EHL-I BEJT SZLACHETNEGO PROROKA

Przyczyny małżeństw Szlachetnego Proroka

Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) po raz pierwszy ożenił się, mając dwadzieścia pięć lat, z Hazrat Hadidże (radyjallahu anha). Miała czterdzieści lat i była wdową. Posiadała jednak wielki majątek, urodę, rozum, wiedzę, honor, szlachetne pochodzenie, cnotliwość i dobre wychowanie. Żyli razem dwadzieścia pięć lat. Dopóki Hazrat Hadidże żyła, Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) nie zawarł żadnego innego małżeństwa.

Po śmierci naszej matki Hazrat Hadidże (radyjallahu anha) nasz Szlachetny Prorok, Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem), ożenił się po raz drugi, mając pięćdziesiąt pięć lat, z córką Hazrat Ebu Bekra, naszą matką Hazrat Aisze (radyjallahu anha). Do nikah z nią doszło na rozkaz Allaha Najwyższego. Żył z nią osiem lat, aż do Swojej śmierci. Była bardzo mądra, bystra, uczona, dobrze wychowana, cnotliwa i pobożna. Ponieważ miała bardzo dobrą pamięć, Towarzysze Proroka pytali ją o wiele spraw i od niej je poznawali.

Pozostałe małżeństwa zawarł zawsze z powodów religijnych lub politycznych albo z miłosierdzia i dobroci. Wszystkie te kobiety były wdowami i większość z nich była w podeszłym wieku. Na przykład gdy niewierzący w Mekce dręczyli i krzywdzili muzułmanów tak bardzo, że nie dało się już tego znieść, część Towarzyszy Proroka wyemigrowała do Abisynii. Władca Abisynii, Nedżaszi, był chrześcijaninem. Zadał muzułmanom wiele różnych pytań i wpadłszy w zachwyt nad ich dojrzałymi odpowiedziami, przyjął wiarę. Wyświadczył muzułmanom wiele dobrodziejstw. Ubejdullah bin Dżahsz, który wydawał się wierzący, aby uratować się od biedy, dał się oszukać kapłanom, stał się odstępcą i zamienił swoją religię na ten świat.1 Ten przeklęty człowiek, syn ciotki (siostry ojca) Wysłannika Allaha, zmuszał i namawiał swoją żonę Ummu Habibe, by odeszła od religii i się wzbogaciła. Lecz gdy kobieta powiedziała, że prędzej zgodzi się na biedę i śmierć, ale nigdy nie odejdzie od religii Muhammeda (alejhisselam), rozwiódł się z nią. Czekał, aż ona zginie i umrze w nędzy. Jednak w krótkim czasie sam zmarł. Ummu Habibe była córką Ebu Sufjana, który w tamtych czasach był głównym dowódcą Kurajszytów w Mekce. W tym czasie nasz Szlachetny Prorok, Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem), toczył bardzo zacięte walki z armiami Kurajszytów, a Ebu Sufjan z całych sił walczył o to, by zniszczyć islam. Wysłannik Allaha usłyszał o tym, jak silna jest wiara naszej matki Ummu Habibe (radyjallahu anha), i o bardzo bolesnym położeniu, w jakim się znalazła. Napisał list do Nedżasziego i poprosił: „Ożenię się ze znajdującą się u ciebie Ummu Habibe. Zawrzyj Mój nikah (umowę małżeńską zawartą zgodnie z islamem)! Potem wyślij ją tutaj”. Nedżaszi już wcześniej został muzułmaninem. Okazał listowi wielki szacunek, zaprosił tamtejszych muzułmanów do swojego pałacu i wydał ucztę. Nikah zawarto w siódmym roku Hidżri, a on obdarował ją wieloma prezentami. W ten sposób Ummu Habibe otrzymała nagrodę za swoją wiarę i stała się tam bogata i żyła spokojnie. Dzięki niej pozostali muzułmanie też mieli dobrze. Ponieważ w Raju kobiety będą przy swoich mężach, otrzymała tym samym radosną nowinę o najwyższym stopniu w Raju, a wobec tej radosnej nowiny wszystkie przyjemności i dary tego świata są bardzo małe. Ten nikah stał się jedną z przyczyn, które przygotowały to, że Ebu Sufjan (radyjallahu teala anh) dostąpił później zaszczytu przyjęcia islamu. Jak widać, ten nikah ukazuje też wielkość rozumu, bystrości, genialności, dobroci i miłosierdzia Wysłannika Allaha.2

Drugim przykładem jest córka Hazrat Omara, nasza matka Hazrat Hafsa (radyjallahu anha), która została wdową. Gdy w trzecim roku Hidżri Hazrat Omar spytał Hazrat Ebu Bekra i Hazrat Osmana: „Czy weźmiesz za żonę moją córkę?”, każdy z nich odpowiedział: „Zastanowię się”. Pewnego dnia, gdy byli przy Nim wszyscy trzej oraz inni, Wysłannik Allaha spytał: „O Omarze! Widzę, że jesteś smutny. Co jest tego powodem?”. Tak jak łatwo jest zobaczyć kolor atramentu w butelce, tak Wysłannik Allaha po jednym spojrzeniu rozumiał myśli wszystkich. Gdy uznał to za potrzebne, pytał. Ponieważ mówienie prawdy Jemu, a nawet każdemu, jest dla nas fard, Hazrat Omar odpowiedział: „O Wysłanniku Allaha! Zaproponowałem moją córkę Ebu Bekrowi i Osmanowi, ale jej nie przyjęli”. Ponieważ Wysłannik Allaha zupełnie nie chciał, aby tych trzech Jego Towarzyszy, których najbardziej kochał, się smuciło, od razu, aby ich uradować, oznajmił: „O Omarze! Czy chcesz, abym dał twoją córkę komuś lepszemu od Ebu Bekra i Osmana?”. Hazrat Omar był zaskoczony, ponieważ wiedział, że nie ma nikogo lepszego od Hazrat Ebu Bekra i Hazrat Osmana. Odpowiedział: „Tak, o Wysłanniku Allaha”. Wysłannik Allaha oznajmił: „O Omarze, daj swoją córkę Mnie!”. W ten sposób Hazrat Hafsa stała się matką Ebu Bekra, Osmana i wszystkich wierzących, a oni stali się jej sługami, zaś Hazrat Ebu Bekr, Hazrat Omar i Hazrat Osman (radyjallahu anhum) stali się sobie jeszcze bliżsi i jeszcze bardziej się pokochali.3

Trzecim przykładem jest to, że w piątym albo szóstym roku Hidżri wśród setek jeńców wziętych z plemienia Beni Mustalak znajdowała się Dżuwejrijje, córka Harisa, przywódcy plemienia. Gdy Wysłannik Allaha ją wykupił, uwolnił i poślubił, wszyscy Towarzysze Proroka powiedzieli: „Wstydzimy się używać krewnych żony Wysłannika Allaha, naszej matki, jako branek i służących”. Wszyscy uwolnili swoich jeńców. To małżeństwo stało się przyczyną uwolnienia setek jeńców. Nasza matka Hazrat Dżuwejrijje (radyjallahu anha) zawsze o tym wspominała i była z tego dumna. Hazrat Aisze mówiła: „Nie widziałam kobiety, która przyniosłaby więcej dobra i więcej błogosławieństwa niż Dżuwejrijje”.4 W hadis-i szerif oznajmione jest: „Moje małżeństwa ze wszystkimi Moimi żonami i wydanie za mąż Moich córek – wszystko to nastąpiło za pozwoleniem, które Dżebrail (alejhisselam) przyniósł od Allaha Najwyższego”.

Jednym z ważnych powodów, dla których Wysłannik Allaha poślubił wiele żon, było rozpowszechnianie religii islam. Zanim objawiony został ajet o hidżabie, to znaczy zanim kobietom nakazano się zakrywać, również kobiety przychodziły do Wysłannika Allaha, aby pytać o to, czego nie wiedziały, i się tego uczyć. Gdy Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) poszedł do czyjegoś domu, kobiety też tam przychodziły, siadały, słuchały i odnosiły z tego pożytek. Lecz gdy został objawiony ajet o hidżabie i zakazano kobietom i mężczyznom, którzy są dla siebie obcy (na-mahrem), wspólnego siedzenia i rozmawiania, Wysłannik Allaha nie przyjmował już obcych kobiet. Polecił im, aby pytały o to, czego nie wiedzą, Jego Błogosławioną żonę Hazrat Aisze i od niej się uczyły. Ponieważ przychodziło i pytało tak wiele osób, Hazrat Aisze nie miała czasu, by wszystkim odpowiedzieć. Aby ułatwić tę ważną służbę i zmniejszyć ciężar naszej matki Aisze, Wysłannik Allaha poślubił tyle kobiet, ile było potrzeba. Za pośrednictwem Swoich Błogosławionych żon przekazał muzułmankom setki delikatnych wiadomości dotyczących kobiet. Gdyby miał tylko jedną żonę, pytanie jej przez wszystkie kobiety byłoby trudne, a nawet niemożliwe. Aby w pełni przekazać religię Allaha Najwyższego, wziął na Swoje ramiona także ciężar wielu małżeństw.

Błogosławione żony Szlachetnego Proroka

Hadidżetul-Kubra (radyjallahu anha): Pochodziła ze szlachetnej i dostojnej rodziny spośród Kurajszytów. Była córką Huwejlida bin Eseda bin Abdil-Uzzy bin Kusajja. Jest pierwszą żoną Wysłannika Allaha. Jej ojciec miał na imię Huwejlid, a matka – Fatyma. Była czterdziestoletnią wdową, gdy poślubiła Wysłannika Allaha. Nasz Szlachetny Prorok miał wtedy dwadzieścia pięć lat. Miał z nią cztery córki i dwóch synów. Jako wdowa prowadziła handel. Miała zarządców, pisarzy i niewolników. Była bardzo bogata, uczona i mądra. Była pierwszą wolną kobietą, która doszła do wiary. Gdy Dżebrail (alejhisselam) po raz pierwszy ukazał się Wysłannikowi Allaha, On się przestraszył. Opowiedział Hadidże, co się stało. Hadidże (radyjallahu anha) jako pierwsza doszła do wiary. Niewierzący czcili bożki, nie wierzyli w Wysłannika Allaha i szydzili z Niego. Bardzo Go dręczyli. Hadidże (radyjallahu anha) pocieszała Go i dodawała Mu otuchy. Poświęciła dla Niego cały swój majątek i dobytek. Przez dwadzieścia pięć lat wiernie służyła Wysłannikowi Allaha. Ani razu Go nie zraniła.

Zmarła w Mekce trzy lata przed hidżrą, trzy dni po śmierci Ebu Taliba, w wieku sześćdziesięciu pięciu lat.

Wysłannik Allaha aż do Swojej śmierci przy każdej okazji ją wychwalał. Pewnego dnia, gdy wychwalał ją w domu, nasza matka Aisze nie mogła się powstrzymać i powiedziała: „Allah Najwyższy dał Ci lepszą od niej”. Wtedy Wysłannik Allaha oznajmił: „Nie! Nie dano Mi lepszej od niej. Gdy wszyscy nazywali Mnie kłamcą, ona Mi uwierzyła. Gdy wszyscy Mnie dręczyli, ona stała przy Mnie. Ona koiła Moje smutki”.

Hazrat Hadidże i jej córka Fatymatuz-Zehra to dwie z czterech kobiet, o których w hadis-i szerif oznajmiono, że są najwyższe spośród wszystkich kobiet świata. Trzecia to żona Faraona, Hazrat Asije, a czwarta to Hazrat Merjem (Błogosławiona matka proroka Isy (alejhisselam)) (radyjallahu teala anhunna).

„Moje małżeństwa ze wszystkimi Moimi żonami i wydanie za mąż Moich córek – wszystko to nastąpiło za pozwoleniem, które Dżebrail (alejhisselam) przyniósł od Allaha Najwyższego”. Hadis-i szerif

Hazrat Aisze (radyjallahu anha): Jest drugą z czystych żon Wysłannika Allaha. Jest córką Hazrat Ebu Bekra. Jej matka miała na imię Ummu Ruman. Urodziła się osiem lat przed hidżrą. Nie miała dzieci. Wysłannik Allaha zawarł z nią nikah rok po śmierci Hadidżetul-Kubry i dwa lata przed hidżrą. Trzy lata później dostąpiła zaszczytu wprowadzenia jej do Hudżre-i seadet w Medynie. Jej mądrość, rozum, iffet (cnotliwość) i takwa były zdumiewająco wielkie. Wysłannik Allaha bardzo ją kochał i często ją chwalił. Jej nikah zawarto na rozkaz Allaha Najwyższego. Została wychwalona w świętym ajecie. Towarzysze Proroka zwracali się do niej, aby rozwiązać swoje trudne sprawy. Gdy Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) zmarł, miała osiemnaście lat. Ponieważ jej idżtihad (wyprowadzanie orzeczeń w sprawach, które nie są wprost określone w Świętym Koranie ani w hadis-i szerif, przez porównanie ich ze sprawami jasno w nich podanymi) nie był zgodny z idżtihadem Hazrat Aliego, była wśród tych Towarzyszy Proroka, którzy w wydarzeniu Dewe (Wielbłąda) walczyli przeciwko Hazrat Aliemu. Gdy Hazrat Ali został szehidem, bardzo się zasmuciła. Hurufici bardzo ją oczerniają. Mówią, że nie lubiła Hazrat Aliego. Tymczasem to właśnie ona przekazała hadis-i szerif, który głosi: „Kochanie Aliego pochodzi z wiary”. W ten sposób oznajmiła, że go kocha i że wszyscy powinni go kochać. Zmarła w Medynie w pięćdziesiątym siódmym roku Hidżri, w wieku sześćdziesięciu pięciu lat. Jej grób znajduje się na cmentarzu Baki.

Sewde binti Zem’a (radyjallahu anha): Jest trzecią żoną Wysłannika Allaha. Przyjęła wiarę razem ze swoim mężem i wyemigrowali do Abisynii. Gdy wrócili do Mekki, jej mąż zmarł. Wysłannik Allaha zawarł nikah najpierw z Hazrat Aisze, a potem z Hazrat Sewde. Sewde wziął do Swojego domu w Mekce, a Hazrat Aisze – w Medynie. Była bardzo miłosierną i cnotliwą kobietą. Zmarła za czasów kalifatu Hazrat Omara.5

Hafsa (radyjallahu anha): Jest córką Hazrat Omara. Jej pierwszym mężem był Hunejs. Razem wyemigrowali do Abisynii i do Medyny. Gdy w młodym wieku została wdową, ojciec zaproponował ją najpierw Hazrat Ebu Bekrowi, a potem Hazrat Osmanowi. Obaj się wymówili. Hazrat Omar się zasmucił. W trzecim roku Hidżri dostąpiła zaszczytu nikah z Wysłannikiem Allaha. Jakiś czas później Wysłannik Allaha się z nią rozwiódł. Potem, na znak dany przez Dżebraila (alejhisselam), znów ją poślubił. Dużo pościła i dużo się modliła. Zmarła w czterdziestym pierwszym roku Hidżri, w wieku sześćdziesięciu lat.

Zejneb binti Huzejme (radyjallahu anha): Dużo czciła Allaha (ibadet) i dawała dużo jałmużny. Wcześniej była żoną Abdullaha bin Dżahsza. Matką Abdullaha była Umejme, ciotka (siostra ojca) Wysłannika Allaha. Abdullah został szehidem w gazwie Uhud. Choć dostąpiła zaszczytu nikah z Wysłannikiem Allaha, zmarła osiem miesięcy później.6

Ummu Seleme (radyjallahu anha): Miała na imię Hind. Razem ze swoim mężem Ebu Selemem należała do pierwszych, którzy wyemigrowali do Abisynii. Ebu Seleme był bratem Ubejdullaha bin Dżahsza. Matką Ubejdullaha bin Dżahsza była Berre, ciotka (siostra ojca) Wysłannika Allaha. Ebu Seleme zmarł w Medynie w czwartym roku Hidżri z powodu rany, którą otrzymał w gazwie Uhud. Ummu Seleme nie przyjęła propozycji małżeństwa od Hazrat Ebu Bekra i Hazrat Omara. Dostąpiła zaszczytu nikah z Wysłannikiem Allaha. Zmarła w Medynie w pięćdziesiątym dziewiątym roku Hidżri, w wieku osiemdziesięciu czterech lat. Spośród żon Wysłannika Allaha zmarła jako ostatnia.7

„Nie! Nie dano Mi lepszej od niej (Hadidże). Gdy wszyscy nazywali Mnie kłamcą, ona Mi uwierzyła. Gdy wszyscy Mnie dręczyli, ona stała przy Mnie. Ona koiła Moje smutki”. Hadis-i szerif

Dżuwejrijje (radyjallahu anha): Była córką Harisa, przywódcy plemienia Beni Mustalak. Dostała się do niewoli w gazwie Murejsi w piątym roku Hidżri. Jej mąż, syn jej stryja, zginął w bitwie. Miała dwadzieścia lat i była bardzo piękna. Według jednego z przekazów, gdy Dżuwejrijje została wystawiona na sprzedaż, jej ojciec przybył do Medyny ze stadem wielbłądów, aby ją wykupić. Ponieważ żal mu było dwóch pięknych wielbłądów, ukrył je za miastem. Wysłannik (alejhisselam) powiedział: „Przyprowadź także te dwa wielbłądy, które ukryłeś w takim a takim miejscu”. Haris był zdumiony; on, jego dwaj synowie i wielu innych przyjęli wiarę. Wysłannik (alejhisselam) wziął wielbłądy i oddał mu córkę. Ona również przyjęła wiarę. Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) poprosił jej ojca o jej rękę i zawarł z nią nikah. Zmarła w pięćdziesiątym szóstym roku Hidżri.

Zejneb binti Dżahsz (radyjallahu anha): Była córką Umejme, ciotki (siostry ojca) Wysłannika Allaha, i siostrą Abdullaha bin Dżahsza. Jej ojciec miał na imię Burre. Ponieważ nie przyjął wiary, nazywano go Dżahsz. Zejneb należała do pierwszych, którzy uwierzyli.

Nasz Szlachetny Prorok, Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem), najpierw wydał ją za mąż za Swojego przybranego syna Zejda bin Harisego. Ponieważ Zejd nie szanował jej praw, w trzecim roku Hidżri się rozstali. Wysłannik (alejhisselam) chciał zawrzeć z nią nikah. Gdy Zejneb się o tym dowiedziała, z radości odprawiła modlitwę salat złożoną z dwóch rekatów i pomodliła się do Allaha Najwyższego: „O mój Panie! Twój Wysłannik chce mnie poślubić. Jeśli postanowiłeś, że dostąpię zaszczytu bycia Jego żoną, to Ty daj mnie Jemu”. Jej dua została przyjęta. Objawiony został trzydziesty siódmy ajet Sury Ahzab, w tym znaczeniu: «Gdy Zejd uczynił z nią, co chciał (to znaczy gdy się z nią rozwiódł), daliśmy ją Tobie za żonę». Ponieważ jej nikah zawarł Allah Najwyższy, Wysłannik Allaha nie zawierał dla niej osobnego nikah. Hazrat Zejneb zawsze była z tego dumna i mówiła: „Każdą kobietę wydaje za mąż jej ojciec. Mój zaś nikah zawarł Allah Najwyższy”. Miała wtedy trzydzieści osiem lat. Zmarła w dwudziestym roku Hidżri, w wieku pięćdziesięciu trzech lat.8 Była bardzo hojna i bardzo lubiła dawać jałmużnę. Była też bardzo zdolna w robótkach ręcznych. To, co zrobiła własnymi rękami, i wszystko, co dostała, rozdawała swoim krewnym i biednym. Kalif Omar dawał każdej z czystych żon Wysłannika Allaha po dwanaście tysięcy dirhemów. Zejneb binti Dżahsz, gdy tylko je otrzymała, od razu całą sumę rozdawała biednym jako jałmużnę. Hazrat Aisze bardzo ją chwaliła. Hadis-i szerif: „Spośród Moich żon pierwsza dołączy do Mnie ta, która ma najbardziej otwartą rękę”9 zapowiedział, że to ona umrze pierwsza. Ona bowiem dawała najwięcej jałmużny.

Francuski poeta Wolter był człowiekiem nieobyczajnym i oszczercą. Napisał wierszem sztukę teatralną o tym, jak Wysłannik Allaha wziął za żonę Hazrat Zejneb, pełną podłych oszczerstw i zmyślonych historii, całkowicie sprzecznych z historią, z faktami i z przekazami. To brzydkie i odrażające pismo, które nie przystoi literatowi i myślicielowi, spodobało się jego wielkiemu wrogowi, papieżowi, który wcześniej obłożył go klątwą, i papież napisał do niego pochlebny list. Gdy kalif muzułmanów, sułtan Abdulhamid II, usłyszał, że sztuka ma zostać wystawiona na scenie, natychmiast temu zapobiegł, stawiając ultimatum rządom Francji i Anglii, i uratował całą ludzkość od haniebnej podłości.

Hazrat Safijje (radyjallahu anha): Była córką Hujeja bin Ahtaba, przywódcy żydów z Hajber. W Hajber była zaręczona z jednym z żydów. Potem poślubiła bardzo bogatego Kenana bin Hakika. W siódmym roku Hidżri, gdy Hajber został zdobyty, Safijje znalazła się wśród jeńców. Przypadła w udziale Wysłannikowi Allaha, który ją uwolnił. Przyjęła wiarę i została uhonorowana nikah z Wysłannikiem Allaha. Zmarła w pięćdziesiątym roku Hidżri w Medynie.10

Ummu Habibe (radyjallahu anha): Była córką Ebu Sufjana bin Harba bin Umejje i siostrą Hazrat Muawije. Jej matką była Hind. Razem ze swoim mężem, Ubejdullahem bin Dżahszem, przyjęła islam i oboje wyemigrowali do Abisynii. Ponieważ jej córka Habibe urodziła się w Abisynii, ona sama stała się znana pod przydomkiem (kunje) Ummu Habibe (‚matka Habibe’). Tam jej mąż dał się zwieść kapłanom, odstąpił od islamu i umarł. Została sama, na obczyźnie i w biedzie. Powiedziała: „Nie odejdę od religii Wysłannika Allaha”. Wysłannik Allaha, chcąc ją uradować, zapragnął ją poślubić. W siódmym roku Hidżri napisał list do Nedżasziego. Na ten rozkaz Proroka Nedżaszi udzielił jej nikah ze Szlachetnym Prorokiem i wysłał ją do Medyny. Zmarła w Medynie w czterdziestym czwartym roku Hidżri.

Hazrat Mejmune (radyjallahu anha): Nazywała się Berre, lecz Wysłannik Allaha (alejhisselam) zmienił jej imię na Mejmune. Jej mąż już nie żył. Gdy po zdobyciu Hajber udano się do Mekki na umrę (mniejszą pielgrzymkę), w drodze powrotnej do Medyny dostąpiła zaszczytu nikah z Wysłannikiem Allaha. W pięćdziesiątym trzecim roku Hidżri zachorowała w Mekce. Powiedziała: „Wyprowadźcie mnie z Mekki, ponieważ Wysłannik Allaha powiadomił, że umrę poza Mekką”. Gdy ją wyprowadzili, zmarła w tym samym miejscu (zwanym Serf), w którym została zawarta jej nikah z Wysłannikiem Allaha.11

Hazrat Marije (radyjallahu anha): Przyjęła wiarę, gdy była branką Szlachetnego Proroka (alejhisselam), i dostąpiła zaszczytu nikah z Wysłannikiem Allaha. Ponieważ Marije została wysłana w prezencie przez Mukawkisa, władcę Aleksandrii w Egipcie, jej pochodzenie (przodkowie) i data urodzin nie są dokładnie znane. Szlachetny Prorok miał z naszą matką, Hazrat Marije, syna o imieniu Ibrahim. Hazrat Marije była bardzo spokojną i cichą kobietą. Zmarła w ostatnich latach kalifatu Hazrat Omara, w roku 637 (H. 16). Została pochowana na cmentarzu Baki.12

Hazrat Rejhane (radyjallahu anha): Przyjęła islam, gdy była branką Szlachetnego Proroka. Pochodziła z żydowskiego plemienia Beni Kurejza w Medynie. Jej dane rodowe: Rejhane binti Szem’un bin Jezid albo Rejhane binti Zejd bin Amr bin Hanefe bin Szem’un bin Jezid. Jej data urodzin nie jest pewna. Zmarła w Medynie przed Szlachetnym Prorokiem, w roku 631 (H. 10). Została pochowana na cmentarzu Baki.13

„Kochanie Sejjidów i Szerifów jest powodem oddania ducha z wiarą wraz z ostatnim oddechem”. Ebu Mudżahid Enwer bin Nazif (rahmetullahi alejh)