ஹிஜ்ரா

சுரகா இப்னு மாலிக்

மதீனாவை நோக்கிப் பயணித்த முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாமையும் ஹஸ்ரத் அபூபக்ரையும் பலதெய்வவாதிகள் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டிருந்தனர். பலதெய்வவாதிகள் அவர்களைக் கண்டுபிடிக்க முடியாவிட்டால், அவர்களுக்குப் பெரும் ஆபத்து ஏற்படும். ஏனென்றால், முஸ்லிம்கள் ஒரு "இஸ்லாமிய நாட்டை" உருவாக்கி, சிறிது காலத்தில் அவர்களை அழித்துவிடலாம் என்று அவர்கள் நினைத்தார்கள். இந்தக் காரணத்திற்காக, பலதெய்வவாதிகள் தங்களிடம் இருந்த அனைத்தையும் சமர்ப்பித்தனர். எமது நபிகள் நாயகமையும் ஹஸ்ரத் அபூபக்ரையும் கொலை செய்பவருக்கு அல்லது பிடிப்போருக்கு நூறு ஒட்டகங்களையும், எண்ணற்ற பொருட்களையும் பணத்தையும் தருவதாக உறுதியளித்தனர். இந்தச் செய்தி முத்லிஜின் மகன்களிடமும் பரவியது, அதில் சுரகா இப்னு மாலிக் இருந்தார். சுரகா இப்னு மாலிக் ஒரு திறமையான தடய வழி நிபுணராக இருந்தார். எனவே, என்ன நடக்கிறது என்பதில் அவர் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்டிருந்தார்.

ஒரு செவ்வாய் தினத்தன்று, முத்லிஜின் மகன்கள் சுரகா இப்னு மாலிக் வாழ்ந்த பகுதியான குதைத் என்ற இடத்தில் கூடினர். கூட்டத்தில் அவரும் கலந்து கொண்டார். இதற்கிடையில், குறைஷிகளில் ஒருவர் வந்து அவரிடம், “சுரகாவே! வல்லாஹி, மூன்று அல்லது நான்கு பேர் கொண்ட குழு கடற்கரையை நோக்கிச் செல்வதை நான் பார்த்தேன். அவர்கள் முஹம்மதும் அவரது அஸ்ஹாப்களாகவும் இருப்பார்கள்" என்றார். சுரகா நிலைமையைப் புரிந்துகொண்டார். ஆனால் வெகுமதி மிகவும் அதிகமாக இருந்தது. அவர் அதைத் தனியாக வெல்ல விரும்பினார். இதனால், இவ்விடயம் வேறு யாருக்கும் தெரிவிக்கப்படுவதை அவர் விரும்பவில்லை. “இல்லை, நீங்கள் பார்த்த மக்கள் அப்படி-அப்படி. அவர்கள் அவ்வழியே சென்றிருந்தார்கள். நாங்களும் அவர்களைப் பார்த்தோம்" என்று அவர் சொன்னார். அது ஒன்றும் முக்கியமில்லை என்பது போல் சொல்லி அவரை அனுப்பி விட்டார்.

சுரகா இப்னு மாலிக் சிறிது நேரம் காத்திருந்தார். கவனத்தை ஈர்க்காமல், அவர் தனது வீட்டிற்கு வந்தார். அவர் தன் வேலைக்காரனிடம் தன் குதிரையையும் ஆயுதத்தையும் எடுத்துக்கொண்டு பள்ளத்தாக்குக்குப் பின்னால் அவருக்காகக் காத்திருக்கச் சொன்னார். அவர் தனது ஈட்டியை எடுத்து தலைகீழாக மாற்றினார். அதனால் அதன் பிரகாசம் கவனத்தை ஈர்க்காது. அவர் குதிரையில் வேகமாக ஓட ஆரம்பித்தார். அவர் குறிப்பிட்ட திசையைப் பின்பற்றி இறுதியில் தடங்களைக் கண்டுபிடித்தார். அவர் மிகவும் நெருக்கமாக இருந்ததால், நபிகள் நாயகம் ஓதிக் கொண்டிருந்த குர்ஆன் அல் கரீமைக் கூட அவர் கேட்க முடியுமாக இருந்தது. இருப்பினும், ரஸூல் அல்-அக்ரம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) திரும்பிப் பார்க்கவில்லை. ஹஸ்ரத் அபூபக்ர் திரும்பிப் பார்த்தபோது சுரகாவைக் கண்டு கவலைப்பட்டார். எமது நபிகள் நாயகம் அவர்கள் குகையில் செய்தது போல், “துக்கப்படாதீர்கள்! அல்லாஹு தஆலா எங்களுடன் இருக்கிறான்" என்று கூறினார்.

ஹஸ்ரத் புகாரியின் அறிவிப்பின்படி, ஹஸ்ரத் அபூபக்ர் ரஸூல் அல்-அக்ரமிடம் ஒருவர் பின்தொடர்ந்து வருவதைத் தெரிவித்தபோது, எமது நபிகள் நாயகம், “என் ரப்பே! அவனை விழச் செய்வாயாக!” என்று பிரார்த்தனை செய்தார்கள். மற்றொரு அறிவிப்பின்படி, சுரகா அவர்களை அடைந்ததும் ஹஸ்ரத் அபூபக்ர் அழ ஆரம்பித்தார். ஏன் அழுகிறீர் என்று எமது நாயகம் ரஸூல் அல்-அக்ரம் கேட்டபோது, “நான் என் பொருட்டு அழவில்லை என்று அல்லாஹ்வின் மீது சத்தியம் செய்கிறேன். நான் அழுகிறேன், ஏனென்றால் நீங்கள் பாதிக்கப்படலாம் என்று நான் பயப்படுகிறேன்" என்றார்.

சுரகா எமது நபியைத் தாக்குமளவுக்கு நெருங்கி வந்தார். அவர், “முஹம்மதே! இன்று உம்மை யார் என்னிடமிருந்து காப்பார்!” என்று கேட்டார். எமது நாயகம் சர்வார் அல்-ஆலம், "அல்லாஹு தஆலா, ஜப்பார் (அவன் விரும்பியதைச் செய்யத் தூண்டுபவன்) மற்றும் கஹ்ஹார் (அனைத்து படைப்புகளையும் வென்றவன்) என்னைக் காப்பான்" என்று பதிலளித்தார். அந்த நேரத்தில், சுரகாவின் குதிரையின் முன் கால்களின் முழங்கால்கள் வரை தரையில் மூழ்கியது. இதிலிருந்து தப்பித்து, தாக்க முற்பட்டபோது, குதிரையின் கால்கள் மீண்டும் மண்ணில் மூழ்கின. சுரகா தன் குதிரையை எவ்வளவோ வற்புறுத்தியும் அவரால் அதை விடுவிக்க முடியவில்லை. அவரால் வேறு ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை. அவர் ஆதரவற்ற நிலையில் இருந்தபோது, இரக்கமும் கருணையும் கொண்ட எமது நாயகம் ரஸூலுல்லாஹ்விடம் மன்றாடத் தொடங்கினார். நல்ல நெறிமுறைகள், ஒழுக்கக் குணங்கள் அனைத்தையும் தன்னுள் திரட்டிய நம் நபிகள் நாயகம் அவர்களின் விருப்பத்தை ஏற்றுக்கொண்டார். சுரகா, “முஹம்மதே! நீங்கள் பாதுகாக்கப்படுகிறீர்கள் என்பதை நான் புரிந்துகொள்கிறேன். எனக்காகப் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், அதனால் நான் விடுதலையாவேன். நான் உமக்கு ஒருபோதும் தீங்கு செய்ய மாட்டேன். உம்மைத் தேடி வருபவர்களிடமும் உம்மைப் பற்றிப் பேசமாட்டேன்” என்றார். பிரபஞ்சத்தின் தலைவர், “என் ரப்பே! அவர் தனது வார்த்தைகளில் நேர்மையாக இருந்தால், அவரது குதிரையை விடுவித்து விடுவாயாக" என்று பிரார்த்தனை செய்தபோது அல்லாஹு தஆலா அந்தப் பிரார்த்தனையை ஏற்றுக்கொண்டான்.

சுரகா இப்னு மாலிகின் குதிரை இந்தப் பிரார்த்தனைக்குப் பிறகுதான் தரையில் இருந்து தப்பிக்க முடிந்தது. இதற்கிடையில், குதிரையின் கால்கள் தரையில் மூழ்கிய இடத்திலிருந்து புகை போன்ற ஒன்று வானத்தை நோக்கி எழுந்தது. சுரகா திகைத்துப் போனார். நடந்தவற்றின் காரணமாக, முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாம் எப்போதும் பாதுகாக்கப்படுகிறார் என்பதை அவர் புரிந்துகொண்டார். அவர் பல விஷயங்களை நேரில் பார்த்தார். கடைசியில், “முஹம்மதே! நான் சுரகா இப்னு மாலிக்! தயவுசெய்து என் மீது எந்த சந்தேகமும் வேண்டாம். நான் உங்களுக்கு உறுதியளிக்கிறேன். இனிமேல் உங்களுக்குப் பிடிக்காததை நான் செய்ய மாட்டேன். உங்களையும் உங்கள் நண்பர்களையும் பிடிப்பவர்களுக்கு உங்கள் மக்கள் பல வெகுமதிகளை வழங்குவதாக உறுதியளித்தனர்" என்று கூறியதுடன், குறைஷியப் பலதெய்வவாதிகள் என்ன செய்யத் திட்டமிட்டனர் என்பதை ஒவ்வொன்றாக விளக்கினார். அவர் பயணத்திற்கான உணவையும் ஒட்டகங்களையும் கூட வழங்கினார். ஆனால் எமது அன்பு நபி அவற்றை ஏற்கவில்லை, "சுரகாவே! நீங்கள் இஸ்லாத்தைத் தழுவாதவரை, உங்கள் ஒட்டகமும் கால்நடைகளும் எனக்கு வேண்டாம். நீங்கள் எங்களைப் பார்த்தீர்கள் என்ற உண்மையை மட்டும் மறைக்கவும்; அது போதும்" என்றார்.

"சுரகாவே! ஷாவின் வளையல்கள், இடுப்புப் பட்டி மற்றும் கிரீடம் என்பவற்றை நீர் அணிந்திருப்பதை என்னால் பார்க்க முடிகிறது!"
ஹதீஸ் அஷ்-ஷரீஃப்

இப்னு ஸஅத் பின்வருமாறு விவரிக்கிறார்: "உமக்கு என்ன வேண்டுமானாலும் கட்டளையிடுங்கள்" என்று சுரகா சொன்னபோது, எமது நாயகம் ரஸூலுல்லாஹ், "உங்கள் நிலத்தில் இருங்கள். யாரும் எங்களைப் பிடிக்க அனுமதிக்காதீர்கள்" என்றார்.

அல்லாஹு தஆலா நாடினால் எதுவும் சாத்தியம். அவனை உண்மையாக நம்பி, அவனது வழியில் சென்றபோது, புரியாத சம்பவங்கள் நிகழ்ந்தன. கர்ஜிக்கும் சிங்கத்தின் மனோபாவத்துடன், எமது நாயகமான ரஸூலுல்லாஹ்வைக் கொன்று பெரும் வெகுமதிகளைப் பெற வேண்டும் என்ற பேராசையுடன் புறப்பட்ட சுரகா, அமைதியான, அடக்கமான குழந்தையைப் போல ஆனார். சர்வவல்லமையுள்ள அல்லாஹு தஆலா தனது ஹபீபுக்குத் தீங்கு விளைவிக்காதபடி சுரகாவின் இதயத்தை நன்மையின் பக்கம் திருப்பினான். நிச்சயமாக, அல்லாஹு தஆலா தனது ஹபீப் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களைக் கைவிட மாட்டான். ஏனென்றால், அவர் மனிதர்களுக்குக் கருணையாகவும், அவர்கள் இவ்வுலகிலும், மறுமையிலும் முடிவில்லாத இன்பத்தையும், மகிழ்ச்சியையும் அடையும் பொருட்டு அவன் அனுப்பிய அவனது பிரியமான நபியாகவும் இருந்தார்.

பின்னர், சுரகா பின்வாங்கினார். தான் சந்தித்ததை யாரிடமும் அவர் சொல்லவில்லை.8

பிரபஞ்சத்தின் தலைவர் வருகிறார்!

எமது நாயகம் நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள், ஹஸ்ரத் அபூபக்கர், ஆமிர் இப்னு புஹைரா மற்றும் அவர்களின் வழிகாட்டியான அப்துல்லாஹ் இப்னு உரைகித் ஆகியோர் ஒரு வார காலப் பயணத்திற்குப் பிறகு, பிஃஸத் (கி.பி. 622) ஆண்டின் 13 ஆம் ஆண்டின் செப்டம்பர் 20 ஆம் திகதி, அதாவது ஹிஜ்ராவின் முதல் வருடம் திங்கள், ரபீஉல்-அவ்வல் 8 ஆம் திகதி, காலை வேளையில் “குபா” நகரை அடைந்தனர்.

அவர்கள் குல்தும் இப்னு ஹித்ம் என்ற முஸ்லிமின் வீட்டில் தங்கினார்கள். ரஸூல் அல்-அக்ரம் மதீனாவுக்கு வருவதற்கு முன்பு முதல் முஹாஜிர்கள் அம்ர் இப்னு அவ்ப்பின் மகன்களுக்குச் சொந்தமான பேரீச்சம்பழம் உலர்த்தும் இடத்தை தொழுமிடமாக (கிப்லாவைக் காட்ட ஒரு கல்லை வைத்துத் தொழுத ஒரு வெளிப்புற இடம்) ஆக்கினார்கள். ரஸூலுல்லாஹ் குபாவை அடைந்ததும், இந்தத் தொழுமிடத்தை விரிவுபடுத்தி முதல் பள்ளிவாசலை (மஸ்ஜிதியைக்) கட்டினார். மஸ்ஜிதுல் குபாவில் அவர்கள் தொழுகை நடத்தினார்கள்.

மஸ்ஜித் அல்-குபா, ஸூரா அத்-தவ்பாவின் 108 ஆவது ஆயத் அல்-கரீமாவில், "...தக்வா (பயபக்தி) மீது கட்டப்பட்ட மஸ்ஜித்."9 எனப் போற்றப்படுகிறது.

பகலும் இரவும் சமமாக இருந்த செப்டம்பர் 23ஆம் திகதியை குபா நகரில் கழித்த பின்னர், ரபீஉல் அவ்வல் 12ஆம் திகதி வெள்ளிக்கிழமையன்று மதீனாவுக்குப் புறப்பட்டனர். ழுஹ்ர் (பிற்பகல்) தொழுகை நேரத்தில், அவர்கள் மதீனாவிற்கும் குபாவிற்கும் இடையில் உள்ள ரானுனா பள்ளத்தாக்கில் நின்றனர். ரஸூலுல்லாஹ் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் முதல் ஜும்ஆ (வெள்ளிக்கிழமை) தொழுகைக்குத் தலைமை தாங்கி, முதல் குத்பாவை (வெள்ளிக்கிழமை மற்றும் இஸ்லாமியப் பெருநாள் தினங்களில் இமாம் பிரசங்க மேடையில் பிரசங்கம் செய்தல்) வழங்கினார்.10 அதே நாளில் , அவர்கள் மதீனாவை அடைந்தனர். (பின்னர், முதல் ஜும்ஆ தொழுகையின் நினைவாக "மஸ்ஜித் அல்-ஜும்ஆ" என்ற பள்ளிவாசல் அங்கு கட்டப்பட்டது.)

இதற்கிடையில், மக்காவில் தங்கியிருந்த ஹஸ்ரத் அலி, எமது நாயகம் ரஸூலுல்லாஹ் கஃபா அஷ்ஷரீஃபில் எப்போதும் அமர்ந்திருக்கும் இடத்தில் அமர்ந்தார். “ரஸூல் அல் அக்ரமிடம் பத்திரமாகப் பொருட்களை ஒப்படைத்தவர்கள் வந்து பெற்றுக்கொள்ளலாம்!” என்று அறிவித்தார். அனைவரும் வந்து தங்கள் உரிமைகளை அறிவித்து தங்கள் பொருட்களை எடுத்துக் கொண்டனர்.

அல்லாஹ்வின் சிங்கமான ஹஸ்ரத் அலி குறைஷிக் காஃபிர்கள் கூடியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றார். அவர் அவர்களிடம், “இன்ஷா அல்லாஹு தஆலா, நான் நாளை மதீனா அல் முனவ்வராவுக்குச் செல்கிறேன். நீங்கள் சொல்ல ஏதாவது இருக்கிறதா? நான் இங்கே இருக்கும் போது சொல்லுங்கள்” என்றார். அனைவரும் ஒன்றும் பேசாமல் தலை குனிந்தனர். காலையில், ஹஸ்ரத் அலி எமது நாயகம் ரஸூல் அல்-அக்ரமின் தனிப்பட்ட பொருட்களை சேகரித்துக் கொண்டு புறப்பட்டார். குறைஷியைச் சேர்ந்த 4 அல்லது 5 பேர் அவரை வழி மறித்தாலும் அவர் அவர்களை எதிர்த்துப் போராடினார். சாலையில் சென்று கொண்டிருந்த போது, அவர் மிக்தாத் இப்னு அஸ்வத் என்பவரைக் கண்டார். ஒரே அடியில் அவரை வீழ்த்தி ஈமானுக்கு அழைத்தார். அவர் அதனை ஏற்றுக்கொண்டு முஸ்லிமானார். அவர் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார், வீங்கிய கால்களிலிருந்து இரத்தம் வழிந்தோடிய நிலையில் குபாவில் தங்கியிருந்த எமது ரஸூலுல்லாஹ்வை அடைந்தார். பகலில் மறைந்திருந்து, இரவில் கால் நடையாக நடந்த இந்தப் பயணத்தின் முடிவில், நம் நபிகள் நாயகத்தின் முன்னிலையில் செல்ல முடியாத நிலை அவருக்கு ஏற்பட்டது. இதைப் பற்றி எமது நாயகம் ரஸூல் அல்-அக்ரம் கேள்விப்பட்டவுடன், அவர் அவரிடம் சென்றார். அவர் ஹஸ்ரத் அலியைப் பார்த்தபோது, அவர் மீது பரிதாபப்பட்டார். அவர் தனது அன்பான, அர்ப்பணிப்புள்ள உறவினரைத் தழுவி, உண்மையான பாதையில் ஆயிரக்கணக்கான சிரமங்களைத் தாங்கிய அவரது மென்மையான பாதங்களைத் தனது அருள்வாய்ந்த கைகளால் தட்டி, அவரது நல்வாழ்வுக்காகப் பிரார்த்தனை செய்தார். தொடர்ந்து, ஆயத் அல்-ஜலீலா ஒன்றை ஓதினார். அது மஆலின்படி, "அல்லாஹு தஆலாவுக்காகத் தங்கள் நஃப்ஸை (தங்களையே) தியாகம் செய்யும் மக்கள் உள்ளனர்" என்பதாகும்.11 இந்த ஆயத் ஹஸ்ரத் அலியின் அந்த பக்தியின் காரணமாக அருளப்பட்டது என்று தெரிவிக்கப்படுகிறது.12

"அல்லாஹு தஆலாவுக்காகத் தங்கள் நஃப்ஸை (தங்களையே) தியாகம் செய்யும் மக்கள் உள்ளனர்."
பகரா: 207

மதீனாவிற்கு முன்னர் குடிபெயர்ந்த அஸ்ஹாப் அல்-கிராம் மற்றும் மதீனா முஸ்லிம்கள், பிரபஞ்சத்தின் சுல்தான் புலம்பெயர்வதற்காக மக்காவை விட்டு வெளியேறினார் என்று கேள்விப்பட்டதும், அவர்கள் ஆவலுடனும் உற்சாகத்துடனும் அவரது வருகையை எதிர்பார்த்தனர். இதற்காக, அவர்கள் மதீனாவின் வெளிப் பிரதேசங்களில் கண்காணிப்பாளர்களை நியமித்தனர். அத்துடன் எமது நாயகம் நகரத்திற்குள் நுழையும்போது அவரை வரவேற்க ஆர்வமாக இருந்தனர். அவரது அன்பால் எரிந்து கொண்டிருந்தவர்கள், மழைக்காக ஏங்கும் வெப்பமான பாலைவனம் போல் அடிவானத்தை வெறித்துப் பார்த்துக் காத்திருந்தனர்.

இறுதியாக, திடீரென்று, “அவர்கள் வருகிறார்கள்! அவர்கள் வருகிறார்கள்!" என்ற ஒரு குரல் கேட்டது. குரலைக் கேட்டவர்கள் சூடான பாலைவனத்தின் நடுப்பகுதியை நோக்கிப் பார்க்கத் தொடங்கினர். ஆம்! ஆம்! கொளுத்தும் வெயிலையும் பொருட்படுத்தாமல் வெதுவெதுப்பான பாலைவனத்தில் இருந்து கம்பீரமாகத் தங்களை நோக்கி நகர்வதையும் பார்த்தனர். அவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் மகிழ்ச்சியுடன் கத்த ஆரம்பித்தனர். “மகிழ்ச்சியான செய்தி! மகிழ்ச்சியான செய்தி! ரஸூலுல்லாஹ் வருகிறார்! எங்கள் நபி வருகிறார்! மதீனா வாசிகளே, மகிழ்ச்சியாக இருங்கள். மகிழுங்கள்! ஹபீபுல்லாஹ் வருகிறார்! எங்கள் விலைமதிப்பற்ற செல்வம் வருகிறது!” என்று ஆர்ப்பரித்தனர். உடனே இந்தச் செய்தி மதீனா அல்முனவ்வாரா தெருக்களில் பரவியது. குழந்தைகள் முதல் முதியவர்கள், நோயுற்றவர்கள் வரை அனைவரும் இந்த முன்னோடியில்லாத மகிழ்ச்சியான செய்திக்காகக் காத்திருந்தனர்.

அனைத்து மதீனா வாசிகளும், தமது மிக அழகான ஆடைகளை அணிந்து, உலகத்தின் தலைவரை வரவேற்க விரைந்தனர். வானத்தில் தக்பீர் முழக்கங்கள் முழங்க, ஆனந்தக் கண்ணீர் வெள்ளமாக வழிந்தது. சோகமும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த சூழல் இருந்தது, மதீனா அதன் வரலாற்றின் மிக அழகான நாளை அனுபவித்துக்கொண்டிருந்தது. ஒருபுறம், "அல்-அமீன்" என்று அனைவராலும் அழைக்கப்பட்ட அல்லாஹு தஆலாவின் ஹபீபைக் கொல்வதற்காக வெகுமதியை நிர்ணயித்தவர்கள் இருந்தனர். மறுபுறம், அவரைப் பாதுகாக்கவும், அவரது நண்பர்களைத் தழுவவும், இந்தக் காரணத்திற்காகத் தங்கள் உயிர்களை தியாகம் செய்யவும் விரும்பியவர்கள் இருந்தனர்.

மதீனாவாசிகள் எமது அன்பு நபியின் ஒளிரும் முகத்தைக் கூடிய விரைவில் பார்க்க விரும்பினர். மதீனா இவ்வளவு மகிழ்ச்சியான, பாக்கியமான தருணத்தை இதற்கு முன் பார்த்ததில்லை. இதுவரை கண்டிராத திருவிழா இது.

குழந்தைகள், இளைஞர்கள், பெரியவர்கள், அதிர்ஷ்டசாலிகள் அந்தக் கொண்டாட்டத்தில் பின்வரும் கவிதையைப் படித்துக்கொண்டிருந்தனர், இது முன்னோடியில்லாத ஒரு கவிதை:13

தல-அல் பத்ரு அலைனா

மின் சனியாதில்-வதா',

வஜபஷ்-ஷுக்ரு 'அலைனா,

மதா'அ-லில்லாஹி த'.

"அய்யூஹல் மப்ஊஸு பீனா,

ஜிஃத பில் அம்ரில் முதா,

ஜிஃத ஷரஃபத் இல் மதீனா,

மர்ஹபன் இல் கய்ர தா".

அன்த ஷம்ஸுன், அன்த பத்ருன்,

அன்த நூருன் அலா நூர்,

அன்த மிஸ்பா-ஸுரய்யா,

யா ஹபீபீ, யா ரஸூல்!

கத் லபிஸ்னா ஸவ்ப இதின்,

பஃத அஸ்வாபிர்ரிகா',

வரதனா சத்யே மஜ்தின்,

பஃத அய்யாம்'இதயா'.

காலத் அஹ்மரூத்-தயாஸி,

குல்லி அர்பாபில்-இஸ்லாம்,

குல்லு மேன் யத்பா முஹம்மத்,

யன்பகீ அன் லா யுதாம்.

வா தஹத்னா ஜமாஇன்

அக்ஸம்னல் யமீன் லன் நுஹானல்

அந்த யவ்மின், வத்தஹஸ்னி -ஸித்க தின்

லஸ்த வல்லாஹி நஸியன்,

மா யுகாஸிஹில்; இபாத்,

மஷ்ஹதன் யா நக்மே அம்னின்,

ஸூ வபாயின் வா விதாத்.

முழு நிலவு 'வாதா' மலையிலிருந்து

எம் மீது உதயமானது, அழைப்பு

அல்லாஹ்வுக்காக இருக்கும்போது

நாம் நன்றியைக் காட்ட வேண்டும்.

எங்கள் மத்தியில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட

தூதரே, நீங்கள் அம்ருல்லாஹ்வுடன்

வந்தீர்கள், நீங்கள் மதீனாவுக்கு

மரியாதை கொண்டு வந்தீர்கள்,

அன்புக்குரியவரே வரவேற்கிறோம்.

நீங்களே சூரியன்,

நீங்களே சந்திரன்,

நீங்களே நூரின் மீதான நூர்,

நீங்களே ஒளிச்சுடரியின் ஒளி,

பிரியமானவரே, ரஸூலே.

நாங்கள் கௌரவத்தால்

நிரப்பப்படுகிறோம்,

நாங்கள் கந்தலாடைகளை

அகற்றுகிறோம்,

நாங்கள் மகத்துவத்தை

அடைந்துவிட்டோம், நாங்கள் இழப்பில்

இருந்தோம், இப்போது நாங்கள்

பெறுகிறோம்.

இருளை விரட்டும் சந்திரன்,

"முஹம்மத் (அலைஹிஸ்ஸலாம்)

அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிபவர்களை

ஒருபோதும் துன்புறுத்தாதீர்கள் என்று

பாதுகாப்பாக இருப்பவர்களிடம்

கூறுகிறது!

சத்தியப்பிரமாணம் செய்யும்

நாளில் நாம் அனைவரும் ஒன்றாகச்

சத்தியம் செய்தோம்: சத்தியமே எங்கள்

வழி, இஸ்லாத்தில் துரோகம் ஏதும்

இல்லை.

வல்லாஹி, நான் மறக்க மாட்டேன்,

வலி இல்லாத நாளில்லை,

பாதுகாப்பு நட்சத்திரமே, நீ சாட்சி,

உன் விசுவாசமும் அன்பும்

விசாலமானது.

"ரஸூலல்லாஹ்வே வாருங்கள்", "தயவு செய்து எங்கள் வீட்டை கௌரவப்பபடுத்துங்கள்" என்ற வேண்டுகோள்கள் எல்லாத் திசைகளிலிருந்தும் கேட்டன. மதீனாவின் முக்கியஸ்தர்கள் சிலர், குஸ்வாவின் கடிவாளத்தைப் பிடித்து, "ரஸூலல்லாஹ்வே! தயவு செய்து, எமது வீட்டை கௌரவப்படுத்துங்கள்..." என்றனர். அவர், "என் ஒட்டகத்தின் கடிவாளத்தை விட்டு விடுங்கள்; என் ஒட்டகம் எந்த வீட்டின் முன் மண்டியிடுகிறதோ, அங்கே நான் விருந்தாளியாக இருப்பேன்!" என்றார். குஸ்வா எங்கே மண்டியிடும் என்பதை அறிய எல்லோரும் உற்சாகமாகவும் ஆர்வமாகவும் இருந்தனர். குஸ்வா மதீனாவின் மையத்தை நோக்கிச் சென்றது. அது ஒவ்வொரு கதவையும் கடந்து செல்லும்போது, வீட்டு உரிமையாளர்கள், "ரஸூலல்லாஹ்வே! தயவு செய்து எங்களை கௌரவியுங்கள், எங்களை கௌரவியுங்கள்!" என்று சொன்னார்கள். நபிகள் நாயகமவர்கள் புன்னகையுடன், "ஒட்டகத்திற்கு வழியைத் திறவுங்கள்! அதற்கு எங்கே மண்டியிட வேண்டும் என்று உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது" என்றார்.

கடைசியில் நம் நாயகம் நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களின் மஸ்ஜித் அஷ்-ஷரீஃபின் கதவு இன்று இருக்கும் இடத்தில் குஸ்வா மண்டியிட்டது. ரஸூலுல்லாஹ் தமது ஒட்டகத்திலிருந்து இறங்கவில்லை. ஒட்டகம் மீண்டும் எழுந்து நடக்கத் தொடங்கியது. பின்னர் அது அதே இடத்தில் மண்டியிட்டு மீண்டும் எழுந்து நிற்கவில்லை. உடனே எமது நாயகம், குஸ்வாவிலிருந்து இறங்கி, "இன்ஷா அல்லாஹ், இதுதான் எங்கள் வீடு" என்று கூறிவிட்டு, "இந்த இடத்தின் உரிமையாளர் யார்?" என்று கேட்டார். அதற்கு அவர்கள் “ரஸூலல்லாஹ்! அது அம்ரின் மகன்களான சுஹைல் மற்றும் சஹ்லின் வீடு” என்றனர். அந்தக் குழந்தைகள் அனாதைகளாக இருந்தனர். "எமது உறவினர்களில் யாருடைய வீடு இங்கு மிக அருகில் உள்ளது?" என்று நமது நபி கேட்டார். எமது நாயகம் ரஸூலுல்லாஹ்வின் பாட்டன் அப்துல்முத்தலிபின் தாயார் நஜ்ஜாரின் புதல்வர்களைச் சேர்ந்தவர். ஹஸ்ரத் காலித் இப்னு ஸைத் அபூ அய்யூப் அல் அன்ஸாரி அவர்கள் மிகுந்த உற்சாகத்துடன், “ரஸூலல்லாஹ்வே! எனது வீடு மிக அருகில் உள்ளது. இதோ என் வீடு, இதோ அதன் கதவு.” என்றார். பின்னர் அவர் குஸ்வாவிலிருந்து இறக்கிவிட்டு எமது நாயகம் ரஸூலுல்லாஹ்வை உள்ளே அழைத்தார்.14

மதீனா முஸ்லிம்களும் முஹாஜிர்களும் எமது தலைவரின் ஹிஜ்ராவைக் கண்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தனர். அந்த ஆண்டு "ஸனத் அல்-இஸ்ன்" (அனுமதியின் ஆண்டு) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

மனிதகுலத்தின் மணிமகுடம், இதயங்களின் நிவாரணி, அல்லாஹு தஆலாவின் ஹபீப், எமது நபிகள் நாயகம் ஹிஜ்ரத் செய்தபோது அவருக்கு ஐம்பத்து மூன்று வயது.

எனக்கு என்ன நடக்கும்?

ரஸூலல்லாஹ், எனக்கு என்ன நடக்கும்? ரஸூலல்லாஹ்,
என் உள்ளமும் உடலும் எரிகின்றன.
சுடர்விடும் நெருப்பும் தூபகலசமும் போல உம் அன்பால் நான் எரிகிறேன் ரஸூலல்லாஹ்.
ஏக்கத்துடனும் பிரிவுடனும் நான் உருகிக் கொண்டிருக்கிறேன் ரஸூலல்லாஹ்.
படைக்கப்பட்டவற்றின் ஷாஹ நீங்கள், உங்கள் மேன்மையான கதவுகளில்,
நான் தலை வணங்குபவன், ரஸூலல்லாஹ்.
நீங்கள் காலடி எடுத்து வைத்த மண்ணில் ரோஜா மலர்ந்திருக்கிறது,
அதில் நான் முள்ளாக இருக்கிறேன் ரஸூலல்லாஹ்.
அபூ அய்யூப் அல் அன்ஸாரி ரழியல்லாஹு அன்ஹ்

மதீனா அல்-முனவ்வராஹ் யுகம்

"ஒட்டகத்திற்கு வழி விடுங்கள்! எங்கு மண்டியிடுவது என அதற்கு உத்தரவிடப்பட்டுள்ளது.”
ஹதீஸ் அஷ்-ஷரீஃப்

பத்து வருடங்கள் நீடித்த மதீனா யுகம், பிஃஸத் பதின்மூன்றாம் ஆண்டு (கி.பி. 622) ரபீஉல் அவ்வல் 12 ஆம் நாள் மதீனாவுக்கு எமது அன்பு நபியின் ஹிஜ்ரத்துடன் தொடங்கியது.

எமது நபி (அலைஹிஸ்ஸலாம்) அவர்கள் ஹஸ்ரத் காலித் இப்னு ஸைத் அபூ அய்யூப் அல் அன்ஸாரியின் வீட்டைக் கௌரவித்தபோது, அவர் கீழ் தளத்தில் வசிக்க விரும்பி அங்கேயே குடியேறினார்.15 இவ்வாறு, பிரபஞ்சத்தின் தலைவரை விருந்தினராக ஏற்றுக்கொள்ளும் கௌரவம் அந்த பாக்கியம்பெற்ற நபருக்கு வழங்கப்பட்டது.

ஹஸ்ரத் காலித் பின்வருமாறு கூறினார்: “ரஸூலுல்லாஹ் எனது வீட்டைக் கௌரவித்தபோது அவர் கீழே வசிக்க விரும்பினார். நாங்கள் மாடியில் தங்கியிருந்தோம், இந்த சூழ்நிலையில் நாங்கள் மிகவும் வருத்தப்பட்டோம். ஒரு நாள், 'ரஸூலல்லாஹ்வே, உமக்கு என் தாயும் தந்தையும் அர்ப்பணமாகட்டும்! நான் மேலே இருக்கும் போது நீங்கள் கீழே தங்குவது எனக்கு வசதியாக இல்லை. எனக்கு அது பிடிக்கவில்லை. அது என்மீது சுமையாக உள்ளது. எங்களைக் கீழேயும் நீங்கள் மேலேயும் வாழ அனுமதியுங்கள்" என்றேன். அதற்கு அவர், "அபா அய்யூபே! வீட்டின் கீழ் தளத்தில் தங்குவது எங்களுக்கு மிகவும் பொருத்தமானது, அது வசதியானது" என்றார். பார்வையாளர்களை எளிதில் சந்திக்க கீழே தங்குவது பொருத்தமானதாக அவர் கருதினார். இதனால், நாம் தொடர்ந்து மாடியில் தங்கினோம்.

ஒரு நாள், எமது தண்ணீர் குடம் உடைந்தது. சிந்திய நீர் ரஸூலுல்லாஹ்வின் மீது சொட்டி அவருக்கு அசௌகரியத்தை ஏற்படுத்தும் என்று பயந்து, நானும் என் மனைவியும் உடனடியாக எமது பட்டுப் போர்வையை தண்ணீரில் அழுத்தினோம்."

அபூ அய்யூப் அல்-அன்ஸாரி மேல் தளத்தில் வசிப்பதை மிகவும் சங்கடமாக உணர்ந்தார். இறுதியாக, அவர் கீழே இருக்க ஆரம்பித்தார். எமது நபியை மாடியில் தங்க வைத்தார். ஹஸ்ரத் அபூ அய்யூப் இரவுணவை எமது ரஸூலுல்லாஹ்வுக்கு அனுப்புவார். அவர் எஞ்சியதை அவர்களுக்கு அனுப்பியபோது, அவரது மனைவி உம்மு அய்யூப் இவ்வாறு கூறினார்: “நாங்கள் எப்போதும் அய்யூபை தயார்படுத்தி, ரஸூலுல்லாஹ்வின் கை எங்கே பட்டது என்று நான் தேடுவேன், நாம் அந்த உணவுப் பகுதிகளைச் சாப்பிட்டு பாக்கியம் பெறுவோம். ஒரு நாள் இரவு நாங்கள் வெங்காயம் அல்லது பூண்டுடன் ஒரு உணவைத் தயாரித்தோம், ஆனால் ரஸூலுல்லாஹ் அதை எங்களிடம் திருப்பி அனுப்பினார். சாப்பாடு தொடாத நிலையில் இருப்பதைக் கண்டு அழுது கொண்டே அவரிடம் சென்றேன். நான், "ரஸூலல்லாஹ்வே! உமக்கு என் பெற்றோர்கள் அர்ப்பணமாகட்டும்! நீங்கள் இரவு உணவை திருப்பி அனுப்பியுள்ளீர்கள், ஆனால் அதில் உங்கள் அருள்மிகு கையின் அடையாளத்தை என்னால் பார்க்க முடியவில்லை. உம்மு அய்யூபும் நானும் உங்கள் கை தொட்ட பகுதிகளைத் தேடி, அவற்றைச் சாப்பிட்டு பாக்கியம் பெறுவோம்." என்றேன். ரஸூலுல்லாஹ் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள், "இந்த உணவில் ஏதோ ஒரு வாசனை இருக்கிறது. அதனால்தான் நான் அதை சாப்பிடவில்லை. நான் ஒரு வானவருடன் பேசும் நபர்." என்றார். நான், "இது ஹராமா?" என்று கேட்டேன். அவர், "இல்லை! ஆனால் அதன் வாசனையால் எனக்கு அது பிடிக்கவில்லை" என்றார். "நீங்கள் விரும்பாததை நான் விரும்பவில்லை!" என்று நான் சொன்னபோது, "நீங்கள் சாப்பிடலாம்" என்றார். அதன் பிறகு, நாங்கள் அந்த உணவை சாப்பிட்டோம். பிறகு நாம் ரஸூலுல்லாஹ்வுக்கு அந்த காய்கறி மூலம் எந்த உணவையும் தயார் செய்யவில்லை.

மற்றொரு முறை, எமது நாயகம் ரஸூலுல்லாஹ் மற்றும் அபூபக்ர் ஆகியோருக்கு போதுமானதாக இருக்கும் உணவை நான் தயார் செய்தேன். பின்னர் அதை அவர்களின் முன்னிலையில் கொண்டு வந்தேன். ரஸூலுல்லாஹ், "அபா அய்யூபே! அன்ஸாரிகளின் முக்கியஸ்தர்களில் இருந்து முப்பது பேரை அழையுங்கள்" என்றார். எங்களிடம் எவ்வளவு குறைவான உணவு இருக்கிறது என்று நான் யோசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, இன்னும் அதிகமாக இருக்கிறது என்று ரஸூலுல்லாஹ் நினைத்தார். அவர் மீண்டும், "அபா அய்யூபே! அன்ஸாரிகளின் முக்கியஸ்தர்களில் இருந்து முப்பது பேரை அழையுங்கள்" என்றார். ஆயிரக்கணக்கான எண்ணங்களுடன், நான் அன்ஸாரிலிருந்து முப்பது பேரை அழைத்தேன்; அவர்கள் வந்து அந்த உணவை சாப்பிட்டார்கள், அவர்கள் வயிறு நிரம்பினார்கள். இது ஒரு அதிசயம் என்பதை உணர்ந்து, அவர்களின் நம்பிக்கை பலமடைந்தது, மேலும் அவர்கள் மீண்டும் ஒரு முறை பைஅத் செய்தார்கள். பின்னர் அவர்கள் சென்றுவிட்டனர்.

“என் ரப்பே! நாம் மக்கா நகரை நேசிப்பது போல் நாம் மதீனாவையும் நேசிக்கச் செய்வாயாக. மக்காவை விடவும் நாம் அதனை நேசிக்கச் செய்வாயாக. என் ரப்பே! எமது அளவைகளுக்கும் நிறுவைகளுக்கும் மிகுதியாக வழங்குவாயாக. நாம் ஆரோக்கியமாக இருக்கக்கூடிய வகையில் மதீனா நகரத்தை உருவாக்குவாயாக. அதன் தட்பவெப்பநிலையை நன்றாக ஆக்குவாயாக!”
ஹதீஸ் அஷ்-ஷரீஃப்

இந்த அஸ்ஹாப் அல்-கிராம் வெளியேறிய பிறகு, "அறுபது பேரை அழையுங்கள்" என்றார். சாப்பாடு குறையாமல் இருந்ததைக் கண்டு, ஒரு அதிசயமாக, நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்து, அறுபது பேரை ரஸூலுல்லாஹ்வின் முன்னிலைக்கு அழைத்தேன். அவர்கள் அந்த உணவை வந்து சாப்பிட்டார்கள். ரஸூலுல்லாஹ்வின் அற்புதத்தை அங்கீகரித்து அனைவரும் கலைந்து சென்றனர்.

பிறகு, "அன்ஸாரிகளில் தொண்ணூறு பேரை அழையுங்கள்" என்றார். நான் அவர்களை அழைத்தேன், அவர்கள் வந்தார்கள். ரஸூலுல்லாஹ்வின் கட்டளைப்படி பத்துப்பத்துப் பேராக அமர்ந்து சாப்பிட்டார்கள். அவர்கள் அனைவரும் அந்தப் பெரிய அதிசயத்தைக் கண்டு கலைந்து சென்றனர். இதனால், நூற்றி எண்பது பேர் சாப்பிட்டனர். நான் கொண்டு வந்த அளவுக்கு உணவு இன்னும் இருந்தது. அது தொடப்படாதது போல் இருந்தது. ”16