzy Moim grobem a Moim minberem jest jeden z ogrodów Raju. Mój minber stoi na Moim hawzie (zbiorniku)”.11 Potem robi się sedżde dziękczynne za to, że Allah Najwyższy pozwolił odwiedzić Błogosławiony Grób Wysłannika Allaha.

Po modlitwie wstaje się i podchodzi do Hudżre-i seadet, Kabr-i szerif Szlachetnego Proroka. Zwróciwszy się twarzą ku Błogosławionej twarzy Wysłannika Allaha, a plecami do kybli, staje się z szacunkiem w odległości około dwóch metrów od Błogosławionego Grobu. Nie podchodzi się bliżej. Należy być w stanie huszu (głębokiej i pokornej bojaźni) i hudu (całkowitego oddania) i zachowywać się z szacunkiem, tak jakby On był żywy, a my stalibyśmy w Jego wzniosłej obecności, jak rozkazał Allah Najwyższy w Świętym Koranie. Nie należy porzucać spokoju i powagi. Niekładzenie rąk na ścianach Kabr-i szerif i stanie z szacunkiem w pewnej odległości bardziej odpowiada okazaniu czci. Należy stać tak, jak stoi się podczas modlitwy salat. Należy wyobrazić sobie Błogosławioną i subtelną postać Wysłannika Allaha i myśleć o tym, że Wysłannik Allaha nas zna, słyszy nasze słowa, pozdrowienie i dua, odpowiada na nie i mówi „amin”. Wysłannik Allaha oznajmił bowiem: „Kto wypowie Mi salat przy Moim grobie, tego słyszę”. W hadis-i szerif zostało też powiadomione, że przy Kabr-i szerif Wysłannika Allaha ustanowiony jest anioł, którego zadaniem jest przekazywać Mu pozdrowienia tych z Jego wspólnoty, którzy Go pozdrawiają. Potem mówi się: „Esselamu alejke ja sejjidi ja Resulallah! Esselamu alejke ja Nebijjallah! Esselamu alejke ja Safijjallah! Esselamu alejke ja Habiballah! Esselamu alejke ja Nebijjerrahmeti! Esselamu alejke ja Szefi-al-ummeti! Esselamu alejke ja Sejjid-el-murselin! Esselamu alejke ja Hatemennebijjin!”.

„Niech Allah Najwyższy obdarzy Cię najwyższą nagrodą i zapłatą. Świadczę, że wypełniłeś Swój obowiązek Proroka. Oddałeś to, co Ci powierzono. Udzieliłeś rad Swojej wspólnocie. Prowadziłeś dżihad na drodze Allaha Najwyższego, aż przyszła do Ciebie śmierć. Niech Allah Najwyższy zsyła na Ciebie salat i selam aż do Dnia Sądu Ostatecznego. O Wysłanniku Allaha! Przybyliśmy do Ciebie z dalekich miejsc. Przybyliśmy, żeby odwiedzić Twój Kabr-i szerif, oddać to, co jesteśmy Ci winni, zobaczyć na miejscu to, czego dokonałeś, zyskać błogosławieństwo z odwiedzenia Ciebie i prosić Cię, żebyś był naszym orędownikiem u Allaha Najwyższego, ponieważ nasze błędy zgięły nam plecy, a nasze grzechy ciążą na naszych ramionach. O Wysłanniku Allaha! Ty jesteś zarówno tym, który się wstawia, jak i tym, którego orędownictwo zostaje przyjęte. Obiecano Ci Makam Mahmud. Również Allah Najwyższy oznajmił w Świętym Koranie (w 64. świętym ajecie Sury Nisa) w tym znaczeniu: «My posłaliśmy każdego proroka tylko po to, żeby zgodnie z rozkazem Allaha Najwyższego był (dla ludu, do którego został posłany) tym, któremu jest się posłusznym. Jeśli oni, wyrządziwszy krzywdę swoim nefs (zaszkodziwszy samym sobie), przyjdą do Ciebie i poproszą Allaha Najwyższego o przebaczenie, a Mój Wysłannik także poprosi dla nich o przebaczenie, z pewnością przekonają się, że Allah Najwyższy przyjmuje skruchę i jest miłosierny». Przybyliśmy do Twojej wzniosłej obecności. Jednak wyrządziliśmy krzywdę naszym nefs. Pragniemy, żeby nasze grzechy zostały wybaczone. O Wysłanniku Allaha! Bądź naszym orędownikiem u Allaha Najwyższego. O Wysłanniku Allaha! Poproś Allaha Najwyższego, żeby zabrał nasze dusze, gdy będziemy postępować zgodnie z Twoją Sunną, żeby w Dniu Sądu Ostatecznego zaliczył nas do tych, którzy przyjdą razem z Tobą na miejsce mahszer, i pozwolił nam przyjść do Twojego hawzu i z niego pić. O Wysłanniku Allaha! Prosimy o Twoje orędownictwo”. Następnie recytuje się 10. święty ajet Sury Haszr w tym znaczeniu: «…O nasz Panie! Przebacz nam i naszym braciom, którzy odeszli przed nami z wiarą! Nie umieszczaj w naszych sercach żadnej urazy do tych, którzy uwierzyli! O nasz Panie! Zaprawdę, Ty jesteś pełen współczucia i miłosierny!».

Następnie przekazuje się pozdrowienia od tych, którzy je przesłali, mówiąc: „Esselamu alejke ja Resulallah! Ten człowiek pragnie, żebyś był jego orędownikiem u Allaha Najwyższego. Bądź orędownikiem jego i wszystkich muzułmanów” – i wypowiada się salewat tyle razy, ile się chce.

Następnie przesuwa się pół metra w prawo, na wysokość Błogosławionej głowy Hazrat Ebu Bekra, i pozdrawia Hazrat Ebu Bekra Syddyka słowami: „Esselamu alejke ja halifete Resulillah! Esselamu alejke ja refikahu fil-gar! Esselamu alejke ja eminehu alel-esrar! Niech Allah Najwyższy obdarzy cię, imama tej wspólnoty, najwyższą nagrodą i zapłatą. Byłeś w najpiękniejszy sposób kalifem Wysłannika Allaha i w najlepszy sposób naśladowałeś Jego wzniosłą Sunnę. Walczyłeś z murtedami (odstępcami od religii) i z tymi, którzy zeszli z właściwej drogi. Zawsze mówiłeś prawdę. Aż do śmierci byłeś pomocnikiem tych, którzy szli właściwą drogą. Niech pozdrowienie, miłosierdzie i błogosławieństwo Allaha Najwyższego będą z tobą! O mój Allahu! Zabierz nasze dusze w Swoim miłosierdziu, gdy w naszych sercach będzie miłość do niego. Nie czyń naszych odwiedzin u niego daremnymi!”.

„Pomiędzy Moim grobem a Moim minberem jest jeden z ogrodów Raju. Mój minber stoi na Moim hawzie (zbiorniku)”. Hadis-i szerif

Następnie przesuwa się znowu pół metra w prawo, na wysokość grobu Hazrat Omara, i pozdrawia Hazrat Omara słowami: „Esselamu alejke ja Emir-el-muminin! Esselamu alejke ja Muzhir-el-islam! Esselamu alejke ja Muksir-el-esnam! Niech Allah Najwyższy obdarzy cię najwyższą zapłatą i nagrodą. Zarówno za życia, jak i po śmierci pomagałeś islamowi i muzułmanom. Opiekowałeś się sierotami. Czyniłeś dobro krewnym. Byłeś dla muzułmanów przewodnikiem, z którego byli zadowoleni, który sam szedł właściwą drogą i prowadził nią ludzi. Porządkowałeś ich sprawy. Ich ubogich uczyniłeś bogatymi i opatrywałeś ich rany. Niech pozdrowienie, miłosierdzie i błogosławieństwo Allaha Najwyższego będą z tobą!”.

Następnie, zwracając się do Hazrat Ebu Bekra i Hazrat Omara, mówi się: „Esselamu alejkuma ja dadżiaj-Resulillah we refikajhi we wezirejhi we muszirejhi wel muawinejni lehu alel-kyjami fid-dini wel kaimejni ba’dehu bi-mesalih-il-muslimin! Niech Allah Najwyższy da wam najpiękniejszą zapłatę. Czynimy was naszymi pośrednikami (wesile) u Wysłannika Allaha, abyście prosili Allaha Najwyższego, żeby Wysłannik Allaha był naszym orędownikiem, a On przyjął nasze starania (sa’j), pozwolił nam umrzeć w religii islamu i wskrzesił nas w religii islamu, a w Dniu Sądu Ostatecznego zebrał nas wśród tych, którzy są blisko Wysłannika Allaha”.

Potem modli się za siebie, za swoich rodziców, za tych, którzy prosili o dua, i za wszystkich muzułmanów. Następnie, stanąwszy naprzeciw Błogosławionej twarzy Wysłannika Allaha, mówi się: „O mój Allahu! Ty oznajmiasz (w tym znaczeniu): «My posłaliśmy każdego proroka tylko po to, żeby zgodnie z rozkazem Allaha Najwyższego był (dla ludu, do którego został posłany) tym, któremu jest się posłusznym. Jeśli oni, wyrządziwszy krzywdę swoim nefs (zaszkodziwszy samym sobie), przyjdą do Ciebie i poproszą Allaha Najwyższego o przebaczenie, a Mój Wysłannik także poprosi dla nich o przebaczenie, z pewnością przekonają się, że Allah Najwyższy przyjmuje skruchę i jest miłosierny».12 O mój Panie! Podporządkowując się Twoim wzniosłym słowom i będąc posłuszni Twojemu rozkazowi, prosimy, żeby Twój umiłowany Prorok był naszym orędownikiem w Twojej obecności”. Następnie recytuje się tę samą dua, którą recytowano wcześniej, to jest 10. święty ajet Sury Haszr (w tym znaczeniu):

«…O nasz Panie! Przebacz nam i naszym braciom, którzy odeszli przed nami z wiarą! Nie umieszczaj w naszych sercach żadnej urazy do tych, którzy uwierzyli! O nasz Panie! Zaprawdę, Ty jesteś pełen współczucia i miłosierny!». Potem recytuje się święte ajety „Rabbenagfir lena we li-aba-ina we li-ummehatina we li-ihwaninel-lezine sebekuna bil-imani”, „Rabbena atina…” i „Subhane Rabbike…” i kończy się odwiedziny Hudżre-i seadet. Następnie idzie się do Rawda-i mutahhera, która znajduje się między grobem Wysłannika Allaha a Jego minberem. Jest to miejsce w kształcie kwadratu. Tutaj odprawia się modlitwę salat, ile się chce, i zanosi się dua. Wypowiada się tesbih, wysławia się Allaha Najwyższego i składa Mu dziękczynienie. Potem podchodzi się do minberu i z zamiarem otrzymania błogosławieństwa Wysłannika Allaha kładzie się rękę w miejscu, gdzie Szlachetny Prorok kładł Swoją Błogosławioną rękę podczas wygłaszania chutby. Tutaj odprawia się dwa rekaty modlitwy salat. Prosi się Allaha Najwyższego o to, czego się pragnie. Przed Jego gniewem szuka się schronienia w Jego miłosierdziu. Następnie podchodzi się do słupa postawionego w miejscu, w którym dawniej stał słup Hannane. Hannane to słup, który jęczał, ponieważ Wysłannik Allaha opuścił go, przechodząc na minber, by wygłaszać chutbę, i który uspokoił się, gdy Wysłannik Allaha zszedł i go objął. Potem podchodzi się do słupa, do którego Hazrat Ebu Lubabe przywiązał się, okazując skruchę (tewbe). Tutaj odprawia się dwa rekaty modlitwy salat, okazuje się Allahowi Najwyższemu skruchę i wypowiada istigfar. Zanosi się dowolne dua.

Podczas pobytu tutaj noce należy spędzać na recytowaniu Świętego Koranu, wspominaniu Allaha Najwyższego, na cichej i głośnej modlitwie przy minberze i grobie oraz na rabycie (wiązaniu swojego serca z sercem jednego z ewlija). Po odwiedzeniu Błogosławionego Grobu Wysłannika Allaha mustehab (czynem, który Allah Najwyższy lubi) jest udać się na cmentarz Baki i go odwiedzić. Potem odwiedza się pozostałe groby, a zwłaszcza grób Sejjid-usz-szuheda (Przywódcy szehidów) Hazrat Hamzy. Na cmentarzu Baki odwiedza się też groby Hazrat Abbasa, Hasena bin Aliego, Zejnelabidina, jego syna Muhammeda Bakyra i jego syna Dżafera Sadyka, Emir-ul-muminin Hazrat Osmana, Ibrahima – syna Wysłannika Allaha, spoczywających tam Błogosławionych żon Wysłannika Allaha, Jego ciotki Safijje oraz wielu innych wielkich spośród Towarzyszy Proroka i Tabiin (radyjallahu anhum edżmain). Na cmentarzu Baki odprawia się modlitwę salat w Mesdżidzie Fatymy. Mustehab jest odwiedzić w czwartek szehidów spod Uhud. Tam mówi się: „Selamun alejkum bima sabertum. Feni’me ukbeddar. Selamun alejkum ja ehle dar-il-kawm-il-muminin we inna inszaallahu an karibin bikum lahikun”. Następnie recytuje się Ajet-el-kursi i Surę Ihlas. Ci, którzy odwiedzają Hudżre-i seadet, muszą być bardzo czujni i nie mieć w sercu myśli o sprawach tego świata. Należy myśleć o Błogosławionym Nurze Muhammeda (alejhisselam) i o wzniosłości Jego stopnia. Allah Najwyższy nie przyjmuje dua zanoszonych z myślami o sprawach tego świata, o spotkaniach z wysoko postawionymi ludźmi dla korzyści albo o handlu, a ci, którzy je zanoszą, nie osiągają tego, czego pragną. Odwiedzanie Hudżre-i seadet jest zaszczytnym ibadetem. Należy się obawiać, że ci, którzy w to nie wierzą, mogą wyjść z islamu, ponieważ sprzeciwiają się wtedy Allahowi Najwyższemu, Jego Wysłannikowi i wszystkim muzułmanom. Choć kilku uczonych ze szkoły maliki powiedziało, że odwiedzenie Wysłannika Allaha jest wadżib, jednogłośnie powiadomiono, że jest to mustehab.

«O nasz Panie! Przebacz nam i naszym braciom, którzy odeszli przed nami z wiarą! Nie umieszczaj w naszych sercach żadnej urazy do tych, którzy uwierzyli! O nasz Panie! Zaprawdę, Ty jesteś pełen współczucia i miłosierny!». Haszr: 10

ES-SUBHU BEDA
Essubhu beda min tal’atihi.
Wellejlu dedża min wefratihi.
Faka’r-rusula fazlan we ula.
Ehda’s-subula li delaletihi.
Poranek wziął swój Nur z Jego oblicza.
Noc wzięła swoją ciemność z Jego czarnych włosów.
Swoją cnotą i wzniosłością przewyższył wszystkich Wysłanników.
Ci, którzy znaleźli hidajet, znaleźli drogę dzięki Jego przewodnictwu.
Kenzul keremi mewlenni’ami.
Hadil umemi li szeriatihi.
Ez kennesebi e’lel-hasebi.
Kullu’l-arabi fi-hizmetihi.
On jest skarbnicą hojności, rozdającym z tego skarbu.
Doprowadził ludy do Swojej religii i do hidajetu.
Jego ród jest najczystszy, a Jego honor najwyższy.
Wszyscy Arabowie są w Jego służbie.
Se’atisz-szedżeru natakal hadżeru.
Szukkal kameru bi iszaretihi.
Dżibrilu eta lejlete esra.
Wer-Rabbu de’a li-hazretihi.
Drzewa biegły w Jego obecności, kamienie przemówiły,
na Jego znak księżyc rozpadł się na dwoje.
W Noc Isra przybył do Niego Dżebrail,
a Jego Pan zaprosił Go do Swojej obecności.
Nalesz-szerefa wallahu afa.
Amma selefa min ummetihi.
Fe Muhammeduna huwe Sejjiduna.
Fel izzu lena bi idżabetihi.
Dostąpił wysokich stopni,
Allah przebaczył Jego wspólnocie.
Nasz Muhammed – On jest naszym Przywódcą,
zaszczyt jest nasz, bo przyjęliśmy Go.
Abdullah bin Rewaha (radyjallahu anh)