සමුගැනීමේ හජ්
" මාගේ අල්ලාහ්! මෙය මා හට පිළිගත් හජ් වන්දනාවක් බවට පත් කළ මැනව, එහි කුහකකමක්, පෙන්වීමක් හෝ කීර්තියක් (අපේක්ෂාවක්) නොමැති වේවා."
හදීස් අෂ්-ෂරීෆ්
හිජ්‍රි දසවන වසරේදී, අපගේ නායකයා වන නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් හජ් සඳහා සූදානම් වූ අතර, මදීනාවේ මුස්ලිම්වරුන්ට හජ් සඳහා සූදානම් වන ලෙස අණ කළහ. එතුමාණන් මදීනාවෙන් පිටත සිටි අයට ද පුවත් යැවූහ. ඒ මත, දහස් ගණන් මුස්ලිම්වරු මදීනාවේ රැස් වූහ. අපගේ නායකයා වන රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් පූජා කිරීම සඳහා ඔටුවන් සියයක් මිලදී ගත්හ. පිටත්ව යාමට පෙර එතුමාණන් ගුස්ල් අබ්දස්ත් (චාරිත්‍රානුකූල ස්නානය) සිදු කළහ. එතුමාණන් එතුමාණන්ගේ ආශිර්වාද ලත් හිසකෙස් පීරා, අලංකාර සුවඳ විලවුන් ආලේප කර, එතුමාණන්ගේ ඉසාර් සහ රිදා (පුරුෂයින් සඳහා ඉහ්‍රාම් සෑදෙන රෙදි කැබලි දෙක) පැළඳ ගත්හ.සූදානම් වීම් අවසන් වූ විට, අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් දුල්-කඃදා මස 25 වන දින දහවල් සලාතයෙන් පසු තිස් දහසකට අධික පිරිසකගෙන් යුත් තවලමක් සමඟ මදීනාවෙන් පිටත් වූහ. ඔවුහු ෂජරා මාර්ගය ඔස්සේ දුල්-හුලයිෆා වෙත පැමිණියහ. මෙහිදී, අස්හාබ්වරුන්ගේ (සහාබිවරුන්ගේ) සංඛ්‍යාව හාරදහස ඉක්මවා ගියේය. ඔවුහු එදින රාත්‍රිය එහි ගත කළහ. අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් තමන් සමඟ රැගෙන ගිය ඔටුවන් සියයෙන් එකෙකු තමන් වෙත ගෙන්වා ගත්හ. එතුමාණන් එය පූජාවක් ලෙස සලකුණු කිරීම සඳහා එහි කුන්දේ දකුණු පැත්ත සූරා, එහි ගෙලෙහි පාවහන් දෙකක් එල්ලා, එතුමාණන්ගේ අස්හාබ්වරුන්ට ද එසේ කරන ලෙස අණ කළහ. එතුමාණන් ඉහ්‍රාම් සලාතයේ රක්අත් දෙකක් ඉටු කළහ. අල්ලාහු තආලාට ප්‍රශංසා කර ස්තූති කිරීමෙන් පසු, අපගේ නායකයා සර්වර් අල්-කාඉනාත් (විශ්වයේ නායකයා) (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන්, "ඕ මාගේ අල්ලාහ්! මෙය කුහකකමක්, පෙන්වීමක් හෝ කීර්තියක් නොමැති, මා වෙනුවෙන් පිළිගත් හජ් එකක් බවට පත් කළ මැනව" යැයි ප්‍රාර්ථනා කළහ.
එතුමාණන් ඉහ්‍රාම් පැළඳ, ජිබ්‍රාඊල් (අලයිහිස් සලාම්) තුමාණන්ගේ වචන මත හඬ නඟා තල්බියාව කීමට පටන් ගත්හ. අස්හාබ් අල්-කිරාම් (උතුම් සහාබිවරු) එක් වූ විට, අහසත් පොළොවත් තල්බියා හඬින් කම්පා වන්නට විය...
"ලබ්බයික්! අල්ලාහුම්ම ලබ්බයික්! ලබ්බයික්! ලා ෂරීක ලක ලබ්බයික්! ඉන්නල් හම්ද වන් නිඃමත ලක වල් මුල්ක ලා ෂරීක ලක්!"
බයිදා මාර්ගය අනුගමනය කරමින්, එතුමාණන් මලල් වෙත ගමන් කළහ. අස්හාබ්වරු එතුමාණන් පසුපස ගලා ආහ. මාර්ගයේ තවමත් නව එකතු වීම් සිදු විය. මූසා (අලයිහිස් සලාම්) තුමාණන් ඇතුළු නබිවරුන් හැත්තෑවකට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් සලාතය ඉටු කර තිබූ රහ්වා නිම්නයට අපගේ නායකයා වන රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් පැමිණි විට, එතුමාණන්, "මෙම නිම්නය ජන්නාහ් (ස්වර්ගයේ) නිම්නවලින් එකකි" යැයි පැවසූහ. එතුමාණන් මෙහි සලාතය ඉටු කළහ. එතැන් සිට එතුමාණන් මුන්සරෆ් වෙත ගොස් අසාසා හි උදෑසන සලාතය ඉටු කළහ.එතුමාණන් ලහ්‍යි අල්-ජමල් වෙත පැමිණි විට, එතුමාණන් අසනීප වූ අතර හජාමත් (ශරීරයෙන් ලේ ඉවත් කිරීමේ ප්‍රතිකාරයක්) කරවා ගත්හ. එතුමාණන් සුක්‍යා හි නතර වූහ. එතුමාණන්ගේ ගෞරවනීය මව වන හස්‍රත් ආමිනා (රළියල්ලාහු අන්හා) තුමිය අභාවප්‍රාප්ත වූ අබ්වා වෙත එතුමාණන් පැමිණි විට, එතුමාණන් ඇයගේ සොහොන වෙත ගොස් හැඬූහ. එතුමාණන් සමඟ සිටි අය ද හැඬූහ.
මීට පසුව ඔවුහු තලාඅත් අල්-යමන්, ජුහ්ෆා, ගදීර් අල්-හුම්, කුදයිද් වෙත ගොස් උස්ෆාන් නිම්නයට ළඟා වූහ. මෙහිදී, අපගේ නායකයා වන නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් හස්‍රත් අබූ බක්‍ර් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාට මෙසේ පැවසූහ: "හූද් සහ සාලිහ් (අලයිහිමුස් සලාම්) තුමන්ලා තල් කෙඳිවලින් සෑදූ හෙල්මට් පැළඳ, තරුණ සහ රතු ඔටුවන් මත, ඉණ වටා ලොම් වස්ත්‍ර ද, උඩින් විවිධ වර්ණ වස්ත්‍ර ද ඇඳගෙන, හජ් සඳහා තල්බියාව කියමින් මෙතැනින් ගමන් කළහ."1ගනීම්, මර්‍රුස්සහ්‍රාන් සහ ෂරීෆ් හරහා ගොස්, ඔවුහු සී-තුවා වෙත ළඟා වූහ. මෙහි රාත්‍රිය ගත කර උදෑසන සලාතය ඉටු කිරීමෙන් පසු, ඔවුහු හජුන් පසුකර කදා බෑවුමෙන් මක්කාවට ඇතුළු වූහ. දස දිනක ගමනකින් පසු, ඔවුහු දුල්-හිජ්ජා මස 4 වන දින මක්කාවට පැමිණියහ. යේමනයෙන් සහ වෙනත් දේශවලින් හජ් සඳහා පැමිණි අය ද එක්වීමත් සමඟ, මුස්ලිම්වරුන්ගේ සංඛ්‍යාව 90,000 ඉක්මවා ගියේය. (වෙනත් වාර්තාවක, එය එක්ලක්ෂ දාහතර දහසක් විය; තවත් වාර්තාවක, එය එක්ලක්ෂ විසි දහසක් පමණ විය.)අපගේ නායකයා වන රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් බයිතුල්ලාහ් (අල්ලාහ්ගේ නිවස - කාබාව) දුටු විට, එතුමාණන්, "ඕ මාගේ අල්ලාහ්! මෙම බයිතයේ (නිවසේ) මහිමය, උත්තරීතර බව, ශ්‍රේෂ්ඨත්වය සහ කීර්තිය වැඩි කළ මැනව. තවද හජ් සහ උම්‍රා කිරීමෙන් එයට ගෞරව කරන අයගේ මහිමය, ශ්‍රේෂ්ඨත්වය, ගෞරවය සහ යහපත්කම වැඩි කළ මැනව" යැයි ප්‍රාර්ථනා කර මනාසික් (හජ් චාරිත්‍ර) ආරම්භ කළහ. හජ් කාලය පුරාවට, එතුමාණන් මක්කාව සහ මිනා අතර අත්බහ් හි පිහිටුවන ලද කූඩාරමක නතර වූහ.අපගේ ප්‍රිය නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහිවසල්ලම්) තුමාණන් දුල්-හිජ්ජා මස 8 වන (තර්වියා) දින මිනා වෙත ද, 9 වන (අරෆා) දින අරෆාත් වෙත ද ගියහ. එතුමාණන් අරෆාත් නිම්නයේ මැද පිහිටි උරනා නිම්නයට පැමිණ නතර වූහ. දහවල් කාලයේදී, එතුමාණන්ගේ කුස්වා නම් ඔටුවා පිට නැඟී, එතුමාණන් එතුමාණන්ගේ සමුගැනීමේ කුත්බාව (දේශනාව) පාරායනය කර අස්හාබ් අල්-කිරාම් (රළියල්ලාහු අන්හුම්) තුමන්ලාගෙන් සමුගත්හ.2
මම ඔබ වෙත පැමිණියෙමි!
ඕ පාපීන්ගේ රැකවරණය, මම ඔබ වෙත රැකවරණය පතා පැමිණියෙමි!
මට බොහෝ වැරදි ඇත; මම ඔබට බැගෑපත් වීමට පැමිණියෙමි!
මම අඳුරු තැන්වලට හැරී සිටියෙමි, මම මඩ වගුරක සිරවී සිටියෙමි,
සත්‍ය මාර්ගය ආලෝකමත් කරන ආලෝකයේ උල්පත වෙත මම පැමිණියෙමි.
මට ඇත්තේ මාගේ ජීවිතය පමණි, ඕ සියලු ජීවීන්ගේ ජීවය!
මාගේ ජීවිතය දීමට පැමිණියෙමි යැයි කීම සුදුසුද?
ඔබ පීඩිතයන්ගේ සුව කරන්නා ය, මම හදවතින් රෝගී වූවෙක්මි.
මාගේ හදවතේ සුවය සඳහා ඔබගේ දොරට තට්ටු කිරීමට මම පැමිණියෙමි.
ත්‍යාගශීලීන්ගේ දොරටුවට කිසිවක් ගෙන ඒම වරදකි.
ඔබ පය තැබීමෙන් ගෞරවයට පත් කළ පස සිප ගැනීමට මම පැමිණියෙමි.
මාගේ පව් කන්දක් සේ බොහෝ ය, මාගේ මුහුණ තාර මෙන් කළු ය.
මෙම බරින් සහ කළු පැහැයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම මිදීමට මම පැමිණියෙමි.
ඔබගේ කරුණාවේ සාගරයෙන් බිඳක් නියත වශයෙන්ම ඒ සියල්ල පිරිසිදු කරනු ඇත,
එහෙත්, මාගේ මුහුණ මෙන් කළු පැහැති මාගේ ක්‍රියාවන්ගේ පොත සමඟ මම පැමිණියෙමි.
මාගේ ජීවිතයට වඩා ආදරණීය ප්‍රියතමයාණනි, ඔබගේ දොර ස්පර්ශ කිරීමට මට හැකි වූයේ නම් පමණි.
ජලයෙන් ලබා ගත නොහැකි දේ, එම පසෙන් පැන නගී!