AHKAM-I ISLAMIJJE (AHKAM-I SZER’IJJE)

Kogo nazywa się mukellef

Mężczyzn i kobiety, którzy są przy zdrowych zmysłach i osiągnęli dojrzałość płciową (bulugh), nazywa się „mukellef”. Ci, którzy są mukellef, są odpowiedzialni za przestrzeganie nakazów i zakazów Allaha Najwyższego. W naszej religii temu, kto jest mukellef, nakazano najpierw uwierzyć (iman), a następnie wykonywać ibadet. Powinni oni również unikać czynów haram (zakazanych) i mekruh (niestosownych, niepożądanych). Rozum (akl) jest siłą pojmowania. Został stworzony, aby odróżniać to, co pożyteczne, od tego, co szkodliwe. U chłopców wiek dojrzałości płciowej (bulugh) zaczyna się po ukończeniu dwunastu lat. Istnieją oznaki wskazujące, że chłopiec osiągnął dojrzałość płciową. Jeśli te oznaki się nie pojawią (jeśli chłopiec nie ma wytrysku nasienia), w religii uznaje się, że osiągnął dojrzałość płciową po ukończeniu piętnastu lat. U dziewcząt dojrzałość płciowa zaczyna się po ukończeniu dziewięciu lat. Jeśli u dziewczynki nie pojawi się żadna z oznak dojrzałości płciowej (jeśli nie zaczęła miesiączkować), uznaje się, że osiągnęła dojrzałość płciową po ukończeniu piętnastu lat.

Ef’al-i mukellefin

Ef’al-i mukellefin jest osiem: fard, wadżib, sunna, mustehab, mubah, haram, mekruh i mufsid. 1- FARD: To, co Allah Najwyższy wyraźnie i stanowczo nakazał w Świętym Koranie, nazywa się fard. Zaniechanie fard jest haram. Kto nie wierzy w fard i nie przywiązuje wagi do ich wykonywania, staje się niewierzącym (kafir).

Przykładami fard są: wiara (iman), ablucja i całkowita ablucja (gusl), odprawianie pięć razy dziennie modlitwy salat, post w miesiącu Ramadan, a gdy jest się bogatym – dawanie zekat i odbycie hadżdż.

2- WADŻIB: Nakazy, których wykonanie jest tak samo stanowcze jak fard. Na przykład odprawianie modlitwy witr i modlitw świątecznych, a gdy jest się bogatym – złożenie zwierzęcia w ofierze (kurban) i danie fitre (sadaka-i fitr). Wadżib ma ten sam status co fard.

3- SUNNA: To, czego Allah Najwyższy wyraźnie nie oznajmił, lecz co nasz Szlachetny Prorok chwalił, albo co Sam stale czynił, albo czego nie zabronił, widząc, że to się robi, nazywa się „sunna”. Niechęć do sunny jest kufrem (niewiarą). Kto ją aprobuje, lecz jej nie wykonuje, nie zostanie ukarany. Jednak ten, kto bez usprawiedliwienia stale ją zaniedbuje, zasługuje na upomnienie i naganę oraz na pozbawienie jej sewabu. Sunną jest na przykład: wypowiadanie ezanu i ikametu, odprawianie modlitwy salat we wspólnocie (dżemaat), sunny modlitwy i modlitwy sunna, używanie myswaku podczas ablucji, podanie posiłku w noc ślubu oraz obrzezanie swojego dziecka. 4- MUSTEHAB: Nazywa się go również mendub lub adab. Ma status sunnet-i gajr-i muekkede. Są to rzeczy, które nasz Szlachetny Prorok lubił i aprobował, nawet jeśli uczynił je w Swoim życiu tylko raz czy dwa razy. Na przykład: nadanie imienia nowo narodzonemu dziecku siódmego dnia, złożenie w ofierze zwierzęcia akika za syna lub córkę, piękne ubieranie się i używanie pięknych zapachów. Ten, kto to czyni, otrzymuje wiele sewabu. Kto tego nie czyni, nie zostanie ukarany.

5- MUBAH: Czyny, które nie są ani nakazane, ani zakazane. Za to, co jest mubah, otrzymuje się sewab albo karę zależnie od intencji tego, kto to czyni: jeśli czyni się to w dobrej intencji, jest sewab, a jeśli w złej – kara. Mubah jest na przykład spanie, jedzenie różnych potraw halal i noszenie różnych ubrań halal. Jeśli czyni się te rzeczy z intencją podporządkowania się islamowi i trzymania się nakazów, przynoszą sewab – tak jak jedzenie i picie z intencją zachowania zdrowia i wykonywania ibadetów.

„Uczcie się wiedzy! Uczenie się wiedzy jest ibadetem. Temu, kto naucza wiedzy, i temu, kto się jej uczy, przypada sewab za dżihad”. Hadis-i szerif

6- HARAM: To, czego Allah Najwyższy wyraźnie zabronił w Świętym Koranie. Czynienie i używanie tego, co haram, jest stanowczo zakazane. Kto o czymś haram mówi „halal” albo o czymś halal „haram”, traci wiarę i staje się niewierzącym (kafir). Unikanie tego, co haram, jest fard. Zabójstwo, cudzołóstwo (zina), sodomia, hazard, picie wina i wszelkich napojów alkoholowych, kłamstwo, kradzież, jedzenie wieprzowiny, krwi i padliny oraz wychodzenie kobiet i dziewcząt na ulicę z odkrytą głową, rękami i nogami – wszystko to jest haram i należy do wielkich grzechów. Jeśli ktoś, popełniając te grzechy, wypowie Besmele albo uzna je za halal, albo nie będzie przywiązywał wagi do tego, że Allah Najwyższy uczynił je haram, staje się niewierzącym. Jeśli czyni je, wierząc, że są haram, i bojąc się kary, nie staje się niewierzącym. Zasługuje jednak na karę Piekła. Jeśli trwa w nich uporczywie i umrze bez skruchy (tewbe), stanie się to przyczyną odejścia z tego świata bez wiary. 7- MEKRUH: To, czego nie lubią Allah Najwyższy i Muhammed (alejhisselam) i co odbiera sewab za ibadet, nazywa się mekruh. Mekruh jest dwojakiego rodzaju: Tahrimen mekruh: Tahrimen mekruh jest zaniechaniem wadżib; są to mekruh bliskie haram. Ich czynienie pociąga za sobą karę. Na przykład odprawianie modlitwy salat w czasie wschodu słońca, gdy słońce jest w zenicie, i w czasie zachodu. Tenzihen mekruh: Są to czyny bliskie temu, co mubah, czyli halal, albo czyny, których niewykonanie jest lepsze od wykonania. Na przykład niewykonywanie sunnet-i gajr-i muekkede lub mustehab.

8- MUFSID: W naszej religii mufsid to to, co psuje, czyli unieważnia, dozwoloną (meszru) czynność lub rozpoczęty ibadet, na przykład wiarę, modlitwę salat, nikah, hadżdż, zekat, kupno i sprzedaż. Na przykład znieważanie Allaha Najwyższego lub Świętego Koranu jest kufrem i niszczy wiarę. Śmiech w czasie modlitwy salat unieważnia ablucję i modlitwę. Celowe jedzenie lub picie podczas postu przerywa post. Temu, kto wykonuje to, co fard, wadżib i sunna, oraz unika tego, co haram i mekruh, daje się nagrodę (edżr), czyli sewab. Temu, kto czyni to, co haram i mekruh, i nie wykonuje tego, co fard i wadżib, zapisuje się grzech. Sewab za unikanie jednego haram jest wielokrotnie większy od sewabu za wykonanie jednego fard. Sewab za wykonanie jednego fard jest większy od sewabu za unikanie jednego mekruh. A sewab za unikanie jednego mekruh jest większy od sewabu za wykonanie jednej sunny.

Czym jest ibadet?

Ibadet to wypełnianie nakazów i zakazów Allaha Najwyższego, który nas i wszystko, co istnieje, stworzył z niczego, w każdej chwili utrzymuje w istnieniu, chroni przed widzialnymi i niewidzialnymi wypadkami i nieszczęściami i w każdej chwili obdarza różnymi darami i dobrodziejstwami. Obowiązkiem człowieczeństwa jest dziękować, na ile się potrafi, Allahowi Najwyższemu, który zsyła człowiekowi niezliczone dary. Jest to obowiązek i dług, który nakazuje rozum. Jednak ludzie mają niedoskonały rozum i krótkowzroczne spojrzenie. Nie są w stanie sami znaleźć tego, co byłoby wdzięcznością i okazaniem szacunku wobec Allaha Najwyższego. Dopóki obowiązki służące wdzięczności i okazywaniu szacunku nie zostaną oznajmione przez Allaha Najwyższego, to, co uważa się za wychwalanie, w rzeczywistości może być znieważaniem.

Obowiązki, które ludzie mają wypełniać sercem, językiem i ciałem, aby dziękować Allahowi Najwyższemu, zostały oznajmione przez Allaha Najwyższego i przekazane nam przez Jego umiłowanego Proroka. Dlatego ludzie rozumni, aby dziękować Allahowi Najwyższemu i czynić Mu ibadet, powinni iść za Muhammedem (alejhisselam). Ten, kto idzie za Muhammedem (alejhisselam), jest muzułmaninem. Ibadet to dziękowanie Allahowi Najwyższemu, czyli podążanie za Muhammedem (alejhisselam).

Części islamu

Islam składa się z dwóch części: A- Tego, w co należy wierzyć sercem. B- Ibadetów, które wykonuje się sercem i ciałem.

Warunki, w które należy wierzyć sercem

Wiara (iman) to wiedzieć z pewnością i z wiarą wypowiadać, że Wysłannik Allaha (sallallahu alejhi we sellem) jest Prorokiem Allaha Najwyższego i że jest przez Niego wybranym, powiadamiającym Nebi i Wysłannikiem; w to, co przekazał od Allaha Najwyższego ogólnie, wierzyć ogólnie, a w to, co przekazał szczegółowo, wierzyć szczegółowo, oraz – na ile się potrafi – wypowiadać językiem Słowa Szehady (Kelime-i szehadet). Silna wiara jest taka: tak jak wiemy z pewnością, że ogień parzy, a wąż zabija jadem, i dlatego ich unikamy, tak powinniśmy całym sercem uważać Allaha Najwyższego i Jego atrybuty za wielkie, dążyć do Jego aprobaty (rida) i spieszyć ku Jego pięknu (dżemal), a uciekać od Jego gniewu (gadab) i Jego majestatu (dżelal). Powinniśmy osadzić tę wiarę w sercu tak trwale jak napis wyryty na marmurze.

Istnieje sześć warunków wiary, w które musimy bezwzględnie i w pełni wierzyć.

Są to:

1- Wiara w istnienie i jedyność Allaha Najwyższego. 2- Wiara w Jego aniołów.

3- Wiara w księgi zesłane przez Allaha Najwyższego. 4- Wiara w proroków posłanych przez Allaha Najwyższego. 5- Wiara w Dzień Ostateczny (Dzień Ahiret). 6- Wiara w Kader, czyli w to, że dobro (hajr) i zło (szerr) pochodzą od Allaha Najwyższego.

Ibadety wykonywane ciałem i sercem

Istnieją obowiązki, które każdy muzułmanin musi bezwzględnie wykonywać jako ibadet, i istnieją zasady, których należy przestrzegać przy wykonywaniu tych obowiązków. Te obowiązki nazywa się warunkami islamu i jest ich pięć: 1- Wypowiadanie Słów Szehady (Kelime-i szehadet).

2- Odprawianie pięć razy dziennie modlitwy salat, gdy nadejdzie jej pora. 3- Dawanie zekat od swojego majątku. 4- Poszczenie każdego dnia w miesiącu Ramadan.

5- Odbycie raz w życiu hadżdż (przez tego, kogo na to stać).

„Niewielki ibadet wykonany z wiedzą jest lepszy niż wiele ibadetów wykonanych bez wiedzy”. Hadis-i szerif

Oczy tych, którzy Cię kochają,
Nie zwracają się ku innym,
Ci, którzy Ciebie uczynili swym celem,
Nie myślą ani o świecie, ani o ahiret.
Ci, którzy Tobie oddali serca,
Ci, którzy wiedzą do Ciebie doszli,
Ci, których oczy Ciebie ujrzały,
Ich szczęście nigdy nie zgaśnie.
Dusza zakochanego nie umiera,
Jego ciało nie ulega rozkładowi,
Kogo miłość unicestwiła w sobie,
Tego nigdy nie dosięgnie przemijanie.
Ci, którzy chylą głowy przed Twym rozkazem,
Ci, którzy dostąpili spotkania z Tobą,
Ci, którzy śpiewają jak słowiki,
Ich języka nikt nie rozumie.
Ci, którzy poznali się w miłości do Ciebie,
Ci, którzy kochają się nawzajem dla Ciebie,
Ci, którzy doszli do Twej bliskości,
Nigdy nie lękają się śmierci.
O mój bracie, jeśli masz rozum,
Niech twą sprawą będzie miłość do Haka,
Kto nie zakosztował smaku miłości,
Ten nigdy nie będzie miał czystego serca.