TOWARZYSZE SZLACHETNEGO PROROKA

Przyjaciele naszego Proroka: Kobieta lub mężczyzna, dziecko albo dorosły – wierzącego, który choćby przez chwilę zobaczył Wysłannika Allaha, a jeśli był niewidomy, choćby przez chwilę z Nim rozmawiał, i który umarł jako muzułmanin, nazywa się Sahib albo Sahabi. Gdy jest ich więcej niż jeden, nazywa się ich Eshab-i kiram, Sahabe-i kiram lub Sahb (radyjallahu anhum edżmain). Ten, kto widział Wysłannika Allaha jako niewierzący i uwierzył po śmierci Proroka, albo ten, kto widział Go jako wierzący, lecz potem odstąpił od islamu, nie jest Sahabi. Jeśli ten, kto odstąpił od islamu (po tym Błogosławionym zdarzeniu, które uczyniło go Sahabi), ponownie przyjął islam po śmierci Wysłannika Allaha, nadal jest Sahabi. Ponieważ Szlachetny Prorok jest Prorokiem także dla dżinnów, również dżinn może być Sahabi.

Po prorokach i najwyższych z aniołów Towarzysze Proroka są najwyżsi spośród wszystkich stworzeń. Imię każdego z nich powinno się wypowiadać z szacunkiem, mówiąc „Hazrat” albo „radyjallahu anh”. Wszystkich, którzy wierzą, że Muhammed (alejhisselam) jest Prorokiem, czyli wszystkich muzułmanów bez względu na pochodzenie czy kraj, nazywa się wspólnotą (ummet) Muhammeda (alejhisselam). Każdy z Towarzyszy Proroka przewyższa całą tę wspólnotę. O zaletach i wyższości Sahabe święte ajety głoszą w tym znaczeniu: «Wy jesteście najlepszą ze wspólnot».1 «Allah Najwyższy jest zadowolony z tych, którzy jako pierwsi uwierzyli spośród Muhadżirów i Ensarów, oraz z tych, którzy poszli za nimi w czynieniu dobra (z tych, którzy idą ich drogą). I oni są zadowoleni z Allaha Najwyższego. Allah Najwyższy przygotował dla nich Ogrody Raju, pod którymi płyną rzeki. Będą w nich przebywać wiecznie. To jest wielkie ocalenie».2 «Muhammed (alejhisselam) jest Prorokiem Allaha Najwyższego. Ci, którzy są razem z Nim (czyli Towarzysze Proroka), wszyscy są surowi wobec niewierzących, lecz miłosierni wobec siebie nawzajem. Często widzisz ich w ruku (w skłonie z obiema dłońmi na kolanach podczas modlitwy salat) i w sedżde (w pokłonie podczas modlitwy salat). Tymi ibadetami oraz współczuciem i miłością, które okazują ludziom, zabiegają o łaskę Stworzyciela i o to, by był z nich zadowolony. Po ich twarzach widać, że wykonują wiele pokłonów (na ich twarzach są ślady i znaki sedżde). Tak zostali opisani w Tewracie. A w Indżilu ich opis jest taki: są jak zasiew, który wypuszcza kiełki i wzmacnia je, tak że stają się mocne i stoją prosto na swoich łodygach, ku radości tych, którzy siali. (Tacy właśnie byli Towarzysze Proroka. Było ich mało i byli słabi, lecz potem stali się liczni i silni). To porównanie napełniło niewierzących i zaprzeczających nienawiścią i gniewem. Allah Najwyższy obiecał tym, którzy uwierzyli i czynią dobre uczynki, przebaczenie i wielką nagrodę».3

Niektóre z hadis-i szerif na temat Towarzyszy Proroka:

„Nie złorzeczcie Mojemu Eshabowi! Jeśli ktoś z tych, którzy przyjdą po Moim Eshabie, da jako jałmużnę złoto wielkości góry, nie zdobędzie takiego sewabu, jaki zdobywa jeden z Mojego Eshabu, dając jako jałmużnę garść jęczmienia, ani nawet jego połowy!”4

„Muhammed (alejhisselam) jest Wysłannikiem Allaha Najwyższego. Ci, którzy są razem z Nim (czyli Towarzysze Proroka), wszyscy są surowi wobec niewierzących, lecz miłosierni (współczujący) wobec siebie nawzajem”. Sura Feth, 29

„Mój Eshab jest jak gwiazdy na niebie. Za którymkolwiek z nich pójdziecie, zyskacie hidajet (wstąpicie na prawidłową drogę)”.5

„Strzeżcie się okazywania wrogości Mojemu Eshabowi! Bójcie się Allaha Najwyższego! Ci, którzy ich kochają, kochają ich dlatego, że kochają Mnie. Ci, którzy okazują im wrogość, okazali wrogość Mnie. Ci, którzy ich krzywdzą, skrzywdzili Mnie. A kto krzywdzi Mnie, ten na pewno krzywdzi Allaha Najwyższego”.

„Najlepszymi z Mojej wspólnoty są ci, którzy żyją w Moich czasach (Towarzysze Proroka). Po nich najlepsi są wierzący, którzy przyjdą po nich, a po nich – ci, którzy przyjdą po tamtych”.

„Ogień Piekła nie spali muzułmanina, który Mnie widział, ani muzułmanina, który widział tych, którzy Mnie widzieli”.6

Te święte ajety i hadis-i szerif wyraźnie ukazują wyższość i zalety Towarzyszy Proroka.

Towarzysze Proroka są najbardziej wiarygodnym autorytetem w sprawach praw religijnych, ponieważ Święty Koran poznali od naszego Proroka, a potem nauczyli go tych, którzy przyszli po nich, i im go wyjaśnili. Wiedza o czynach i słowach naszego Proroka opiera się na tym, co ci ludzie przekazali, sami to widząc i słysząc.

Prawa, które wszyscy oni razem przekazali, stały się więc podstawą hadis-i szerif. W islamie jednomyślność wspólnoty (idżma-i ummet), czyli zgodność uczonych, urzeczywistniła się całkowicie i w doskonałym kształcie tylko za czasów Towarzyszy Proroka. Ponadto każdy z Towarzyszy Proroka należy do uczonych mudżtehidów, których słowa są w religii dowodem i świadectwem. Przewyższają oni mudżtehidów, którzy przyszli później. Uczeni sunniccy podzielili Towarzyszy Proroka (radyjallahu teala anhum edżmain) według kolejności w wyższości na trzy grupy: 1. Muhadżirowie (emigranci): Ci, którzy przed zdobyciem Mekki opuścili swoje domy, ojczyznę i bliskich w Mekce lub w innych miejscach i wyemigrowali do Medyny. Przyszli do Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem) jako wierzący albo uwierzyli, gdy do Niego przybyli. Należy do nich Hazrat Amr bin As (radyjallahu anhum edżmain).

2. Ensarowie (pomocnicy, wspierający): Ensarami nazywa się muzułmanów, którzy mieszkali w mieście Medyna lub w miejscach w jego pobliżu, i tych, którzy należeli do dwóch plemion zwanych Ews i Hazredż. Dali oni bowiem słowo Szlachetnemu Prorokowi i Mekkańczykom, że udzielą im wszelkiej pomocy i będą się dla nich poświęcać, i dotrzymali słowa (radyjallahu anhum edżmain).

3. Pozostali Sahabe: Nie są ani Muhadżirami, ani Ensarami; to muzułmanie, którzy przybyli z innych miejsc i dostąpili zaszczytu przebywania w towarzystwie Szlachetnego Proroka (sallallahu alejhi we sellem). Należą do nich ci, którzy uwierzyli podczas zdobycia Mekki lub w innych miejscach. Nazywa się ich tylko Sahabe (radyjallahu anhum edżmain). Najwyżsi spośród Towarzyszy Proroka są czterej kalifowie Wysłannika Allaha. Według kolejności sprawowania kalifatu są to: Hazrat Ebu Bekr, Hazrat Omar, Hazrat Osman i Hazrat Ali. Po nich najwyżsi spośród Sahabe są pozostali spośród dziesięciu, którym przekazano radosną nowinę o Raju (Aszere-i mubeszszere), czyli sześciu: Talha bin Ubejdullah, Zubejr bin Awwam, Abdurrahman bin Awf, Sa’d bin Ebi Wakkas, Sa’id bin Zejd i Ebu Ubejde bin Dżerrah, a także Hazrat Hasen i Hazrat Husejin (radyjallahu anhum edżmain).

Po nich najwyżej stoi czterdzieści osób, które jako pierwsze przyjęły islam. Następnie trzystu trzynastu Sahabe, którzy uczestniczyli w gazwie Badr. Następnie siedmiuset bohaterów, którzy walczyli w gazwie Uhud. Po nich – tysiąc czterysta osób, które w szóstym roku Hidżri pod drzewem dały Wysłannikowi Allaha słowo, mówiąc: „Jest śmierć, nie ma odwrotu!”. Tę słynną przysięgę wierności nazywa się „Bi’at-i Ridwan”.7

Liczba Towarzyszy Proroka: Podczas zdobycia Mekki było dwanaście tysięcy Sahabe, w gazwie Tebuk – trzydzieści tysięcy, a podczas pożegnalnej pielgrzymki (Weda Hadżdż) Wysłannika Allaha – dziewięćdziesiąt tysięcy. Gdy Wysłannik Allaha zmarł, na ziemi było około stu dwudziestu czterech tysięcy Sahabe. Na ten temat istnieją też inne przekazy.8

Ostatnimi z Towarzyszy Proroka, którzy zmarli, byli: Abdullah bin Ewfa zmarł w mieście Kufa w roku 86 H. (705). Abdullah bin Jesr zmarł w Damaszku w roku 88 H. (706). Sehl bin Sa’d zmarł w Medynie w roku 91 H. (709), w wieku stu lat. Enes bin Malik zmarł w Basrze w roku 93 H. (711). Ebu’t-Tufejl Amir bin Wasile zmarł w Mekce w roku 100 H. (718) (radyjallahu anhum edżmain). Po śmierci naszego Proroka, także za czasów czterech kalifów, Towarzysze Proroka dotrzymali słowa, że będą szerzyć religię islam i prowadzić dżihad. Nigdy nie odstąpili od swojego słowa. Zgodnie, wszyscy razem opuścili swoje domy i ojczyznę, wyszli z Arabii i rozeszli się na wszystkie strony. Większość z tych, którzy odeszli, nie wróciła; aż do śmierci prowadzili dżihad tam, dokąd dotarli, i szerzyli religię islam. W ten sposób w krótkim czasie zdobyto wiele krajów. W zdobytych krajach islam szybko się rozpowszechnił. Wszyscy Towarzysze Proroka są sprawiedliwi. Wszyscy mają udział w głoszeniu islamu. To oni zebrali Święty Koran. To oni przekazali hadis-i szerif od naszego Proroka. Kochanie ich wszystkich jest najważniejszym i absolutnie nieodzownym warunkiem wyznawania wiary Ehl-i sunnet. (Napisano i wydano wiele dzieł, które opowiadają o służbie Towarzyszy Proroka dla religii islam, o ich godnym naśladowania życiu i ich zaletach oraz podają imiona ich wszystkich i ich życiorysy. Bardzo wartościowe są tureckie książki „Eshab-i kiram” i „Menakib-i Czihar Jar-i Guzin”, wydane przez Wydawnictwo Hakikat).

Po prorokach i najwyższych z aniołów Towarzysze Proroka są najwyżsi spośród wszystkich stworzeń. Imię każdego z nich powinno się wypowiadać z szacunkiem.

„Mój Eshab jest jak gwiazdy na niebie. Za którymkolwiek z nich pójdziecie, zyskacie hidajet”. Hadis-i szerif

Muhammed jest ukochanym Pana światów,
Jego ciało jest czyste, Jego imię Ahmed, jest miłosierdziem dla światów.
Ma wspaniały charakter, to do Niego skierowano słowa „Lewlake…”,
Jest źródłem wiedzy, adabu, fejzu, Nuru i miłości.
On jest prawdziwym pośrednikiem między Allahem a sługą,
Jego słowa leczą dusze, Jego imię zmywa rdzę z serca.
On jest prawdziwym lekarzem dla zrozpaczonego, chorego serca,
Nie tylko On Sam, lecz także Jego wspólnota stoi wyżej od aniołów.
Temu najwybitniejszemu Swojemu słudze Allah dał pomocników,
Sługi, których najbardziej kochał, uczynił Jego Eshabem.
Wysłannik Allaha powiedział: „Ich droga jest Moją drogą”,
Ukazał, że ten wiek jest najlepszym ze wszystkich wieków.
Kochali Muhammeda Mustafę bardziej niż własne życie,
Majątek, posiadłości i stanowiska porzucili dla Niego.
Z miłością oddawali życie, by szerzyć islam,
O Panie, cóż to za piękny stan, o Panie, cóż to za chwała!
Dzięki jednemu sohbetowi z Nim oczyściły się ich nefsy,
Ich serca napełniły się marifetem, fejzem, Nurem i tedżelli.
Stany ewlija osiągnęli w jednej chwili;
I zawsze za Nim podążali – cóż to za wielki zaszczyt!
Wszyscy są sprawiedliwi, nikogo nie krzywdzą;
Nigdy dla swojego nefsu nie pragnęli kalifatu.
Dlatego nie walczą o niego i nie ranią jeden drugiego;
Stoją na najwyższym stopniu i wszyscy są mudżtehidami.