நமது தலைவர், நபியின் மரணம்

உஸாமா இப்னு ஸைதை தளபதியாக நியமித்தல்

அது ஸஃபர் மாதத்தின் கடைசி நாட்களாக இருந்தது. உலகங்களின் தலைவர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) வடக்கிலுள்ள பைஸாந்தியப் பேரரசை முஸ்லிம்களுக்குப் பெரும் அச்சுறுத்தலாக மாறுவதற்கு முன்பு மீண்டும் ஒருமுறை இஸ்லாத்திற்கு அழைக்க விரும்பினார், அவர்கள் ஏற்கவில்லை என்றால், போர் தொடுத்து அவர்களை இஸ்லாமிய அரசின் ஆட்சிக்குக் கீழ் கொண்டுவர விரும்பினார். இந்தக் காரணத்திற்காக, அவர் தம் வீரமிக்க அஸ்ஹாப்களுக்கு பைஸாந்தியர்களுக்கு எதிராகப் போரிடத் தயாராகுமாறு கட்டளையிட்டார். அஸ்ஹாபுல் கிராம் தயாரிப்பு செய்வதற்காகச் சிதறினர். நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம் ஹஸ்ரத் உஸாமா இப்னு ஸைதை அழைத்து அவரிடம், “உஸாமாவே! அல்லாஹு தஆலாவின் பெயருடனும் பரக்கத்துடனும் டமஸ்கஸ், பல்கா எல்லை, பாலஸ்தீனத்திலுள்ள தாரூம், உன் தந்தை ஷஹீதான இடத்திற்குச் செல். குதிரைகளைக் கொண்டு அந்த இடங்களை மிதிக்கச் செய். இந்த இராணுவத்தின் தளபதியாக நான் உன்னை நியமித்துள்ளேன். அப்னாவின் மக்கள் மீது திடீரென்று பாய்ந்து அவர்களை மின்னலைப் போலத் தாக்கு. நீ சேருமிடத்திற்கு எந்தச் செய்தியும் வராதபடி வேகமாகச் செல். வழிகாட்டிகளை உன்னுடன் அழைத்துச் செல், ஒற்றர்களையும் உளவாளிகளையும் உனக்கு முன்னால் அனுப்பு. அல்லாஹு தஆலா உனக்கு வெற்றியை வழங்கினால், அவர்களிடையே சிறிது காலம் தங்கியிரு,” என்றார்கள். அவர் அவர்களை ஜுர்ஃபில் தலைமையகம் அமைக்கக் கட்டளையிட்டு, தம் பாக்கியம் பெற்ற கைகளால் கொடியைக் கட்டி அதை ஒப்படைத்தார்.4

நமது நபி மஸ்ஜிதில் மின்பரின் மீது ஏறி, “என் அஸ்ஹாப்களே! உஸாமாவின் தந்தை ஸைத் கட்டளைக்குத் தகுதியானவராகவும் என் பார்வையில் மிகவும் பிரியமானவராகவும் இருந்தது போல, அவருக்குப் பிறகு அவருடைய மகன் உஸாமாவும் கட்டளைக்குத் தகுதியானவர். உஸாமா என் பார்வையில் மிகவும் பிரியமானவர்களில் ஒருவர்,” என்றார்கள்.

ஹஸ்ரத் உஸாமாவின் கட்டளையின் கீழ் போருக்குச் செல்பவர்களில், ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர், ஹஸ்ரத் உமர், ஹஸ்ரத் அபூ உபைதா இப்னு ஜர்ராஹ் மற்றும் ஹஸ்ரத் ஸஅத் இப்னு அபீ வக்காஸ் போன்ற அஸ்ஹாப்களின் முக்கிய உறுப்பினர்கள் இருந்தனர்.

எனினும், பிரபஞ்சத்தின் சுல்தான் அடுத்த நாள் திடீரென்று நோய்வாய்ப்பட்டதால், படையின் புறப்பாடு நமது தலைவர், நபியின் வஃபாத்திற்குப் பிறகு வரை ஒத்திவைக்கப்பட்டது. நமது அன்புக்குரிய நபிக்கு மலேரியா காய்ச்சல் ஏற்பட்டிருந்தது. அவருடைய காய்ச்சல் அதிகரித்துக்கொண்டிருந்தது, நோய் மோசமடைந்து கொண்டிருந்தது.

ஓர் இரவு, அவருடைய வலிகள் குறைந்திருந்தபோது, அவர் தம் படுக்கையிலிருந்து எழுந்தார். அவர் தம் ஆடைகளை அணிந்து வெளியே செல்லத் தயாரானார். நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஆயிஷா இதைக் கண்டபோது, அவர் நமது நபியிடம், “என் பெற்றோர்கள் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும், யா ரஸூலுல்லாஹ்! எங்கே போகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள். நமது தலைவர் ஸர்வார் அல்-ஆலம், “பகீஃ கப்ருஸ்தானில் அடக்கம் செய்யப்பட்டவர்களுக்காக மன்னிப்புக் கோர எனக்கு ஒரு கட்டளை வந்துள்ளது. நான் அங்கு போகிறேன்,” என்று பதிலளித்தார். அவர் அபூ முவய்ஹிப் மற்றும் அபூ ராஃபிஐ தம்முடன் அழைத்துக்கொண்டு புறப்பட்டார். அவர் கப்ருஸ்தானில் நீண்ட நேரம் பிரார்த்தனை செய்து, அவர்கள் மன்னிக்கப்பட வேண்டும் என்று அல்லாஹு தஆலாவிடம் மன்றாடினார். நமது தலைவர், நபியின் இந்த வற்புறுத்தலான மன்றாட்டலுக்கு முன்னால், அவருடன் இருந்த ஸஹாபிகள், “நாங்களும் இப்போது இங்கேயே அடக்கம் செய்யப்பட்டு, நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ்வின் இந்தப் பிரார்த்தனையைப் பெறுவதன் மூலம் கௌரவிக்கப்படக் கூடாதா!” என்றார்கள். நமது அன்புக்குரிய நபி அபூ முவய்ஹிபிடம் திரும்பி, “அபூ முவய்ஹிப்! இந்த உலகின் பொக்கிஷங்களுக்கும் மறுமையின் பாக்கியங்களுக்கும் இடையில் தேர்வு செய்ய எனக்கு சுதந்திரம் அளிக்கப்பட்டது. என்னிடம், ‘நீர் விரும்பினால், இந்த உலகில் நித்தியமாக இருங்கள், பின்னர் ஜன்னத்திற்குச் செல்லுங்கள், அல்லது நீர் விரும்பினால், லிகாவுல்லாஹ் (அல்லாஹு தஆலாவைச் சந்தித்தல்) நடைபெறும், பின்னர் நீர் ஜன்னத்தில் நுழைவீர்,’ என்று கூறப்பட்டது. நான் லிகாவுல்லாஹ்வையும் பின்னர் ஜன்னத்தையும் தேர்ந்தெடுத்தேன்,” என்றார்கள்.

மற்றொரு நாள், அவர் உஹதில் ஷஹீதானவர்களுக்காக மன்னிப்புக் கோரப் புறப்பட்டார். நீண்ட நேரம், அவர் அவர்களுக்காக அல்லாஹு தஆலாவிடம் மன்றாடிப் பிரார்த்தனை செய்தார். பின்னர் அவர் மஸ்ஜிதிற்கு வந்து அஸ்ஹாபுல் கிராமிடம், “உங்களில், நான் கவ்தர் தடாகத்தை முதலில் அடைந்து உங்களை அங்கு வரவேற்பேன். அதுதான் நம் சந்திப்பு இடமாக இருக்கும்… எனக்குப் பிறகு நீங்கள் இணைவைப்பிற்குத் திரும்புவீர்கள் என்று நான் பயப்படவில்லை. எனினும், நீங்கள் உலக ஆசைகளில் மூழ்கி, அவற்றுக்காக ஒருவரையொருவர் பொறாமைப்பட்டு, ஒருவரையொருவர் கொன்று, இறுதியில், உங்களுக்கு முன் இருந்தவர்கள் அழிந்தது போல அழிந்துவிடுவீர்கள் என்று நான் பயப்படுகிறேன்…” என்றார்கள். பின்னர் அவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற இல்லத்திற்குச் சென்றார்.

அவருடைய நோய் மோசமடைந்தது. அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற மனைவிகள் நமது அன்புக்குரிய நபி நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஆயிஷாவின் வீட்டில் தங்க வேண்டும் என்றும், இந்த விஷயத்தில் தங்கள் உரிமைகளை விட்டுக்கொடுத்துவிட்டதாகவும் கூறினர். அவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற மனைவிகளின் தியாகங்களில் மகிழ்ச்சியடைந்து, அவர்கள் அனைவருக்கும் பிரார்த்தனை செய்து, அதன் பிறகு தம் மீதமுள்ள நாட்களை நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஆயிஷாவின் வீட்டில் கழிக்கத் தொடங்கினார்.

நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரமின் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) காய்ச்சல் கடுமையாக அதிகரித்திருந்தது. அவருடைய காய்ச்சலின் தீவிரத்தால், அவர் தம் படுக்கையில் பக்கத்திற்குப் பக்கம் புரண்டுகொண்டிருந்தார். அவர் இந்த நிலையில் இருந்தபோது, அஸ்ஹாபுல் கிராம் அவரைச் சந்தித்து, நமது தலைவர் அனுபவித்த கடுமையான துன்பத்தைப் பற்றி ஆழ்ந்த வருத்தமடைந்தனர். அபூ ஸஈத் அல்-குத்ரீ விவரித்தார், “நான் ரஸூலுல்லாஹ்வின் பாக்கியம் பெற்ற சமூகத்திற்குச் சென்றிருந்தேன். அவர் மீது ஒரு மென்பட்டுப் போர்வை இருந்தது. காய்ச்சலின் வெப்பம் போர்வையின் வழியாக உணரப்பட்டது; அதன் வெப்பநிலையால் எங்களால் அதைத் தொட முடியவில்லை. எங்கள் திகைப்பையும் துக்கத்தையும் கண்டு, நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ்:

‘மிகக் கடுமையான சோதனைகள் நபிமார்களுக்கே ஏற்படுகின்றன. இருப்பினும், நீங்கள் அருட்கொடைகளுக்காக மகிழ்ச்சியடைவதை விட அதிகமாக நபிமார்கள் இந்தத் துன்பங்களுக்காக அகமகிழ்கிறார்கள்,’ என்றார்கள்.”

உம்மு பிஷ்ர் இப்னு பரா விவரித்தார், “நான் ரஸூலுல்லாஹ்வைச் சந்திக்கச் சென்றிருந்தேன். அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற உடல் நெருப்பைப் போல எரிந்து கொண்டிருந்தது. நான், ‘என் உயிர் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும், யா ரஸூலுல்லாஹ்! இவ்வளவு தீவிரமான நோயை நான் பார்த்ததில்லை!’ என்றேன். அவர், ‘உம்மு பிஷ்ர்! காய்ச்சலின் தீவிரம் என் தவாப்கள் (வெகுமதிகள்) அதிகமாக இருப்பதற்காகும். இந்த நோய் கைபரில் நான் சுவைத்த விஷ இறைச்சியின் விளைவாகும். அந்த விஷத்தின் வலியை நான் எப்போதும் உணர்ந்தேன். அன்று நான் உண்ட அந்த விஷத்தின் காரணமாக, என் பெருநாடி இப்போது செயல்படத் தவறும் நிலையில் உள்ளது,’ என்றார்கள்.”5

நமது அன்புக்குரிய நபி ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ் இப்னு மஸ்ஊதிடம், “நோய்வாய்ப்படும் எந்த முஸ்லிமுக்கும், அவருடைய தவறுகளையும் பாவங்களையும் அல்லாஹு தஆலா ஒரு மரம் தன் இலைகளை உதிர்ப்பது போல உதிர்க்காமல் இல்லை!” என்றார்கள்.6

நோய் நாளுக்கு நாள் மோசமடைந்து கொண்டிருந்தது. அஸ்ஹாபுல் கிராம் மிகவும் வருத்தமடைந்து, தங்கள் வீடுகளில் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. அவர்கள் மஸ்ஜிதில் கூடினர். அவர்கள் நமது தலைவர், நபியின் நிலையைப் பற்றி விசாரிக்க ஹஸ்ரத் அலீயை அனுப்பினார்கள். உலகங்களின் தலைவர் ஒரு சைகையால், “என் அஸ்ஹாப்கள் என்ன சொல்கிறார்கள்?” என்று கேட்டார்கள். ஹஸ்ரத் அலீ, “ரஸூலுல்லாஹ் எங்களை விட்டுப் பிரிந்துவிடுவார்களோ என்று நினைத்து அவர்கள் மிகவும் சோகமாகவும் கவலையாகவும் இருக்கிறார்கள்!” என்றார். தம் அஸ்ஹாப்கள் மீது மிகுந்த இரக்கம் கொண்ட நமது அன்புக்குரிய நபி, தம் நோயின் கடுமையைத் தாங்கிக்கொண்டு, எழுந்து ஹஸ்ரத் அலீ மற்றும் ஹஸ்ரத் ஃபழ்ல் இப்னு அப்பாஸைச் சார்ந்து மஸ்ஜிதிற்கு வந்தார். மின்பரில் ஏறி அல்லாஹு தஆலாவைப் புகழ்ந்த பிறகு, அவர் அஸ்ஹாபுல் கிராமிடம்:

“என் அஸ்ஹாப்களே! என் மரணத்தைப் பற்றி நீங்கள் கவலைப்படுவதாக நான் கேள்விப்பட்டேன். எந்த நபியாவது தம் உம்மத்துடன் நித்தியமாகத் தங்கியிருக்கிறாரா, அதனால் நான் உங்களுடன் நித்தியமாகத் தங்குவேன் என்று நீங்கள் எதிர்பார்க்கிறீர்களா? நான் என் ரப்பை அடைவேன் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். முஹாஜிர்களின் முக்கியஸ்தர்களை மதிக்க வேண்டும் என்பதே உங்களுக்கு என் அறிவுரை. முஹாஜிர்களே! உங்களுக்கு என் வஸிய்யத் இதுதான்: அன்ஸார்களுக்கு நன்மை செய்யுங்கள்! அவர்கள் உங்களுக்கு நன்மை செய்தார்கள். அவர்கள் தங்கள் வீடுகளில் உங்களுக்கு அடைக்கலம் கொடுத்தார்கள். தங்கள் வாழ்வாதாரத்தில் சிரமம் இருந்தபோதிலும், அவர்கள் உங்களைத் தங்களுக்கு மேலாக வைத்தார்கள். அவர்கள் தங்கள் சொத்துக்களை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டார்கள். அன்ஸார்களை ஆள்பவர் அவர்களைக் கண்காணிக்க வேண்டும், தவறு செய்யக்கூடியவர்களை மன்னிக்க வேண்டும்.” பின்னர் அவர் அவர்களுக்கு சில அழகான மற்றும் பயனுள்ள அறிவுரைகளை வழங்கி, “அல்லாஹு தஆலா தம் அடியார்களில் ஒருவருக்கு இந்த உலகில் தங்குவதற்கும் அல்லது தம் ரப்பை அடைவதற்கும் இடையில் தேர்வு செய்யும் உரிமையை வழங்கியுள்ளான். அந்த அடியார் தம் ரப்பை அடைய விரும்பினார்,” என்றார்கள். ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர் அஸ்-ஸித்தீக் நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ் தம் வார்த்தைகளால் தம் மரணத்தைக் குறிப்பிடுகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொண்டு, “எங்கள் உயிர்கள் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும், யா ரஸூலுல்லாஹ்!” என்று கூறி அழத் தொடங்கினார். கருணையின் கடல், நமது அன்புக்குரிய நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்), “அழாதீர்கள், அபா பக்ர்,” என்று கூறி, அவரைப் பொறுமையாகவும் சகிப்புத்தன்மையுடனும் இருக்குமாறு கட்டளையிட்டார். அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தது. அவர், “என் அஸ்ஹாப்களே! இஸ்லாத்தின் மார்க்கத்தின் பாதையில் விசுவாசத்துடனும் இக்லாஸுடனும் தன் சொத்துக்களைத் தியாகம் செய்த அபூ பக்ர் மீது நான் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைகிறேன். மறுமைக்குச் செல்லும் வழியில் ஒரு நண்பரைப் பெற முடிந்தால், நான் அவரையே தேர்ந்தெடுப்பேன்,” என்றார்கள். பின்னர் அவர், “அபூ பக்ரின் கதவைத் தவிர மஸ்ஜிதிற்குச் செல்லும் மற்ற எல்லா கதவுகளையும் மூடுங்கள்,” என்று கட்டளையிட்டார்.

பின்னர் அவர் மின்பரிலிருந்து இறங்கி நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஆயிஷாவின் அறைக்குத் திரும்பினார். அஸ்ஹாபுல் கிராம் அழத் தொடங்கினர். அதன்பேரில், ஹஸ்ரத் அலீ மற்றும் ஹஸ்ரத் ஃபழ்ல் இப்னு அப்பாஸைச் சார்ந்து, நமது தலைவர், நபி மீண்டும் மஸ்ஜிதைக் கௌரவித்தார். அவர் மின்பரின் கீழ் படியில் நின்று அஸ்ஹாபுல் கிராமிடம்:

“முஹாஜிர்களே, அன்ஸார்களே! ஒரு காரியத்திற்கான நேரம் அறியப்பட்டிருக்கும்போது, அதை அடைய அவசரப்படுவதில் எந்தப் பயனும் இல்லை. அல்லாஹு தஆலா தம் அடியார்களில் எவருக்காகவும் அவசரப்படுவதில்லை. ஒரு நபர் அல்லாஹு தஆலாவின் கழா மற்றும் கத்ரை (விதியை) மாற்ற முயற்சித்தால், அவனுடைய சித்தத்தை வெல்ல முயன்றால், அல்லாஹ் அவனை அழித்து நாசமாக்குவான். ஒரு நபர் அல்லாஹு தஆலாவை ஏமாற்றவும் வஞ்சிக்கவும் விரும்பினால், அவன் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக்கொண்டு தன் சொந்த விவகாரங்களின் கட்டுப்பாட்டை இழப்பான். நான் உங்கள் மீது இரக்கமும் கருணையும் உள்ளவன் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். நீங்களும் என்னைச் சந்திப்பீர்கள். நீங்கள் என்னைச் சந்திக்கும் இடம் கவ்ஸர் தடாகம். ஜன்னத்தில் நுழைந்து என்னைச் சந்திக்க விரும்புபவர்கள், வீணான பேச்சு பேசக்கூடாது. முஸ்லிம்களே! காஃபிராக இருப்பதும் பாவங்கள் செய்வதும் பரக்கத் மாறுவதற்கும் ரிஸ்க் (உணவு) குறைவதற்கும் காரணமாகிறது. மக்கள் அல்லாஹு தஆலாவின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்தால், அவர்களுடைய அரசாங்கத் தலைவர்கள், அதிகாரிகள் மற்றும் ஆளுநர்கள் அவர்கள் மீது கருணையும் இரக்கமும் காட்டுவார்கள். அவர்கள் குஃப்ர், ஒழுக்கக்கேடு, வரம்புமீறல் மற்றும் பாவம் செய்தால், அவர்களுக்கு இரக்கமுள்ள தலைவர்கள் இருக்க முடியாது. என் வாழ்க்கை உங்களுக்கு ஒரு பரக்கத்தாக இருந்தது போல, என் மரணமும் நன்மையும் கருணையுமாகும். நான் யாரையாவது அநியாயமாக அடித்திருந்தால் அல்லது அவரிடம் ஒரு கெட்ட வார்த்தை சொல்லியிருந்தால், பழிவாங்குவதன் மூலம் அவர் தன் உரிமையை எடுத்துக்கொள்ள நான் தயாராக இருக்கிறேன்; உங்களில் ஒருவரிடமிருந்து நான் எதையாவது அநியாயமாக எடுத்திருந்தால், அவர் அதைத் திரும்பக் கேட்க நான் தயாராக இருக்கிறேன், அவருடைய உரிமையைத் திருப்பித் தர நான் தயாராக இருக்கிறேன். ஏனென்றால், இந்த உலகின் தண்டனை மறுமையின் தண்டனையை விட மிகவும் இலேசானது. அதைத் தாங்குவது எளிதானது.” அவர் முன்பு ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர் மீது தம் திருப்தியை வெளிப்படுத்தியது போல, இந்தக் குத்பாவில் அவர் ஹஸ்ரத் உமர் மீது தம் திருப்தியை வெளிப்படுத்தி, “‘உமர் என்னுடன் இருக்கிறார், நான் அவருடன் இருக்கிறேன். எனக்குப் பிறகு, நீதி உமருடன் இருக்கிறது,” என்றார்கள்.

இந்தக் குத்பாவிற்குப் பிறகு, நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ் மின்பரிலிருந்து இறங்கினார். ஸலாத்தை நிறைவேற்றிய பிறகு, அவர் மீண்டும் மின்பரின் மீது ஏறி தம் வஸிய்யத்தையும் அறிவுரையையும் வழங்கினார். பின்னர் அவர், “நான் உங்களை அல்லாஹு தஆலாவிடம் ஒப்படைக்கிறேன்,” என்று கூறி, தம் அஸ்ஹாப்களை விட்டுவிட்டு தம் அறையைக் கௌரவித்தார்.

ஒரு நாள், கடுமையான வலியின் போது, உலகங்களின் தலைவர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்), அஸ்ஹாபுல் கிராம் தம் மீது கொண்டிருந்த உரிமைகளைத் தீர்ப்பதற்காகவும், மற்றவர்களின் உரிமைகளைத் தீர்த்துவிட்டு மறுமைக்குச் செல்வதற்காகவும், ஹஸ்ரத் பிலால் அல்-ஹபஷீயை அழைத்தார். அவரிடம், “மக்களை அழையுங்கள்! அவர்கள் மஸ்ஜிதில் கூடட்டும். நான் அவர்களுக்கு என் இறுதி வஸிய்யத்தைச் செய்ய விரும்புகிறேன்!” என்றார்கள்.

ஹஸ்ரத் பிலால் அனைத்து அஸ்ஹாப்களையும் மஸ்ஜிதில் ஒன்று திரட்டினார். ஹஸ்ரத் அலீ மற்றும் ஹஸ்ரத் ஃபழ்ல் இப்னு அப்பாஸைச் சார்ந்து, நமது அன்புக்குரிய நபி மஸ்ஜிதிற்கு வந்தார். மின்பரில் அமர்ந்து அல்லாஹு தஆலாவைப் புகழ்ந்த பிறகு, அவர், “என் அஸ்ஹாப்களே! நான் உங்களை விட்டுப் பிரிவது நெருங்கிவிட்டது என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். யார் மீது எனக்கு உரிமை உள்ளதோ, அவர் வந்து என்னிடம் அதைக் கேளுங்கள். யார் எனக்குப் பிரியமானவரோ, அவர் என்னிடமிருந்து தன் உரிமையைக் கேட்கட்டும் அல்லது உங்கள் உரிமைகளை என் மீது ஹலால் ஆக்குங்கள் (என் மீதான உங்கள் உரிமைகளை மன்னியுங்கள்), அதனால் நான் என் ரப்பையும் அவனுடைய கருணையையும் இந்த விஷயங்களைத் தீர்த்தவனாக அடைய முடியும்,” என்றார்கள். பின்னர் அவர் மின்பரிலிருந்து இறங்கி லுஹர் ஸலாத்தைத் தலைமை தாங்கி நடத்தினார். ஸலாத்திற்குப் பிறகு, அவர் மீண்டும் மின்பரின் மீது ஏறி, ஸலாத்திற்கு முன்பு தாம் சொன்னதை மீண்டும் சொன்னார்.

அவருடைய நோயின் போது, அதான் சொல்லப்பட்ட போதெல்லாம், நமது தலைவர், நபி எப்போதும் மஸ்ஜித் அஷ்-ஷரீஃபிற்குச் சென்று அஸ்ஹாபுல் கிராமிற்கு இமாமாக ஜமாஅத்துடன் ஸலாத்தை நிறைவேற்றுவார்.7

நமது அன்புக்குரிய நபி வஃபாத்தாவதற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு, அவருடைய நோய் மோசமடைந்தது. அவரால் மஸ்ஜிதிற்குச் சென்று ஜமாஅத்திற்கு ஸலாத் நடத்த முடியவில்லை. அவரால் ஜமாஅத்துடன் நிறைவேற்ற முடியாத முதல் ஸலாத் இஷா ஸலாத் ஆகும். வழக்கம் போல், ஹஸ்ரத் பிலால் அந்த நேரத்தில் வாசலுக்கு வந்து, “அஸ்-ஸலாத், யா ரஸூலுல்லாஹ்!” என்றார். நமது அன்புக்குரிய நபிக்கு தம் பலவீனம் காரணமாக மஸ்ஜிதிற்குச் செல்ல சக்தி இல்லை. அவர், “அபூ பக்ரிடம் சொல்லுங்கள்! அவர் என் அஸ்ஹாப்களுக்கு ஸலாத் நடத்தட்டும்,” என்றார்கள். நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஆயிஷா, “என் உயிர் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும், யா ரஸூலுல்லாஹ்! என் தந்தை மென்மையான இதயம் கொண்டவர், துக்கப்படுபவர். அவர் உங்கள் இடத்தில் நின்று உங்களைக் காணவில்லை என்றால், அழுவதன் காரணமாக அவரால் ஓதி ஸலாத் நடத்த முடியாது. தயவுசெய்து உமரை ஸலாத் நடத்த உத்தரவிடுவீர்களா?” என்று கேட்டார்கள். நமது தலைவர், நபி மீண்டும், “அபூ பக்ரிடம் சொல்லுங்கள்! அவர் இமாமாக இருந்து என் அஸ்ஹாப்களுக்கு ஸலாத் நடத்தட்டும்,” என்றார்கள். ஹஸ்ரத் பிலால் ஹஸ்ரத் அபூ பக்ரிடம் நிலைமையைத் தெரிவித்தார். ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர் மிஹ்ராபில் நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ்வைக் காணாதபோது, அவர் மனம் உடைந்து, கிட்டத்தட்ட தன் சுயநினைவை இழந்தார். அவர் அழுதார்... அழுதார்! அஸ்ஹாபுல் கிராமும் அழத் தொடங்கினர். மஸ்ஜிதிலிருந்து வந்த இந்த அழுகை என்னவென்று நமது தலைவர் ஹபீபுல்லாஹ் கேட்டபோது, நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமா நிலைமையை விளக்கினார், “என் உயிர் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும், யா ரஸூலுல்லாஹ்! உங்கள் பிரிவைத் தாங்க முடியாமல் உங்கள் அஸ்ஹாப்கள் அழுகிறார்கள்!”8

கருணையின் கடல், நமது அன்புக்குரிய நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) மிகவும் வருத்தமடைந்தார். தம் நோயின் தீவிரம் இருந்தபோதிலும், தம் அஸ்ஹாப்களை ஆறுதல்படுத்துவதற்காக மிகுந்த சிரமத்துடன் எழுந்தார். அவர் ஹஸ்ரத் அலீ மற்றும் ஹஸ்ரத் அப்பாஸின் உதவியுடன் மஸ்ஜிதிற்கு வந்தார். ஸலாத்திற்குப் பிறகு, அவர், “என் அஸ்ஹாப்களே! நீங்கள் அல்லாஹு தஆலாவின் பாதுகாப்பில் இருக்கிறீர்கள், நான் உங்களை அல்லாஹு தஆலாவிடம் ஒப்படைத்துள்ளேன்! தக்வாவைக் (இறையச்சத்தைக்) கடைப்பிடியுங்கள். அல்லாஹு தஆலாவிற்கு அஞ்சுங்கள். அல்லாஹு தஆலாவின் கட்டளைகளுக்குக் கீழ்ப்படிந்து அவற்றை நிறைவேற்றுங்கள். நான் விரைவில் இந்த உலகை விட்டுப் பிரிந்துவிடுவேன்,” என்றார்கள்.

நமது அன்புக்குரிய நபி வஃபாத்தாவதற்கு மூன்று நாட்களுக்கு முன்பு, ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாம் நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ்வைச் சந்திக்க வந்து, “யா ரஸூலுல்லாஹ்! அல்லாஹு தஆலா உங்களுக்கு ஸலாம் அனுப்பியுள்ளான். உங்கள் நிலைமையை அறிந்திருந்தாலும், நீங்கள் எப்படி இருக்கிறீர்கள், எப்படி உணர்கிறீர்கள் என்று கேட்கிறான்,” என்றார். உலகங்களின் தலைவர், “நான் சோகமாக இருக்கிறேன்!” என்றார்கள்.

ஞாயிற்றுக்கிழமை, ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாம் மீண்டும் வந்து அதே விஷயங்களைச் சொன்னார். நமது தலைவர், நபி அதே பதிலைக் கொடுத்தார். ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாம், தன்னை நபி என்று கூறிக்கொண்டிருந்த அஸ்வத் அல்-அனஸீ யமனில் கொல்லப்பட்டார் என்ற நற்செய்தியை அவருக்கு வழங்கினார். ரஸூல் அல்-அக்ரம் தம் அஸ்ஹாப்களுக்கு நற்செய்தியை வழங்கினார். நோய்க்கு முன்பு, அவர் பெற்றிருந்த சில தங்க நாணயங்களை ஏழைகளுக்கும், சிலவற்றை ஹஸ்ரத் ஆயிஷாவுக்கும் கொடுத்திருந்தார். ஞாயிற்றுக்கிழமை, ரஸூலுல்லாஹ்வின் நோய் மோசமடைந்தது. அவர் தம் சமூகத்திற்கு வந்த இராணுவத் தளபதி ஹஸ்ரத் உஸாமாவிடம் எதுவும் சொல்லவில்லை. ஆனால் அவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற கைகளை உயர்த்தி அவர் மீது மெதுவாகத் தடவினார். அவர் அவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்கிறார் என்பது புரிந்தது.

அவருடைய நோயின் பதின்மூன்றாவது மற்றும் கடைசி நாள்… அந்த நாள் திங்கட்கிழமை, ரபீஉல் அவ்வல் பன்னிரண்டாம் நாள், நமது அன்புக்குரிய நபி உலகைக் கௌரவித்த அதே நாள். பிரபஞ்சத்தின் சுல்தான் தம் பாக்கியம் பெற்ற உடலில் ஒரு லேசான தன்மையை உணர்ந்தார்... அஸ்ஹாபுல் கிராம் ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர் அஸ்-ஸித்தீக்கின் பின்னால் ஃபஜ்ர் ஸலாத்தை நிறைவேற்றவிருந்தபோது, உலகங்களின் தலைவர் மஸ்ஜித் அஷ்-ஷரீஃபைக் கௌரவித்தார். தம் உம்மத் வரிசைகளில் நின்று வணங்குவதைக் கண்டார். அவர் மகிழ்ச்சியுடன் புன்னகைத்தார். அஸ்ஹாபுல் கிராம் ரஸூலுல்லாஹ்வை மஸ்ஜிதில் கண்டபோது, அவர் தம் நோயிலிருந்து குணமடைந்துவிட்டார் என்று நினைத்து மகிழ்ச்சியடைந்தனர். ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர் சித்தீக் நமது அன்புக்குரிய நபி அங்கு கௌரவித்திருப்பதைப் புரிந்துகொண்டு பின்வாங்க முயன்றார். எனினும், நமது தலைவர் அவரைத் தம் இடத்தில் இருக்குமாறு சைகை செய்தார். அவரும் ஹஸ்ரத் அபூ பக்ரைப் பின்பற்றி அவருக்குப் பின்னால் ஸலாத்தை நிறைவேற்றினார்.9 இவ்வாறு, ரஸூலுல்லாஹ்வின் கட்டளையுடன், ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர் அஸ்ஹாபுல் கிராமிற்கு பதினேழு முறை ஸலாத் நடத்தினார்.

ஸலாத்திற்குப் பிறகு, ரஸூல் அல்-அக்ரம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) ஹஸ்ரத் ஆயிஷாவின் அறையைத் தம் பிரசன்னத்தால் கௌரவித்து படுக்கைக்குச் சென்றார். அவர், “எந்த உலகச் சொத்தையும் விட்டுச் செல்லாமல் அல்லாஹு தஆலாவின் சமூகத்திற்குச் செல்ல விரும்புகிறேன். மீதமுள்ள தங்கத்தை ஏழைகளுக்குப் பங்கிடுங்கள்,” என்றார்கள். பின்னர் அவருடைய காய்ச்சல் அதிகரித்தது.

சிறிது நேரத்திற்குப் பிறகு, அவர் மீண்டும் கண்களைத் திறந்து, தங்கத்தைப் பங்கிட்டுவிட்டாரா என்று ஹஸ்ரத் ஆயிஷாவிடம் கேட்டார். அவர் செய்வதாகச் சொன்னார். அவர் மீண்டும் மீண்டும் அவற்றை உடனடியாகப் பங்கிடுமாறு கட்டளையிட்டார். அவை அனைத்தும் ஒரே நேரத்தில் பங்கிடப்பட்டபோது, அவர், “நான் இப்போது நிம்மதியாக உணர்கிறேன்,” என்றார்கள்.

சிறிது நேரம் தம் படுக்கையில் ஓய்வெடுத்த பிறகு, அவர் ஹஸ்ரத் அலீயைத் தம் சமூகத்திற்கு அழைத்தார். அவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற தலையை அவருடைய மடியில் வைத்தார். அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற நெற்றியில் வியர்த்திருந்தது, அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற நிறம் மாறியிருந்தது. நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமா தம் பாக்கியம் பெற்ற தந்தையை அந்த நிலையில் கண்டபோது, அவரால் அவரைப் பார்க்க முடியவில்லை, தம் மகன்கள் ஹஸ்ரத் ஹஸன் மற்றும் ஹஸ்ரத் ஹுஸைனிடம் சென்றார். அவர்களின் கைகளைப் பிடித்துக்கொண்டு, அவர் அழத் தொடங்கினார், “என் தந்தையே! உங்கள் மகளை யார் கவனித்துக்கொள்வார்கள்? ஹஸனையும் ஹுஸைனையும் யாரிடம் ஒப்படைக்கிறீர்கள்? என் தந்தையே! என் உயிர் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும்! உங்களுக்குப் பிறகு என் நிலைமை எப்படி இருக்கும்? உங்கள் பாக்கியம் பெற்ற முகத்திற்குப் பிறகு என் கண்கள் யாரைப் பார்க்கும்?”

தம் மகளின் அந்த இதயத்தை உருக்கும் வார்த்தைகளை நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ் கேட்டபோது, அவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற கண்களைத் திறந்து அவளைத் தம்மிடம் அழைத்தார். “என் ரப்பே, அவளுக்குப் பொறுமையைக் கொடு,” என்று பிரார்த்தனை செய்த பிறகு, அவர், “ஃபாத்திமா! என் கண்களின் ஒளியே! உன் தந்தை மரண வேதனையில் இருக்கிறார்,” என்றார்கள். அவளுடைய இதயப்பூர்வமான முனகல்களும் அழுகையும் இன்னும் அதிகரித்தன. ஹஸ்ரத் அலீ, “ஃபாத்திமா! தயவுசெய்து அமைதியாக இருங்கள், ரஸூலுல்லாஹ்வை மேலும் துக்கப்படுத்தாதீர்கள்!” என்றபோது, நமது அன்புக்குரிய நபி, “அவளைத் துன்புறுத்தாதீர், அலீ! அவள் தன் தந்தைக்காக அழட்டும்!” என்றார்கள். இதைச் சொன்ன பிறகு, அவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற கண்களை மூடி, சுயநினைவை இழந்தது போல் தோன்றியது.

பின்னர் ஹஸ்ரத் ஹஸன் தம் பாக்கியம் பெற்ற பாட்டனின் சமூகத்திற்கு வந்தார், அவர் அழுதுகொண்டே, “என் பாக்கியம் பெற்ற பாட்டனே! உங்கள் பிரிவை யார் தாங்க முடியும்? எங்கள் இதயங்களின் துயரத்தை யாரிடம் சமர்ப்பிக்க முடியும்? உங்களுக்குப் பிறகு என் தாய், தந்தை மற்றும் சகோதரர் மீது யார் இரக்கம் காட்டுவார்கள்? உங்கள் மனைவிகளும் அஸ்ஹாப்களும் உங்கள் அழகான நற்பண்புகளை எங்கே காண்பார்கள்?” என்றபோது, நமது தலைவர், நபியின் பாக்கியம் பெற்ற மனைவிகளால் இனி தாங்க முடியவில்லை. அவர்கள் அனைவரும் அமைதியாக அழத் தொடங்கினர்.

வெளியே துக்கத்துடன் காத்திருந்த அஸ்ஹாபுல் கிராம், நமது தலைவர், நபியின் நோய் மிகவும் அதிகரித்துவிட்டது என்று கேட்டபோது, அவர்களின் இதயங்கள் கிழிந்து போயின. அவர்கள் அழத் தொடங்கினர். அவர்கள், “தயவுசெய்து கதவைத் திறங்கள்! ரஸூல் அலைஹிஸ்ஸலாமின் பாக்கியம் பெற்ற முகத்தை மீண்டும் ஒருமுறை பார்க்க விடுங்கள்!” என்று கெஞ்சிக்கொண்டிருந்தனர். உலகங்களுக்கு ஒரு கருணையாக அனுப்பப்பட்ட அல்லாஹு தஆலாவின் ஹபீப், அன்புக்குரியவர், தம் அஸ்ஹாப்களின் அந்த மன்றாட்டல்களைக் கேட்டபோது, அவர் கருணை காட்டி, “கதவைத் திறங்கள்,” என்றார்கள். அஸ்ஹாப்களின் முக்கியஸ்தர்கள் உள்ளே நுழைந்தனர்.

அவர்களுக்குப் பொறுமையாக இருக்குமாறு அறிவுரை கூறிய பிறகு, நமது அன்புக்குரிய நபி, “என் அஸ்ஹாப்களே! நீங்கள் மனிதர்களில் மிகவும் மேலானவர்கள், மிகவும் கண்ணியமானவர்கள். உங்களுக்குப் பிறகு யார் வந்தாலும், நீங்கள் அனைவருக்கும் முன்பாக ஜன்னத்தில் நுழைவீர்கள். மார்க்கத்தைப் பின்பற்றுவதில் உறுதியாக நில்லுங்கள், குர்ஆன் அல்-அஸீமை உங்கள் இமாமாக (வழிகாட்டியாக) ஆக்குங்கள். மார்க்கத்தின் கட்டளைகளில் அலட்சியமாக இருக்காதீர்கள்,” என்றார்கள். பின்னர் அவர், “யா ரப்பீ! நான் தெரிவித்துவிட்டேனா?” என்று கூறி, தம் பாக்கியம் பெற்ற கண்களை மூடினார். அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற முகம் வியர்த்திருந்தது. ஹஸ்ரத் அலீ அஸ்ஹாப்களை வெளியேறும்படி சைகை செய்தார்.

அவர்கள் வெளியேறிய பிறகு, நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஆயிஷா அவருடைய சமூகத்திற்கு வந்து அறிவுரை கேட்டார். நமது தலைவர், நபி, “ஆயிஷா! உன் வீட்டின் ஒரு மூலையில் அமர்ந்து உன்னைப் பாதுகாத்துக்கொள்!” என்றார்கள், அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது.

பிரபஞ்சத்தின் சுல்தான் அழுதுகொண்டிருந்தார்… அங்கு இருந்தவர்களின் இதயங்கள் காயப்பட்டு கிழிந்து போயின. நம் அன்னை ஹஸ்ரத் உம்மு ஸலமா, “என் உயிர் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும், யா ரஸூலுல்லாஹ்! ஏன் அழுகிறீர்கள்?” என்று கேட்டார்கள். அவர், “என் உம்மத்திற்கு கருணை காட்டப்பட வேண்டும் என்பதற்காக நான் அழுகிறேன்,” என்றார்கள்.

சூரியன் தலைக்கு மேல் உதித்துக்கொண்டிருந்தது. நேரம் நெருங்கிவிட்டது… நமது அன்புக்குரிய நபியின் பாக்கியம் பெற்ற தலை நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஆயிஷாவின் மார்பில் சாய்ந்திருந்தது. உலகங்களின் தலைவர் தம் கடைசித் தருணங்களை வாழ்ந்து கொண்டிருந்தார், அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற வாயிலிருந்து வார்த்தைகள் விழுந்தன, “கருணைக்காக! உங்கள் அடிமைகளை நன்றாக நடத்துங்கள்! அவர்களுக்கு ஆடை அணிவித்து உணவளியுங்கள். அவர்களிடம் மென்மையாகப் பேசுங்கள். ஸலாத், உங்கள் ஸலாத்தைத் தொடர்ந்து நிறைவேற்றுங்கள். உங்கள் பெண்கள் மற்றும் அடிமைகள் விஷயத்தில் அல்லாஹு தஆலாவிற்கு அஞ்சுங்கள்! என் அல்லாஹ்! என்னை மன்னிப்பாயாக! எனக்கு உன் கருணையை வழங்குவாயாக! என்னை ரஃபீக் அல்-அஃலா என்ற நிலையை அடையச் செய்வாயாக!” நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமாவின் கண்ணீர் வெள்ளம் போலப் பாய்ந்தது, அவருடைய அழுகை இதயங்களை எரித்தது. நமது அன்புக்குரிய நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவளைத் தம் அருகில் அமர வைத்து, “என் மகளே, சிறிது நேரம் பொறுமையாக இரு, அழாதே. ஏனெனில், நீ அழும்போது ஹமலத்துல் அர்ஷின் (வானவர்கள்) அழுகிறார்கள்,” என்றார்கள். அவர் நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமாவின் கண்ணீரைத் துடைத்தார். அவர் அவளை ஆறுதல்படுத்தி, அல்லாஹு தஆலாவிடம் பொறுமையைக் கேட்டு, அவளிடம், “என் மகளே, என் ரூஹ் (ஆன்மா) கைப்பற்றப்படும். ‘இன்னாலில்லாஹி வ இன்னா இலைஹி ராஜிஊன்’ என்று சொல். ஃபாத்திமா! ஒவ்வொரு சோதனைக்கும் ஒரு வெகுமதி வழங்கப்படும்,” என்றார்கள். அவர் சிறிது நேரம் தம் பாக்கியம் பெற்ற கண்களை மூடிவிட்டு, பின்னர், “இனிமேல், உன் தந்தைக்கு எந்தத் துக்கமும் துயரமும் இல்லை. ஏனெனில், அவர் அழியும் உலகிலிருந்தும் துன்பத்தின் இடத்திலிருந்தும் விடுவிக்கப்பட்டுள்ளார்,” என்றார்கள். பின்னர் அவர் ஹஸ்ரத் அலீயிடம், “அலீ! இன்னாருடைய யூதரின் சொத்து என் பொறுப்பில் உள்ளது. நான் அதை வீரர்களைத் தயார்படுத்துவதற்காக எடுத்திருந்தேன். அதைச் செலுத்த மறக்காதீர். நிச்சயமாக, நீர் என் கடனைச் செலுத்துவீர், கவ்ஸர் தடாகத்தின் அருகே என்னைச் சந்திப்பவர்களில் நீரே முதலாமவராக இருப்பீர். எனக்குப் பிறகு உமக்கு நிறைய தீங்கு நடக்கும், பொறுமையாக இருங்கள், மக்கள் இந்த உலகை விரும்பும்போது நீர் மறுமையைத் தேர்ந்தெடுபீராக” என்றார்கள்.

ஹஸ்ரத் உஸாமா மீண்டும் வந்தார். நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ், “அல்லாஹு தஆலா உனக்கு உதவி செய்வானாக! போருக்குப் புறப்படு!” என்றார்கள். எனவே உஸாமா தம் இராணுவத்திடம் சென்று உடனடியாக நகர உத்தரவிட்டார்.10

உலகங்களின் தலைவர் தம் கடைசி மூச்சுகளை சுவாசித்துக்கொண்டிருந்தார்… நேரம் மிகவும் நெருங்கிவிட்டது… அல்லாஹு தஆலா இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாமிற்கு, “என் அன்புக்குரியவரிடம் மிக அழகான வடிவத்தில் செல்! அவர் அனுமதித்தால், அவருடைய ரூஹை மிகவும் மென்மையாகவும் மெதுவாகவும் கைப்பற்று. அவர் அனுமதிக்கவில்லை என்றால், திரும்பி வா!” என்று கட்டளையிட்டான். இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாம் நமது அன்புக்குரிய நபியின் பாக்கியம் பெற்ற இல்லத்தின் வாசலுக்கு மிக அழகான வடிவத்திலும் மனித ஆடைகளிலும் வந்து, “அஸ்ஸலாமு அலைக்கும், நபித்துவ வீட்டின் உரிமையாளரே! நான் உள்ளே வர அனுமதிப்பீர்களா? அல்லாஹு தஆலா உங்கள் மீது கருணை காட்டுவானாக!” என்றார்.

“என் அன்புக்குரிய நபியே! கூறுவீராக, ‘நீங்கள் அல்லாஹ்வை நேசிப்பீர்களானால், அல்லாஹ்வும் உங்களை நேசிக்க வேண்டுமென விரும்பினால், என்னைப் பின்பற்றுங்கள்! என்னைப் பின்பற்றுபவர்களை அல்லாஹ் நேசிக்கிறான்.’”
ஆல்-இம்ரான்: 31

நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஆயிஷா, நமது அன்புக்குரிய நபிக்கு (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அருகில் அமர்ந்திருந்த ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமாவிடம், “வாசலில் இருப்பவருக்கு நீ பதில் சொல்,” என்றார். ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமா வாசலுக்கு வந்து மிகவும் சோகமான குரலில், “அல்லாஹு தஆலாவின் அடிமையே! ரஸூலுல்லாஹ் இப்போது தம் சொந்த விடயமொன்றில் ஈடுபட்டு இருக்கிறார்,” என்றார். இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாம் மீண்டும் அனுமதி கேட்டார். அதே பதில் கொடுக்கப்பட்டது. அவர் மூன்றாவது முறையாகத் தம் வாழ்த்தைத் திரும்பக் கூறி, தாம் உண்மையில் உள்ளே நுழைய வேண்டும் என்று சத்தமாகச் சொன்னபோது, நமது தலைவர், நபி கவனித்து, “ஃபாத்திமா! வாசலில் இருப்பது யார்?” என்று கேட்டார்கள்.

ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமா, “யா ரஸூலுல்லாஹ்! வாசலில் ஒருவர் உள்ளே வர அனுமதி கேட்கிறார். நான் பலமுறை பதிலளித்துவிட்டேன். ஆனால் அவர் மூன்றாவது முறை அழைத்தபோது, நான் நடுங்கிவிட்டேன்,” என்று பதிலளித்தார். அதன்பேரில், நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ், “ஃபாத்திமா! வாசலில் இருப்பது யார் என்று உனக்குத் தெரியுமா? அவர்தான் இன்பங்களை அழிப்பவர், சமூகங்களைப் பிரிப்பவர், பெண்களை விதவைகளாகவும் குழந்தைகளை அனாதைகளாகவும் ஆக்குபவர், வீடுகளை அழித்து கப்ருகளைத் தயார்படுத்துபவர்; அவர்தான் இஸ்ராயீல், மரணத்தின் வானவர். அஸ்ராயீலே, உள்ளே வாருங்கள்!” என்றார்கள். அந்த நேரத்தில், நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமா சொல்ல முடியாத வேதனையில் விழுந்தார், அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற வாயிலிருந்து பின்வரும் வார்த்தைகள் வெளிவந்தன, “ஓ மதீனாவே, நீ அழிந்துவிட்டாய்!”

நமது நபி ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமாவின் கையைப் பிடித்து, தம் பாக்கியம் பெற்ற மார்பில் வைத்து, தம் பாக்கியம் பெற்ற கண்களை மூடினார். அங்கிருந்தவர்கள் அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற ரூஹ் கைப்பற்றப்பட்டுவிட்டது என்று நினைத்தார்கள். நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமாவால் இனி தாங்க முடியவில்லை, அவர் தம் தந்தையின் பாக்கியம் பெற்ற காதின் அருகே சாய்ந்து, இதயத்தை உடைக்கும் குரலில், “என் தந்தையே!” என்று அழைத்தார். பதில் வராதபோது, இந்த முறை அவர், “என் உயிர் உங்களுக்கு அர்ப்பணமாகட்டும், யா ரஸூலுல்லாஹ்! தயவுசெய்து உங்கள் பாக்கியம் பெற்ற கண்களைத் திறந்து என்னிடம் ஏதாவது சொல்லுங்கள்…” என்றார். உலகங்களின் தலைவர் தம் பாக்கியம் பெற்ற கண்களைத் திறந்து, தம் மகளின் கண்ணீரைத் துடைத்து, தாம் இறக்கப்போவதாக அவளுடைய காதில் கிசுகிசுத்தார். அதன்பேரில், ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமா அழத் தொடங்கினார். பின்னர் நமது நபி அவளுடைய காதில், “என் அஹ்லுல் பைத்தில், நீயே முதலில் என்னுடன் சேருவாய்,” என்றார்கள். அவர் நற்செய்தியைக் கேட்டு மகிழ்ச்சியடைந்து ஆறுதல் அடைந்தார்.

நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமா, “என் தந்தையே! இது பிரிவின் நாள்! நான் எப்போது உங்களுடன் மீண்டும் இணைவேன்?” என்று கேட்டார்கள். நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ், “என் மகளே! கியாமத் நாளில் நீ என்னைக் கவ்ஸர் தடாகத்தின் அருகே காண்பாய். தடாகத்திற்கு வரும் என் உம்மத்தினருக்கு நான் தண்ணீர் கொடுப்பேன்,” என்றார்கள். ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமா, “நான் உங்களை அங்கே காணவில்லை என்றால், நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?” என்று கேட்டபோது, நமது தலைவர், நபி, “நீ என்னை மீஸானுக்கு அருகில் காண்பாய். (மறுமையில், செயல்களையும் நடத்தைகளையும் எடைபோட ஒரு மீஸான், தராசு இருக்கும். அது உலகத் தராசுகளைப் போல் இருக்காது.) அங்கே, நான் என் உம்மத்திற்காகப் பரிந்துரை செய்வேன்,” என்றார்கள்.

நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமா, “யா ரஸூலுல்லாஹ், நான் உங்களை அங்கும் காணவில்லை என்றால்?” என்று கேட்டபோது, நமது தலைவர், நபி, “அப்படியானால் நீ என்னை ஸிராத் பாலத்திற்கு அருகில் காண்பாய். அங்கே, நான் என் ரப்பிடம், ‘என் ரப்பே! என் உம்மத்தை நெருப்பிலிருந்து பாதுகாப்பாயாக ,’ என்று மன்றாடுவேன்,” என்றார்கள்.

அதற்குப் பிறகு, ஹஸ்ரத் அலீ சோகமான குரலில், “யா ரஸூலுல்லாஹ்! நீங்கள் உங்கள் ரூஹைக் கொடுத்த பிறகு, உங்களைக் குளிப்பாட்டுவது யார், நாங்கள் உங்களை எதைக் கொண்டு கஃபனிடுவோம்? உங்களுக்கான ஸலாத்தை யார் நடத்துவார்கள், உங்களைக் கப்ரில் வைப்பது யார்?” என்று கேட்டார்கள். நமது தலைவர், நபி சொன்னார்கள்:

“அலீயே, நீர் என் உடலைக் குளிப்பாட்டுங்கள், ஃபழ்ல் இப்னு அப்பாஸ் தண்ணீர் ஊற்றட்டும். ஜிப்ரஈல் உங்களில் மூன்றாவதாக இருப்பார். என் குஸ்லுக்குப் (குளிப்பாட்டுதல்) பிறகு, நீங்கள் கஃபனிடுவீர்கள். ஜிப்ரஈல் ஜன்னத்திலிருந்து ஒரு அழகான நறுமணத்தைக் கொண்டு வருவார். பின்னர் என்னை மஸ்ஜிதிற்கு எடுத்துச் சென்று விட்டுவிடுங்கள். ஏனெனில் முதலில் ஜிப்ரஈல், பின்னர் மீக்காயீல், பின்னர் இஸ்ராஃபீல், பின்னர் அனைத்து மலக்குகளும் கூட்டங்களாக எனக்கான ஸலாத்தை நிறைவேற்றுவார்கள். பின்னர் நீங்கள் அனைவரும் உள்ளே நுழைந்து வரிசைகளை அமைப்பீர்கள். யாரும் எனக்கு முன்னால் இருக்கக்கூடாது.”11

பின்னர் அவர் காத்திருந்த இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாமிடம், “இஸ்ராயீல்! சந்திக்க வந்தீரா அல்லது என் ரூஹைக் கைப்பற்ற வந்தீரா?” என்று கேட்டார்கள். இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாம், “நான் விருந்தினராகவும் கடமையின் பேரிலும் வந்துள்ளேன். அல்லாஹு தஆலா உங்கள் சமூகத்தில் அனுமதியுடன் நுழைய எனக்குக் கட்டளையிட்டான். உங்கள் அனுமதியுடன் மட்டுமே நான் உங்கள் பாக்கியம் பெற்ற ரூஹைக் கைப்பற்ற முடியும். யா ரஸூலுல்லாஹ்! நீங்கள் அனுமதித்தால், நான் உங்கள் கட்டளைக்குக் கீழ்ப்படிந்து உங்கள் ரூஹைக் கைப்பற்றுவேன். இல்லையெனில், நான் திரும்பி என் ரப்பிடம் செல்வேன்,” என்று பதிலளித்தார்.

நமது தலைவர், நபி, “இஸ்ராயீல்! ஜிப்ரீலை எங்கே விட்டு வந்தீர்?” என்று கேட்டார்கள். இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாம், “நான் ஜிப்ரஈலை உலக வானத்தில் விட்டு வந்துள்ளேன். மலக்குகள் உங்கள் மரணத்திற்காக அவருக்கு ஆறுதல் கூறுகிறார்கள்,” என்று பதிலளித்தார். அவர்கள் இவ்வாறு பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாம் வந்தார். நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ், “என் சகோதரர் ஜிப்ரஈலே! இந்த உலகிலிருந்து குடிபெயரும் நேரம் வந்துவிட்டது. அல்லாஹு தஆலாவின் சமூகத்தில் எனக்கு என்ன இருக்கிறது? அதன் நற்செய்தியை எனக்குக் கொடுங்கள், அதனால் நான் இந்த அமானிதத்தை அதன் உரிமையாளரிடம் மன அமைதியுடன் ஒப்படைப்பேன்,” என்றார்கள். ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாம், “அல்லாஹு தஆலாவின் அன்புக்குரியவரே! நான் வானத்தின் வாசலைத் திறந்து விட்டு வந்துள்ளேன். மலக்குகள் வரிசைகளில் நின்று, உங்கள் ரூஹிற்காக அன்புடன் காத்திருக்கிறார்கள்,” என்றார். நமது அன்புக்குரிய நபி, “புகழ் அல்லாஹு தஆலாவிற்கே உரியது. எனக்கு நற்செய்தி கொடுங்கள்! அல்லாஹு தஆலாவின் சமூகத்தில் எனக்கு என்ன இருக்கிறது?” என்றார்கள். ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாம், “யா ரஸூலுல்லாஹ்! உங்கள் வருகையின் கண்ணியத்தால், ஜன்னத்தின் வாயில்கள் திறக்கப்பட்டுள்ளன, ஜன்னத்திலுள்ள ஆறுகள் ஓடுகின்றன, ஜன்னத்தின் மரங்கள் தலைவணங்கியுள்ளன, ஜன்னத்தின் ஹூரிகள் தங்களை அலங்கரித்துள்ளனர்,” என்றார்.

“அபூ பக்ர் இல்லையென்றால், முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாமின் மரணத்திற்குப் பிறகு உம்மத்துல் முஹம்மத் அழிந்திருக்கும்!”
அபூ ஹுரைரா
(ரழியல்லாஹு அன்ஹு)

நமது தலைவர், நபி மீண்டும், “புகழ் அல்லாஹு தஆலாவிற்கே உரியது. எனக்கு வேறு நற்செய்தி கொடுங்கள், ஜிப்ரஈலே!” என்றார்கள். ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாம், “யா ரஸூலுல்லாஹ்! கியாமத் நாளில் பரிந்துரை செய்பவர்களில் நீங்களே முதலாமவர், உங்கள் பரிந்துரையே முதலில் ஏற்கப்படும்,” என்றார். நமது தலைவர், நபி மீண்டும், “புகழ் அல்லாஹு தஆலாவிற்கே உரியது. எனக்கு வேறு நற்செய்தி கொடுங்கள், ஜிப்ரஈலே!” என்றபோது, ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாம், “யா ரஸூலுல்லாஹ்! என்ன கேட்கிறீர்கள்?” என்றார். அதன்பேரில், நமது தலைவர், நபி, “என் கவலை, துக்கம் மற்றும் துயரம் அனைத்தும் எனக்குப் பிறகு நான் விட்டுச் செல்லும் என் உம்மத்திற்காகவே,” என்றார்கள். ஹஸ்ரத் ஜிப்ரஈல், “அல்லாஹு தஆலாவின் அன்புக்குரியவரே! அல்லாஹு தஆலா கியாமத் நாளில் நீங்கள் திருப்தியடையும் வரை உங்கள் உம்மத்தை மன்னிப்பான். அவன் உங்களை மற்ற எல்லா நபிமார்களுக்கும் முன்பாகவும், உங்கள் உம்மத்தை மற்ற எல்லா உம்மத்துகளுக்கும் முன்பாகவும் ஜன்னத்தில் சேர்ப்பான்,” என்றார். நமது அன்புக்குரிய நபி ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாமிடம், “அல்லாஹு தஆலாவின் சமூகத்தில் எனக்கு மூன்று விருப்பங்கள் உள்ளன: ஒன்று, என் உம்மத்தின் பாவிகளுக்குப் பரிந்துரை செய்பவனாக இருப்பது. இரண்டாவதாக, அவர்கள் உலகில் செய்த பாவங்களுக்கு அவன் அவர்களைத் தண்டிக்காமல் இருப்பது. மூன்றாவதாக, ஒவ்வொரு வியாழன் மற்றும் திங்கட்கிழமைகளில் என் உம்மத்தின் செயல்களைப் பற்றி எனக்குத் தெரிவிக்கப்படுவது. (அவர்களின் செயல்கள் நல்லதாக இருந்தால் நான் பிரார்த்தனை செய்வேன், அல்லாஹு தஆலா அவற்றை ஏற்றுக்கொள்வான். அவை கெட்டதாக இருந்தால், நான் பரிந்துரை செய்து அவற்றைச் செயல்களின் புத்தகத்திலிருந்து அழிக்கக் கேட்பேன்),” என்றார்கள். ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாம் அல்லாஹு தஆலா அவருடைய மூன்று விருப்பங்களையும் ஏற்றுக்கொண்டதாக அவருக்குத் தெரிவித்தார். அதன்பேரில், நமது அன்புக்குரிய நபி நிம்மதியடைந்தார்.

அல்லாஹு தஆலா, “என் ஹபீபே! உங்கள் உம்மத்தின் மீது இவ்வளவு அன்பையும் கருணையையும் காட்ட உங்கள் பாக்கியம் பெற்ற இதயத்தைத் தூண்டியது யார்?” என்று வெளிப்படுத்தினான். நமது தலைவர், நபி, “என்னைப் படைத்து வளர்த்த என் ரப்பு தஆலா,” என்று பதிலளித்தார். ஜனாப் அல்-ஹக், “உங்கள் உம்மத்தின் மீதான என் கருணையும் இரக்கமும் உங்களுடையதை விட ஆயிரம் மடங்கு அதிகம். அவர்களை என்னிடம் விட்டுவிடுங்கள்,” என்றான். பின்னர் நமது அன்புக்குரிய நபி, “நான் இப்போது நிம்மதியாக இருக்கிறேன். இஸ்ராயீல்! உமக்குக் கட்டளையிடப்பட்ட கடமையைச் செய்வீராக!” என்றார்கள்.

இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாம், யாருக்காகப் படைக்கப்பட்டாரோ அந்தப் பிரபஞ்சத்தின் சுல்தானை, தம் கடமையைச் செய்ய அணுகினார். நமது அன்புக்குரிய நபி தம் பாக்கியம் பெற்ற கைகளைத் தம் அருகில் இருந்த தண்ணீர் பாத்திரத்தில் நனைத்து, தம் ஈரமான கைகளைத் தம் பாக்கியம் பெற்ற முகத்தில் தடவி, “லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்! யா என் அல்லாஹ்! ரஃபீக் அல்-அஃலா!” என்றார்கள். இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாம் உலகங்களின் தலைவரின் ரூஹைக் கைப்பற்றத் தொடங்கினார். சில சமயங்களில், நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ்வின் பாக்கியம் பெற்ற நிறம் சிவப்பாகவும், சில சமயங்களில் மஞ்சளாகவும் மாறியது. அவர் இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாமிடம், “என் உம்மத்தின் ரூஹ்களையும் இவ்வளவு வன்முறையுடனும் பலத்துடனும் கைப்பற்றுவீரா?” என்று கேட்டபோது, இஸ்ராயீல் அலைஹிஸ்ஸலாம், “யா ரஸூலுல்லாஹ்! நான் யாருடைய ரூஹையும் இவ்வளவு எளிதாகக் கைப்பற்றியதில்லை,” என்று பதிலளித்தார். தம் கடைசித் தருணங்களில்கூட தம் உம்மத்தை மறக்காத நமது அன்புக்குரிய நபி, “இஸ்ராயீல்! என் உம்மத்திற்கு நீர் காட்டவிருக்கும் பலத்தை என் மீது பயன்படுத்துவீராக! ஏனெனில் அவர்கள் பலவீனமானவர்கள், தாங்க மாட்டார்கள்…” என்றார்கள். பின்னர் அவர், “லா இலாஹ இல்லல்லாஹ்! ரஃபீக் அல்-அஃலா!” என்றார்கள். அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற ரூஹ் கைப்பற்றப்பட்டு, அஃலா அல்-இல்லிய்யீன், மிக உயர்ந்த ஜன்னத்தை அடைந்தது…

பரிந்துரை செய்யுங்கள், யா ரஸூலுல்லாஹ்!
தஹீலக், யா ரஸூலுல்லாஹ்!
அஸ்ஸலாத்து வஸ்ஸலாமு அலைக்க, யா ரஸூலுல்லாஹ்!
அஸ்ஸலாத்து வஸ்ஸலாமு அலைக்க, யா ஹபீபல்லாஹ்!
அஸ்ஸலாத்து வஸ்ஸலாமு அலைக்க, யா ஸய்யிதல் அவ்வலீன வல்-ஆகிரீன்!

ஜிப்ரஈல் அலைஹிஸ்ஸலாம் நமது தலைவர், நபியிடம் விடைபெற்று, “அஸ்ஸலாமு அலைக்கும், அல்லாஹு தஆலாவின் ரஸூலே! நீங்கள்தான் என் நோக்கமும் என் ஆசையுமாக இருந்தீர்கள். நான் இனி ஒருபோதும் பூமிக்கு வரமாட்டேன்!” என்றார்.

நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரமின் பாக்கியம் பெற்ற ரூஹ் உயர்ந்த உலகிற்கு ஏறியபோது, நம் அன்னை ஹஸ்ரத் ஃபாத்திமாவும் நமது நபியின் அஸ்வாஜ் அத்-தாஹிராத்தும் (பாக்கியம் பெற்ற மனைவிகள், ரழியல்லாஹு அன்ஹுன்ன) அமைதியாக அழத் தொடங்கினர்.12 அந்த நேரத்தில், அறியப்படாத இடத்திலிருந்து ஒரு குரல் கேட்டது:

“அஸ்ஸலாமு அலைக்கும், யா அஹ்லுல் பைத்! வ ரஹ்மத்துல்லாஹி வ பரக்காத்துஹு,” என்று கூறி, ஸூரா ஆல்-இம்ரானின் 185வது ஆயத்துல் கரீமாவை ஓதியது, அதன் பொருள்,“ஒவ்வொரு உயிருள்ள ஜீவனும் மரணத்தைச் சுவைக்கும் என்பதை அறிந்து கொள்ளுங்கள். கியாமத் நாளில், உங்கள் முழுமையான வெகுமதியைப் பெறுவீர்கள்.” பின்னர் அவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறி, “அல்லாஹு தஆலாவின் அருட்கொடைகளையும் நன்மைகளையும் நம்புங்கள். அவனை உறுதியாகப் பற்றிக்கொள்ளுங்கள், அவனிடமிருந்து (நன்மையை) எதிர்பாருங்கள். புலம்பாதீர்கள்! உண்மையான சோதனை (பேரிடர்) தவாபிலிருந்து (நற்கூலியிலிருந்து) கைவிடப்படுவதாகும்!” என்றது.

“நிச்சயமாக நீங்கள் ரஸூலுல்லாஹ் என்று நான் சாட்சி கூறுகிறேன்!”
ஹஸ்ரத் உமர் (ரழியல்லாஹு அன்ஹு)

நமது அன்புக்குரிய நபி (அலைஹிஸ்ஸலாத்து வஸ்ஸலாம்) மற்றும் அவருடைய அஸ்ஹாபும், முஸ்லிம்களின் மிகவும் பிரியமானவர்களுமான ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர் மற்றும் ஹஸ்ரத் உமர் (ரழியல்லாஹு அன்ஹுமா) ஆகியோரின் பாக்கியம் பெற்ற கப்ருகளின் முன்புறத் தோற்றம், அதாவது கிப்லா திசை.

அங்கிருந்த அனைவரும் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவருடைய ஸலாத்திற்குப் பதிலளித்தனர். அந்த வார்த்தைகளைக் கூறியவர் கிழ்ர் அலைஹிஸ்ஸலாம் ஆவார்.

ரஸூல் அல்-அக்ரமிடம் மரணத்தின் அறிகுறிகள் காணப்பட்டபோது, ஹஸ்ரத் உம்மு அய்மன் தம் மகன் உஸாமாவுக்கு ஒரு செய்தியை அனுப்பினார். இந்தத் துக்கச் செய்தியைப் பெற்றதும், உஸாமா, ஹஸ்ரத் உமர் மற்றும் அபூ உபைதா ஆகியோர் படையை விட்டுவிட்டு மஸ்ஜித் அந்-நபவிக்கு வந்தனர். ஆயிஷா அஸ்-ஸித்தீகாவும் மற்ற பெண்களும் அழத் தொடங்கியபோது, மஸ்ஜித் அஷ்-ஷரீஃபில் இருந்த அஸ்ஹாபுல் கிராம் குழப்பமடைந்து, திகைத்து, செயலிழந்து போயினர். ஹஸ்ரத் அலீ இறந்துவிட்டது போல அசைவற்று இருந்தார். ஹஸ்ரத் உஸ்மான் பேச்சற்று இருந்தார். ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர் அந்த நேரத்தில் தம் வீட்டில் இருந்தார். அவர் ஓடி வந்து ஹுஜ்ரா அஸ்-ஸஆதத்திற்குள் நுழைந்தார். அவர் ஃபக்ருல் ஆலமின் முகத்தை விலக்கிப் பார்த்தபோது, அவர் வஃபாத்தாகிவிட்டார் என்பதைக் கண்டார். அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற முகமும் ஒவ்வொரு பகுதியும் நேர்த்தியாகவும், சுத்தமாகவும், ஒளி போலப் பிரகாசித்துக் கொண்டிருந்தன. அவர், “யா ரஸூலுல்லாஹ்! நீங்கள் வாழ்ந்தபோது அழகாக இருந்தது போலவே உங்கள் மரணத்திலும் அழகாக இருக்கிறீர்கள்!” என்று கூறி அவரை முத்தமிட்டார். அவர் மீண்டும் அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற முகத்தை மூடினார். அவர் வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறினார். அவர் மஸ்ஜித் அஷ்-ஷரீஃபிற்குச் சென்று மின்பரின் மீது ஏறி அஸ்ஹாபுல் கிராமிற்கு ஒரு குத்பா நிகழ்த்தினார். அவர் அல்லாஹு தஆலாவைப் புகழ்ந்து, நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) மீது ஸலாத் ஓதிய பிறகு, “முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாமை நம்பிக்கை (ஈமான்) கொண்டவர், முஹம்மத் அலைஹிஸ்ஸலாம் வஃபாத்தாகிவிட்டார் என்பதை அறிந்து கொள்ளட்டும். அல்லாஹு தஆலாவை வணங்குபவர், அல்லாஹு தஆலா ஹய்ய் (என்றும் வாழ்பவன்) மற்றும் பாகீ (அவன் இறப்பதில்லை, அவன் நித்தியமானவன்) என்பதை அறிந்து கொள்ளட்டும்” என்றார், பின்னர் அவர் ஸூரா ஆல்-இம்ரானின் 144வது ஆயத்துல் கரீமாவை ஓதினார், அதன் பொருள்: “முஹம்மத் (அலைஹிஸ்ஸலாம்) ஒரு ரஸூல் ஆவார். அவருக்கு முன்பும் ரஸூல்கள் வந்திருந்தனர். அவரும் இறப்பார். அவர் இறந்தால் அல்லது கொல்லப்பட்டால், உங்கள் மார்க்கத்திலிருந்து நீங்கள் திரும்பிவிடுவீர்களா? எவரேனும் மார்க்கத்தைக் கைவிட்டால், அவர் அல்லாஹு தஆலாவிற்கு எந்தத் தீங்கும் செய்ய மாட்டார். அவர் தனக்குத்தானே தீங்கு விளைவிக்கிறார். தம் மார்க்கத்தைக் கைவிடாதவர்களுக்கு அல்லாஹு தஆலா தவாப்களை (நற்கூலிகளை) வழங்குகிறான்.” அவர் அஸ்ஹாபுல் கிராமிற்கு அறிவுரை கூறி, விஷயங்களைத் தீர்த்து வைத்தார்.13 இவ்வாறு, ரஸூலுல்லாஹ் வஃபாத்தாகிவிட்டார் என்பதை அவர்கள் அனைவரும் நம்பினர். துக்கமும் துயரமும் அஸ்ஹாபுல் கிராமின் இதயங்களை ஒரு விஷக் கத்தி போலத் தாக்கின. கண்கள் அழுதன, கண்ணீர் வழிந்தது, ஏக்கத்தின் நெருப்பு அனைவரின் இதயங்களையும் எரித்தது.

அஸ்ஹாபுல் கிராம் (அலைஹிமுர்-ரித்வான்) செய்த முதல் காரியம், எல்லா விவகாரங்களையும் நிர்வகிக்க ஹஸ்ரத் அபூ பக்ரை கலீஃபாவாக (கலீஃபா) தேர்ந்தெடுத்தது. அவர்கள் அவரிடம் பைஅத் செய்து அவருக்குக் கீழ்ப்படிந்து, அவருடைய கட்டளைகளை நிறைவேற்றத் தொடங்கினர்.14

நமது தலைவர் ரஸூல் அல்-அக்ரம் ஹிஜ்ரி 11 ஆம் ஆண்டில் (கி.பி. 632), ரபீஉல் அவ்வல் மாதத்தின் 12 ஆம் திகதி, திங்கட்கிழமை நண்பகலுக்கு முன் வஃபாத்தானார். அந்த நேரத்தில், அவர் சந்திர ஆண்டின்படி 63 வயதாகவும் (மற்றும் சூரிய ஆண்டின்படி 61 வயதாகவும்) இருந்தார்.15

ஹஸ்ரத் அலீ, ஹஸ்ரத் அப்பாஸ், ஹஸ்ரத் ஃபழ்ல் இப்னு அப்பாஸ் மற்றும் ஹஸ்ரத் உஸாமா இப்னு ஸைத் ஆகியோர் நமது தலைவர், நபியைக் குளிப்பாட்டினர்.16

குளிப்பாட்டும்போது, அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற உடலிலிருந்து கஸ்தூரியின் நறுமணம் வீசியது, இதுவரை யாரும் அப்படிப்பட்ட நறுமணத்தை நுகர்ந்ததில்லை. பின்னர், அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற அங்கியை அணிந்திருந்த நிலையிலேயே, அவர் மூன்று முறை குளிப்பாட்டப்பட்டு, மூன்று அடுக்கு புதிய வெள்ளைக் கஃபனில் சுற்றப்பட்டார். அவருடைய உடல் ஒரு பாடை மீது மஸ்ஜிதிற்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டது. நமது அன்புக்குரிய நபி முன்பு கூறியது போல, அனைவரும் மஸ்ஜிதை விட்டு வெளியேறினர். மலக்குகள் கூட்டங்களாக வந்து அவருடைய ஸலாத்தை நிறைவேற்றினர். மலக்குகள் தங்கள் ஸலாத்தை முடித்தபோது, அறியப்படாத இடத்திலிருந்து ஒரு சத்தம், “உள்ளே நுழையுங்கள்! உங்கள் நபியின் ஸலாத்தை நிறைவேற்றுங்கள்!” என்றது. அதன்பேரில், அஸ்ஹாபுல் கிராம் மஸ்ஜிதிற்குள் நுழைந்தனர். அவர்கள் கூட்டங்களாக வந்து இமாம் இல்லாமல் நமது நபியின் ஸலாத்தை நிறைவேற்றினர். செவ்வாய்க்கிழமை மாலை வரை அவர்களால் அதை முடிக்க முடிந்தது.

வஹ்ஹாபி ஸஊத் புதல்வர்கள் அந்த அழகான கப்ருகளையும் சமாதிகளையும் இடித்துத் தள்ளி, அந்த இடத்தை ஒரு மைதானமாக மாற்றினர்.

நமது அன்புக்குரிய நபியின் பாக்கியம் பெற்ற கப்ரைத் தோண்டுவது குறித்து, அஸ்ஹாபுல் கிராம் பின்வரும் ஹதீஸ் அஷ்-ஷரீஃபைப் பின்பற்றினர், அதை ஹஸ்ரத் அபூ பக்ர் அவர்களுக்கு நினைவூட்டினார், “நபிமார்கள் அவர்கள் வஃபாத்தான இடத்திலேயே அடக்கம் செய்யப்படுகிறார்கள்.” அவர் செவ்வாய் மற்றும் புதன்கிழமைக்கு இடைப்பட்ட இரவில் (புதன்கிழமை இரவு) நள்ளிரவை நோக்கி, ஹஸ்ரத் அபூ தல்ஹா அல்-அன்ஸாரியால் சந்தாக்கு போலத் தோண்டப்பட்ட கப்ரில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார். ஹஸ்ரத் அப்பாஸின் மகன் குஸம் தான் கப்ரில் தம் சேவையை முடித்து கடைசியாக வெளியேறியவர். அவர், “ரஸூலுல்லாஹ்வின் பாக்கியம் பெற்ற முகத்தைக் கடைசியாகப் பார்த்தவன் நான் தான். அவருடைய பாக்கியம் பெற்ற உதடுகள் அசைந்து கொண்டிருந்தன. நான் குனிந்து அவரைக் கேட்டேன். அவர், “என் ரப்பே! என் உம்மத்! என் ரப்பே! என் உம்மத்!” என்று மன்றாடிக் கொண்டிருந்தார்,” என்றார்.17

நமது அன்புக்குரிய நபி வஃபாத்தான நாளில், ஹஸ்ரத் அப்துல்லாஹ் இப்னு ஸைத், “என் ரப்பே! உன் ஹபீபின் பாக்கியம் பெற்ற, ஒளி பொருந்திய முகத்தை என் கண்கள் பார்க்க வேண்டும் என்று நான் விரும்பினேன். அவரைக் காண முடியாதபோது எனக்கு அவை எதற்கு?! என் ரப்பே, என் கண்களை எடுத்துக்கொள்!” என்று கூறி பிரார்த்தனை செய்து தம் பார்வையை இழந்தார்…

நமது தலைவர் ரஸூலுல்லாஹ்வின் வஃபாத்தின் பேரில், அவருடைய மதிப்பிற்குரிய அத்தை ஸஃபிய்யா பின்த் அப்துல்முத்தலிப் (ரழியல்லாஹு அன்ஹா) பின்வரும் இரங்கற்பாவைக் கூறினார்:

“அல்லாஹ்வின் பாதையில் கொல்லப்பட்டவர்களை இறந்தவர்கள் என்று எண்ணாதீர்கள்! அவர்கள் தம் ரப்புக்கு அருகில் உயிருடன் இருக்கிறார்கள். அவர்கள் நன்கு உணவளிக்கப்படுகிறார்கள்.”
ஆல்-இம்ரான்: 169

யா ரஸூலுல்லாஹ்! நீங்கள் எங்களுக்கு நம்பிக்கையாக இருந்தீர்கள்,
நீங்கள் எங்களுக்கு நன்மையைக் காட்டியவர்.
நீங்கள் ஒருபோதும் அநீதி செய்பவராக இருக்கவில்லை,
நீங்கள் கருணையுள்ளவராகவும் வழிகாட்டியாகவும் இருந்தீர்கள்.
சொல்ல முடியாத அறிவுக் கடலாகவும் இருந்தீர்கள்.
இன்று அழுபவர்களின் ஓலங்கள் உங்களுக்காகவே.
உங்கள் பாதைக்காக, என் முன்னோர்கள் அர்ப்பணமாகட்டும்!
என் பொருட்கள், என் உயிர், என் அனைத்தும் அர்ப்பணமாகட்டும்!
ஓ! நீங்கள் மட்டும் எங்களிடையே உயிருடன் இருந்திருந்தால்,
நீங்கள் எங்களுடன் தங்கியிருந்தால் நாங்கள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருந்திருப்போம்.
இது ஹக் தஆலாவின் விதி, யா ஸபிர் (பொறுமை) என்கிறோம்,
நாங்கள் எப்போதும் அழுதுகொண்டிருக்கிறோம்; நாங்கள் என்ன செய்வோம் என்று எனக்குத் தெரியவில்லை.
அல்லாஹ்வின் ஸலாம் உங்கள் மீது உண்டாவதாக, யா ரஸூலுல்லாஹ்!
நீங்கள் அத்ன் ஜன்னத்தில் நுழைந்து தங்குவீர்களாக, யா ரஸூலுல்லாஹ்!