මියගිය තැනැත්තාට කළ යුතු ආගමික සේවය

මරණයේ සලකුණු දුටු විට කළ යුතු දේ

මරණය ළඟා වීමේ සලකුණු නම්, පාද ලිහිල් වී දිගු වීම, නාසය ඇඹරී යාම, සහ කම්මුල් ඇතුළට ගිලී යාමයි. මෙම තත්වයේ සිටින රෝගී පුද්ගලයෙකු ඔහුගේ දකුණු පැත්තට හරවා නිදි කරවන අතර, ඔහුගේ මුහුණ කිබ්ලාව දෙසට හරවනු ලැබේ. ඔහුව මෙලෙස නිදි කරවීම සුන්නත් වේ. ඔහුගේ පාද කිබ්ලාව දෙසට හරවා, ඔහුගේ පිට මත නිදි කරවීමද අනුමතය. මෙය මෑතකදී සුලභ වී ඇත. නමුත් ඔහුගේ හිස යට යමක් තැබිය යුතුය. එවිට, ඔහුගේ මුහුණ කිබ්ලාව දෙසට හැරෙනු ඇත. එසේ කිරීම අපහසු නම්, පහසු ඕනෑම ආකාරයකින් ඔහුව නිදි කරවීමද අනුමතය.

කලිමා අත්-තව්හීද් කියා දෙන විට, “මුහම්මදුන් රසූලුල්ලාහ්” යන්න එකතු කිරීම හොඳය.

මරණයේ සලකුණු නම්, ශරීරය දැඩි වීම (rigor mortis), සීතල වීම සහ කුණු වීමයි. මරණය තහවුරු වූ විට, මෙම සලකුණු වලට පෙරද එය කළ හැකිය (නිදසුනක් ලෙස, හුස්ම නැවතීම, එය මියගිය පුද්ගලයාගේ මුඛය ඉදිරිපිට තැබූ විට මීදුමෙන් වැසී නොයා යුතු කණ්ණාඩියක් භාවිතයෙන් තීරණය කළ හැකිය; හෘද ස්පන්දනය නැවතීම, එය නාඩි වැටීමෙන් තීරණය කළ හැකිය), ඔහුගේ දෑස් පියා, ඔහුගේ නිකට බැඳ තැබීම සුන්නත් වේ.

මරණය සිදු වූ විට කළ යුතු දේ

ඔහුගේ දෑස් පියා, ඔහුගේ නිකට බැඳ තැබීම සුන්නත් වේ. ඔහුගේ නිකට, ඔහුගේ හිස මුදුනේ සවි කරන ලද පළල් රෙදි කැබැල්ලකින් බැඳ තැබිය යුතුය. ඔහුගේ දෑස් පියන විට, “බිස්මිල්ලාහ් ව අලා මිල්ලති රසූලිල්ලාහ්” යැයි පැවසීම සහ තවත් නිශ්චිත දුආවක් පැවසීම සුන්නත් වේ.

මළ සිරුර සීතල වීමට පෙර, ඔහුගේ ඇඟිලි, වැලමිට සහ දණහිස් විවෘත කර වැසීම, සහ ඔහුගේ දෑත් සහ පාද කෙළින් තැබීම සුන්නත් වේ. එවිට, සේදීම සහ කෆන් කිරීම පහසු වනු ඇත.

මළ සිරුර සීතල වීමට පෙර, ඔහුගේ ඇඳුම් ගලවා, සැහැල්ලු පළල් ඇතිරිල්ලකින් ඔහුව වසනු ලැබේ. ඇතිරිල්ලේ එක් කෙළවරක් ඔහුගේ හිස යටද, අනෙක් කෙළවර ඔහුගේ පාද යටද තබනු ලැබේ. යමක් (පිහියක් හෝ යකඩින් සාදන ලද ඕනෑම දෙයක්) ඔහුගේ බඩ මත, ඇතිරිල්ල මත හෝ යට තබනු ලැබේ, එමගින් මළ සිරුර ඉදිමීම වළක්වයි. එය ග්‍රෑම් සියයකට වඩා බර විය යුතුය.

මියගිය තැනැත්තා සේදීම, කෆන් කිරීම, ජනාසා සලාතය ඉටු කිරීම සහ භූමදානය කිරීම ෆර්ද් අල්-කිෆායා වේ. එනම්, ප්‍රමාණවත් පිරිසක් විසින් මේවා සිදු කළ පසු, අනෙක් අයට ඒවා කිරීම තවදුරටත් ෆර්ද් නොවනු ඇත.

දරුවෙකුට මළ සිරුරක් සේදීමට අවසර ඇත. කාන්තාවන් නොමැති විට, පිරිමියෙකුට කාන්තාවකගේ මළ සිරුර සේදිය නොහැක. නමුත්, මළ සිරුර හිසේ සිට පාදාන්තය දක්වා ආවරණය කළ පසු, ඇගේ ඥාතියෙකු හෝ, ඇයට ඥාතීන් නොමැති නම්, වෙනත් අයෙකු තම අත වටා රෙදි කැබැල්ලක් ඔතා, ආවරණය යටින් තම අත දමා, මළ සිරුරට තයම්මුම් කරවයි. මක්නිසාද, මියගිය පුද්ගලයෙකුගේ අව්‍රත් කොටස ජීවමාන පුද්ගලයෙකුගේ අව්‍රත් කොටසට සමාන වේ. අන් අයට බැලීම තහනම් කර ඇති ශරීරයේ එම කොටස්, ඔවුන්ට ස්පර්ශ කිරීමද තහනම්‍ය. වඩා හොඳ ක්‍රමයක් වනුයේ දරුවෙකුට උගන්වා මළ සිරුර සේදවීමයි.

හනෆි මද්හබයේ, කාන්තාවක් ඇගේ සැමියා විසින් සේදීම හෝ ස්පර්ශ කිරීම නොකළ යුතුය. මක්නිසාද, බිරිඳ මිය ගිය විගස නිකාහ් අවලංගු වේ. ඔහුට ඇය දෙස බැලීමට අවසර ඇත. අනෙක් මද්හබ් තුනේ, සැමියාට බිරිඳ සේදීමට අවසර ඇත. හනෆි මද්හබයේද බිරිඳට තම සැමියා සේදීමට අවසර ඇත. මක්නිසාද, සැමියාගේ මරණයෙන් පසු, ඉද්දත් කාලය (මාස හතරයි දින දහය) අවසන් වන තුරු නිකාහ් (විවාහය) වලංගුව පවතී.

පිරිමින්ට කාන්තාවන් සේදිය නොහැකි අතර, කාන්තාවන්ට පිරිමින් සේදිය නොහැක. ඔවුන් තම අත් වටා රෙදි කැබැල්ලක් ඔතා තයම්මුම් කළ යුතුය. තයම්මුම් කරන පිරිමියෙකුට නා-මහ්‍රම් කාන්තාවකගේ නිරුවත් දෑත් දෙස බැලිය නොහැක. ඇය ඔහුගේ මහ්‍රම් ඥාතියෙකු නම්, රෙදි කැබැල්ලක් ඔතා ගැනීමට අවශ්‍ය නැත. මක්නිසාද මහ්‍රම් ඥාතීන්ගේ දෑත් සහ මුහුණ දෙස බැලීමට සහ ස්පර්ශ කිරීමට අවසර ඇත.

පුද්ගලයෙකුගේ හිස පමණක් හෝ එහි ශරීරයෙන් අඩක් (හිස නොමැතිව) හමු වුවහොත්, එය සෝදනු නොලබන අතර, ජනාසා සලාතය ඉටු නොකෙරේ. එය එලෙසම භූමදානය කරනු ලැබේ. හිස නොමැතිව වුවද ශරීරයෙන් අඩකට වඩා, හෝ හිස සමඟ ශරීරයෙන් අඩක් හමු වුවහොත්, එය සෝදා, ජනාසා සලාතය ඉටු කරනු ලැබේ.

මළ සිරුරක් සේදීමට නියමිත පුද්ගලයෙකු පළමුව තමාම ගුස්ල් කිරීම මුස්තහබ් වේ. ජුනුබ් පුද්ගලයෙකුට හෝ ඔසප් වන කාන්තාවකට මළ සිරුරක් සේදීම මක්‍රූහ් වේ. මළ සිරුරක් සෝදන ලද ජලය මා අල්-මුස්තඃමල් බවට පත්වේ. එය නජ්ස්, අපිරිසිදු වේ. එබැවින් එය සෝදන අය තමන් මත ජලය ඉසීමෙන් වැළකී සිටිය යුතුය, නැතහොත් විශාල රෙද්දකින් තම ශරීරය ඔතා ගත යුතුය. සේදූ විට, මළ සිරුර පිරිසිදු වේ. සෝදන්නා සහ ඔහුගේ/ඇයගේ සහායකයා හැර වෙනත් කිසිවෙකුට සෝදන ස්ථානයට ඇතුළු වීමට අවසර නැත. මියගිය පුද්ගලයා සෝදන අය විශ්වාසවන්ත විය යුතුය. ඔවුන් මළ සිරුරේ දක්නට ලැබෙන ආශීර්වාද ලත් සලකුණු ප්‍රකාශ කළ යුතු අතර, දුෂ්ටකමේ සලකුණු සඟවා තැබිය යුතුය. ඔවුන් මියගිය පුද්ගලයාගේ ලැජ්ජාව හෙළි නොකළ යුතුය. මියගිය තැනැත්තාගේ භාරකරුට එම ස්ථානයට ඇතුළු විය හැකිය. අපගේ නායකයා වන රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලෛහි වසල්ලම්) තුමාණන්ව අබ්බාස්ගේ පුත් ෆද්ල් සහ හස්‍රත් අලි (රළියල්ලාහු අන්හුම්) විසින් සෝදන ලදී. මේ අතර, උසාමා (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාණෝ එතුමාණන් මත ජලය වත් කරමින් සිටි අතර, අබ්බාස් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාණෝ කාමරයට ඇතුළු වෙමින් සහ පිටතට යමින් සිටියහ.

ජීවමාන පුද්ගලයෙකුට වේදනාවක් ඇති කරන ඕනෑම දෙයක් මියගිය පුද්ගලයෙකුටද වේදනාවක් ඇති කරයි. මෙම හේතුව නිසා, මළ සිරුර ඉතා සීතල හෝ ඉතා උණුසුම් ජලයෙන් සෝදනු නොලැබේ. (එය කුණු වීමෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීම සඳහා අයිස් ගබඩාවක තබා නොගනී. කුණු වීම වහාම භූමදානය කිරීමෙන් වැළැක්විය යුතු අතර, දුරස්ථව ජීවත් වන ඥාතීන් පැමිණෙන තෙක් මළ සිරුර බලා සිටීමට තැබිය යුතු නැත.) මළ සිරුර සම්සම් වතුරෙන් සේදීමට අවසර නැත.

මියගිය තැනැත්තා සේදීම

පළමුව, බඛූර් දල්වා සෝදන ලෑල්ල වටා තුන් වරක් ගෙන යනු ලැබේ. එය පස් වතාවක්ද ගෙන යා හැකිය. බඛූර් යනු ශාකයකි. එය අගිල් ලී කුඩු සහ ස්ටෝරැක්ස් දුම්මල සමඟ මිශ්‍ර කර, සෝදන ලෑල්ල දුමෙන් පුරවන අතරතුර එම මිශ්‍රණය බඳුනක දල්වනු ලැබේ. මළ සිරුර සේදීම සඳහා වන ලෑල්ල (සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙකුගේ) නාභිය තරම් උස විය යුතු අතර, තරමක් බෑවුම් සහිත විය යුතුය. ඉන්පසු, දේවදාර කොළ හෝ සබන්වැල් සමඟ තම්බා පසුව සිසිල් කරන ලද හෝ කැම්පෝර් නමින් හැඳින්වෙන සුදු පැහැති, සුවඳවත් ද්‍රව්‍යයක් සමඟ මිශ්‍ර කරන ලද ජලය සූදානම් කරනු ලැබේ. ජලය අධික ලෙස උණුසුම් නොවිය යුතු අතර ලුණු සහිත විය යුතුය. සිසිල් සහ ලුණු සහිත ජලය කුණු වීම ප්‍රමාද කරයි.

“සොහොනක සිටින මියගිය පුද්ගලයා දියේ ගිලීමට ආසන්න පුද්ගලයෙකු හා සමාන ය; ඔහු සෑම විටම තම දෙමාපියන්, සහෝදරයන් සහ මිතුරන්ගෙන් ප්‍රාර්ථනා පැමිණීම අපේක්ෂා කරයි.”
හදීස් අෂ්-ෂරීෆ්

මළ සිරුර සෝදන විට නිය්‍යත් කිරීම සුන්නත් වේ. නිය්‍යත් නොමැතිව, මියගිය පුද්ගලයා තවමත් පිරිසිදු වන නමුත්, ෆර්ද් වගකීමක් වීම නතර නොවේ.

මළ සිරුර, ආවරණය කර, සුවඳ දුම් ගැසූ සෝදන ලෑල්ල මත පිටුපසට හෝ පහසු ඕනෑම ආකාරයකට තබනු ලැබේ. නාභිය සහ දණහිස් අතර ආවරණය කර ඇති අතරතුර එය සෝදනු ලැබේ. මක්නිසාද, කාන්තාවකගේ අනෙක් කාන්තාවන්ගෙන් ආවරණය කළ යුතු අව්‍රත් කොටස, පිරිමියෙකුගේ අනෙක් පිරිමින්ගෙන් ආවරණය කළ යුතු අව්‍රත් කොටසට සමාන වේ. සෝදන ලෑල්ල මත ශරීරය කිබ්ලාව දෙසට තැබීම සුන්නත් වේ. මළ සිරුර දරුවෙකුගේ වුවද, පළමුව එයට අබ්දස්ත් ලබා දෙනු ලැබේ. නමුත් එහි මුඛයට සහ නාසයට ජලය දැමීම වෙනුවට, ඒවා රෙදි කැබැල්ලකින් පිරිසිදු කරනු ලැබේ.

එහි මුඛයට ජලය ඇතුළු වුවහොත්, එය කුණු වීමේ ක්‍රියාවලිය වේගවත් කරනු ඇත. පළමුව, මුහුණ සෝදනු ලැබේ. ඉන්පසු දෑත් සෝදනු ලැබේ; හිස, කන් සහ ගෙල පිටුපසට මසහ් කර, පාද සෝදනු ලැබේ. හිස සහ රැවුල මාෂ්-මෙලෝ හෝ සබන් යොදා සෝදනු ලැබේ. ඉන්පසු එය හරවා එහි වම් පැත්තට නිදි කරවා, එහි දකුණු පැත්තට ජලය වත් කරනු ලැබේ. සෝදන ලෑල්ලට ස්පර්ශ වන කොටස්වලට පවා ජලය ළඟා විය යුතුය. ඉන්පසු එය එහි දකුණු පැත්තට නිදි කරවා, හිසේ සිට පාදාන්තය දක්වා එහි වම් පැත්තට ජලය වත් කරනු ලැබේ. ඉන්පසු එය වාඩි කරවා, උදරය මදක් පහළට තද කරනු ලැබේ. පිටතට එන ඕනෑම දෙයක් සෝදා හරිනු ලැබේ (එනම්, ජලය වත් කර එය ඉවත් කරනු ලැබේ). ඉන්පසු එය එහි වම් පැත්තට නිදි කරවා, එහි දකුණු පැත්ත නැවත සෝදනු ලැබේ (එනම්, හිසේ සිට පාදාන්තය දක්වා ජලය වත් කරනු ලැබේ). මෙලෙස, සුන්නාහ්වට අනුව, එය තුන් වරක් සෝදා ඇත.

සේදීමෙන් පසු අබ්දස්ත් බිඳෙන යමක් පිටතට පැමිණියහොත්, ඔහුව නැවත සෝදනු හෝ අබ්දස්ත් ලබා දෙනු නොලැබේ. ගැලවී යන ඕනෑම කෙස් ගසක් කෆනය තුළ තබනු ලැබේ. ජීවමාන පුද්ගලයෙකුගෙන් ගැලවී ගිය හෝ කපා දැමූ හෝ උපුටා දැමූ නිය, හිසකෙස් සහ දත් භූමදානය කිරීමද සුන්නත් වේ.

සේදීමෙන් පසු, මළ සිරුර සෝදන ලෑල්ල මත රෙදි කැබැල්ලකින් පිස දමා වියළනු ලැබේ. කැම්පෝර් හෝ හනූත් නමින් හැඳින්වෙන සුවඳවත් ද්‍රව්‍ය මිශ්‍රණයක් හිසකෙස් සහ රැවුල මත ඉසිනු ලැබේ. කුංකුම යෙදීම මක්‍රූහ් වේ. කැම්පෝර් ඉසින ලද කපු, සජ්දා (සිරස නමා වැඳීම) කරන අවයව (නළල, නාසය, දණහිස්, ඇඟිලි සහ පා ඇඟිලි වැනි) මත තබනු ලැබේ. මුඛය, නාස්පුඩු, කන් සිදුරු හෝ ඇස් මත කපු තැබීමට අවසර ඇත.

දියෙහි ගිලී මියගිය පුද්ගලයෙකු තුන් වරක් සෝදනු ලැබේ, නැතහොත් සේදීමේ අදහසින් තුන් වරක් ජලයේ චලනය කරනු ලැබේ. වර්ෂාවෙන් තෙමී ගිය පුද්ගලයෙකුද සෝදනු ලැබේ.

පිරිමින් කෆන් කිරීම

පිරිමියෙකුගේ කෆනය කොටස් තුනකින් සමන්විත වීම සුන්නත් වේ:

1. ඉසාර්: එය හිසේ සිට පාදාන්තය දක්වා විහිදෙන අතර මීටරයකට වඩා පළල් වේ.

2. කමීස් (ටියුනික් වැනි දිගු කමිසයක්): එය උරහිසේ සිට පාදාන්තය දක්වා දිග මෙන් දෙගුණයකි. එය මැදින් වරක් එකට නමා, නැමෙන ස්ථානය හිස ඇතුල් කිරීමට තරම් පළලට කෙළින් කපා ඇත. අත් සිදුරු සහ කෆ්ස් කපා නැත.

3. ලිෆාෆා: එය හිසට සහ පාදවලට වඩා ඔබ්බට විහිදෙන අතර පළලින් වැඩිය. හිසට ඉහළින් සහ පාදවලට පහළින් ඇති එහි කෙළවරවල් එකට එකතු කර රෙදි කැබැල්ලකින් බැඳ තබනු ලැබේ.

ඉමාම් අර්-රබ්බානි තුමාණෝ පවසන්නේ කොටස් තුනකට වඩා වැඩි කෆනයක් භාවිතා කිරීම බිද්අත් බවයි. මිනී පෙට්ටියට දැමීමට පෙර කෆනයේ සෑම කැබැල්ලක්ම වෙන වෙනම සුවඳ දුම් ගැසීම වඩා හොඳය. සාලිහ් මුස්ලිම්වරුන්ගේ හෝ අව්ලියාවරුන්ගේ වස්ත්‍රවලින් හෝ ඇඳුම්වලින් කෆන් සෑදීම හෝ ඒවා කෆන් තුළ හෝ මළ සිරුරේ මුහුණේ හෝ පපුවේ තැබීම ප්‍රයෝජනවත් වේ.

පළමුව, ලිෆාෆාව මිනී පෙට්ටියේ අතුරනු ලැබේ. ඉන්පසු, ඉසාර් එය මත අතුරනු ලැබේ. කමීසයද මිනී පෙට්ටියේ තබනු ලැබේ. ඉන්පසු බඛූර් මිනී පෙට්ටිය වටා තුන් වරක් හෝ පස් වරක් හරවනු ලැබේ. කෆනයේ කොටස් තුනටම හනූත් ඉසිනු ලැබේ. මළ සිරුර වියළීමෙන් පසු, කමීසය මිනී පෙට්ටියෙන් පිටතට ගෙන, මළ සිරුරේ හිසට උඩින් දමා පාදාන්තය දක්වා දිගු කරනු ලැබේ.

ඉදිරිපසින් අඩක් සහ මළ සිරුරේ පිටුපසින් අනෙක් අඩක්. බස්මලාව පවසමින්, මළ සිරුර මිනී පෙට්ටියේ ඇති ඉසාර් මත නිදි කරවනු ලැබේ. පළමුව, ඉසාරයේ වම් පැත්ත, පසුව දකුණු පැත්ත මළ සිරුර මත තබනු ලැබේ. ලිෆාෆාවද එලෙසම වසනු ලැබේ. එනම්, එහි දකුණු පැත්ත එහි වම් පැත්ත මත තබනු ලැබේ.

කාන්තාවන් කෆන් කිරීම

කාන්තාවකගේ කෆනය කොටස් පහකින් සමන්විත වීම සුන්නත් වේ: කමීස්, ඉසාර්, ලිෆාෆා, ඛිමාර් සහ පියයුරු රෙද්ද. ඛිමාර් යනු සෙන්ටිමීටර හැත්තෑ පහක් පමණ දිග හිස් ආවරණයකි. එහි කෙළවරවල් හිස වටා ඔතනවා වෙනුවට මුහුණ මත එල්ලා තබනු ලැබේ. පියයුරු රෙද්ද උරහිසේ සිට දණහිස් දක්වා විහිදේ.

පළමුව, ලිෆාෆාව මිනී පෙට්ටියේ අතුරනු ලැබේ. ඉන්පසු, ඉසාර් එය මත අතුරනු ලැබේ. කමීසයද මිනී පෙට්ටියේ තබනු ලැබේ. පියයුරු රෙද්ද ඉසාරයට පෙර හෝ පසුව අතුරනු ලැබේ. කාන්තාවකගේ කමීසය වැසූ විට, ඇගේ හිසකෙස් මැදින් වෙන් කර, දෙපැත්තටම තබා පියයුරු මත ඇති කමීසය මත තබනු ලැබේ. ඛිමාර් ඇගේ හිසකෙස් මත තබා, පසුව එය ඉසාරයෙන් වසනු ලැබේ. පියයුරු රෙද්ද ඉසාරයට පෙර හෝ පසුව මළ සිරුර වටා ඔතනු ලැබේ. ඉන්පසු එය ලිෆාෆාවෙන් වසනු ලැබේ. ලිෆාෆාවේ හිස සහ පාද කෙළවරවල් සහ මැද (බඩ වටා) රෙදි කැබැල්ලකින් ඔතා බැඳ තබනු ලැබේ.

ලොකු පිරිමි ළමයෙකු පිරිමියෙකු මෙන්ද, ලොකු ගැහැණු ළමයෙකු කාන්තාවක් මෙන්ද කෆන් කරනු ලැබේ. කුඩා පිරිමි ළමයෙකු එක් අයිතමයකින්ද, කුඩා ගැහැණු ළමයෙකු අයිතම දෙකකින්ද කෆන් කරනු ලැබේ. මළ දරුවෙකු හෝ ගබ්සා වූ දරුවෙකු හෝ මිනිස් අවයවයක් (උදා: අතක්) කෆන් නොකෙරේ; ඒවා යම් රෙද්දකින් ඔතා භූමදානය කරනු ලැබේ.

මිනී පෙට්ටිය කිසිදු ඇණයක් භාවිතා නොකර, එකට සවි කරන ලද ලී වලින් සෑදිය යුතුය. කෙටි යාච්ඤාවකින් සහ මියගිය තැනැත්තා මත ඇති සියලුම අයිතිවාසිකම් සමාව දීමෙන් පසු, මළ සිරුර (මිනී පෙට්ටියේ) මුසල්ලා (මිනී පෙට්ටිය තබන ගල් ලෑල්ල) වෙත ගෙන ගොස්, සලාතය (ජනාසා) ඉටු කරනු ලැබේ.

සොහොන් බැලීම සහ කුර්ආන් අල්-කරීම් කියවීම (හෝ පාරායනය කිරීම)

ෂරියා අල්-ඉස්ලාම් ග්‍රන්ථයේ අවසාන පිටුවල ලියා ඇත්තේ සොහොන් බැලීම සුන්නත් ක්‍රියාවක් බවයි. (සොහොන් සතිපතා හෝ අවම වශයෙන් ඊද් දිනවලදී බැලිය යුතුය. වැඩි තවාබ් ලැබෙන සංචාරයක් වන්නේ බ්‍රහස්පතින්දා හෝ සිකුරාදා හෝ සෙනසුරාදා සිදු කරන ලද සංචාරයකි.) නරඹන්නා සොහොන්වල ඇති මළ සිරුරු කුණු වී යන බව මෙනෙහි කරනු ඇත, එය අනෙක් අතට, ඔහුට අනතුරු ඇඟවීමක් ලබා දෙනු ඇත. උස්මාන් (රළියල්ලාහු අන්හු) තුමාණෝ සොහොනක් අසලින් ගමන් කරන සෑම විටම, එතුමාණන්ගේ රැවුල තෙමී යන තරමට දරුණු ලෙස හඬා වැලපුණහ. ඊට අමතරව (නරඹන්නාට අනතුරු ඇඟවීමට), සොහොනේ සිටින මියගිය තැනැත්තාට ඔවුන් මත පවසන ලද යාච්ඤාවලින් ප්‍රයෝජන ලැබෙනු ඇත. රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණෝ එතුමාණන්ගේ ඥාතීන්ගේ සහ එතුමාණන්ගේ අස්හාබ්වරුන්ගේ (රළියල්ලාහු තආලා අන්හුම්) සොහොන් බැලූහ.

සලාම් කර යාච්ඤා කිරීමෙන් පසු, නරඹන්නා තම මුහුණ සොහොන දෙසටත්, තම පිටුපස කිබ්ලාව දෙසටත් හරවා වාඩි වේ. සොහොන මත අත් සහ මුහුණ අතුල්ලීම හෝ සොහොනේ පස සිප ගැනීම ක්‍රිස්තියානුවන්ගේ සිරිතකි. සොහොනක පස සිප ගැනීමට අවසර ඇත්තේ එය කෙනෙකුගේ මවට හෝ පියාට අයත් නම් පමණි.

“යම් පුද්ගලයෙකු සෑම සිකුරාදා දිනකම තම දෙමාපියන්ගේ සොහොන් හෝ තම දෙමාපියන්ගෙන් කෙනෙකුගේ සොහොන බැහැදැකීමට ගියහොත්, ඔහුගේ පව් කමා කරනු ලැබේ.”
හදීස් අෂ්-ෂරීෆ්

හදීස් අෂ්-ෂරීෆ් මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි: “යම් පුද්ගලයෙකු තමා දන්නා කෙනෙකුගේ සොහොනට ගොස් සලාම් කළහොත්, මයියිත් (මියගිය පුද්ගලයා) ඔහුව හඳුනාගෙන ඔහුගේ සලාමයට පිළිතුරු දෙයි.”

“යම් පුද්ගලයෙකු ඇදහිලිවන්තයෙකුගේ සොහොන බලන විට පහත සඳහන් දුආව පැවසුවහොත්, එම මියගිය පුද්ගලයා කියාමත් දිනය දක්වා වධ හිංසාවලින් නිදහස් වනු ඇත: අල්ලාහුම්ම ඉන්නී අස්අලුක බි-හුර්මති මුහම්මද් අලයිහිස්සලාම් අන් ලා- තුඅස්සිබ හාසල්-මයියිත්.”

“යම් පුද්ගලයෙකු සෑම සිකුරාදා දිනකම තම දෙමාපියන්ගේ සොහොන් හෝ තම දෙමාපියන්ගෙන් කෙනෙකුගේ සොහොන බැලුවහොත්, ඔහුගේ පව් කමා කරනු ලබන අතර, ඔහු ඔවුන්ගේ අයිතිවාසිකම් ගෙවා ඇත.”

විශේෂයෙන්ම ශ්‍රේෂ්ඨ පුද්ගලයන්ගේ ආශීර්වාද ලත් සොහොන් බැලීමේ එකම අරමුණින් දිගු දුර ගමනක් යනවාට වඩා, අප වෙනත් කටයුත්තක් සඳහා එහි යන විට අපගේ ස්ථානයෙන් දුරස්ථව සිටින ශ්‍රේෂ්ඨ පුද්ගලයන්ගේ සොහොන් බැලීම වඩා හොඳය. කෙසේ වෙතත්, විශේෂයෙන්ම අපගේ නායකයා වන නබි (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන් බැලීමට දිගු දුර ගමනක් යාමෙන් බොහෝ තවාබ් ලැබේ.

නබිවරුන්ගේ (අලයිහිමුස්සලාම්) සහ අව්ලියාවරුන්ගේ (අලයිහිර්-රහ්මා) (සොහොන්) බලන පුද්ගලයෙකුට ඔවුන්ගේ ආශීර්වාද ලත් ආත්මයන්ගෙන් ප්‍රයෝජන ලැබේ. ඔවුන් කෙරෙහි ඇති ඔහුගේ ආදරයට සහ බැඳීමට සෘජු අනුපාතව ඔහුගේ හදවත පිරිසිදු වේ. අව්ලියාවරුන්ගේ සොහොන් අසල පව් සිදු කරන්නේ නම්, උදාහරණයක් ලෙස, නිසි ලෙස තම ශරීරය ආවරණය නොකරන කාන්තාවන් විසින්ද ඒවා බලන්නේ නම්, එම ආශීර්වාද ලත් ස්ථාන බැලීම නැවැත්වීමට මෙය හේතුවක් නොවිය යුතුය; අපට එවැනි උල්ලංඝනයන් වැළැක්විය නොහැකි නම්, අප අපගේ හදවතින් ඒවාට වෛර කළ යුතුය. එලෙසම, කාන්තාවන් සිටියත්, ගීත හෝ ප්‍රශංසා ගායනා කළත්, හෝ කතා පැවැත්වුවත්, අප ඇදහිලිවන්තයෙකුගේ ජනාසාවට සහභාගී විය යුතුය.

කුර්ආන් අල්-කරීම් සොහොන අසල හෝ වෙනත් තැනක කියවා (හෝ පාරායනය කර) එහි තවාබය මියගිය ඇදහිලිවන්තයන්ගේ ආත්මයන්ට තෑගි කළ යුතු අතර, ඔවුන් වෙනුවෙන් යාච්ඤා කළ යුතුය. මක්නිසාද, කුර්ආන් අල්-කරීම් කියවන (හෝ පාරායනය කරන) ස්ථානයකට රහ්මත් සහ බරකත් පහළ වේ. එම ස්ථානයේදී කරන ලද යාච්ඤා (අල්ලාහු තආලා විසින්) පිළිගනු ලැබේ.

ජිලා-උල්-කුලූබ් ග්‍රන්ථයේ මෙසේ සඳහන් වේ: සුසාන භූමියකට ඇතුළු වන පුද්ගලයෙකු, සිටගෙන සිටින අතරතුර, “අස්සලාමු අලයිකුම්, යා අහ්ල දාර්-ඉල් කව්ම්-ඉල්-මුඃමිනීන්! ඉන්නා ඉන්ෂාඅල්ලාහු අන් කරීබින් බිකුම් ලාහිකූන්” යැයි පවසයි. ඉන්පසුව, ඔහු බස්මලාව පවසා, සූරා ඉඛ්ලාස් එකොළොස් වතාවක් (සෑම වාරයකදීම බස්මලාව පවසමින්) සහ සූරා ෆාතිහා එක් වරක් (එය පාරායනය කිරීමට පෙරද බස්මලාව පවසමින්) පාරායනය කරයි. ඉන්පසු, ඔහු මෙම දුආව පවසයි, “අල්ලාහුම්ම රබ්බල්-අජ්සාද්-ඉල්-බාලියෙහ්, වල්-ඉසාමින් නාහිරතිල්ලතී හරජත් මිනද්-දුන්‍යා ව හිය බික මුඃමිනතුන්, එද්හිල් අලයිහා රව්හන් මින් ඉන්දික ව සලාමන් මින්නී.” ඔහු මයියිත්ගේ දකුණු සහ පාද පැත්තෙන් (සොහොනේ කිබ්ලා පැත්තෙන්) සොහොනට ළඟා වේ. ඔහු සලාම් කරයි (එනම්, ඔහු, “සලාමුන් අලයිකුම්” යැයි පවසයි). සිටගෙන හෝ දණ ගසා හෝ වාඩි වී, ඔහු සූරා බකරාහි ආරම්භක සහ අවසාන කොටස්, පසුව සූරා යාසීන්, සහ පසුව සූරා තබාරක සහ තකාතුර් සහ ඉඛ්ලාස් අෂ්-ෂරීෆ් සහ ෆාතිහා පාරායනය කර, එමගින් උපයාගත් තවාබය මයියිත්ට තෑග්ගක් ලෙස යවයි.

කිතාබ් අල්-ෆික්හ් අලල්-මදාහිබ් අල්-අර්බආ නම් ග්‍රන්ථයේ මෙසේ ලියා ඇත: “සොහොන් බැලීම යනු මළවුන්ගෙන් අනතුරු ඇඟවීමක් ලබා ගැනීමට සහ ආඛිරත් (පරලොව) ගැන මෙනෙහි කිරීමට පිරිමින් විසින් ඉටු කළ යුතු සුන්නත් ක්‍රියාවකි. දුර සහ ළඟ සෑම සොහොනක්ම බලනු ලැබේ. ඇත්ත වශයෙන්ම, සාලිහ් මුස්ලිම්වරුන් සහ වලීවරුන් (රහිමහුමුල්ලාහු තආලා) බැලීමට දිගු දුරක් යාම සුන්නත් වේ. රසූලුල්ලාහ් (සල්ලල්ලාහු අලයිහි වසල්ලම්) තුමාණන්ගේ ආශීර්වාද ලත් සොහොන බැලීම වඩාත්ම වටිනා ඉබාදත් ක්‍රියාවලින් එකකි. වයස්ගත කාන්තාවන්ටද, ඔවුන් නිසි ලෙස ඇඳ පැළඳ සිටී නම්, සොහොන් බැලීමට අවසර ඇත. සොහොන වටා තවාෆ් කිරීමට හෝ පස සිප ගැනීමට හෝ සංචාරය අතරතුර මියගිය තැනැත්තාට කළ නොහැකි දෙයක් ඔහුගෙන් ඉල්ලා සිටීමට අවසර නැත.”

අව්ලියාවරුන්ගෙන් (රහිමහුමුල්ලාහු තආලා) ෂෆාඅත්, එනම් අල්ලාහු තආලාගේ ආශීර්වාදය සඳහා මැදිහත් වීම ඉල්ලා සිටිනු ලැබේ.

එම සර්වර් අපගේ රබ්ගේ එබඳු දාසයෙකි,

සෑම අනතුරුදායක මොහොතකදීම, බලාපොරොත්තුව උන්වහන්සේගේ ෂෆාඅත්‍ය.

උන්වහන්සේ මිනිසුන්ට ආරාධනා කරන එබඳු රසූල්වරයෙකි,

අල්ලාහ්ට වන්දනා කිරීමට, සියල්ලෝම උන්වහන්සේට කීකරු විය යුතුය.

එසේ කරන අයට ආරක්ෂිතව සහ සුවපහසුව දැනෙනු ඇත,

ශක්තිමත් නොබිඳෙන රේඛාවකට ඇලී සිටින්නාක් මෙන්.

යා ඉලාහී, උන්වහන්සේගේ පවුල සහ අස්හාබ්වරුන් වෙනුවෙන්,

තවද ඔවුන් අනුගමනය කරන අහ්ල් අත්-තක්වා වෙනුවෙන්,

දයාවේ වලාකුළු ඔවුන් මත වර්ෂා වීමට ඉඩ හරිනු මැනව,

මෘදු සහ ත්‍යාගශීලී දාසයන්ට දයාව ලැබෙනු පිණිස.

යා රබ්, උදෑසන මෘදු සුළඟ හමන විට,

මුරුංගා ගසේ අතු සෙලවෙන විට,

තවලමේ නායකයා ආකර්ෂණය කරන විට,

ඔටුවන් ඔහුගේ මිහිරි තනු වලින්.

ෆක්‍ර් අල්-කාඉනාත් සහ උන්වහන්සේගේ පවුල සහ අස්හාබ්වරුන්ට,

ඔවුන්ට කීකරු වන අයට ඔබගේ දයාවේ වලාකුළු එවනු මැනව.