BYĆ POSŁUSZNYM MUHAMMEDOWI (ALEJHISSELAM)

Być posłusznym Muhammedowi (alejhisselam) znaczy być Mu podporządkowanym, iść Jego drogą. Jego drogą jest droga wskazana przez Święty Koran. Tę drogę nazywa się Din-i islam (religią islam). By być Mu podporządkowanym, należy najpierw uwierzyć (iman) i dobrze poznać islam, potem spełniać fard i unikać haram, a jeszcze później spełniać sunny i unikać mekruh. Po tym wszystkim należy starać się być Mu podporządkowanym także w tym, co jest mubah (dozwolone). Uwierzyć znaczy zacząć być Mu posłusznym i wejść przez drzwi szczęścia.

Allah Najwyższy zesłał Go, żeby zaprosił wszystkich ludzi na świecie do szczęścia, i w 28. świętym ajecie Sury Sebe oznajmił w tym znaczeniu: «O Mój umiłowany Proroku! Posyłam Cię, abyś przekazał wszystkim ludziom na świecie radosną nowinę o wiecznym szczęściu i pokazał im drogę do tego szczęścia».

I tak na przykład krótka drzemka w środku dnia tego, kto jest Mu podporządkowany, jest wielokrotnie wartościowsza od spędzenia wielu nocy na ibadecie bez podporządkowania się Jemu, ponieważ kajlule, czyli zdrzemnięcie się przed południem, było Jego błogosławionym zwyczajem. Także nieposzczenie w dniu święta, lecz jedzenie i picie, dlatego że nakazuje to Jego religia, jest wartościowsze od wieloletnich postów, których nie ma w religii. Zekat dany biednemu zgodnie z nakazem Jego religii jest wznioślejszy i wartościowszy od jałmużny wielkości góry ze złota danej na własne życzenie.

Pewnego ranka Hazrat Omar, Emir-ul-muminin, po dokonaniu porannej modlitwy salat ze wspólnotą (dżemaat) spojrzał na zgromadzonych i, nie widząc wśród nich kogoś, zapytał o niego. Towarzysze Proroka odpowiedzieli: „On spędza noce na ibadecie aż do rana. Możliwe, że teraz zmorzył go sen”. Emir-ul-muminin powiedział: „Lepiej byłoby, gdyby przespał całą noc, a poranną modlitwę salat wykonał ze wspólnotą”.

Choć ci, którzy nie podporządkowując się islamowi, znoszą trudy i wysiłki, tępią swój nefs, nie ma to żadnej wartości i jest marne, ponieważ nie robią tego zgodnie z islamem. Jeśli za te wysiłki otrzymają jakąś zapłatę, nie dostaną nic więcej poza kilkoma ziemskimi korzyściami. A przecież jaką wartość i znaczenie ma cały świat, żeby kilka jego cząstek miało jakąkolwiek wartość? Ludzie ci podobni są do wykonujących pospolite prace, którzy pracują więcej od innych i są bardziej zmęczeni, a ich zapłata w odniesieniu do ich pracy jest niższa niż u wszystkich innych. Ci zaś, którzy są posłuszni islamowi, są jak jubilerzy zajmujący się delikatnymi klejnotami i cennymi brylantami. Pracują mało, a zarabiają bardzo dużo. Czasami jedna godzina ich pracy przynosi zarobek setek tysięcy lat. Powodem tego jest to, że czyn zgodny z islamem zostaje przyjęty przez Allaha Najwyższego; On jest z niego zadowolony i dlatego bardzo Mu się podoba. Allah Najwyższy powiadomił o tym w Swojej Księdze w wielu miejscach.

I tak na przykład w 31. świętym ajecie Sury Ali Imran oznajmił w tym znaczeniu:

«O Mój umiłowany Proroku! Powiedz im: „Jeśli kochacie Allaha Najwyższego i chcecie, żeby Allah Najwyższy również was kochał, to bądźcie Mi posłuszni! Allah Najwyższy kocha tych, którzy są Mi podporządkowani”»

Być posłusznym Muhammedowi (alejhisselam) znaczy cenić Ahkam-i islamijje i chętnie, z miłością je spełniać, okazywać szacunek i cześć Jego nakazom oraz temu, co islam ceni i wywyższa, a także uczonym islamskim i ludziom pobożnym, starać się szerzyć Jego religię, a tych, którzy nie chcą być posłuszni Jego religii, którym się ona nie podoba lub którzy nie przywiązują do niej wagi, traktować z poniżeniem.

«O Mój umiłowany Proroku! Posyłam Cię, abyś przekazał wszystkim ludziom na świecie radosną nowinę o wiecznym szczęściu i pokazał im drogę do tego szczęścia». Sebe: 28

Allahowi Najwyższemu nie podoba się i nie jest przez Niego lubiane nic z tego, co nie jest zgodne z islamem. Czy można otrzymać nagrodę za to, czego się nie kocha i co się nie podoba? Przeciwnie, będzie to powodem kary. Zyskanie szczęścia w obu światach zależy tylko i wyłącznie od podporządkowania się Muhammedowi (alejhisselam), który jest Przywódcą tego świata i życia po śmierci. Aby być Mu posłusznym, należy uwierzyć, poznać Ahkam-i islamijje i właściwie je spełniać. Uratowanie się w życiu po śmierci od Piekła przypadnie tylko tym, którzy są posłuszni Muhammedowi (alejhisselam). Wszystkie dobre uczynki spełnione na ziemi, wszystkie odkrycia, wszystkie stany i wszystkie nauki przydadzą się w życiu po śmierci tylko pod warunkiem, że będzie się na drodze naszego Przywódcy, Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem). W przeciwnym razie każdy dobry uczynek tych, którzy nie są posłuszni Prorokowi Allaha Najwyższego, pozostanie na ziemi i stanie się powodem zniszczenia ich życia po śmierci. Czyli to, co wygląda na dobro, nie może być niczym innym jak istidradż (zwodniczym powodzeniem w postaci dobra). Aby całkowicie i bez skazy podporządkować się Muhammedowi (alejhisselatu wesselam), należy Go całkowicie i bez skazy kochać. Oznaką całkowitej i dojrzałej miłości jest trzymanie się z daleka od Jego wrogów i niekochanie tych, którym On się nie podoba. W miłości nie ma miejsca na bierność i pobłażliwość. Zakochani są jak opętani przez swojego ukochanego i ani na chwilę nie odstępują od jego poleceń. Nie mogą przebywać razem z tymi, którzy się im sprzeciwiają. Dwie sprzeczne miłości nie znajdą się w jednym sercu. Czyli niemożliwe jest, by dwie przeciwne rzeczy były zebrane w jednym miejscu (dżem-i ziddejn). Dary tego świata są przemijające i zwodnicze. To, co się posiada dzisiaj, jutro będzie należeć do kogoś innego. To zaś, co otrzyma się w życiu po śmierci, jest wieczne i zdobywa się to, będąc na ziemi. Jeśli te kilka dni życia spędzi się w posłuszeństwie Muhammedowi (alejhisselam), który jest na ziemi i w życiu po śmierci najwartościowszym człowiekiem, można mieć nadzieję na wieczne szczęście, niekończące się zbawienie i ratunek. W przeciwnym razie, dopóki nie jest się Mu posłusznym, wszystko jest niczym. Dopóki nie jest się Mu posłusznym, każdy dobry uczynek i każde dobro pozostaje tutaj; w życiu po śmierci nic się nie uzyska. Nawet odrobina podporządkowania się Jemu jest wielokrotnie lepsza od wszystkich darów tego świata i całego szczęścia w życiu po śmierci. Zaletą i honorem ludzkości jest być Mu podporządkowanym. Dla muzułmanów, którzy chcą być posłuszni Wysłannikowi Allaha, podstawowym warunkiem jest należenie do jednej z czterech prawidłowych mezheb Ehl-i sunnet. Fard jest uwierzyć w naszego Przywódcę, Proroka, potwierdzić to, co przyniósł, kochać Go i być Mu posłusznym, przyjmować Jego rady oraz okazywać Mu szacunek i cześć. Na ten temat Allah Najwyższy oznajmił w tym znaczeniu: «W takim razie uwierzcie w Allaha Najwyższego i w Jego Wysłannika, który jest Jego ummi Nebi (prorokiem nieuczącym się u nikogo pisania i czytania), i bądźcie Mu posłuszni, abyście znaleźli hidajet i właściwą drogę»1. Oraz: «Kto nie uwierzy w Allaha Najwyższego i Jego Proroka, (niech wie), że zaprawdę przygotowaliśmy dla niewierzących szalejący (przerażający i straszny) ogień»2. Jahja bin Muhammed bin Abdullah, Muhammed bin Ibrahim bin Sa’id, Umejje bin Bustan i Muhammed bin Ibrahim bin Sa’id przekazują, że Ebu Hurejre (radyjallahu anh) przekazał od Wysłannika Allaha (sallallahu alejhi we sellem) ten hadis-i szerif. Nasz Przywódca, Wysłannik Allaha, oznajmił: „Nakazano Mi walczyć z ludźmi (niewierzącymi), dopóki nie zaświadczą, że nie ma boga poza Allahem, i nie uwierzą we Mnie i w to, co przyniosłem (w islam). Gdy to zrobią (uwierzą), ocalą przede Mną swoje majątki i życie, z wyjątkiem tego, co jest prawem islamu (czyli jeśli muzułmanin popełni grzech, wykonuje się na nim karę wyznaczoną przez islam). Jego rozrachunek należy do Allaha”3.

„Kto jest Mi posłuszny, ten jest posłuszny Allahowi Najwyższemu. Kto się Mi sprzeciwia, ten sprzeciwia się Allahowi Najwyższemu”. Hadis-i szerif

„Kto jest Mi posłuszny, ten jest posłuszny Allahowi Najwyższemu. Kto się Mi sprzeciwia, ten sprzeciwia się Allahowi Najwyższemu. Kto jest posłuszny Moim nakazom, ten jest posłuszny Mnie, a kto sprzeciwia się Moim nakazom, ten sprzeciwia się Mnie”.

„Stan tego, kto jest Mi posłuszny i podporządkowuje się temu, co przyniosłem, oraz stan tego, kto Mi się sprzeciwia i zaprzecza temu, co przyniosłem, jest podobny do stanu człowieka, który zbudował dom, przygotował różnorodne, smaczne potrawy (aby wydać ludziom wspaniałą ucztę) i wyznaczył kogoś, żeby zaprosił ludzi do jedzenia. Kto przyjmie zaproszenie, wchodzi do domu i z przygotowanego jedzenia je tyle, ile zechce. Jednak kto nie przyjmie zaproszenia, nie może wejść do tego domu i nie może jeść przygotowanego jedzenia. Domem jest Raj (przygotowany dla bogobojnych, którzy przyjęli zaproszenie Wysłannika Allaha). Zapraszającym (do Allaha Najwyższego i do Raju wypełnionego Jego darami) jest Muhammed (alejhisselam). Kto się sprzeciwi Muhammedowi (alejhisselam), ten sprzeciwia się Allahowi Najwyższemu. Muhammed (alejhisselam) jest Tym, który rozdziela ludzi na wierzących, którzy Go potwierdzają, i niewierzących, którzy Mu zaprzeczają”.

„Przylgnijcie do Mojej Sunny, a po Mnie do Sunny Hulefa-i raszidin (czyli czterech kalifów, którzy byli następcami naszego Proroka). Jak tylko możecie, z całej siły i z wielką ścisłością się jej trzymajcie. Unikajcie tego, co zostało wprowadzone (do religii) później (czego nie ma w Świętym Koranie, w Sunnie, w idżma-i ummet [konsensusie osiągniętym przez głębokich uczonych zwanych mudżtehidami] i w kyjas-i fukaha [w trudnej pracy, którą uczeni fykyh wykonują, by poprzez idżtihad wyprowadzać prawa, nakazy i zakazy ze Świętego Koranu i hadis-i szerif; w prawach i zasadach wyprowadzonych w ten sposób]).

Wszystko bowiem, co zostało wprowadzone (do religii) później, jest bidatem. Każdy zaś bidat jest zejściem na złą drogę”.4

W przekazanym przez Enesa bin Malika hadis-i szerif o posłuszeństwie Wysłannikowi Allaha nasz Prorok (sallallahu alejhi we sellem) oznajmił: „Kto ożywi Moją Sunnę (czyli rozpowszechni ją, postępując zgodnie z nią), ten ożywił Mnie (czyli wywyższył Moją sławę i ogłosił Mój nakaz). A kto Mnie ożywi, ten będzie razem ze Mną w Raju”.

Nasz Przywódca, Prorok, powiedział do Bilala bin Harisa: „Jeśli ktoś wprowadzi w islamie sunna hasene (coś pożytecznego, co nie jest sprzeczne z islamem i mu się nie sprzeciwia), to otrzyma za nią nagrodę i nagrodę tych, którzy ją praktykują. Jeśli ktoś wprowadzi w islamie sunna sejjie (coś, co jest sprzeczne z islamem lub mu się sprzeciwia), to zostanie mu przypisany za nią grzech i grzechy tych, którzy ją praktykują”.5

Hazrat Omar bin Abdulaziz powiedział: „Nasz Przywódca, Wysłannik Allaha, otworzył piękną drogę, a po Nim Jego kalifowie otworzyli drogi. Postępowanie zgodnie z Sunną Wysłannika Allaha i z sunnami Jego kalifów, którzy byli po Nim, jest postępowaniem zgodnym z Księgą Allaha Najwyższego. Bycie posłusznym Allahowi Najwyższemu i naszemu Przywódcy, Prorokowi, wzmacnia religię Allaha Najwyższego. Nikt nie ma prawa wypaczać ani zmieniać islamu”. Nie jest też dozwolone postępować według słów tych, którzy przeciwstawiają się Sunnie. Ci, którzy są posłuszni Sunnie naszego Przywódcy, Proroka, i Towarzyszy Proroka, osiągnęli hidajet (prawidłową drogę). Kto spośród nich prosi o pomoc, ten ją otrzymuje. Kto przeciwstawia się błogosławionym sunnom i nie postępuje zgodnie z nimi, ten obrał inną drogę niż droga muzułmanów. Allah Najwyższy pozwoli takiemu człowiekowi popełniać złe czyny i wrzuci go do Piekła. A Piekło jest najgorszym ze wszystkich miejsc przeznaczenia.

Hazrat Ahmed bin Hanbel powiedział: „Pewnego dnia znalazłem się w jakiejś grupie ludzi. Oni całkiem się rozebrali i weszli do wody. Ja zaś się nie rozebrałem, postępując zgodnie z hadis-i szerif: »Kto wierzy w Allaha Najwyższego i w życie po śmierci (ahiret), niech nie wchodzi do łaźni (hamam) (bez zakrycia swoich miejsc awret)«. Tej nocy ktoś powiedział do mnie we śnie: »O Ahmedzie! Raduj się! Allah Najwyższy bowiem wybaczył ci, ponieważ podporządkowałeś się Sunnie Wysłannika Allaha. Uczynił cię imamem. Ludzie będą szli za tobą«. Gdy zapytałem: »Kim jesteś?«, odpowiedział: »Jestem Dżebrail«”. Kto nie jest posłuszny Wysłannikowi Allaha (sallallahu alejhi we sellem) we wszystkich swoich czynach, ten nie może być wierzącym. Jeśli nie kocha Go bardziej niż własnego życia, jego wiara nie jest pełna. On jest Prorokiem wszystkich ludzi i dżinnów.

Dla każdego narodu w każdym wieku wadżib jest być Mu posłusznym. Każdy wierzący powinien pomagać Jego religii, kształtować swój charakter na wzór Jego pięknej etyki, często wypowiadać Jego Błogosławione Imię, z szacunkiem i miłością wypowiadać salat i selam, gdy wymawia lub słyszy Jego imię, tęsknić za ujrzeniem Jego Błogosławionego oblicza oraz kochać i szanować przyniesiony przez Niego Święty Koran i Jego religię.

Nie mówił z namiętności, każde Jego czyste słowo było objawieniem,
Był oceanem pełnym pereł mądrości ten skarbiec szczodrości.
Jego ciało było wśród ludzi, lecz serce Jego było sam na sam z Jego Przyjacielem,
W każdej chwili znajdował jedność w wielości ten skarbiec szczodrości.
Niech salat i selam będą nad Nim, nad Jego rodziną i Towarzyszami,
Bo uczynił ich Swoimi przyjaciółmi ten skarbiec szczodrości.
Chodź, o Hakki, zapomnij o ludziach i ucz się pięknego charakteru od Ulubieńca Haka,
Bo w darze od Haka otrzymał piękny charakter ten skarbiec szczodrości.
Ibrahim Hakki Erzurumi

„Człowiekiem najbardziej umiłowanym przez Allaha Najwyższego jest ten, kto poznaje swoją religię i uczy jej innych. Uczcie się swojej religii z ust uczonych islamskich!” Hadis-i szerif

Medine-i Munewwere [1890]